parametry farmakokinetyczne
Parametry farmakokinetyczne to wielkości liczbowe opisujące procesy, jakim podlega lek w organizmie po podaniu. Obejmują one absorpcję, dystrybucję, metabolizm i wydalanie substancji leczniczej, co przekłada się na jej stężenie w osoczu i tkankach w funkcji czasu.
Do najważniejszych parametrów farmakokinetycznych należą: biodostępność (F), objętość dystrybucji (Vd), klirens (CL), okres półtrwania (t½) oraz pole pod krzywą stężenie-czas (AUC). Parametry te pozwalają na indywidualizację dawkowania leków, przewidywanie interakcji lekowych oraz ocenę wpływu chorób na losy leku w organizmie.
Znajomość parametrów farmakokinetycznych ma kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej, szczególnie przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, u pacjentów z niewydolnością narządów odpowiedzialnych za eliminację leków oraz w populacjach szczególnych jak dzieci, osoby starsze czy kobiety w ciąży.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin hydrochloride Teva 500 mg
Metformina chlorowodorek, stosowana w dawkach 500 mg i 850 mg, charakteryzuje się biodostępnością na poziomie 50-60% oraz Tmax około 2,5 godziny po podaniu doustnym. Około 20-30% dawki jest wydalane z kałem jako frakcja niewchłonięta, a farmakokinetyka leku ma charakter nieliniowy z możliwym wysyceniem absorpcji. W stanie stacjonarnym stężenie metforminy w osoczu wynosi poniżej 1 μg/ml, a maksymalne stężenia (Cmax) nie przekraczają 5 μg/ml nawet przy maksymalnych dawkach. Pokarm istotnie zmniejsza i opóźnia absorpcję, redukując Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłużając Tmax o 35 minut, choć kliniczne znaczenie tych zmian pozostaje nieokreślone. Metformina wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi od 63 do 276 litrów, co wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, w tym do erytrocytów.
absorpcja leku, ADME, AUC, biodostępność, biotransformacja, cukrzyca, dawkowanie metforminy, działanie przeciwcukrzycowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka metforminy, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie glukozy we krwi, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mebelin 200 mg
Chlorowodorek mebeweryny, substancja czynna preparatu Mebelin 200 mg, charakteryzuje się szybką i całkowitą absorpcją po podaniu doustnym oraz brakiem znaczącej kumulacji po wielokrotnym stosowaniu, co sprzyja bezpieczeństwu terapii. Lek jest dostępny w formulacji o przedłużonym uwalnianiu, umożliwiającej dawkowanie 200 mg dwa razy na dobę, co poprawia komfort pacjenta. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie pod wpływem esteraz, prowadząc do powstania głównych metabolitów: kwasu weratrowego i alkoholu mebeweryny. W osoczu dominuje demetylowany kwas karboksylowy (DMAC) o okresie półtrwania 5,77 godziny, maksymalnym stężeniu 804 ng/ml i czasie do osiągnięcia Cmax około 3 godzin, co jest istotne przy ustalaniu schematu dawkowania. Biodostępność kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wynosi średnio 97%.
absorpcja, alkohol mebeweryny, biodostępność, biotransformacja, chlorowodorek mebeweryny, Cmax, demetylowany kwas karboksylowy, enzymy esterazy, farmakokinetyka pediatryczna, kumulacja substancji czynnej, kwas karboksylowy, kwas weratrowy, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, profil farmakokinetyczny, przedłużone uwalnianie, równowaga dynamiczna, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, Tmax, wiązanie estrowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pecto Drill 5 g/100 ml
Karbocysteina, substancja czynna leku Pecto Drill, charakteryzuje się niemal całkowitym i szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny. Nie wykazuje kumulacji przy podawaniu wielokrotnym, co zmniejsza ryzyko działań niepożądanych. Pozorna objętość dystrybucji wynosi około 60 litrów, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, w tym do płuc i wydzieliny dróg oddechowych, umożliwiając działanie zarówno systemowe, jak i miejscowe. Brak jest jednak danych dotyczących stopnia wiązania karbocysteiny z białkami osocza, co pozostaje istotną luką w pełnym profilu farmakokinetycznym leku.
acetylacja, białka osocza, biotransformacja leku, choroby układu oddechowego, dekarboksylacja, faza eliminacji, karbocysteina, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, parametry farmakokinetyczne, Pecto Drill, penetracja tkankowa, profil farmakokinetyczny, schorzenia dróg oddechowych, stężenie maksymalne leku, sulfoksydacja, transport śluzu, wydalanie leku, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Skład i postać leku – Immunate 500 IU FVIII/375 IU VWF 500 j.m/fiol. (100 j.m./ml
Immunate 500 IU FVIII/375 IU VWF to złożony preparat zawierający ludzki czynnik krzepnięcia VIII (500 j.m. na fiolkę, około 100 j.m./ml po rekonstytucji) oraz czynnik von Willebranda (375 j.m. na fiolkę, około 75 j.m./ml po rekonstytucji). Aktywność FVIII oznaczana jest metodą chromogenną zgodnie z Farmakopeą Europejską, a VWF metodą kofaktora ristocetyny (VWF:RCo). Produkt jest wytwarzany z ludzkiego osocza i zawiera substancje pomocnicze takie jak albumina ludzka, glicyna, chlorek sodu, cytrynian sodu, chlorowodorek lizyny oraz chlorek wapnia. Immunate jest dostępny w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, pakowany w fiolki ze szkła typu II (proszek) i typu I (rozpuszczalnik), z kompletnym zestawem do podania, w tym strzykawką i igłą.
adsorpcja czynnika krzepnięcia, albumina ludzka, chlorek sodu, chlorek wapnia, chlorowodorek lizyny, cytrynian sodu, czas półtrwania, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik VIII, czynnik von Willebranda, glicyna, kofaktor ristocetyny, krzepnięcie krwi, mikrozatorowość, niezgodność farmaceutyczna, osocze ludzkie, parametry farmakokinetyczne, przygotowanie roztworu, rekonstytucja produktu, roztwór izotoniczny soli, skażenie bakteryjne, temperatura pokojowa, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Riastap 1 g
Produkt Riastap zawiera fibrynogen ludzki, będący naturalnym składnikiem osocza, o biologicznym okresie półtrwania wynoszącym 3-4 dni, co potwierdzono w badaniu farmakokinetycznym u 15 pacjentów z afibrynogenemią. Podanie dożylne zapewnia natychmiastową dostępność fibrynogenu, a mediana dawki wynosiła 77,0 mg/kg masy ciała. Kluczowe parametry farmakokinetyczne obejmowały: okres półtrwania (t1/2) medianę 77,1 godziny, maksymalne stężenie (Cmax) 1,3 g/l, pole pod krzywą (AUC) 126,8 h·mg/ml, klirens (Cl) 0,55 ml/h/kg, średni czas przebywania (MRT) 85,9 godziny oraz objętość dystrybucji w stanie stabilnym (Vss) 52,7 ml/kg. Narastający odzysk in vivo (IVR) wyniósł medianę 1,7 mg/dl na mg/kg masy ciała, co wskazuje na efektywne zwiększenie poziomu fibrynogenu po infuzji.
afibrynogenemia, aktywność fibrynogenu, badanie farmakokinetyczne, dostępność biologiczna, fibrynogen ludzki, hipofibrynogememia, klirens, koncentrat fibrynogenu ludzkiego, objętość dystrybucji, odzysk in vivo, okres półtrwania, okres półtrwania fibrynogenu, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą, Riastap, średni czas przebywania, stężenie fibrynogenu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Memotropil 800 mg
Przedawkowanie piracetamu, substancji czynnej leku Memotropil 800 mg, nie powoduje specyficznych objawów toksycznych, jednak może prowadzić do nasilenia znanych działań niepożądanych, zwłaszcza przy bardzo dużych dawkach. Szczególnie narażeni są pacjenci z niewydolnością nerek, u których dochodzi do kumulacji leku w organizmie z powodu obniżonego klirensu nerkowego, co może skutkować toksycznym stężeniem piracetamu w surowicy. W takich przypadkach nawet standardowe dawki terapeutyczne mogą być niebezpieczne. Objawy przedawkowania obejmują przede wszystkim nasilenie typowych działań niepożądanych, bez pojawienia się unikalnych symptomów charakterystycznych wyłącznie dla przedawkowania.
- Leksykon substancji czynnych
Orlik – Właściwości farmakokinetyczne
Produkt leczniczy PADMA 28 Formuła jest tradycyjnym preparatem roślinnym zawierającym 19 składników roślinnych oraz 2 substancje mineralne, w tym ziele orlika (Aquilegia vulgaris L.) w ilości 15 mg na kapsułkę twardą (rozmiar 0). Ze względu na charakter preparatu oraz obowiązujące przepisy dotyczące tradycyjnych produktów leczniczych roślinnych, nie przeprowadzono szczegółowych badań farmakokinetycznych zarówno dla całego produktu, jak i dla poszczególnych składników, w tym orlika. Stosowanie PADMA 28 Formuła opiera się na długotrwałym doświadczeniu klinicznym i tradycji, co zwalnia z konieczności wykonywania takich analiz.
badanie farmakokinetyczne, kamfora, kapsułka twarda, kapsułki twarde, kardamon, korzeń auklandii, migdałecznik, miodla indyjska, orlik pospolity, Padma 28 Formuła, parametry farmakokinetyczne, porost islandzki, siarczan wapnia, tradycyjny produkt leczniczy roślinny, właściwości farmakokinetyczne, ziele orlika, związek biologicznie czynny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Antytoksyna botulinowa A B E nie mniej niż 500 j.m. antytoksyny botulinowej typu A, nie mniej niż 500 j.m. antytoksyny botulinowej typu B i nie mniej niż 100 j.m. antytoksyny botulinowej typu E/ml
Produkt leczniczy Antytoksyna botulinowa ABE zawiera w 1 ml roztworu co najmniej 500 j.m. antytoksyny botulinowej typu A, 500 j.m. typu B oraz 100 j.m. typu E. Farmakokinetyka preparatu różni się w zależności od drogi podania: po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie antytoksyny w surowicy osiągane jest po 24-48 godzinach, natomiast po podaniu dożylnym stężenie maksymalne pojawia się natychmiast po zakończeniu infuzji. Wchłanianie po podaniu domięśniowym odbywa się przez prostą dyfuzję z tkanki mięśniowej do osocza, gdzie antytoksyna wiąże się z toksyną botulinową, tworząc kompleks antygen-przeciwciało.
antytoksyna botulinowa typu A, antytoksyna botulinowa typu B, antytoksyna botulinowa typu E, czas całkowitej eliminacji, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, eliminacja całkowita, fagocytoza, kinetyka wchłaniania, kompleks antygen-przeciwciało, mechanizm absorpcji, mechanizm eliminacji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie domięśniowe, podanie dożylne, prosta dyfuzja, właściwości farmakokinetyczne - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Scandivin 30 mg/ml
W praktyce stomatologicznej stosowanie mepiwakainy chlorowodorku w preparacie Scandivin (30 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wiąże się z potencjalnym, choć niewielkim, ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych wpływających na zdolności psychomotoryczne pacjenta. Do najczęstszych objawów należą zawroty głowy (w tym układowe), zaburzenia widzenia oraz uczucie zmęczenia, które mogą znacząco ograniczać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Czas utrzymywania się tych objawów wynosi zwykle około 30 minut po zakończeniu zabiegu, co wymaga pozostania pacjenta pod obserwacją w gabinecie stomatologicznym do pełnego odzyskania kontroli nad funkcjami motorycznymi.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Cytisinicline APC Pharmlog 1,5 mg
Cytyzyniklina, substancja czynna w dawce 1,5 mg w tabletkach Cytisinicline APC Pharmlog, wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie po podaniu doustnym zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. U myszy biodostępność doustna wynosiła 42%, a Tmax osiągano po 120 minutach, podczas gdy u ludzi maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosiło 15,55 ng/mL i było osiągane średnio po 0,92 godziny. Objętość dystrybucji u królików różniła się w zależności od drogi podania (6,21 L/kg po doustnym i 1,02 L/kg po dożylnym), a najwyższe stężenia leku obserwowano w wątrobie, nadnerczach i nerkach. Penetracja do OUN była ograniczona (stężenie w mózgu stanowiło <30% stężenia we krwi), co odróżnia cytyzyniklinę od nikotyny. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z wydaleniem 18-33% dawki u myszy i aż 64% u ludzi w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania u myszy wynosił 200 minut, a u ludzi około 4 godziny, z MRT około 6 godzin.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, Cytisinicline, cytyzyniklina, eliminacja leku, eliminacja nerkowa, MRT, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, penetracja do OUN, podanie dożylne, podanie podskórne, podanie przezskórne, stężenie leku we krwi, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, Tmax, wchłanianie leku, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pravator 40 mg
Prawastatyna sodu, podawana doustnie w formie aktywnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po 1-1,5 godziny. Średnie wchłanianie wynosi 34% podanej dawki, jednak całkowita biodostępność jest niska i wynosi 17%, co wynika z intensywnego efektu pierwszego przejścia wątrobowego (66% wchłoniętej dawki). Lek wykazuje liniową farmakokinetykę, umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~50%) oraz objętość dystrybucji około 0,5 l/kg. Okres półtrwania wynosi 1,5-2 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez wydalanie z kałem (70% dawki doustnej) oraz moczem (20% dawki doustnej). Prawastatyna nie jest istotnie metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych na poziomie metabolizmu wątrobowego. W populacji pediatrycznej farmakokinetyka jest zbliżona do dorosłych przy dawce 20 mg.
biodostępność, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja ogólnoustrojowa, glikoproteina p, hepatocyt, klirens nerkowy, klirens ogólnoustrojowy, marskość wątroby alkoholowa, objętość dystrybucji, obniżanie stężenia cholesterolu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, reduktaza HMG-CoA, selektywność tkankowa, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Remodulin 1 mg/ml
Remodulin (treprostynil) wykazuje przewidywalną, liniową farmakokinetykę zależną od dawki w zakresie infuzji 2,5-125 ng/kg mc./min, z osiągnięciem stanu stacjonarnego w 15-18 godzin niezależnie od drogi podania (podskórna lub dożylna). Średni okres półtrwania treprostynilu różni się w zależności od czasu trwania infuzji: 1,32-1,42 godziny po 6-godzinnych infuzjach, 4,61 godziny po 72-godzinnych oraz 2,93 godziny po infuzjach trwających co najmniej trzy tygodnie. Objętość dystrybucji wynosi 1,11-1,22 l/kg, a klirens osoczowy 586,2-646,9 ml/kg/h, z istotnym klinicznie zmniejszeniem klirensu u pacjentów otyłych (BMI > 30 kg/m²). W stanie stacjonarnym obserwuje się dobowe wahania stężeń treprostynilu o 20-30%, z maksymalnymi wartościami o godzinie 1 i 10 oraz minimalnymi o godzinie 7 i 16.
biorównoważność, CYP2C8, cytochrom P450, droga eliminacji, farmakodynamika, glukuronid, infuzja dożylna, infuzja podskórna, klirens osoczowy, nadciśnienie płucne, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, treprostynil, utlenianie, zaburzenie czynności nerek, znakowanie radioaktywne - Leksykon substancji czynnych
Ludzki czynnik krzepnięcia VIII – Właściwości farmakokinetyczne
Ludzki czynnik krzepnięcia VIII charakteryzuje się specyficznym profilem farmakokinetycznym, istotnym dla skuteczności terapii hemofilii A. Po dożylnym podaniu 2/3 do 3/4 dawki pozostaje w krążeniu, a aktywność w osoczu wynosi 80-120% przewidywanej wartości. Eliminacja przebiega dwufazowo: faza dystrybucyjna z półokresem 3-6 godzin oraz faza eliminacyjna z półokresem 8-20 godzin (średnio około 12 godzin), która odpowiada rzeczywistemu biologicznemu czasowi półtrwania czynnika. Te parametry są kluczowe przy planowaniu dawkowania w terapii przeciwkrwotocznej.
AUC, biodostępność, ciężka hemofilia A, czas półtrwania, czynnik VIII, eliminacja z osocza, hemofilia A, infuzja, kaskada krzepnięcia, klirens całkowity, leczenie na żądanie, ludzki czynnik krzepnięcia VIII, odzysk przyrostowy, parametry farmakokinetyczne, podanie parenteralne, półokres eliminacji, profil farmakokinetyczny, terapia profilaktyczna, terapia przeciwkrwotoczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Jansitin 25 mg
Lek Jansitin (sytagliptyna) wykazuje niski potencjał do istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych, co jest szczególnie ważne u pacjentów z cukrzycą typu 2 często stosujących wielolekową terapię. Metabolizm sytagliptyny odbywa się głównie przez CYP3A4 i CYP2C8, przy czym u pacjentów z prawidłową czynnością nerek wpływ CYP3A4 na klirens jest minimalny. U chorych z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub ESRD metabolizm wątrobowy może mieć większe znaczenie. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) mogą potencjalnie zwiększać stężenia sytagliptyny, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak brak jest danych klinicznych potwierdzających ten efekt. Cyklosporyna zwiększa AUC i Cₘₐₓ sytagliptyny odpowiednio o 29% i 68%, ale zmiany te nie wymagają modyfikacji dawki. Sytagliptyna jest substratem glikoproteiny p i OAT3, jednak interakcje z inhibitorami tych transporterów (np. probenecyd) są klinicznie nieistotne lub niepotwierdzone in vivo. Współpodawanie metforminy (1000 mg x 2/dobę) z sytagliptyną (50 mg) nie wpływa na farmakokinetykę obu leków, co potwierdza bezpieczeństwo ich skojarzonego stosowania.
cukrzyca typu 2, cyklosporyna, CYP2C8, CYP3A4, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, farmakokinetyka leków, gliburyd, glikoproteina p, hiperglikemia, hipoglikemia, inhibitory CYP3A4, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, izoenzymy CYP450, klirens nerkowy, kontrola glikemii, kwasica mleczanowa, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwwirusowe, metformina, OAT3, parametry farmakokinetyczne, probenecyd, rozyglitazon, schyłkowa niewydolność nerek, symwastatyna, sytagliptyna, transporter anionów organicznych-3, transporter kationów organicznych, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zatrucie digoksyną - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metformin Bluefish 850 mg
Metformina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Metformin Bluefish, charakteryzuje się nieliniową farmakokinetyką absorpcji z dostępnością biologiczną na poziomie 50-60% po podaniu doustnym dawki 500 mg lub 850 mg. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 2,5 godzinach (tmax) i nie przekracza 5 µg/ml nawet przy maksymalnych dawkach, a stężenie w stanie stacjonarnym utrzymuje się poniżej 1 µg/ml w ciągu 24-48 godzin. Obecność pokarmu obniża Cmax o 40%, AUC o 25% oraz wydłuża tmax o około 35 minut, jednak zmiany te nie wymagają modyfikacji dawkowania. Metformina wykazuje minimalne wiązanie z białkami osocza, dużą objętość dystrybucji (63-276 l) oraz przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji. Lek nie ulega metabolizmowi i jest wydalany w postaci niezmienionej głównie przez nerki, z klirensem nerkowym przekraczającym 400 ml/min, co wskazuje na udział filtracji kłębuszkowej i aktywnego wydzielania kanalikowego. Okres półtrwania eliminacji wynosi około 6,5 godziny, co determinuje schemat dawkowania.
ADME, AUC, Cmax, cukrzyca typu 2, dostępność biologiczna, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, narażenie układowe, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, półtrwanie eliminacji, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, sekrecja kanalikowa, stężenie w osoczu, stężenie w stanie stacjonarnym, T1/2, Tmax, Vd, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Agolek 25 mg
Agolek zawiera agomelatynę w dawce 25 mg/tabletkę, stosowaną doustnie raz na dobę wieczorem. Początkowa dawka wynosi 25 mg, którą można zwiększyć do 50 mg po 2 tygodniach, jeśli nie nastąpi poprawa kliniczna, przy jednoczesnym monitorowaniu funkcji wątroby. Ze względu na ryzyko hepatotoksyczności, konieczne jest badanie aktywności aminotransferaz przed leczeniem oraz okresowa kontrola po 3, 6, 12 i 24 tygodniach terapii, a także po każdej zmianie dawki. Leczenie powinno trwać co najmniej 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom depresji. W przypadku odstawienia SSRI/SNRI zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki tych leków przy jednoczesnym wprowadzaniu agomelatyny, natomiast agomelatynę można odstawić bez redukcji dawki.
agomelatyna z kwasem cytrynowym, aktywność aminotransferaz, charakterystyka produktu leczniczego, czynność wątroby, duży epizod depresyjny, dysfagia, górna granica normy, hepatotoksyczność agomelatyny, objawy odstawienia, parametry farmakokinetyczne, parametry wątrobowe, profil farmakodynamiczny, SNRI, SSRI, substancja czynna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności nerek