enzymy mikrosomalne wątroby
Enzymy mikrosomalne wątroby stanowią grupę enzymów zlokalizowanych głównie w retikulum endoplazmatycznym hepatocytów. Odgrywają kluczową rolę w metabolizmie ksenobiotyków, w tym leków, toksyn oraz związków endogennych. System ten jest nazywany również układem monooksygenaz o mieszanej funkcji lub cytochromami P450 (CYP450).
Najważniejszą funkcją enzymów mikrosomalnych jest biotransformacja substancji lipofilnych do form bardziej hydrofilnych, co ułatwia ich wydalanie z organizmu. Proces ten obejmuje reakcje I fazy (utlenianie, redukcja, hydroliza) oraz II fazy (sprzęganie z endogennymi substancjami, np. kwasem glukuronowym, glutationem czy grupami siarczanowymi).
Aktywność enzymów mikrosomalnych wątroby może być indukowana lub hamowana przez różne czynniki, w tym leki, składniki diety czy związki chemiczne, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście interakcji lekowych. Zmienność genetyczna w genach kodujących te enzymy prowadzi do różnic międzyosobniczych w metabolizmie leków, wpływając na ich skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.
Zaburzenia funkcji enzymów mikrosomalnych mogą prowadzić do nieprawidłowego metabolizmu ksenobiotyków, co może skutkować zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych, toksyczności lub zmniejszoną skutecznością terapeutyczną. Ocena ich aktywności jest istotna w farmakoterapii, szczególnie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Astexana 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne eksemestanu wykazały, że działania niepożądane dotyczą głównie narządów rozrodczych, co jest zgodne z jego mechanizmem jako inhibitora aromatazy. Działania toksyczne na wątrobę, nerki oraz ośrodkowy układ nerwowy obserwowano jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne ekspozycje u ludzi, co sugeruje niskie ryzyko kliniczne tych efektów. Testy genotoksyczności, w tym test Amesa, testy na komórkach V79 i hepatocytach szczurów oraz test jąderkowy u myszy, nie wykazały istotnego potencjału mutagennego, mimo że eksemestan wykazał działanie klastogenne in vitro na limfocytach, co nie zostało potwierdzone in vivo. W badaniach reprodukcyjnych dawka terapeutyczna 25 mg/dobę wykazała embriotoksyczność u szczurów i królików, jednak bez dowodów na teratogenność.
badanie kliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, gruczolak nerki, inhibitor aromatazy, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał mutagenny, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, toksyczność wątrobowa, toksyczny wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Fokusin SR 0,4 mg
Fokusin SR zawiera tamsulosynę chlorowodorek w dawce 0,4 mg (0,367 mg tamsulosyny) w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, zapewniających stabilną ekspozycję farmakologiczną przez 24 godziny. Wchłanianie leku jest liniowe, z biodostępnością około 57% na czczo. Posiłki o wysokiej zawartości tłuszczu znacząco zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149%, co należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce wynosi około 6 ng/ml, a w stanie stacjonarnym wzrasta do około 11 ng/ml, osiągane w ciągu 4-6 godzin. Cmin stanowi około 40% Cmax, niezależnie od podania na czczo lub po posiłku. Występuje znaczna zmienność międzyosobnicza w stężeniach leku.
AUC, biodostępność leku, chlorowodorek tamsulosyny, Cmax, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, izoenzymy cytochromu P450, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyna, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine Medical Valley 90 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny wykazały brak potencjału genotoksycznego oraz brak działania rakotwórczego u szczurów, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez towarzyszących zmian histopatologicznych. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę stwierdzono zwiększoną częstość gruczolaków i nowotworów złośliwych wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów podawanie dawki 45 mg/kg/dobę wiązało się z zaburzeniami takimi jak zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżony wskaźnik żywych urodzeń oraz opóźniony wzrost potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła zwiększoną częstość wad układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji mniejszej niż maksymalna kliniczna, choć wyniki te nie były powtarzalne przy zastosowaniu innej formy soli duloksetyny.
badania przedkliniczne, cykl rujowy, duloksetyna, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, maksymalna ekspozycja kliniczna, potencjał rakotwórczy, profil toksyczności, toksyczność poporodowa, układ kostny, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowo-komórkowa, wielojądrzaste komórki, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine +pharma 30 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa duloksetyny obejmowała testy genotoksyczności, badania rakotwórczości oraz wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój potomstwa. Testy genotoksyczności nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano wielojądrzaste komórki wątrobowe o niejasnym znaczeniu klinicznym. U myszy samic poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie tych wyników dla ludzi pozostaje nieokreślone. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała zmniejszenie spożycia pokarmu, masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, zwiększoną śmiertelność potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej klinicznej (AUC).
AUC, badanie rakotwórczości, działanie neurobehawioralne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja rozrodcza, gruczolak wątroby, narażenie układowe, NOAEL, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątrobowe, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulofor 30 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego i mutagennego, co jest istotne dla długoterminowego stosowania leku Dulofor. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez towarzyszących zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych, jednak znaczenie kliniczne tych wyników dla ludzi pozostaje niejasne.
dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie neurobehawioralne, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, profil toksyczności, rozwój zarodka, toksyczność poporodowa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, układ kostny, układ sercowo-naczyniowy, wada rozwojowa, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamur 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek, stosowana w leczeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, charakteryzuje się prawie całkowitą dostępnością biologiczną po podaniu doustnym, jednak jej wchłanianie jest zmniejszone przy podawaniu po posiłku, co wymaga konsekwentnego przyjmowania leku po tym samym posiłku dla zapewnienia stabilnej absorpcji. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest około 6 godzin po pojedynczej dawce, a stan stacjonarny ustala się po około 5 dniach terapii, przy czym stężenie w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Lek wykazuje liniową kinetykę, a stężenia w osoczu cechuje znaczna zmienność osobnicza. Tamsulosyna wiąże się z białkami osocza w ponad 99%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 0,2 l/kg masy ciała, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję do przestrzeni naczyniowej.
biotransformacja, dostępność biologiczna, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enzymy mikrosomalne wątroby, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, kinetyka liniowa, łagodny rozrost gruczołu krokowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, proces farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe, tamsulosyna chlorowodorek, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxepilax 600 mg
Dane przedkliniczne okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego ani klastogennego w testach in vitro i in vivo, mimo że okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa w jednym szczepie bakterii bez aktywacji metabolicznej. Neurotoksyczność obserwowana u szczurów po wielokrotnym podaniu nie została potwierdzona u psów i myszy. MHD może indukować opóźnioną reakcję nadwrażliwości immunologicznej u myszy. W badaniach reprodukcyjnych okskarbazepina nie wpływała na płodność szczurów przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę, natomiast MHD powodowała zaburzenia cyklu rujowego, zmniejszenie liczby ciałek żółtych, implantacji oraz żywych zarodków przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. Toksyczność rozwojowa, w tym zwiększona śmiertelność zarodków i opóźnienie rozwoju potomstwa, występowała po podaniu dawek toksycznych dla matki.
aberracja chromosomowa, aktywność mutagenna, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, enzymy mikrosomalne wątroby, estradiol, hormon luteinizujący, mikrojądro, monohydroksypochodna, neurotoksyczność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, reakcja nadwrażliwości, szpik kostny, test Amesa, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsulosin Aurovitas 400 mcg
Tamsulosyna chlorowodorek, substancja czynna leku Tamsulosin Aurovitas, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym, z Tmax około 6 godzin po pojedynczej dawce podanej po obfitym posiłku. Farmakokinetyka jest liniowa, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach regularnego stosowania, przy czym Cmax w stanie stacjonarnym jest o około 66% wyższe niż po dawce pojedynczej. Lek wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), co wskazuje na ograniczone przenikanie do tkanek pozanaczyniowych. Okres półtrwania wynosi około 10 godzin po pojedynczej dawce i wydłuża się do około 13 godzin w stanie stacjonarnym. Wchłanianie tamsulosyny jest spowolnione przez spożycie posiłków, dlatego zaleca się podawanie leku zawsze po tym samym posiłku, najlepiej po śniadaniu, aby zapewnić stabilne stężenia w osoczu i przewidywalny efekt terapeutyczny.
aktywność farmakologiczna, biodostępność, CYP2D6, CYP3A4, efekt pierwszego przejścia, eliminacja nerkowa, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka tamsulosyny, faza eliminacji, inhibitory enzymów, izoenzymy cytochromu P450, krążenie ogólnoustrojowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, tamsulosyna chlorowodorek, Tmax, wchłanianie substancji czynnej, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duloxetine Medical Valley 120 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa duloksetyny wykazały brak działania genotoksycznego, co eliminuje ryzyko bezpośredniego uszkodzenia materiału genetycznego. W badaniach rakotwórczości na szczurach nie stwierdzono jednoznacznego działania rakotwórczego, choć u samic myszy przy dawce 144 mg/kg/dobę zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i nowotworów wątroby, co wiązano z indukcją enzymów mikrosomalnych. W badaniach toksyczności reprodukcyjnej u szczurów dawka 45 mg/kg/dobę powodowała istotne zaburzenia, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń i przeżycia potomstwa oraz opóźnienie wzrostu, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików ujawniła wady układu sercowo-naczyniowego i kostnego przy ekspozycji niższej niż maksymalna kliniczna (AUC).
cykl rujowy, duloksetyna, działania neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, gruczolak wątroby, indukcja enzymów wątrobowych, NOAEL, potencjał genotoksyczny, test genotoksyczności, toksyczność poporodowa, toksyczność reprodukcyjna, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowo-komórkowa, wielojądrzaste komórki wątroby, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenia zachowania potomstwa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 90 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny (Dulxetenon) nie wykazały istotnego ryzyka genotoksycznego, jednak badania rakotwórczości u zwierząt ujawniły zmiany w wątrobie szczurów (wielojądrzaste komórki bez zmian histopatologicznych) oraz zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby u samic myszy przy wysokich dawkach 144 mg/kg/dobę, co może być związane z indukcją enzymów mikrosomalnych. W badaniach reprodukcyjnych u samic szczurów przy dawce 45 mg/kg/dobę odnotowano negatywne efekty, takie jak zmniejszenie spożycia pokarmu, redukcję masy ciała, zaburzenia cyklu rujowego, obniżenie wskaźnika żywych urodzeń, spadek przeżywalności i opóźnienie wzrostu potomstwa, przy ekspozycji odpowiadającej maksymalnej ekspozycji klinicznej (AUC). Embriotoksyczność u królików objawiła się zwiększoną częstością wad sercowo-naczyniowych i kostnych przy ekspozycji niższej niż kliniczna, co podkreśla potencjalne ryzyko rozwojowe, choć wyniki te nie były powtarzalne przy innych formach soli duloksetyny.
badanie embriotoksyczności, badanie farmakologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka niepowodująca działań niepożądanych, duloksetyna, działanie genotoksyczne, działanie neurobehawioralne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, funkcja reprodukcyjna, genotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, profil toksyczności, rak wątroby, toksyczność okołoporodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ kostny, wada rozwojowa układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń, zaburzenie cyklu rujowego, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tamsulosin Pharmalab 0,4 mg
Tamsulosyna chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się stabilnym, liniowym profilem farmakokinetycznym z 57% wchłanianiem jelitowym na czczo oraz znaczącym wpływem posiłków wysokotłuszczowych, które zwiększają AUC o 64% i Cmax o 149%. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 6 godzinach po pojedynczej dawce (około 6 ng/ml), a w stanie stacjonarnym (osiąganym po 4 dniach) po 4-6 godzinach (około 11 ng/ml). Minimalne stężenie (Cmin) stanowi 40% Cmax, co świadczy o równomiernym uwalnianiu leku. Tamsulosyna wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz niewielką objętość dystrybucji (~0,2 l/kg), co wpływa na jej dystrybucję w organizmie.
biotransformacja tamsulosyny, CYP3A4 i CYP2D6, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja farmakologiczna, enzymy mikrosomalne wątroby, faza eliminacji, interakcja lekowa, izoenzymy cytochromu P450, kinetyka liniowa, maksymalne stężenie, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania tamsulosyny, pole pod krzywą stężenia, posiłek wysokotłuszczowy, przedłużone uwalnianie substancji czynnej, różnice międzyosobnicze, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tamsulosyny chlorowodorek, wchłanianie jelitowe, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ketonal forte 100 mg
Ketoprofen, podawany doustnie w dawce 100 mg (Ketonal forte), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 10,4 µg/ml po 1 godz. 22 min). Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (99%, głównie albuminy) i niewielką objętość dystrybucji (0,1-0,2 l/kg). Farmakokinetyka ketoprofenu cechuje się szybkim metabolizmem wątrobowym (klirens osoczowy 1,16 ml/min/kg) oraz krótkim okresem półtrwania wynoszącym 2 godziny. Po podaniu dawki 100 mg, stężenia ketoprofenu w płynie stawowym są niższe niż w osoczu, ale utrzymują się dłużej (1,5 µg/ml po 3 godz., 0,8 µg/ml po 9 godz.), co wskazuje na powolne przenikanie i eliminację z przestrzeni stawowych. Stan równowagi stężenia leku osiągany jest po 24 godzinach regularnego podawania, a u osób starszych stężenie w stanie równowagi wynosi 6,3 µg/ml po 8,7 godziny.
absorpcja z przewodu pokarmowego, albuminy, białka osoczowe, biodostępność ketoprofenu, biologiczny okres półtrwania, enancjomer, enzymy mikrosomalne wątroby, Ketonal forte, ketoprofen, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, maksymalne stężenie w osoczu, maziówka, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn maziowy, proces ADME, przestrzeń stawowa, stan równowagi stężenia, torebka stawowa, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Doxycyclinum Polfarmex 100 mg
Doksycyklina, składnik leku DOXYCYCLINUM POLFARMEX, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Wchłanianie doksycykliny jest znacznie ograniczone przez preparaty zawierające wielowartościowe kationy (Al, Ca, Mg, Fe, Zn, Bi), dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między ich podaniem a doksycykliną. Antybiotyk ten wykazuje antagonizm wobec beta-laktamów, co obniża skuteczność terapii, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane. Ponadto doksycyklina nasila działanie doustnych antykoagulantów pochodnych kumaryny oraz leków przeciwcukrzycowych z grupy sulfonylomocznika, co wymaga monitorowania INR i glikemii oraz ewentualnej korekty dawek. Szczególnie niebezpieczna jest interakcja z metoksyfluranem, prowadząca do zwiększonej nefrotoksyczności, co stanowi przeciwwskazanie do stosowania tego środka anestetycznego u pacjentów leczonych doksycykliną.
antagonizm lekowy, antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk tetracyklinowy, biodostępność leku, cyklosporyna, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, enzymy mikrosomalne wątroby, farmakokinetyka, hipoglikemia, hormonalny środek antykoncepcyjny, induktor enzymów mikrosomalnych, katecholaminy w moczu, kationy wielowartościowe, lek przeciwzakrzepowy pochodny kumaryny, lek zobojętniający sok żołądkowy, monitoring glikemii, nefrotoksyczność, okres półtrwania leku, oporność bakterii, pochodna sulfonylomocznika, środek anestetyczny, stężenie cyklosporyny, stężenie glukozy, stężenie terapeutyczne leku, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dulxetenon 120 mg
Dane przedkliniczne dotyczące duloksetyny, substancji czynnej leku Dulxetenon, nie wykazały potencjału genotoksycznego w standardowych testach. W badaniach rakotwórczości u szczurów nie stwierdzono jednoznacznego działania kancerogennego, choć zaobserwowano obecność wielojądrzastych komórek w wątrobie bez innych zmian histopatologicznych. U samic myszy poddanych 2-letniej ekspozycji na wysoką dawkę 144 mg/kg/dobę odnotowano zwiększoną częstość gruczolaków i raków wątroby, co przypisano indukcji enzymów mikrosomalnych. Wpływ tych obserwacji na bezpieczeństwo kliniczne u ludzi pozostaje nieustalony. Dawka niepowodująca działań niepożądanych (NOAEL) została określona na poziomie 20 mg/kg mc./dobę.
cykl rujowy, duloksetyna, działanie kancerogenne, działanie neurobehawioralne, ekspozycja kliniczna, embriotoksyczność, enzymy mikrosomalne wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, komórka wielojądrzasta, NOAEL, profil toksyczności, rak wątroby, wady układu sercowo-naczyniowego, wakuolizacja wątrobowokomórkowa, wskaźnik żywych urodzeń