fenyloalanina
Fenyloalanina to aminokwas egzogenny, który stanowi kluczowy składnik białek organizmu. Jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, ponieważ uczestniczy w produkcji neuroprzekaźników, takich jak dopamina, adrenalina i noradrenalina.
W praktyce klinicznej fenyloalanina ma szczególne znaczenie w kontekście fenyloketonurii (PKU) – wrodzonego błędu metabolizmu spowodowanego defektem enzymu hydroksylazy fenyloalaninowej. U pacjentów z PKU dochodzi do gromadzenia fenyloalaniny we krwi i tkankach, co prowadzi do uszkodzenia mózgu, jeśli nie jest odpowiednio leczone.
Diagnostyka poziomu fenyloalaniny jest rutynowo wykonywana w ramach badań przesiewowych noworodków. Normy stężenia fenyloalaniny we krwi wynoszą zwykle od 1 do 2 mg/dl (60-120 μmol/l). Wartości powyżej 4 mg/dl u noworodków mogą wskazywać na PKU i wymagają dalszej diagnostyki.
W leczeniu PKU podstawową metodą jest rygorystyczna dieta niskofenyloalaninowa, która musi być stosowana przez całe życie. U kobiet w ciąży z hiperfenyloalaninemią konieczna jest ścisła kontrola stężenia fenyloalaniny, aby zapobiec zespołowi fenyloketonurii matczynej, który może prowadzić do poważnych wad wrodzonych u płodu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Pediaven NN1 –
Pediaven NN1 to dwukomorowy roztwór do infuzji przeznaczony do żywienia pozajelitowego, zawierający aminokwasy (15 g/1000 ml) oraz glukozę (100 g/1000 ml) wraz z niezbędnymi składnikami mineralnymi, takimi jak wapń (9,4 mmol/1000 ml), magnez (2,1 mmol/1000 ml), sód (4,5 mmol/1000 ml) i mikroelementy (np. cynk 2030 µg/1000 ml, miedź 230 µg/1000 ml). Po zmieszaniu komór roztwór ma osmolarność około 715 mOsm/l i pH 4,8–5,5, co wymaga uwagi przy podawaniu dożylnym, zwłaszcza obwodowym, ze względu na ryzyko podrażnienia naczyń. Preparat jest dostarczany w sterylnych, dwukomorowych workach o pojemności 250 ml, które po aktywacji i wymieszaniu zawartości tworzą gotowy do użycia roztwór pozbawiony cząstek stałych. Pediaven NN1 nie powinien być mieszany z ceftriaksonem w tej samej linii infuzyjnej ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowych.
acetylocysteina, aminokwas, azot całkowity, ceftriakson, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, glukonian wapnia, glukoza jednowodna, hipertoniczność, linia infuzyjna, niezgodność fizykochemiczna, osmolarność, pierwiastek śladowy, podrażnienie żyły, roztwór aminokwasów, roztwór do infuzji, roztwór dożylny, składnik mineralny, substancja pomocnicza, worek dwukomorowy, zakrzepowe zapalenie żyły, zestaw infuzyjny, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Wardenafil – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Przed rozpoczęciem terapii wardenafilem w leczeniu zaburzeń erekcji konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu oraz badania fizykalnego, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego, ze względu na ryzyko wystąpienia poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak nagły zgon, zawał mięśnia sercowego, tachyarytmie czy incydenty naczyniowo-mózgowe. Wardenafil, będący inhibitorem fosfodiesterazy typu 5, wykazuje działanie rozszerzające naczynia krwionośne, co może prowadzić do łagodnego, przemijającego obniżenia ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami odpływu z lewej komory serca (np. zwężenie aorty, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty) oraz u osób z czynnikami ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W badaniach klinicznych wykazano, że wardenafil w dawkach 10 mg i 80 mg powoduje średnie wydłużenie odstępu QTc odpowiednio o 8 i 10 ms, co wymaga uwagi zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, takich jak gatyfloksacyna, gdzie obserwowano dodatkowe wydłużenie o 4 ms.
aspartam, badanie fizykalne, białaczka, choroba Peyroniego, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie tętnicze krwi, dławica piersiowa, dysfagia, działanie niepożądane, działanie przeciwagregacyjne, enzym CYP3A4, farmakokinetyka wardenafilu, fenyloalanina, fenyloketonuria, fosfodiesteraza typu 5, hipokaliemia, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor PDE5, krwotok mózgowy, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwarytmiczny, NAION, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nitroprusydek sodowy, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, przerostowe podzastawkowe zwężenie aorty, reakcja alergiczna, receptor alfa-adrenergiczny, skrzywienie prącia, stężenie terapeutyczne, szpiczak mnogi, tachyarytmia komorowa, tartrazyna, tlenek azotu, układ sercowo-naczyniowy, wrodzony zespół wydłużonego QT, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie erekcji, zaburzenie krzepnięcia, zawał mięśnia sercowego, zniekształcenie prącia, żółcień pomarańczowa FCF, zwężenie aorty, zwłóknienie ciał jamistych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Calcium-Sandoz Forte
Lek Calcium-Sandoz Forte zawiera 500 mg jonów wapnia w postaci tabletek musujących i wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z podwyższonym wydalaniem wapnia w moczu (>300 mg/24h lub >7,5 mmol/24h) oraz u osób z historią kamicy dróg moczowych. W tych przypadkach konieczne jest systematyczne monitorowanie wydalania wapnia, a w razie potrzeby dostosowanie dawki lub zaprzestanie terapii. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek preparat należy stosować pod ścisłą kontrolą lekarską, z regularnym monitorowaniem stężenia wapnia i fosforanów w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkalcemii przy stosowaniu dużych dawek wapnia, zwłaszcza w połączeniu z witaminą D, co może prowadzić do poważnych zaburzeń czynności nerek. Zalecane jest regularne monitorowanie parametrów funkcji nerek oraz stężenia wapnia w surowicy.
astma, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cukrzyca, fenyloalanina, fenyloketonuria, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hiperkalcemia, hiperkalciuria, kamica dróg moczowych, kamica nerkowa, kamienie moczowe, kwas cytrynowy, nietolerancja fruktozy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, stężenie wapnia w surowicy, witamina D, wydalanie wapnia z moczem, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Nutriflex Peri –
Nutriflex Peri to lek należący do grupy roztworów do żywienia pozajelitowego (ATC: B05BA10), przeznaczony do kompleksowego żywienia pacjentów wymagających wsparcia metabolicznego. Produkt zawiera precyzyjnie zbilansowaną mieszaninę aminokwasów (40 g/1000 ml, 80 g/2000 ml), węglowodanów (80 g/1000 ml, 160 g/2000 ml) oraz elektrolitów, takich jak sód (27,0 mmol/1000 ml), potas (15,0 mmol/1000 ml), magnez (4,0 mmol/1000 ml), fosforan (5,7 mmol/1000 ml), chlorek (31,6 mmol/1000 ml) i wapń (2,5 mmol/1000 ml). Aminokwasy egzogenne, niezbędne do syntezy białek, są dostarczane w formie dożylnej, co umożliwia ich efektywne wykorzystanie w procesach anabolicznych, pod warunkiem równoczesnego podawania energii z glukozy i tłuszczów, aby zapobiec ich katabolizmowi jako substratu energetycznego. Glukoza (88 g/1000 ml) stanowi podstawowe źródło energii dla tkanek o wysokim zapotrzebowaniu, takich jak OUN, erytrocyty i nabłonek cewek nerkowych.
alanina, aminokwas, aminokwas egzogenny, arginina, elektrolit, erytrocyt, fenyloalanina, glicyna, glukoza, histydyna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, nabłonek cewek nerkowych, osmolarność, ośrodkowy układ nerwowy, prolina, roztwór do infuzji, seryna, synteza białka, szpik kostny, tłuszcz, treonina, tryptofan, walina, węglowodan, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aceflucil 600 mg
Aceflucil w postaci tabletek musujących 600 mg zawierających acetylocysteinę jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (1868 mg/tabletkę), aspartam (E 951, 15 mg/tabletkę) oraz sód (65,714 mg/tabletkę). Szczególną ostrożność należy zachować u dzieci poniżej 2 lat, u których lek jest przeciwwskazany ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz potencjalne ryzyko. Ponadto, obecność aspartamu wyklucza stosowanie leku u pacjentów z fenyloketonurią, w tym dzieci oraz kobiet w ciąży, ze względu na ryzyko kumulacji fenyloalaniny i jej negatywny wpływ na rozwój układu nerwowego i płodu.
acetylocysteina, aspartam, działanie niepożądane, farmakoterapia, fenyloalanina, fenyloketonuria, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka musująca, układ nerwowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Milukante 4 mg
Milukante, zawierający 4 mg montelukastu sodowego w formie tabletek do rozgryzania i żucia, posiada jedno bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na montelukast lub substancje pomocnicze. W preparacie obecne są substancje pomocnicze, które mogą stanowić ryzyko dla określonych grup pacjentów: każda tabletka zawiera 4,8 mg aspartamu (źródło fenyloalaniny, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią) oraz 104,51 mg mannitolu, który może wywoływać łagodne działanie przeczyszczające u osób wrażliwych. Choć fenyloketonuria i nietolerancja mannitolu nie stanowią bezwzględnych przeciwwskazań, wymagają ostrożności przy kwalifikacji do terapii.
antagonista receptora leukotrienowego, aspartam, bezpieczeństwo farmakoterapii, działanie przeczyszczające, fenyloalanina, fenyloketonuria, leczenie objawowe, mannitol, montelukast, montelukast sodowy, nadwrażliwość, nietolerancja mannitolu, przeciwwskazanie, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, tabletka do rozgryzania i żucia, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – SmofKabiven
SmofKabiven to kompleksowy preparat do żywienia pozajelitowego w formie emulsji do infuzji, dostępny w trójkomorowych workach o pojemnościach od 493 ml do 2463 ml. Produkt zawiera precyzyjnie zbilansowany zestaw aminokwasów (np. alanina 7,1 g/1000 ml, arginina 6,1 g/1000 ml), glukozę (127 g/1000 ml) oraz emulsję tłuszczową z olejów roślinnych i rybnych, dostarczającą energii około 1100 kcal/1000 ml. Elektrolity takie jak sód (41 mmol/1000 ml), potas (30 mmol/1000 ml), magnez (5,1 mmol/1000 ml) i wapń (2,5 mmol/1000 ml) są obecne w ilościach odpowiadających zapotrzebowaniu klinicznemu. Produkt charakteryzuje się osmolalnością około 1800 mOsm/kg i pH około 5,6 po zmieszaniu składników, co jest istotne dla bezpieczeństwa i tolerancji infuzji. Worek Biofine z trójkomorowym systemem umożliwia oddzielne przechowywanie składników, które mieszane są tuż przed podaniem, co zapobiega degradacji i utlenianiu składników dzięki obecności pochłaniacza tlenu.
alanina, alfa-tokoferol, aminokwas, arginina, chlorek potasu, chlorek wapnia, elektrolit, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfolipid, glicerofosforan sodu, glicyna, histydyna, izoleucyna, kwas octowy, kwas solny, kwasy omega-3, leucyna, lizyna, metionina, octan sodu, oleinian sodu, olej oliwkowy, olej rybny, osmolalność, osmolarność, pochłaniacz tlenu, prolina, roztwór aminokwasów, seryna, siarczan cynku, siarczan magnezu, tauryna, treonina, triglicerydy kwasów tłuszczowych, tryptofan, tyrozyna, walina, witamina E, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Aminomel 10 E –
Stosowanie preparatów Aminomel 10E i 12,5E, zawierających aminokwasy egzogenne i endogenne oraz elektrolity (Na+: 69–87 mmol/l, K+: 45–56,25 mmol/l, Ca++: 5–6 mmol/l, Mg++: 5–6 mmol/l), u kobiet w ciąży i karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa. Brak jest badań oceniających wpływ tych preparatów na rozwój płodu, przebieg ciąży oraz laktację, co nakłada na lekarza obowiązek indywidualnej analizy korzyści i ryzyka. Konieczne jest dokładne monitorowanie stanu klinicznego matki, parametrów rozwojowych płodu lub dziecka karmionego piersią oraz dostosowanie składu i dawkowania preparatu do zmieniających się potrzeb metabolicznych w tych okresach.
aminokwas egzogenny, aminokwas siarkowy, aminokwasy egzogenne, Aminomel, bilans azotowy, elektrolit, fenyloalanina, funkcja wątroby, gospodarka wodno-elektrolitowa, izoleucyna, laktacja, lekarz prowadzący, leucyna, lizyna, metionina, niedożywienie, preparat odżywczy, równowaga kwasowo-zasadowa, stężenie aminokwasów, tyrozyna, żywienie parenteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Apra-swift 10 mg
Przy kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Apra-swift zawierającym arypiprazol, kluczowe jest wykluczenie nadwrażliwości na substancję czynną oraz na składniki pomocnicze leku. Arypiprazol w dawkach 10 mg, 15 mg i 30 mg może wywoływać reakcje alergiczne o różnym nasileniu, od łagodnych objawów skórnych po zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność aspartamu (1-3 mg), laktozy jednowodnej (95-285 mg) oraz alkoholu benzylowego (0,0036-0,0108 mg), które mogą stanowić przeciwwskazania u pacjentów z fenyloketonurią, nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, a także u osób z niewydolnością wątroby lub nerek oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
alkohol benzylowy, arypiprazol, aspartam, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, kserostomia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, suchość jamy ustnej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie połykania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Właściwości farmakokinetyczne
W szczepionce Infanrix-IPV zawarte są trzy typy inaktywowanego poliowirusa: typ 1 (szczep Mahoney) w dawce 40 jednostek antygenu D, typ 2 (szczep MEF-1) 8 jednostek antygenu D oraz typ 3 (szczep Saukett) 32 jednostki antygenu D w objętości 0,5 ml. Wirusy namnażane są w hodowli komórkowej VERO, a następnie inaktywowane, co eliminuje ryzyko wywołania choroby przy zachowaniu immunogenności. Antygeny adsorbowane są na 0,5 mg uwodnionego wodorotlenku glinu (Al³⁺), co spowalnia ich uwalnianie i wzmacnia odpowiedź immunologiczną. Preparat ma postać mętnej, białej zawiesiny do wstrzykiwań, zapewniającej odpowiednią dystrybucję antygenów po podaniu.
antygen D, fenyloalanina, formaldehyd, immunogenność, inaktywacja wirusów, inaktywowany poliowirus, Infanrix-IPV, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliowirus, szczep Mahoney, szczep MEF-1, szczep Saukett, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Aspartam – Przeciwwskazania stosowania
Aspartam (E 951) jest substancją słodzącą stosowaną w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej, m.in. w lekach psychotropowych takich jak Ayupil (klozapina) i Mirtagen (mirtazapina). Głównym przeciwwskazaniem do stosowania aspartamu jest fenyloketonuria (PKU), ze względu na metabolizm aspartamu do fenyloalaniny, która jest toksyczna dla pacjentów z tym schorzeniem. Zawartość aspartamu w lekach wzrasta proporcjonalnie do dawki – np. Ayupil 200 mg zawiera 24,8 mg aspartamu, a Mirtagen 45 mg – 9 mg. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów z zaburzeniami metabolizmu fenyloalaniny, chorobami autoimmunologicznymi, zaburzeniami neurologicznymi oraz u kobiet w ciąży, ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów lub przenikania metabolitów przez łożysko.
agranulocytoza, aspartam, choroba autoimmunologiczna, fenyloalanina, fenyloketonuria, inhibitory monoaminooksydazy, interakcja lekowa, klozapina, mirtazapina, nadwrażliwość, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, reakcja alergiczna, substancja słodząca, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, terapia psychotropowa, upośledzenie szpiku kostnego, zaburzenie krążenia, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aminoven Infant 10% –
Aminoven Infant 10% to roztwór aminokwasów do żywienia pozajelitowego, przeznaczony dla noworodków, niemowląt i dzieci, charakteryzujący się wysoką osmolarnością 885 mOsm/l. Preparat należy podawać wyłącznie w formie ciągłej infuzji dożylnej do żył centralnych, z maksymalną szybkością infuzji 0,1 g aminokwasów/kg mc./h (1,0 ml/kg mc./h), co jest kluczowe dla zapewnienia tolerancji i minimalizacji ryzyka powikłań. Dawkowanie musi być dostosowane do wieku pacjenta, z maksymalnymi dawkami dobowymi wynoszącymi 1,5-2,5 g/kg mc. dla dzieci 0-2 lata, 1,5 g/kg mc. dla dzieci 2-5 lat oraz 1,0 g/kg mc. dla dzieci 6-14 lat. Roztwór ma pH 5,5-6,0 i zawiera zarówno aminokwasy egzogenne, jak i endogenne w proporcjach odpowiadających potrzebom metabolicznym populacji pediatrycznej.
alanina, aminokwas, aminokwas egzogenny, aminokwas endogenny, arginina, cysteina, dawka dobowa, dawkowanie aminokwasów, fenyloalanina, histydyna, infuzja dożylna, izoleucyna, leucyna, lizyna, metionina, osmolarność roztworu, pacjent pediatryczny, populacja pediatryczna, prolina, roztwór aminokwasów, seryna, tolerancja preparatu, treonina, tryptofan, tyrozyna, walina, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Montelukast Bluefish 5 mg
Lek Montelukast Bluefish w formie tabletek do rozgryzania i żucia o dawce 5 mg posiada jednoznaczne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Najważniejszym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na montelukast lub jakąkolwiek substancję pomocniczą zawartą w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność aspartamu (E 951) w ilości 2,0 mg na tabletkę, co stanowi istotne ograniczenie u pacjentów z fenyloketonurią ze względu na zawartość fenyloalaniny. Przed wdrożeniem leczenia konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji alergicznych na składniki leku.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – SmofKabiven Peripheral
SmofKabiven Peripheral to trójkomorowa emulsja do infuzji, dostępna w objętościach 1206 ml, 1448 ml oraz 1904 ml, zawierająca precyzyjnie zdefiniowane ilości glukozy (od 85 g do 135 g), aminokwasów (32-60 g), tłuszczów (28-54 g) oraz elektrolitów, takich jak sód (25-48 mmol), potas (19-36 mmol), magnez (3,2-6,0 mmol), wapń (1,6-3,0 mmol) i fosforany (8,2-15,6 mmol). Preparat charakteryzuje się osmolalnością około 950 mOsm/kg i pH około 5,6 po zmieszaniu. System trójkomorowy umożliwia oddzielne przechowywanie składników do momentu podania, co zapewnia stabilność fizykochemiczną i mikrobiologiczną. Worek wewnętrzny wykonany jest z wielowarstwowych materiałów zapewniających elastyczność i wytrzymałość, a obecność pochłaniacza tlenu chroni emulsję tłuszczową przed utlenianiem.
alanina, arginina, chlorek potasu, chlorek wapnia, emulsja do infuzji, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfolipidy, glicerofosforan sodu, glicyna, glukoza jednowodna, histydyna, izoleucyna, kwasy omega-3, leucyna, lizyna, metionina, olej rybny, olej sojowy, olej z oliwek, osmolalność, osmolarność, pochłaniacz tlenu, prolina, roztwór aminokwasów, seryna, siarczan cynku, siarczan magnezu, stabilność fizykochemiczna, substancja pomocnicza, tauryna, tokoferol, treonina, triglicerydy, tryptofan, tyrozyna, walina, worek trójkomorowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – AuroMirta ORO 30 mg
Przeciwwskazania do stosowania leku AuroMirta ORO, zawierającego mirtazapinę w dawkach 15 mg, 30 mg i 45 mg, obejmują przede wszystkim nadwrażliwość na substancję czynną lub substancje pomocnicze, w tym aspartam (3 mg, 6 mg lub 9 mg odpowiednio do dawki). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z fenyloketonurią ze względu na obecność aspartamu będącego źródłem fenyloalaniny. Drugim bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), co może prowadzić do zagrażającego życiu zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, sztywnością mięśni, niestabilnością autonomiczną i zaburzeniami świadomości. Do inhibitorów MAO należą m.in. fenelzyna, tranylcypromina, moklobemid, selegilina, rasagilina, linezolid oraz metylenowy błękit.
aspartam, AuroMirta ORO, fenelzyna, fenyloalanina, fenyloketonuria, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, izokarboksazyd, lek przeciwdepresyjny, linezolid, mirtazapina, moklobemid, nadwrażliwość, nieselektywny inhibitor MAO, niestabilność autonomiczna, ośrodkowy układ nerwowy, rasagilina, reakcja nadwrażliwości, selegilina, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, SNRI, SSRI, substancja czynna, sztywność mięśni, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia świadomości, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 1 – Przeciwwskazania stosowania
Poliowirus typ 1 (szczep Mahoney) w szczepionce Boostrix Polio występuje w ilości 40 jednostek antygenu D i jest stosowany w profilaktyce poliomyelitis. Przeciwwskazania do podania preparatu obejmują nadwrażliwość na składniki czynne (w tym poliowirus typ 1, toksoidy błoniczy i tężcowy, antygeny Bordetella pertussis, poliowirusy typ 2 i 3) oraz na substancje pomocnicze, takie jak neomycyna, polimyksyna, formaldehyd, wodorotlenek glinu i fosforan glinu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nadwrażliwością na związki glinu oraz u osób z fenyloketonurią ze względu na obecność fenyloalaniny (0,0298 µg/dawkę) i kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng/dawkę). Ponadto, szczepionka jest przeciwwskazana u pacjentów z encefalopatią o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po szczepieniu przeciw krztuścowi, a także u osób z powikłaniami neurologicznymi po szczepieniach przeciw błonicy i tężcowi, w tym drgawkami i epizodami hipotoniczno-hiporeaktywnymi.
Boostrix Polio, Bordetella pertussis, encefalopatia, fenyloalanina, fenyloketonuria, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, nadwrażliwość na substancje czynne, neomycyna, ostre choroby, polimyksyna, poliowirus typ 1, powikłania neurologiczne, szczepionka przeciwko poliomyelitis, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, trombocytopenia, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka Pentaxim, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg), inaktywowany wirus poliomyelitis (typ 1 – 29 jednostek antygenu D, typ 2 – 7 jednostek, typ 3 – 26 jednostek) oraz polisacharyd Haemophilus influenzae typu b (10 µg skoniugowany z toksoidem tężcowym), nie wykazuje udokumentowanych przypadków przedawkowania. Standardowa dawka wynosi 0,5 ml po rekonstytucji i zawiera adiuwant wodorotlenek glinu (0,3 mg Al³⁺) oraz śladowe ilości potencjalnie alergennych substancji pomocniczych (glutaraldehyd, neomycyna, streptomycyna, polimyksyna B) oraz fenyloalaninę (12,5 µg). Brak danych klinicznych dotyczących objawów przedawkowania, jednak potencjalne ryzyko dotyczy nadwrażliwości na składniki szczepionki i reakcje na adiuwant lub antybiotyki śladowe.
błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, fenyloalanina, glutaraldehyd, Haemophilus influenzae, haemophilus typ b, hemaglutynina włókienkowa, nadwrażliwość, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis inaktywowana, reakcja poszczepienna, rekonstytucja, streptomycyna, szczepionka Pentaxim, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Polimyksyna – Wskazania do stosowania
Szczepionki Boostrix Polio oraz Infanrix-IPV są preparatami przypominającymi przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis, różniącymi się wskazaniami wiekowymi oraz zawartością antygenów. Boostrix Polio jest przeznaczona dla osób od 3 roku życia oraz kobiet w ciąży, zawiera m.in. toksoid błoniczy ≥2 j.m. (2,5 Lf), toksoid tężcowy ≥20 j.m. (5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane poliowirusy typów 1, 2 i 3 (40, 8 i 32 jednostek antygenu D). Zawiera również 0,3 mg Al3+ w postaci wodorotlenku glinu i 0,2 mg Al3+ jako fosforan glinu. Infanrix-IPV jest wskazana dla dzieci 16 miesięcy–13 lat, zawiera wyższe dawki antygenów (np. toksoid błoniczy ≥30 j.m., toksoid tężcowy ≥40 j.m., toksoid krztuścowy 25 µg) oraz 0,5 mg Al3+ w formie wodorotlenku glinu. Obie szczepionki zawierają śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny oraz substancji pomocniczych, takich jak kwas para-aminobenzoesowy (<0,07 ng/dawka) i fenyloalanina (0,0298 µg w Boostrix Polio, 0,036 µg w Infanrix-IPV).
antybiotyk peptydowy, antygeny Bordetella pertussis, bakterie Gram-ujemne, bierna ochrona przed krztuścem, błonica, booster, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kontaminacja bakteryjna, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, pertaktyna, polimyksyna, środek przeciwbakteryjny, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Havrix 720 Junior nie mniej niż 720 jednostek ELISA wirusa zapalenia wątroby typu A, szczep HM175/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Havrix 720 Junior jest inaktywowaną, adsorbowaną szczepionką przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (WZW A), zawierającą co najmniej 720 jednostek ELISA inaktywowanego wirusa HAV na dawkę 0,5 ml. Preparat jest wskazany do czynnej immunizacji osób narażonych na zakażenie HAV, zwłaszcza w rejonach o niskiej lub średniej endemiczności. Szczepionka nie chroni przed innymi wirusami zapalenia wątroby (HBV, HCV, HEV) ani innymi czynnikami patogennymi. Szczególnie zalecane jest szczepienie u podróżujących do obszarów o wysokiej zapadalności (Afryka, Azja, basen Morza Śródziemnego, Bliski Wschód, Ameryka Środkowa i Południowa), członków sił zbrojnych, personelu medycznego, osób narażonych zawodowo, pacjentów z hemofilią, osób z ryzykiem zachowań seksualnych oraz pacjentów z przewlekłymi chorobami wątroby lub podwyższonym ryzykiem ich rozwoju. Szczepionka zawiera 0,25 mg uwodnionego wodorotlenku glinu jako adiuwant oraz 83 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne przy kwalifikacji pacjentów z fenyloketonurią.
czynna odporność, czynnik patogenny, fenyloalanina, fenyloketonuria, HBV, HCV, hemofilia, komórki diploidalne, nabyta odporność, nadużywanie alkoholu, pacjent seronegatywny, pacjent seropozytywny, poziom przeciwciał, produkt krwiopochodny, przewlekła choroba wątroby, stan zapalny wątroby, szczep HM175, transfuzja, wirus HAV, wirus zapalenia wątroby typu A, wirusowe zapalenie wątroby typu A, wodorotlenek glinu uwodniony, WZW A, zapalenie wątroby, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus – Przedawkowanie
W przypadku przedawkowania szczepionki Infanrix-IPV, zawierającej inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3 w dawkach odpowiednio 40, 8 i 32 jednostek antygenu D na 0,5 ml, obserwowane działania niepożądane nie różnią się od tych po podaniu standardowej dawki. Szczepionka jest produkowana z inaktywowanych wirusów namnażanych w hodowli komórkowej VERO, co eliminuje ryzyko poliomyelitis wywołanego szczepem szczepionkowym nawet przy dawkach przekraczających zalecane. W przypadku przedawkowania nie stwierdzono specyficznych objawów, a działania niepożądane mają charakter niespecyficzny i nie wymagają odrębnego postępowania poza standardowym monitorowaniem klinicznym.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Omegaflex plus Produkt złożony
Omegaflex plus to złożony produkt leczniczy w formie emulsji do infuzji dożylnej, dostarczany w trzykomorowym worku umożliwiającym oddzielne przechowywanie roztworu glukozy, emulsji tłuszczowej oraz roztworu aminokwasów przed podaniem. Dostępny jest w objętościach 1250 ml, 1875 ml i 2500 ml, zawierających odpowiednio 150-300 g glukozy, 50-100 g tłuszczów (w tym 5-10 g kwasów omega-3) oraz 48-96 g aminokwasów, co odpowiada 6,8-13,7 g azotu. Produkt charakteryzuje się osmolalnością 1540 mOsm/kg, pH 5,0-6,0 oraz całkowitą wartością kaloryczną od 1010 do 2530 kcal na podane objętości. Składniki elektrolitów obejmują m.in. sód (50-100 mmol), potas (35-70 mmol), magnez (4-8 mmol) i wapń (4-8 mmol). Produkt zawiera substancje pomocnicze takie jak kwas cytrynowy, glicerol, fosfolipidy jaja kurzego oraz all-rac-α-tokoferol.
alanina, arginina, chlorowodorek histydyny, chlorowodorek lizyny, emulsja do infuzji dożylnej, emulsja tłuszczowa, fenyloalanina, fosfolipidy jaja, glicyna, glukoza jednowodna, izoleucyna, kwas asparaginowy, kwas cytrynowy, kwas glutaminowy, leucyna, magnezu octan, metionina, niezgodność farmaceutyczna, octan cynku, olej sojowy, omega-3 triglicerydy, osmolalność, osmolarność, potasu octan, prolina, rozdzielanie faz, roztwór aminokwasów, roztwór glukozy, seryna, sodu chlorek, sodu diwodorofosforan, sodu octan, sodu oleinian, tokoferol, treonina, triglicerydy kwasów tłuszczowych, tryptofan, trzykomorowy worek, walina, wapnia chlorek, wodorotlenek sodu - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Właściwości farmakokinetyczne
Poliowirus typu 2 (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio występuje w formie inaktywowanego wirusa, z dawką 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml. Wirus jest namnażany w hodowli komórkowej VERO i adsorbowany na adjuwantach glinowych: wodorotlenku glinu (0,3 mg Al³⁺) oraz fosforanie glinu (0,2 mg Al³⁺). Taka forma zapewnia powolne uwalnianie antygenu z miejsca podania, co skutkuje przedłużoną stymulacją układu immunologicznego. Ze względu na mechanizm działania immunologiczny, a nie farmakologiczny, ocena farmakokinetyczna inaktywowanego poliowirusa typu 2 nie jest wymagana. Szczepionka podawana jest w postaci białej, mętnej zawiesiny do wstrzykiwań, co sprzyja lokalnej odpowiedzi immunologicznej bez ryzyka replikacji wirusa i wywołania poliomyelitis.
adjuwant, eradykacja polio, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hodowla komórkowa VERO, inaktywowany poliowirus, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typu 2, serotyp wirusa polio, stymulacja układu immunologicznego, swoiste przeciwciała, szczepionka Boostrix Polio, wodorotlenek glinu - Leksykon substancji czynnych
Wirus wścieklizny – Wskazania do stosowania
Szczepionka VERORAB zawiera inaktywowany szczep wirusa wścieklizny Wistar Rabies PM/WI38 1503-3M, namnażany w komórkach VERO, w dawce 0,5 ml zawierającej 3,25 j.m. wirusa, oznaczanego metodą ELISA zgodnie z międzynarodowym standardem. Preparat jest wskazany do profilaktyki przedekspozycyjnej u osób z grup wysokiego ryzyka, takich jak pracownicy laboratoriów, lekarze weterynarii, opiekunowie zwierząt, leśnicy, myśliwi oraz osoby przebywające na obszarach endemicznych. Ponadto, szczepionka jest stosowana w profilaktyce poekspozycyjnej, podawanej po kontakcie z podejrzanym o wściekliznę zwierzęciem, co stanowi postępowanie ratujące życie zgodne z lokalnymi wytycznymi.
badanie serologiczne, dawka przypominająca, fenyloalanina, inaktywowany wirus wścieklizny, komórki Vero, odporność poszczepienna, profilaktyka poekspozycyjna, profilaktyka przedekspozycyjna, szczep Wistar Rabies, szczepienie przedekspozycyjne, szczepionka przeciw wściekliźnie, test ELISA, VERORAB, wirus wścieklizny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Butamirat – Przeciwwskazania stosowania
Butamirat, jako substancja czynna o działaniu przeciwkaszlowym, jest szeroko stosowany w Polsce w formie syropów i kropli, jednak jego podanie wymaga uwzględnienia licznych przeciwwskazań. Podstawowym jest nadwrażliwość na cytrynian butamiratu lub substancje pomocnicze, które różnią się w zależności od preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na obecność sorbitolu (284–500 mg/ml), aspartamu (12,5 mg/5 ml w Supremin, 14,55 mg/5 ml w Toselix forte), etanolu (od 1,392 mg/ml do 11 mg/5 ml) oraz glikolu propylenowego (do 9,2 mg/5 ml). Fenyloketonuria stanowi przeciwwskazanie do stosowania preparatów zawierających aspartam, natomiast wysokie stężenia sorbitolu dyskwalifikują pacjentów z nietolerancją fruktozy. Etanol w preparatach wymaga ostrożności u osób z chorobą alkoholową, chorobami wątroby, padaczką, a także u dzieci i kobiet w ciąży.
aspartam, benzoesan sodu, butamirat, choroba alkoholowa, choroba wątroby, cytrynian butamiratu, działanie przeciwkaszlowe, fenyloalanina, fenyloketonuria, glikol propylenowy, kwas benzoesowy, lek przeciwkaszlowy, maltitol, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja fruktozy, niewydolność oddechowa, odruch kaszlowy, padaczka, pierwszy trymestr ciąży, sorbitol ciekły, uraz mózgu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenie dziedziczne, zahamowanie czynności ośrodka oddechowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Varilrix nie mniej niż 10^3,3 PFU wirusa ospy wietrznej, szczep Oka/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa szczepionki Varilrix, zawierającej żywy, atenuowany wirus ospy wietrznej szczepu Oka (min. 10³,³ PFU w dawce 0,5 ml), przeprowadzone na modelach zwierzęcych nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. Szczepionka jest namnażana w ludzkich komórkach diploidalnych linii MRC-5 i zawiera substancje pomocnicze takie jak aminokwasy (331 µg fenyloalaniny na dawkę), laktozę bezwodną, sorbitol (6 mg/dawka), mannitol oraz wodę do wstrzykiwań. Obecność śladowych ilości neomycyny wymaga ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na ten antybiotyk. Nie zaleca się mieszania Varilrix z innymi produktami leczniczymi ze względu na brak danych o kompatybilności farmaceutycznej.
atenuowany wirus, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, jednostka tworząca łysinkę, komórki diploidalne MRC-5, model zwierzęcy, nadwrażliwość na antybiotyk, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, neomycyna, niezgodność farmaceutyczna, substancja pomocnicza, szczepionka Varilrix, wirus ospy wietrznej - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Boostrix Polio 0,5 ml (1 dawka)
Szczepionka Boostrix Polio to skojarzony preparat adsorbowany, zawierający toksoidy błoniczy (≥2 j.m., 2,5 Lf), tężcowy (≥20 j.m., 5 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 8 µg, hemaglutynina włókienkowa 8 µg, pertaktyna 2,5 µg) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis typów 1 (40 jednostek antygenu D), 2 (8 jednostek antygenu D) i 3 (32 jednostki antygenu D). Antygeny adsorbowane są na wodorotlenku glinu (0,3 mg Al3+) i fosforanie glinu (0,2 mg Al3+), co zapewnia odpowiednią immunogenność. Preparat jest wskazany głównie do szczepień przypominających (booster) u osób powyżej 3. roku życia, mających na celu wzmocnienie odporności po szczepieniu podstawowym przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi i poliomyelitis. Ponadto, szczepionka jest stosowana u kobiet w ciąży w celu biernej ochrony niemowląt przed krztuścem poprzez transfer przeciwciał przez łożysko.
booster, Bordetella pertussis, fenyloalanina, formaldehyd, fosforan glinu, hemaglutynina włókienkowa, hodowla komórkowa VERO, immunogenność szczepionki, inaktywowany poliowirus, krztusiec, kwas para-aminobenzoesowy, łożysko, neomycyna, ochrona bierna, ognisko epidemiczne, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciała, szczepienie przypominające, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus poliomyelitis, wodorotlenek glinu, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Tetraxim, zawierająca toksoidy błoniczy (≥20 j.m., 30 Lf), tężcowy (≥40 j.m., 10 Lf), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 μg, hemaglutynina włókienkowa 25 μg) oraz inaktywowane wirusy polio typ 1 (29 jednostek antygenu D), typ 2 (7 jednostek antygenu D) i typ 3 (26 jednostek antygenu D), podawana jest w ściśle określonej dawce 0,5 ml w formie zawiesiny do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Zawiera również 0,3 mg uwodnionego wodorotlenku glinu jako adjuwant oraz śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B i 12,5 μg fenyloalaniny. Ze względu na precyzyjne dawkowanie i formę podania, producent nie podaje informacji o przedawkowaniu w charakterystyce produktu leczniczego.
adjuwant, ampułko-strzykawka, błonica, Bordetella pertussis, działanie niepożądane, fenyloalanina, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, krztusiec, neomycyna, ośrodek toksykologiczny, personel medyczny, polimyksyna B, poliomyelitis, przedawkowanie leku, streptomycyna, szczepionka bezkomórkowa, szczepionka Tetraxim, tężec, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aleric Deslo Pro 5 mg
Lek Aleric Deslo Pro zawiera 5 mg desloratadyny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Głównym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na desloratadynę, loratadynę (ze względu na reakcję krzyżową) oraz na substancje pomocnicze, takie jak aspartam (3 mg/tabletka, przeciwwskazany w fenylketonurii), mannitol (135,5 mg/tabletka, przeciwwskazany przy nietolerancji mannitolu), glikol propylenowy (0,075 mg/tabletka), siarczyny (<0,008 μg/tabletka, istotne u pacjentów z astmą indukowaną siarczynami) oraz glukoza (<0,7 mg/tabletka, przeciwwskazana w zespole złego wchłaniania glukozy-galaktozy). Należy zwrócić szczególną uwagę na historię alergii na leki przeciwhistaminowe drugiej generacji oraz na obecność fenylketonurii i astmy wrażliwej na siarczyny.
desloratadyna, działanie przeciwhistaminowe, fenylketonuria, fenyloalanina, kserostomia, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, loratadyna, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na glikol propylenowy, nietolerancja mannitolu, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, substancja przeciwhistaminowa, suchość jamy ustnej, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie połykania, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Toselix forte 1,5 mg/ml
Lek Toselix forte w postaci syropu zawiera 1,5 mg/ml butamiratu cytrynianu i posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną oraz na substancje pomocnicze, takie jak maltitol ciekły (582,50 mg/ml), aspartam (2,91 mg/ml), metylu parahydroksybenzoesan (0,70 mg/ml) i kwas benzoesowy (0,70 mg/ml). Szczególną uwagę należy zwrócić na fenyloketonurię, będącą bezwzględnym przeciwwskazaniem ze względu na obecność aspartamu, który po spożyciu hydrolizuje do fenyloalaniny. Dawka 5 ml syropu zawiera 16,41 mg aspartamu, co może prowadzić do nasilenia objawów fenyloketonurii i poważnych konsekwencji zdrowotnych.
Każda dawka 5 ml syropu dostarcza 7,5 mg butamiratu cytrynianu, a stosowanie leku u pacjentów z przeciwwskazaniami jest niewskazane niezależnie od dawki. Pomimo klarownego, przezroczystego wyglądu i przyjemnego zapachu owoców leśnych, preparat wymaga ścisłego przestrzegania wskazań i przeciwwskazań. Bezpieczeństwo farmakoterapii zależy od prawidłowej identyfikacji nadwrażliwości na składniki aktywne i pomocnicze, co jest kluczowe dla uniknięcia reakcji alergicznych i powikłań u pacjentów z fenyloketonurią.
aspartam, butamiratu cytrynian, cechy organoleptyczne, farmakoterapia, fenyloalanina, fenyloketonuria, hydroliza w przewodzie pokarmowym, kwas benzoesowy, maltitol ciekły, metylu parahydroksybenzoesan, postać farmaceutyczna, przeciwwskazanie bezwzględne, reakcja nadwrażliwości, substancja czynna, substancja pomocnicza, syrop przeciwkaszlowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aminomel 10 E –
Produkt leczniczy Aminomel 10E/12,5E to roztwór aminokwasów wzbogacony elektrolitami, przeznaczony do żywienia pozajelitowego. Zawiera aminokwasy endogenne i egzogenne, takie jak L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-fenyloalanina, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, L-arginina, L-histydyna, L-alanina, kwas L-glutaminowy, glicyna, L-prolina, L-ornityna, kwas L-asparaginowy, L-seryna, cysteina oraz tyrozyna (w postaci N-acetylowej). Całkowita zawartość azotu aminokwasowego wynosi 15,6 g/l dla Aminomel 10E oraz 19,5 g/l dla Aminomel 12,5E. Preparat zawiera również zrównoważony układ elektrolitów (Na⁺, K⁺, Ca²⁺, Mg²⁺, Cl⁻, octany, jabłczany) dobrany do utrzymania bilansu jonowego podczas terapii. Osmolarność roztworów wynosi odpowiednio 1145 mOsm/l (Aminomel 10E) i 1430 mOsm/l (Aminomel 12,5E), co klasyfikuje je jako hipertoniczne, a pH mieści się w zakresie 6,0-6,3, co sprzyja stabilności aminokwasów i minimalizuje ryzyko podrażnień naczyń.
alanina, aminokwasy egzogenne, aminokwasy endogenne, aminokwasy z elektrolitami, arginina, fenyloalanina, histydyna, izoleucyna, jon chlorkowy, jon magnezu, jon potasu, jon sodu, jon wapnia, katabolizm białek, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, N-acetylotyrozyna, powikłania septyczne, reakcja gorączkowa, roztwór hipertoniczny, seryna, stan kataboliczny, treonina, tryptofan, walina, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Infanrix-IPV 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Infanrix-IPV, zawierająca toksoidy błoniczy, tężcowy, antygeny Bordetella pertussis oraz inaktywowane wirusy polio typów 1, 2 i 3, posiada ściśle określone przeciwwskazania. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na składniki szczepionki, w tym substancje czynne, pomocnicze oraz pozostałości produkcyjne takie jak neomycyna, polimyksyna i formaldehyd. Szczepionka może zawierać śladowe ilości kwasu para-aminobenzoesowego (<0,07 ng) oraz fenyloalaniny (0,036 µg), co należy uwzględnić podczas kwalifikacji. Ponadto, przeciwwskazaniem jest wystąpienie encefalopatii o nieznanej etiologii w ciągu 7 dni po podaniu szczepionki z komponentem krztuścowym, objawiającej się zaburzeniami świadomości, drgawkami lub innymi objawami neurologicznymi. W takich przypadkach należy zrezygnować ze szczepienia przeciw krztuścowi, kontynuując immunizację przeciw błonicy, tężcowi i polio preparatami bez komponentu krztuścowego.
antygen Bordetella pertussis, choroba neurologiczna, drgawka, encefalopatia, fenyloalanina, formaldehyd, hemaglutynina włókienkowa, inaktywowany wirus polio, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, objaw neurologiczny, pertaktyna, polimyksyna, poliomyelitis, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, szczepionka przeciw błonicy, szczepionka przeciw krztuścowi, szczepionka przeciw poliomyelitis, szczepionka przeciw tężcowi, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie odporności, zaburzenie świadomości, zakażenie górnych dróg oddechowych - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olanzapine Aurovitas
Olanzapina wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zwiększonej śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem (3,5% vs 1,5% placebo przy średniej dawce 4,4 mg/dobę), a także wyższą częstość incydentów naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo). Nie jest zalecana u pacjentów z psychozą związaną z otępieniem ani u chorych z chorobą Parkinsona ze względu na brak potwierdzonej skuteczności i ryzyko nasilenia objawów parkinsonizmu oraz omamów. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się m.in. wysoką gorączką, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, olanzapina może indukować hiperglikemię, zaostrzenie cukrzycy, przyrost masy ciała oraz zaburzenia lipidowe, co wymaga monitorowania glikemii (przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie raz w roku), masy ciała (przed leczeniem, po 4, 8, 12 tygodniach i kwartalnie) oraz lipidów (przed leczeniem, po 12 tygodniach i co 5 lat).
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, aspiracyjne zapalenie płuc, benzodiazepina, cholestatyczne uszkodzenie wątroby, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, fenyloalanina, fenyloketonuria, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lek przeciwpsychotyczny, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, odstęp QTc, omam, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, przemijający napad niedokrwienny, przerost mięśnia sercowego, schizofrenia, śpiączka, udar mózgu, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zakrzep z zatorami, zakrzepica żylna, zastoinowa niewydolność serca, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Varilrix nie mniej niż 10^3,3 PFU wirusa ospy wietrznej, szczep Oka/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka Varilrix to żywa, atenuowana szczepionka zawierająca wirusa ospy wietrznej szczepu Oka, stosowana do czynnego uodpornienia przeciw ospie wietrznej. Wskazania obejmują niemowlęta od 9 do 11 miesiąca życia w sytuacjach podwyższonego ryzyka, dzieci, młodzież i dorosłych od 12 miesiąca życia w ramach rutynowej immunizacji oraz profilaktykę poekspozycyjną u osób zdrowych podatnych na zakażenie, pod warunkiem podania w ciągu 72 godzin od kontaktu z chorym. Szczepionka jest szczególnie zalecana u pacjentów zagrożonych ciężkim przebiegiem choroby, takich jak osoby z niedoborami odporności, chorobami przewlekłymi, przygotowywane do przeszczepów, leczone immunosupresyjnie oraz dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną w remisji.
choroba przewlekła, fenyloalanina, immunizacja, jednostka tworząca łysinkę, komórka diploidalna, leczenie immunosupresyjne, neomycyna, niedobór odporności, ospa wietrzna, ostra białaczka limfoblastyczna, profilaktyka poekspozycyjna, proszek i rozpuszczalnik, przeszczep narządów, przewlekła choroba płuc, remisja, sorbitol, szczepionka atenuowana, wirus atenuowany, wirus ospy wietrznej - Leksykon substancji czynnych
Acetylotyrozyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Acetylotyrozyna jest aminokwasem obecnym w preparacie do żywienia pozajelitowego Aminoplasmal Hepa 10%, w stężeniu 0,70 g na 1000 ml roztworu, co odpowiada ilości tyrozyny dostarczanej pacjentowi podczas infuzji dożylnej. Preparat ten stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych, u pacjentów hospitalizowanych, wymagających żywienia pozajelitowego. Z uwagi na specyfikę podawania (infuzja dożylna) oraz stan kliniczny pacjentów, acetylotyrozyna nie wykazuje wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) dla Aminoplasmal Hepa 10% w punkcie 4.7 jednoznacznie określa tę kwestię jako „Nie dotyczy”.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tetraxim 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka TETRAXIM to preparat skojarzony, zawierający toksoidy błoniczy (≥20 j.m.) i tężcowy (≥40 j.m.), antygeny Bordetella pertussis (toksoid krztuścowy 25 µg, hemaglutynina włókienkowa 25 µg) oraz inaktywowane wirusy poliomyelitis trzech typów, adsorbowany na wodorotlenku glinu. Dawka wynosi 0,5 ml. Produkt może zawierać śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B oraz 12,5 µg fenyloalaniny na dawkę. Ze względu na ustaloną historię stosowania i znany profil bezpieczeństwa podobnych szczepionek, nie przeprowadzono specyficznych badań przedklinicznych dla TETRAXIM, a dane dotyczące bezpieczeństwa opierają się głównie na obserwacjach klinicznych i doświadczeniu po wprowadzeniu do obrotu.
badanie przedkliniczne, błonica tężec krztusiec, Bordetella pertussis, charakterystyka produktu leczniczego, fenyloalanina, glutaraldehyd, hemaglutynina włókienkowa, neomycyna, polimyksyna B, poliomyelitis, streptomycyna, szczepionka Tetraxim, toksoid błoniczy, toksoid krztuścowy, toksoid tężcowy, wirus polio, wodorotlenek glinu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dezaftan med
Produkt Dezaftan med w formie tabletek do ssania zawiera 1,5 mg cetylopirydyniowego chlorku, 1,0 mg lidokainy chlorowodorku jednowodnego oraz 17,42 mg cynku glukonianu na tabletkę. Stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z utrzymującym się stanem zapalnym gardła i gorączką trwającą kilka dni, a także w przypadku towarzyszących objawów takich jak zawroty głowy, nudności czy wymioty. Terapia nie powinna przekraczać 5 dni; brak poprawy wymaga konsultacji lekarskiej, gdyż nawracające afty mogą wskazywać na poważniejsze schorzenia. Ze względu na obecność lidokainy, istnieje ryzyko zaburzeń połykania i zachłyśnięcia, dlatego należy unikać spożywania pokarmów i napojów bezpośrednio po aplikacji oraz uważać na ryzyko oparzeń spowodowanych zmniejszoną wrażliwością na ciepło.
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Amotaks Dis 500 mg
Przy rozważaniu włączenia amoksycyliny w formie preparatu Amotaks Dis (dawki 500 mg, 750 mg, 1 g) kluczowe jest uwzględnienie przeciwwskazań, które wykluczają jej zastosowanie. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na amoksycylinę lub inne penicyliny, ze względu na wysokie ryzyko reakcji alergicznych, w tym objawów skórnych i zaburzeń oddechowych. Ponadto, u pacjentów z historią ciężkiej natychmiastowej reakcji nadwrażliwości (anafilaksji) na antybiotyki beta-laktamowe, takie jak cefalosporyny, karbapenemy czy monobaktamy, stosowanie amoksycyliny jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji krzyżowych. Należy również zwrócić uwagę na nadwrażliwość na substancje pomocnicze preparatu, w tym aspartam (E 951) i glukozę, które mogą wywoływać niepożądane reakcje u wybranych pacjentów.
amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, aspartam, cefalosporyna, chinolon, cukrzyca, fenyloalanina, fenyloketonuria, karbapenem, makrolid, monobaktam, nadwrażliwość na amoksycylinę, penicylina, reakcja nadwrażliwości, reaktywność krzyżowa, substancja pomocnicza, tetracyklina, zaburzenie wchłaniania glukozy-galaktozy