krwotok mózgowy
Krwotok mózgowy, znany również jako krwawienie śródmózgowe lub wylew krwi do mózgu, to stan nagłego zagrożenia życia spowodowany pęknięciem naczynia krwionośnego i wynaczynieniem krwi do tkanki mózgowej. Stanowi ok. 10-15% wszystkich udarów mózgu i charakteryzuje się wysoką śmiertelnością sięgającą 40-50% w pierwszym miesiącu.
Główne czynniki ryzyka krwotoku mózgowego obejmują nadciśnienie tętnicze (najczęstsza przyczyna), malformacje naczyniowe, tętniaki, angiopatię amyloidową, stosowanie leków przeciwkrzepliwych, choroby krwi oraz używki. Typowe objawy to nagły, silny ból głowy, wymioty, zaburzenia świadomości, objawy ogniskowe (niedowłady, zaburzenia mowy), a w ciężkich przypadkach śpiączka.
Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych – tomografii komputerowej (metoda z wyboru w trybie pilnym) oraz rezonansie magnetycznym. Leczenie krwotoku mózgowego wymaga natychmiastowej interwencji i obejmuje stabilizację funkcji życiowych, kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie przeciwobrzękowe oraz w wybranych przypadkach interwencję neurochirurgiczną (ewakuacja krwiaka, drenaż komorowy).
Rokowanie w krwotoku mózgowym zależy od lokalizacji i objętości krwawienia, wieku pacjenta, wyjściowego stanu neurologicznego oraz czasu do podjęcia leczenia. Kluczowe znaczenie ma profilaktyka pierwotna poprzez skuteczne leczenie nadciśnienia tętniczego, unikanie używek oraz właściwe monitorowanie terapii przeciwkrzepliwej u pacjentów wysokiego ryzyka.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba moyamoya – Epidemiologia
Choroba moyamoya to przewlekła, postępująca waskulopatia mózgowa, charakteryzująca się zwężeniem końcowego odcinka tętnicy szyjnej wewnętrznej oraz tworzeniem patologicznej sieci naczyń obocznych u podstawy mózgu. Epidemiologicznie wykazuje wyraźne zróżnicowanie geograficzne, z najwyższą częstością w Azji Wschodniej: w Korei Południowej częstość występowania wynosi 16,1-18,1/100 000, a zapadalność 2,3-4,3/100 000, w Japonii 5,22-10,5/100 000 (zapadalność 0,54-0,94/100 000), a w Europie i USA zapadalność jest około 10-krotnie niższa (0,086-0,09/100 000). Choroba ma dwumodalny rozkład wieku zachorowania (5-14 lat i 30-50 lat) oraz przewagę zachorowań u kobiet (stosunek 1:1,8-2,2). Etiologia pozostaje niejasna, jednak mutacje w genie RNF213 (region 17q25-ter) stanowią istotny czynnik ryzyka, szczególnie w populacjach azjatyckich. Występuje także zwiększona częstość u pacjentów z trisomią 21, neurofibromatozą typu 1 oraz niedokrwistością sierpowatokrwinkową.
angiografia naczyń mózgowych, angiografia rezonansu magnetycznego, angiografia tomografii komputerowej, badanie przesiewowe, ból głowy, choroba autoimmunologiczna, choroba moyamoya, cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dziedziczenie autosomalne dominujące, funkcja poznawcza, gen RNF213, incydent niedokrwienny, krewny pierwszego stopnia, krwotok mózgowy, neurofibromatoza typu 1, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, padaczka, przemijający atak niedokrwienny, rewaskularyzacja, terapia przeciwpłytkowa, tętnica szyjna wewnętrzna, trisomia 21, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, zespół Downa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Thiotepa Fresenius Kabi 15 mg
Profil bezpieczeństwa tiotepy został oceniony na podstawie danych klinicznych obejmujących 6588 dorosłych oraz 902 dzieci i młodzieży stosujących lek w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego. Najczęstsze działania niepożądane to mielosupresja (leukopenia, trombocytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość) występujące bardzo często (≥1/10), zakażenia, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz zapalenie błon śluzowych. Szczególną uwagę zwraca ryzyko leukoencefalopatii, zwłaszcza u pacjentów po intensywnej chemioterapii i radioterapii, która może prowadzić do zgonu. Ponadto, często obserwuje się chorobę zarostową żył wątrobowych, a u dzieci i młodzieży także niewydolność wątroby oraz specyficzne zaburzenia endokrynologiczne i zahamowanie wzrostu.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, ataksja, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zarostowa żył wątrobowych, cytopenia, encefalopatia, granulocytopenia, hiperglikemia, idiopatyczne zapalenie płuc, kardiomiopatia, krwiomocz, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krwotok mózgowy, leukoencefalopatia, leukopenia, mielosupresja, neutropenia z gorączką, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oliguria, ostra choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, ototoksyczność, pancytopenia, plamica małopłytkowa, przeszczepienie komórek macierzystych, sepsa, tętnicze nadciśnienie płucne, tiotepa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zaćma, zakażenie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Farmak 2,5 mg
Rywaroksaban, stosowany w dawce 2,5 mg w tabletce powlekanej, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany w 13 badaniach fazy III z udziałem 69 608 dorosłych oraz w badaniach pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia (zwłaszcza z nosa 4,5% i przewodu pokarmowego 3,8%) oraz anemia. Mechanizm działania rywaroksabanu zwiększa ryzyko krwawień, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, a ich nasilenie i konsekwencje zależą od lokalizacji i rozległości krwawienia. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych i niedokrwistość. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u tych stosujących jednocześnie leki wpływające na hemostazę. Krwawienia menstruacyjne mogą być bardziej nasilone i dłuższe.
alergiczne zapalenie skóry, antagonista witaminy K, cholestaza, częstoskurcz, dławica piersiowa, hematokryt, hemoglobina, hemostaza, krwawienie menstruacyjne, krwawienie z błony śluzowej, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, rywaroksaban, tętniak rzekomy naczyniowy, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zavedos 10 mg
Idarubicyna, zawarta w preparacie Zavedos, jest antracykliną stosowaną w terapii przeciwnowotworowej, której profil bezpieczeństwa obejmuje przede wszystkim mielosupresję manifestującą się małopłytkowością, ciężką leukopenią, neutropenią oraz niedokrwistością. Najpoważniejszym powikłaniem jest kardiotoksyczność, w tym zastoinowa niewydolność serca zależna od dawki kumulacyjnej, bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory oraz rzadkie incydenty zawału mięśnia sercowego i zapalenia mięśnia sercowego. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują bardzo często nudności i wymioty, często zapalenie błony śluzowej jamy ustnej i żołądka, biegunkę oraz rzadziej krwawienia i perforacje. Charakterystycznym objawem jest czerwony kolor moczu utrzymujący się 1–2 dni po podaniu leku.
alkalizacja moczu, allopurynol, antracykliny, biegunka, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory serca, hiperpigmentacja skóry, hiperurykemia, idarubicyna chlorowodorek, jadłowstręt, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, martwica tkanek, mielosupresja, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedokrwistość, nudności, odwodnienie, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, pokrzywka, posocznica, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, tachyarytmia, wstrząs, wtórna białaczka, wysypka, zakażenie, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zwiększenie enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Luteina 200 mg
Lek Luteina w postaci tabletek dopochwowych zawiera 200 mg progesteronu i jest przeciwwskazany u pacjentek z nadwrażliwością na progesteron lub substancje pomocnicze, niezdiagnozowanym krwawieniem z narządów płciowych, patologiami ciąży takimi jak poronienie zatrzymane czy ciąża pozamaciczna, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby lub guzami wątroby. Ponadto, stosowanie leku jest niewskazane u pacjentek z podejrzeniem lub rozpoznaniem nowotworów narządów płciowych lub piersi, chorobami zakrzepowo-zatorowymi, po przebytym krwotoku mózgowym oraz u chorych na porfirię, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i powikłań związanych z metabolizmem progesteronu i jego wpływem na układ naczyniowy i hormonalny.
choroba zakrzepowo-zatorowa, ciąża pozamaciczna, guzy wątroby, krwawienie z narządów płciowych, krwotok mózgowy, luteina, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, nowotwór narządów płciowych, porfiria, poronienie zatrzymane, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, progesteron, tabletka dopochwowa, terapia hormonalna - Leksykon substancji czynnych
Azacytydyna – Działania niepożądane
Azacytydyna jest stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML). Profil bezpieczeństwa leku opiera się na badaniach klinicznych (AZA PH GL 2003 CL 001, CALGB 9221, CALGB 8921) i różni się w zależności od populacji pacjentów. U chorych z MDS, CMML i AML (20-30% blastów w szpiku) najczęstsze ciężkie działania niepożądane to gorączka neutropeniczna (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%), zakażenia (posocznica neutropeniczna 0,8%, zapalenie płuc 2,5%) oraz reakcje nadwrażliwości (0,25%). U pacjentów ≥65 lat z AML i >30% blastów w szpiku częstość gorączki neutropenicznej wynosi 25,0%, zapalenia płuc 20,3%, a gorączki 10,6%. Mielosupresja jest dominującym efektem niepożądanym, manifestującym się niedokrwistością, małopłytkowością i neutropenią, zwykle stopnia 3.-4., szczególnie w pierwszych dwóch cyklach leczenia. Zalecane jest monitorowanie morfologii krwi, opóźnianie kolejnych dawek, profilaktyka antybiotykowa oraz stosowanie czynników wzrostu (np. G-CSF) i przetoczeń krwi w razie potrzeby.
blasty szpikowe, czynnik wzrostu, dermatoza neutrofilowa, dyspepsja, działanie niepożądane, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, kwasica cewkowa nerkowa, lek przeciwbiegunkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwwymiotny, lek przeciwzakaźny, lek przeczyszczający, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mielosupresja, morfologia krwi, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wielonarządowa, nudności, ostra białaczka szpikowa, posocznica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja rzekomoanafilaktyczna, śpiączka wątrobowa, wstrząs septyczny, wybroczyny, zapalenie tkanki łącznej, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Progesterone Besins 100 mg
Progesteron mikronizowany zawarty w preparacie Progesterone Besins (kapsułki miękkie 100 mg i 200 mg) jest szeroko stosowany w ginekologii i endokrynologii, jednak jego podawanie jest bezwzględnie przeciwwskazane w określonych stanach klinicznych. Należą do nich: nadwrażliwość na substancję czynną lub lecytynę sojową, niewyjaśnione krwawienia z dróg rodnych, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, guzy wątroby (łagodne i złośliwe), podejrzenie lub rozpoznanie nowotworów hormonozależnych piersi i narządów płciowych, aktywne lub przebyte choroby zakrzepowo-zatorowe, krwotok mózgowy oraz porfiria. W przypadku stosowania w hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) w skojarzeniu z estrogenem, należy uwzględnić także przeciwwskazania dotyczące estrogenów. Preparat zawiera lecytynę sojową, co wymaga ostrożności u pacjentek z alergią na soję.
choroba zakrzepowo-zatorowa, czynnik ryzyka zakrzepicy, dysfunkcja wątroby, estrogen, guz piersi, guz wątroby, hormonalna terapia zastępcza, krwawienie z dróg rodnych, krwotok mózgowy, lecytyna sojowa, nadwrażliwość na soję, nowotwór hormonozależny, nowotwór narządów płciowych, porfiria, progesteron mikronizowany, Progesterone Besins, silny ból głowy, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Cylostazol – Działania niepożądane
Cylostazol, stosowany w leczeniu chromania przestankowego, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z których najczęstsze to bóle głowy (>30% pacjentów) oraz biegunka i nieprawidłowe stolce (>15%). Ból głowy był jedynym działaniem prowadzącym do przerwania terapii u ≥3% pacjentów, natomiast kołatanie serca i biegunka powodowały odstawienie leku u około 1,1% chorych. Działania niepożądane klasyfikuje się według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Do istotnych działań należą m.in. wybroczyny (często), niedokrwistość (niezbyt często), wydłużony czas krwawienia i trombocytoza (rzadko), a także poważne zaburzenia hematologiczne o nieznanej częstości, takie jak agranulocytoza, małopłytkowość, pancytopenia i niedokrwistość aplastyczna.
agranulocytoza, biegunka, bloker kanału wapniowego, ból głowy, chromanie przestankowe, cylostazol, częstomocz, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, dusznica bolesna, ekstrasystolia komorowa, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwiomocz, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niestrawność, niewydolność nerek, pancytopenia, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Dysartria – Objawy
Dysartria to motoryczne zaburzenie mowy wynikające z uszkodzenia układu nerwowego kontrolującego mięśnie aparatu mowy, obejmującego twarz, język, wargi, gardło, krtań oraz przeponę. Charakteryzuje się trudnościami w artykulacji dźwięków, zaburzeniami tempa i rytmu mowy, a także zmianami jakości głosu, takimi jak chrapliwość, hipofonia czy nosowość. Objawy mogą obejmować m.in. spowolnioną lub bełkotliwą mowę, ograniczoną ruchomość mięśni, trudności w inicjowaniu mowy oraz zaburzenia koordynacji oddechu podczas wypowiedzi. Dysartria występuje w różnych typach, zależnie od lokalizacji uszkodzenia: uszkodzenia górnych lub dolnych neuronów ruchowych, móżdżku, układu pozapiramidowego czy w przebiegu chorób neurodegeneracyjnych, takich jak SLA, choroba Parkinsona, stwardnienie rozsiane czy pląsawica. Etiologia jest zróżnicowana i obejmuje udary, urazy, guzy, infekcje, działania niepożądane leków oraz zaburzenia metaboliczne.
anartria, choroba Huntingtona, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dolny neuron ruchowy, dysartria ataktyczna, dysartria hiperkinetyczna, dysartria hipokinetyczna, dysartria mieszana, dysartria spastyczna, dysartria wiotka, dysfagia, dystonia, górny neuron ruchowy, guz mózgu, interwencja logopedyczna, krwotok mózgowy, miastenia, móżdżek, neuron ruchowy, obniżone napięcie mięśniowe, plastyczność mózgu, porażenie mózgowe, przejściowe niedokrwienie mózgu, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, udar mózgu, uraz czaszkowo-mózgowy, uszkodzenie układu nerwowego, wzmożone napięcie mięśniowe, zaburzenia artykulacji, zaburzenie mowy motoryczne, zanik wieloukładowy, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Intas 15 mg
Rywaroksaban, oceniany w 13 badaniach klinicznych fazy III obejmujących 53 103 dorosłych oraz w badaniach pediatrycznych z udziałem 412 młodych pacjentów, wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującymi działaniami niepożądanymi związanymi z krwawieniami. Najczęściej obserwowane powikłania to krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i niedokrwistości różni się w zależności od wskazań klinicznych, dawkowania i czasu terapii, np. w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u dorosłych po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, a niedokrwistość u 5,9%. Ryzyko krwawień jest zwiększone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u osób stosujących jednocześnie inne leki wpływające na hemostazę. Monitorowanie parametrów laboratoryjnych, takich jak hemoglobina i hematokryt, jest zalecane w celu wykrywania utajonych krwawień i oceny ich klinicznego znaczenia.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, aloplastyka stawu kolanowego, aminotransferaza, antagonista witaminy K, bilirubina, ból w klatce piersiowej, cholestaza, choroba tętnic obwodowych, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie domięśniowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z układu moczowo-płciowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadmierne krwawienie miesiączkowe, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obniżona perfuzja, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, parametr laboratoryjny, powikłanie krwotoczne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wada zastawkowa, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zatorowość obwodowa, ŻChZZ, zdarzenie zakrzepowe, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, ZP, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa, ZŻG - Leksykon substancji czynnych
Adrenalina – Przedawkowanie
Przedawkowanie adrenaliny (epinefryny) może wystąpić zarówno w formie bezwzględnej (podanie zbyt dużej dawki), jak i względnej (np. niezamierzone wstrzyknięcie do naczynia krwionośnego, szybkie wchłonięcie, opóźniony metabolizm). Objawy toksyczne rozwijają się stopniowo, obejmując układ nerwowy (niepokój, drgawki, śpiączka), sercowo-naczyniowy (ciężkie nadciśnienie tętnicze, przemijająca bradykardia, tachykardia, zaburzenia rytmu, niedokrwienie i martwica mięśnia sercowego), oddechowy (ostry obrzęk płuc, bezdech) oraz moczowy (niewydolność nerek). Krytyczne powikłania to krwotok mózgowy, zatrzymanie krążenia i ostry obrzęk płuc, wynikające z gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego i nadmiernej stymulacji układu współczulnego.
adrenalina, bezdech, bradykardia, ciśnienie tętnicze, depresja mięśnia sercowego, dyspnea, EpiPen, fentolamina, glukokortykosteroid, intubacja dotchawicza, katecholamina, krwotok mózgowy, martwica mięśnia sercowego, metyloprednizolon, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność nerek, noradrenalina, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, prednizolon, propranolol, receptory alfa-adrenergiczne, receptory beta-adrenergiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, tachykardia, wentylacja mechaniczna, wstrząs, zaburzenia rytmu serca, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polopiryna Max Hot (500 mg + 300 mg + 50 mg)/sasz.
Polopiryna Max Hot to preparat zawierający kwas acetylosalicylowy (500 mg), kwas askorbowy (300 mg) oraz kofeinę (50 mg), którego profil działań niepożądanych wynika z efektów wszystkich składników. Kwas acetylosalicylowy jest głównym czynnikiem odpowiedzialnym za liczne działania niepożądane, w tym hematologiczne (małopłytkowość, niedokrwistość mikrokrwotoczna, hemolityczna u pacjentów z niedoborem G6PD, leukopenia), wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, reakcje alergiczne (astma, pokrzywka, wstrząs anafilaktyczny), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, szumy uszne, bóle głowy), krwotoki mózgowe, niewydolność serca, krwawienia okołooperacyjne, a także powikłania ze strony układu pokarmowego (dyspepsja, choroba wrzodowa u 15% pacjentów długotrwale stosujących, perforacje, krwawienia). Kwas askorbowy może powodować zaburzenia neurologiczne (znużenie, bezsenność), obniżenie pH moczu sprzyjające kamicy nerkowej oraz interferencje w badaniach laboratoryjnych, natomiast kofeina wywołuje objawy pobudzenia OUN (ból głowy, bezsenność, drżenie rąk), zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz może wpływać na wyniki testów diagnostycznych i powodować uzależnienie.
agranulocytoza, aminotransferaza, astma oskrzelowa, białkomocz, choroba wrzodowa żołądka, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, kamień nerkowy, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, plamica, pokrzywka, śródmiąższowe zapalenie nerek, szum uszny, układ krwiotwórczy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie widzenia, zapalenie śluzówki nosa, zawrót głowy, zespół astmy aspirynowej, zgaga - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaxar 2,5 mg
Rywaroksaban, stosowany doustnie w dawce 2,5 mg, jest lekiem przeciwzakrzepowym o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach klinicznych fazy III obejmujących 53103 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, z częstością 4,5% dla krwawień z nosa oraz 3,8% dla krwotoków z przewodu pokarmowego. Odsetek krwawień różni się w zależności od wskazania terapeutycznego, wahając się od 6,8% u pacjentów po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego do 28 na 100 pacjentolat u osób z migotaniem przedsionków. Ryzyko krwawień jest szczególnie podwyższone u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz u tych stosujących jednocześnie leki wpływające na hemostazę. Krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, manifestującej się objawami takimi jak osłabienie, bladość, zawroty głowy, a w cięższych przypadkach do niedokrwienia mięśnia sercowego.
aloplastyka stawu, aminotransferazy, antagonista witaminy K, cholestaza, dławica piersiowa, hemostaza, hipoperfuzja, hipowolemia, krwawienie domięśniowe, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, powikłanie krwotoczne, profilaktyka udaru, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zapalenie wątroby, zatorowość obwodowa, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Symkinet MR 10 mg
Symkinet MR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, zidentyfikowanych zarówno w badaniach klinicznych, jak i w raportach po wprowadzeniu leku do obrotu. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), z uwzględnieniem różnic między grupami wiekowymi. Najczęstsze działania obejmują zmniejszenie łaknienia (bardzo często), bezsenność i nerwowość (bardzo często), ból głowy (bardzo często), a także zaburzenia rytmu serca i nadciśnienie tętnicze (często). U dzieci długotrwałe stosowanie może prowadzić do opóźnienia wzrostu i umiarkowanego zmniejszenia masy ciała, natomiast u dorosłych częściej obserwuje się zaburzenia snu i objawy wegetatywne. Rzadkie, ale poważne działania obejmują incydenty naczyniowo-mózgowe, nagłą śmierć sercową oraz reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, chlorowodorek metylofenidatu, drgawki, ginekomastia, incydent naczyniowo-mózgowy, jadłowstręt, kapsułki o zmodyfikowanym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mania, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nastrój depresyjny, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, plamica małopłytkowa, podwójne widzenie, pokrzywka, priapizm, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, ruchy choreoatetotyczne, rumień, skurcz dodatkowy komór, śpiączka wątrobowa, szczękościsk, sztywność mięśni, tachykardia, urojenie, wysypka polekowa, zaburzenie erekcji, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie jamy nosowej i gardła, zapalenie naczyń, zapalenie tętnic mózgowych, zapalenie żołądka i jelit, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Suganet 25 mg
Lek Suganet zawierający sunitynib (w dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg) jest stosowany w terapii nowotworów takich jak RCC, GIST i pNET. Terapia sunitynibem wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym niewydolności nerek, niewydolności serca, zatoru tętnicy płucnej, perforacji przewodu pokarmowego oraz różnorodnych krwotoków (oddechowego, przewodu pokarmowego, guza, moczowego i mózgowego), które mogą prowadzić do zgonu. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność i wymioty. Często obserwuje się także przebarwienia skórne i erytrodyzestezję dłoniowo-podeszwową. W trakcie terapii może rozwinąć się niedoczynność tarczycy.
biegunka, dysgeuzja, erytrocyt, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, hemoglobina, jabłczan sunitynibu, krwotok, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutrofil, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niestrawność, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, płytka krwi, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, sunitynib, wstrząs, zaburzenie smaku, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Synthon 25 mg
Leczenie sunitynibem, inhibitorem kinaz tyrozynowych stosowanym głównie w terapii GIST, MRCC oraz pNET, wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych o różnym stopniu nasilenia. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki z układu oddechowego, pokarmowego, moczowego i ośrodkowego układu nerwowego, które mogą prowadzić do zgonu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność i wymioty. Nasilenie tych objawów może ulegać zmniejszeniu podczas kontynuacji terapii, co jest istotne przy planowaniu leczenia długoterminowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na rozwój niedoczynności tarczycy oraz zaburzenia hematologiczne, w tym neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, które wymagają regularnego monitorowania.
anoreksja, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dysgeuzja, hipoglikemia, inhibitor kinaz tyrozynowych, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok otrzewnowy, krwotok płucny, leukopenia, limfopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odma opłucnowa, odwodnienie, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, posocznica, przetoka odbytu, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, ropień, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, rozwarstwienie tętnicy, sunitynib, torsade de pointes, wstrząs, zakażenie dróg moczowych, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita, zapalenie płuc, zapalenie tarczycy, zapalenie trzustki, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitynib Adamed 12,5 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST), przerzutowego raka nerkowokomórkowego (MRCC) oraz nowotworów neuroendokrynnych trzustki (pNET), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym poważnych powikłań zagrażających życiu. Do najistotniejszych należą niewydolność nerek i serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (np. z układu oddechowego, pokarmowego, moczowego i mózgowego). W trakcie terapii obserwuje się także częste zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, a także niedoczynność tarczycy wymagającą monitorowania i ewentualnego leczenia substytucyjnego. W badaniach klinicznych obejmujących 7115 pacjentów najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi (≥1/10) były: zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia, biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, wymioty, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa oraz przebarwienia skórne.
erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, krwotok do jamy otrzewnowej, krwotok mózgowy, krwotok przewodu pokarmowego, małopłytkowość, martwica kości szczęki, miopatia, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odma opłucnowa, perforacja przewodu pokarmowego, przerzutowy rak nerkowokomórkowy, rabdomioliza, rak nerkowokomórkowy, rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, rozwarstwienie tętnicy, sunitynib, toksyczna nekroliza naskórka, zaburzenia smaku, zator tętnicy płucnej, zespół lizy guza, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zespół ręka-stopa, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu – Etiologia i przyczyny
Malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu (AVM) to patologiczne połączenie tętniczo-żylne bez udziału łożyska włosowatego, prowadzące do zaburzeń hemodynamicznych i niedotlenienia otaczających tkanek. AVM występuje u około 0,15% populacji, częściej u mężczyzn, i jest jedną z głównych przyczyn krwotoku mózgowego u młodych dorosłych. Etiologia AVM jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki genetyczne (m.in. mutacje w genie PTEN, zespoły dziedziczne takie jak HHT z ryzykiem AVM zwiększonym 10 000-krotnie) oraz zaburzenia angiogenezy, w tym nieprawidłową ekspresję VEGF i jego receptorów. AVM mogą powstawać zarówno w okresie prenatalnym, jak i de novo u dorosłych, np. po urazach OUN lub ekspozycji na promieniowanie. Ryzyko rocznego krwawienia z nieleczonej AVM wynosi 2-4%, a śmiertelność po pierwszym krwawieniu to 10-30%. Mniejsze AVM (<3 cm) mają wyższe ryzyko krwawienia, natomiast większe częściej wywołują napady padaczkowe.
angiogeneza, AVM mózgu, badanie epigenetyczne, choroba autosomalna dominująca, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, incydent niedokrwienny, klinicysta, krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja naczyniowa tętniczo-żylna mózgu, mutacja genetyczna, nadciśnienie żylne, napad padaczkowy, niedokrwienie mózgu, połączenie tętniczo-żylne, profilowanie genetyczne, proliferacja śródbłonka, przetoka tętniczo-żylna, RASopatia, receptor VEGF, splot naczyniowy, tętniak, zespół Cobba, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera, zespół Sturge’a-Webera, zespół Wyburna-Masona - Leksykon substancji czynnych
Tiotepa – Działania niepożądane
Tiotepa, stosowana w leczeniu kondycjonującym przed przeszczepieniem komórek macierzystych układu krwiotwórczego, wykazuje profil toksyczności obejmujący głównie supresję szpiku kostnego (leukopenia, trombocytopenia, neutropenia z gorączką, niedokrwistość) występującą bardzo często (≥1/10) u dorosłych i dzieci. Inne istotne działania niepożądane to zakażenia, ostra i przewlekła choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi (GVHD), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego oraz ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna martwica naskórka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko leukoencefalopatii, zwłaszcza u pacjentów po wcześniejszej intensywnej chemioterapii (w tym metotreksat) i radioterapii, która może prowadzić do zgonu. Tiotepa może również powodować zaburzenia płodności u obu płci oraz niewydolność wielonarządową, co wymaga ścisłego monitorowania pacjentów.
allogeniczne przeszczepienie komórek macierzystych, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, choroba zarostowa żył wątrobowych, cytopenia, encefalopatia, granulocytopenia, hiperglikemia, idiopatyczne zapalenie płuc, kardiomiopatia, krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego, krwotok mózgowy, leczenie kondycjonujące, leukoencefalopatia, leukopenia, mielosupresja, nadciśnienie tętnicze, neutropenia z gorączką, niedoczynność przysadki mózgowej, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niedorozwój gonad, niedotlenienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wielonarządowa, obrzęk płuc, ostra GVHD, ototoksyczność, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, przeszczepienie komórek macierzystych, przewlekła GVHD, sepsa, stan splątania, tętniak wewnątrzczaszkowy, tętnicze nadciśnienie płucne, tiotepa, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, wtórny nowotwór złośliwy, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia rytmu serca, zakażenie, zapalenie błon śluzowych, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie pęcherzyków płucnych, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zespół Stevensa-Johnsona, zespół wstrząsu toksycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vardenafil Holsten 20 mg
Vardenafil Holsten, dostępny w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, zawiera wardenafil chlorowodorek trójwodny i jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji. Najczęstszym działaniem niepożądanym jest ból głowy, występujący u ≥10% pacjentów, z wyższą częstością u osób ≥65 lat (16,2% vs 11,8%) oraz u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym. Inne często obserwowane działania obejmują zawroty głowy (3,7% u osób starszych vs 0,7% u młodszych), przekrwienie błony śluzowej nosa, niestrawność oraz nagłe zaczerwienienie skóry. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym sercowo-naczyniowego, nerwowego i wzrokowego, i mają zwykle charakter przemijający o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego.
amnezja, dławica piersiowa, duszność, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hematospermia, inhibitor PDE5, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwawienie z prącia, krwiomocz, krwotok mózgowy, mialgia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, nagła utrata słuchu, nagłe zaczerwienienie, nagły zgon, napad drgawkowy, nasilona erekcja, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, przemijający napad niedokrwienny, refluks żołądkowo-przełykowy, światłowstręt, szum w uszach, tachyarytmia komorowa, tachykardia, wardenafil, wardenafil chlorowodorek, zaburzenie erekcji, zapalenie spojówek, zapalenie żołądka, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zwiększenie aktywności aminotransferaz, zwiększone ciśnienie śródgałkowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine Pharmascience 25 mg/ml
Azacytydyna jest stosowana w leczeniu zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML). Profil bezpieczeństwa różni się w zależności od grupy pacjentów: u dorosłych z MDS, CMML i AML (20-30% blastów) najczęstsze ciężkie działania niepożądane to neutropenia z gorączką (8,0%), niedokrwistość (2,3%), posocznica neutropeniczna (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów ≥65 lat z AML i >30% blastów dominują gorączka neutropeniczna (25,0%), zapalenie płuc (20,3%) oraz gorączka (10,6%). Działania hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, leukopenia) występują bardzo często (71,4%) i są zwykle stopnia 3-4. Zakażenia, w tym posocznica i zapalenie płuc, stanowią poważne powikłania, mogące prowadzić do zgonu.
azacytydyna, biegunka, duszność, działanie mielosupresyjne, gorączka neutropeniczna, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi z rozmazem, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, odczyn w miejscu podania, ostra białaczka szpikowa, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja hematologiczna, reakcja nadwrażliwości, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zaparcie, zawroty głowy, zdarzenie żołądkowo-jelitowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Subinit 50 mg
Sunitynib, stosowany w leczeniu GIST, MRCC oraz pNET, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, perforacja przewodu pokarmowego oraz krwotoki w różnych lokalizacjach (układ oddechowy, przewód pokarmowy, guz nowotworowy, układ moczowy, mózg). Te zdarzenia, choć rzadkie (częstość od 0,01% do 1%), mogą stanowić bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Wśród częściej obserwowanych działań niepożądanych (≥10%) dominują zaburzenia hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), zmniejszenie apetytu, dysgeuzja, nadciśnienie tętnicze oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, niestrawność i wymioty. Nasilenie tych objawów może ulegać zmniejszeniu w trakcie kontynuacji terapii, co sugeruje rozwój tolerancji.
dysgeuzja, erytrodyzestezja dłoniowo-podeszwowa, GIST, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu oddechowego, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, nowotwór neuroendokrynny trzustki, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, rak nerkowokomórkowy przerzutowy, sunitynib, zapalenie jamy ustnej, zator tętnicy płucnej, zespół ręka-stopa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sunitinib Glenmark 12,5 mg
Sunitynib Glenmark, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania klinicznego. Do najcięższych powikłań należą niewydolność nerek, niewydolność serca, zatorowość płucna, perforacja przewodu pokarmowego oraz różnorodne krwotoki (m.in. z układu oddechowego, przewodu pokarmowego, mózgu i układu moczowego), które mogą prowadzić do zgonu. Często obserwowane działania niepożądane o różnym nasileniu obejmują zmniejszenie apetytu, zaburzenia smaku, nadciśnienie tętnicze, uczucie zmęczenia oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak biegunka, nudności, zapalenie jamy ustnej, wymioty i niestrawność. Ponadto, u pacjentów może rozwinąć się niedoczynność tarczycy, co wymaga regularnej kontroli hormonów tarczycy (TSH, fT3, fT4). Hematologiczne działania niepożądane, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość, występują bardzo często i mogą mieć charakter ciężki, co wymaga monitorowania morfologii krwi.
białkomocz, dysgeuzja, erytrodysestezja dłoniowo-podeszwowa, hipoglikemia, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica skóry, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór neuroendokrynny trzustki, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, pancytopenia, perforacja przewodu pokarmowego, rak nerkowokomórkowy, sunitynib, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zassida 25 mg/ml
Azacytydyna, substancja czynna leku Zassida, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, szczególnie w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML) z 20-30% blastów w szpiku. W badaniach klinicznych, w tym AZA PH GL 2003 CL 001 oraz CALGB 9221 i 8921, działania niepożądane wystąpiły u 97% pacjentów. Najczęstsze ciężkie działania obejmowały gorączkę neutropeniczną (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%) oraz zapalenie płuc (2,5%). Reakcje hematologiczne (71,4%) takie jak neutropenia, leukopenia i małopłytkowość miały zwykle nasilenie 3-4 stopnia, natomiast zdarzenia żołądkowo-jelitowe (60,6%) – nudności i wymioty – występowały głównie z nasileniem 1-2 stopnia. Reakcje w miejscu podania odnotowano u 77,1% pacjentów, przeważnie o łagodnym przebiegu. W populacji pacjentów ≥65 lat z AML (>30% blastów) w badaniu AZA-AML-001, gorączka neutropeniczna wystąpiła u 25%, zapalenie płuc u 20,3%, a gorączka u 10,6%, z dominującymi zdarzeniami żołądkowo-jelitowymi (zaparcia 41,9%, nudności 39,8%, biegunka 36,9%) o nasileniu 1-2 stopnia.
azacytydyna, choroba śródmiąższowa płuc, gorączka neutropeniczna, krwiomocz, krwotok do oka, krwotok mózgowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica trzustki, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, odwodnienie, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa neutrofilowa dermatoza, pancytopenia, plamica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja nadwrażliwości, śpiączka wątrobowa, wybroczyny, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zespół lizy guza, zespół mielodysplastyczny, zgorzelinowe zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bevimlar 15 mg
Bevimlar, zawierający rywaroksaban w dawce 15 mg, jest antykoagulantem o potwierdzonym profilu bezpieczeństwa ocenionym w 13 badaniach klinicznych fazy III na 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentach pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%), co wynika z mechanizmu działania leku. Ryzyko krwawień jest zróżnicowane w zależności od wskazania klinicznego i dawki, a krwawienia mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej, objawiającej się osłabieniem, bladością, zawrotami głowy czy dusznością. W porównaniu do antagonistów witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość, co wymaga monitorowania hemoglobiny i hematokrytu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym oraz stosujących inne leki wpływające na hemostazę. U kobiet obserwuje się nasilenie lub wydłużenie krwawień miesiączkowych, a poważne powikłania krwotoczne mogą obejmować zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolność nerek i nefropatię związaną z antykoagulantami.
antagonista witaminy K, antykoagulant, bilirubina, cholestaza, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie płuc, hemoglobina, krwawienie domięśniowe, krwawienie dostawowe, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nefropatia antykoagulacyjna, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Utrogestan 200 mg
Utrogestan w postaci kapsułek dopochwowych zawiera 200 mg mikronizowanego progesteronu i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na progesteron lub substancje pomocnicze (w tym lecytynę sojową, istotną u pacjentek z alergią na orzeszki ziemne lub soję), żółtaczkę i ciężkie zaburzenia czynności wątroby, nowotwory hormonozależne takie jak rak gruczołu piersiowego i dróg rodnych, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (w tym zakrzepowe zapalenie żył i przebyty krwotok mózgowy), niewyjaśnione krwawienia z dróg rodnych oraz porfirię. W położnictwie przeciwwskazaniem jest poronienie zatrzymane oraz przedwczesne pęknięcie błon płodowych (PPROM), gdyż progesteron może opóźniać naturalne procesy lub być szkodliwy w tych stanach.
alergia na orzeszki ziemne, czynniki ryzyka zakrzepicy, enzymy wątrobowe, krwawienie z dróg rodnych, krwotok mózgowy, lecytyna sojowa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na progesteron, nowotwór dróg rodnych, porfiria, poronienie zatrzymane, progesteron mikronizowany, przedwczesne pęknięcie błon płodowych, rak gruczołu piersiowego, układ krzepnięcia, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zakrzepica żylna, zakrzepowe zapalenie żył, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pazopanib Accord 400 mg
Pazopanib Accord, stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego (RCC) oraz mięsaków tkanek miękkich (STS), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane na podstawie danych z badań klinicznych obejmujących 1149 pacjentów z RCC i 382 z STS. Do najczęstszych działań niepożądanych (≥10%) należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej), dermatologiczne (zmiana koloru włosów, hipopigmentacja skóry), naczyniowe (nadciśnienie tętnicze), neurologiczne (ból głowy, zaburzenia smaku), metaboliczne (jadłowstręt, utrata masy ciała) oraz ogólne (zmęczenie, ból). Wśród ciężkich działań niepożądanych, występujących rzadziej (<1%), odnotowano poważne incydenty sercowo-naczyniowe (niedokrwienie mięśnia sercowego, zawał, zaburzenia rytmu typu torsade de pointes), perforacje i przetoki przewodu pokarmowego, krwotoki z płuc, przewodu pokarmowego i mózgu, a także powikłania specyficzne dla STS, takie jak żylne powikłania zakrzepowo-zatorowe, zaburzenia czynności lewej komory i odma opłucnowa. Zgłaszano również zgony związane z masywnymi krwotokami, niewydolnością wątroby oraz udarami niedokrwiennymi mózgu.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, hipofosfatemia, hipomagnezemia, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odma opłucnowa, pancytopenia, pazopanib, perforacja jelita, perforacja przewodu pokarmowego, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom nadciśnieniowy, przemijający napad niedokrwienny, rak nerkowokomórkowy, torsade de pointes, udar niedokrwienny mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności serca, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie otrzewnej, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii - Leksykon chorób i schorzeń
Szkorbut – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Szkorbut, będący wynikiem niedoboru witaminy C, charakteryzuje się korzystnym rokowaniem przy wczesnym rozpoznaniu i odpowiedniej suplementacji. Objawy ogólnoustrojowe, takie jak zmęczenie, ból i anoreksja, ustępują zwykle w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia leczenia dawką początkową 1-2 g witaminy C dziennie przez 2-3 dni, następnie 500 mg przez tydzień i 100 mg przez 1-3 miesiące. Krwawienia samoistne ustępują w ciągu 1 dnia, zmiany dziąseł w 2-3 dni, a siniaki i wybroczyny w około 12 dni. Pełne wyleczenie następuje po około 3 miesiącach regularnej suplementacji. W zaawansowanych przypadkach obserwuje się normalizację poziomu bilirubiny w surowicy w mniej niż tydzień oraz korektę anemii w ciągu miesiąca.
albumina w surowicy, alergie pokarmowe, anemia, bilirubina w surowicy, bóle mięśniowo-szkieletowe, celiakia, choroba Crohna, choroba dziąseł, choroba zapalna jelit, hemodializa, krwawienie okołomieszkowe, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwiak osierdzia, krwotok mózgowy, nadużywanie alkoholu, niedobór witaminy C, niedobór żywieniowy, suplementacja witaminy C, szkorbut, tamponada serca, układ mięśniowo-szkieletowy, wybroczyny, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia odżywiania, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychiczne, żylaki przełyku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cilozek 100 mg
Cilozek, zawierający cylostazol w dawce 100 mg, jest stosowany w leczeniu chromania przestankowego, jednak jego profil bezpieczeństwa wymaga szczególnej uwagi. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są bóle głowy (≥30%), biegunka oraz nieprawidłowe stolce (każde ≥15%), z nasileniem objawów od łagodnego do umiarkowanego. Ból głowy stanowi najczęstszą przyczynę przerwania terapii (≥3%), a kołatanie serca i biegunka również mogą prowadzić do odstawienia leku (1,1%). Istotne jest ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą, gdzie może dojść do krwawienia śródgałkowego, a także podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami przeciwzakrzepowymi. U osób powyżej 70. roku życia zwiększa się częstość biegunek i kołatania serca, co wymaga ostrożności w populacji geriatrycznej.
agranulocytoza, antagonista kanału wapniowego, biegunka, ból głowy, chromanie przestankowe, cylostazol, dławica piersiowa, dodatkowy skurcz komorowy, granulocytopenia, hiperglikemia, kołatanie serca, krwawienie śródgałkowe, krwotok mózgowy, krwotok płucny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedowład, nieprawidłowy stolec, niewydolność nerek, obrzęk obwodowy, pancytopenia, pochodna dihydropirydyny, reakcja alergiczna, śródmiąższowe zapalenie płuc, szum uszny, tachykardia komorowa, tachykardia nadkomorowa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, wybroczyna, zaburzenie rytmu serca, zapalenie spojówek, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego to dysplastyczne kanały żylne w mózgu, które najczęściej przebiegają bezobjawowo i są wykrywane przypadkowo w badaniach obrazowych. Rzadko powodują objawy neurologiczne, jednak w nielicznych przypadkach mogą wywołać napady drgawkowe lub krwawienie śródmózgowe, wymagające pilnej interwencji. Diagnostyka i leczenie tych malformacji opierają się na multidyscyplinarnym podejściu, angażującym neurologów, neurochirurgów, radiologów interwencyjnych, kardiologów oraz specjalistów intensywnej terapii. Leczenie jest zwykle zachowawcze, z farmakoterapią objawową (np. leki przeciwbólowe i przeciwdrgawkowe), a interwencje chirurgiczne lub radiologiczne stosuje się w przypadku powikłań, takich jak krwotok mózgowy. Warto podkreślić, że malformacje mogą się powiększać po leczeniu, co wymaga regularnej kontroli i monitorowania stanu pacjenta.
anomalia naczyniowa, ból głowy, ciśnienie śródczaszkowe, ciśnienie tętnicze, kardiologia, krwawienie śródmózgowe, krwotok mózgowy, lek przeciwbólowy, lek przeciwdrgawkowy, malformacja tętniczo-żylna, malformacja żylna wewnątrzczaszkowa, napad drgawkowy, neurochirurgia, neurolog, neurologia, opieka okołooperacyjna, postępowanie zachowawcze, procedura wewnątrznaczyniowa, profilaktyka przeciwzakrzepowa, radiolog interwencyjny, radiologia interwencyjna, radioterapia, saturacja, skala Glasgow, stratyfikacja ryzyka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Baxiren 2,5 mg
Apiksaban (Baxiren) to lek przeciwzakrzepowy, którego bezpieczeństwo potwierdzono w 7 badaniach klinicznych fazy III obejmujących ponad 21 000 pacjentów. Stosowany jest w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po zabiegach ortopedycznych, zapobieganiu udarom u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) oraz w leczeniu i profilaktyce nawrotowej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP). Średni czas ekspozycji na lek wynosił odpowiednio 20 dni, 1,7 roku oraz 221 dni. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia (w tym z nosa, przewodu pokarmowego, układu moczowo-płciowego), stłuczenia i krwiaki. Częstość powikłań krwotocznych różni się w zależności od wskazania: około 10% po zabiegach ortopedycznych, 24,3% w porównaniu z warfaryną i 9,6% w porównaniu z ASA u pacjentów z NVAF, oraz 15,6% w leczeniu ZŻG/ZP w porównaniu z enoksaparyną/warfaryną. Poważne krwawienia z przewodu pokarmowego występowały z częstością 0,76% rocznie, a wewnątrzgałkowe 0,18% rocznie.
AlAT, anemia, apiksaban, AspAT, bilirubina, enoksaparyna, erythema multiforme, fosfataza alkaliczna, GGTP, hematuria, hemoptysis, hipotonia, krwawienie do jamy brzusznej, krwawienie dokomorowe, krwawienie wewnątrzgałkowe, krwawienie z nosa, krwawienie z oka, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiak, krwiak podtwardówkowy, krwotok móżdżkowy, krwotok mózgowy, krwotok śródmózgowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość pokrwotoczna, niezastawkowe migotanie przedsionków, nudność, obrzęk naczynioruchowy, powikłanie krwotoczne, protezoplastyka stawu biodrowego, staw kolanowy, stłuczenie, trombocytopenia, udar, warfaryna, wstrząs anafilaktyczny, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skórnych, zatorowość płucna, żylaki odbytu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivertaxo 10 mg
Profil bezpieczeństwa rywaroksabanu został oceniony w 13 badaniach fazy III (69 608 dorosłych pacjentów) oraz 4 badaniach fazy II i III u 488 pacjentów pediatrycznych. Dominującym działaniem niepożądanym są krwawienia, najczęściej z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania klinicznego: od 6,8% w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego/kolanowego do 39,5% u dzieci leczonych przeciwzakrzepowo. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosi 28 na 100 pacjentolat, a anemii 2,5 na 100 pacjentolat. Działania niepożądane obejmują m.in. niedokrwistość, trombocytopenię, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z przewodu pokarmowego, zaburzenia czynności wątroby, skórne reakcje nadwrażliwości oraz powikłania mięśniowo-szkieletowe i nerkowe.
aloplastyka stawu biodrowego, antagonista witaminy K, antykoagulant, eozynofilowe zapalenie płuc, hematokryt, hemoglobina, kaskada krzepnięcia, krwawienie domięśniowe, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok z układu moczowo-płciowego, leczenie ZŻG, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, ostry zespół wieńcowy, powikłanie krwotoczne, profil bezpieczeństwa rywaroksabanu, profilaktyka ŻChZZ, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zaburzenie czynności wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xanirva 2,5 mg
Rywaroksaban, antagonista czynnika Xa, został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w 19 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 412 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia, w tym epistaksis (4,5%) i krwotok z przewodu pokarmowego (3,8%), co jest zgodne z mechanizmem działania leku. Częstość krwawień waha się od 6,8% (profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawów) do 39,5% (leczenie ŻChZZ u dzieci i młodzieży), a niedokrwistość od 0,15% do 5,9%. Ryzyko krwawień jest wyższe u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz stosujących inne leki wpływające na hemostazę. Objawy powikłań krwotocznych obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, ból głowy, obrzęk, duszność i wstrząs, a także objawy niedokrwienia mięśnia sercowego. Wśród powikłań zgłaszano zespół ciasnoty przedziałów powięziowych i niewydolność nerek z powodu hipoperfuzji.
andeksanet alfa, antagonista czynnika Xa, aprotynina, desmopresyna, epistaxis, hemostaza chirurgiczna, kaskada krzepnięcia, koagulopatia, koncentrat aktywowanych czynników zespołu protrombiny, koncentrat czynników zespołu protrombiny, krwawienie menstruacyjne, krwawienie z błon śluzowych, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, małopłytkowość, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rekombinowany czynnik VIIa, rywaroksaban, siarczan protaminy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, węgiel aktywny, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – XABOPLAX 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku XABOPLAX, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, ocenianym w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień różni się w zależności od wskazania: 6,8% w profilaktyce ŻChZZ po aloplastyce stawu biodrowego/kolanowego oraz 23% w leczeniu ZŻG i ZP. Ryzyko krwawień wzrasta u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na hemostazę. Objawy krwawienia obejmują osłabienie, bladość, zawroty głowy, duszność, a w ciężkich przypadkach mogą prowadzić do zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych, niewydolności nerek z hipoperfuzji oraz nefropatii związanej z antykoagulantami.
aminotransferazy, antagonista witaminy K, antykoagulant, dławica piersiowa, eozynofilowe zapalenie płuc, hemostaza, hipoperfuzja nerek, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, menorrhagia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytoza, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zastój żółci, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Acard 150 mg 150 mg
ACARD 150 mg, zawierający kwas acetylosalicylowy w postaci tabletek dojelitowych, wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, w tym przede wszystkim zwiększonego ryzyka krwawień i wydłużenia czasu krwawienia. Krwawienia mogą obejmować krwotok okołooperacyjny, krwiaki, krwawienia z nosa, dróg moczowo-płciowych oraz dziąseł, a także poważne krwotoki z przewodu pokarmowego i mózgowe, szczególnie u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym lub stosujących leki hemostatyczne. Objawy te mogą prowadzić do ostrej lub przewlekłej niedokrwistości, manifestującej się osłabieniem, bladością skóry i hipoperfuzją. Często obserwuje się również objawy niestrawności, takie jak zgaga, nudności, wymioty i bóle brzucha, a rzadziej stany zapalne żołądka i jelit oraz chorobę wrzodową, które mogą skutkować krwotokami i perforacją. Monitorowanie parametrów wątrobowych i nerkowych jest wskazane u pacjentów z chorobami tych narządów, gdyż rzadko mogą wystąpić przemijające zaburzenia czynności wątroby i nerek.
aminotransferazy, choroba wrzodowa, hipoglikemia, hipoperfuzja, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwotok mózgowy, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, reakcja nadwrażliwości, szumy uszne, tabletka dojelitowa, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie gospodarki węglowodanowej