bolus
Bolus to jednorazowa, szybka podaż leku lub substancji odżywczej w praktyce medycznej. Termin ten jest szczególnie istotny w farmakoterapii, anestezjologii i diabetologii, gdzie precyzyjne dawkowanie ma kluczowe znaczenie dla skuteczności leczenia.
W kontekście diabetologii bolus insulinowy oznacza krótkotrwałe podanie insuliny w celu obniżenia poziomu glukozy we krwi, najczęściej przed posiłkiem. Wyróżnia się różne typy bolusów: standardowy (pełna dawka podana jednorazowo), przedłużony (dawka rozłożona w czasie) oraz złożony (kombinacja obu powyższych), co umożliwia dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
W anestezjologii i intensywnej terapii bolus oznacza szybkie dożylne podanie leku w celu uzyskania natychmiastowego efektu terapeutycznego, np. leków przeciwbólowych, sedatywnych czy wazopresorów. Taka metoda podaży zapewnia szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego leku w osoczu, co jest kluczowe w stanach nagłych.
W diagnostyce obrazowej termin bolus odnosi się do szybkiego podania środka kontrastowego, co pozwala na uwidocznienie naczyń krwionośnych i narządów wewnętrznych w badaniach takich jak angiografia czy tomografia komputerowa.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zibor 3500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa (Zibor 3500 j.m. anty-Xa/0,2 ml) jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce przeciwzakrzepowej, szczególnie w zabiegach ortopedycznych o wysokim ryzyku zakrzepowo-zatorowym oraz podczas hemodializy. W dniu zabiegu ortopedycznego zaleca się podanie 3500 j.m. anty-Xa podskórnie na 2 godziny przed lub 6 godzin po zabiegu, a następnie dawkę 3500 j.m. co 24 godziny przez minimum 7-10 dni lub do momentu uruchomienia pacjenta. W profilaktyce podczas hemodializy (trwającej do 4 godzin i bez ryzyka krwawienia) dawka bolusowa wynosi 2500 j.m. anty-Xa u pacjentów <60 kg oraz 3500 j.m. u pacjentów >60 kg, podawana do linii tętniczej na początku procedury. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
aktywność anty-Xa, bemiparyna sodowa, bolus, choroba zakrzepowo-zatorowa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, krążenie pozaustrojowe, krwawienie, linia tętnicza, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, profilaktyka przeciwzakrzepowa, tkanka podskórna, wstrzyknięcie podskórne, wykrzepianie krwi, zaburzenie czynności wątroby, zakrzep - Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Wskazania do stosowania
Lewobupiwakaina (Levobupivacaine Molteni) to miejscowy środek znieczulający o długim czasie działania, dostępny w roztworze do wstrzykiwań/infuzji o stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml. Preparat jest izotoniczny, o pH 4,0–6,0 i osmolarności 267–310 mOsm/kg. Wskazania obejmują znieczulenie zewnątrzoponowe (w tym do cięcia cesarskiego), dooponowe oraz blokady nerwów obwodowych u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Ponadto stosuje się go w miejscowym znieczuleniu nasiękowym i blokadzie okołogałkowej w okulistyce. W leczeniu bólu pooperacyjnego i porodowego zalecane są formy podania: ciągła infuzja zewnątrzoponowa oraz pojedyncze lub wielokrotne bolusy, które zapewniają skuteczną analgezję przy minimalnym wpływie na funkcje motoryczne. U dzieci poniżej 12 lat lewobupiwakaina jest wskazana wyłącznie do blokad nerwu biodrowo-pachwinowego i biodrowo-podbrzusznego.
analgezja, blokada nerwu obwodowego, ból pooperacyjny, ból porodowy, bolus, cięcie cesarskie, funkcja motoryczna, infuzja zewnątrzoponowa, lewobupiwakaina, nadciśnienie, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, niewydolność serca, sprzęt resuscytacyjny, środek znieczulający miejscowy, znieczulenie dooponowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – ProHance 279,3 mg/ml
ProHance (gadoteridol 279,3 mg/ml) jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej MRI, którego dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do masy ciała pacjenta oraz specyfiki badania. Standardowa dawka dla badań układu mięśniowo-szkieletowego wynosi 0,2 ml/kg masy ciała (0,1 mmol/kg), natomiast dla mózgu, rdzenia kręgowego, wątroby, gruczołu piersiowego i miednicy dawka może być zwiększona do 0,6 ml/kg (0,3 mmol/kg) w przypadku podejrzenia przerzutów lub słabo kontrastujących się zmian. W razie niejednoznacznych wyników możliwe jest podanie dodatkowej dawki 0,4 ml/kg (0,2 mmol/kg) po 30 minutach od pierwszego podania. U dzieci w każdym wieku zalecana dawka wynosi 0,2 ml/kg (0,1 mmol/kg), jednak nie zaleca się wykonywania badań MRI całego ciała u pacjentów poniżej 18 lat.
badanie MRI, bolus, ciężkie zaburzenie czynności nerek, gadoteridol, GFR, gruczoł piersiowy, kaniula, kręgosłup, miednica, niedojrzała czynność nerek, ośrodkowy układ nerwowy, przerzut, przerzut do mózgu, przeszczepienie wątroby, rdzeń kręgowy, roztwór soli fizjologicznej, środek kontrastowy ProHance, układ mięśniowo-szkieletowy, wątroba, wlew dożylny, wstrzyknięcie, wynaczynienie, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności nerek, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clarithromycin hameln 500 mg
Clarithromycin hameln to lek w postaci proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 500 mg klarytromycyny w formie laktobionianu w każdej fiolce. Po rekonstytucji w 10 ml sterylnej wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 50 mg/ml, który następnie rozcieńcza się do 250 ml odpowiedniego roztworu do infuzji, uzyskując końcowe stężenie klarytromycyny 2 mg/ml. Do rozcieńczania można stosować m.in. 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór dekstrozy oraz płyn Ringera z mleczanem. Preparat należy podawać dożylnie jako wlew trwający 60 minut, wyłącznie do dużych żył proksymalnych; podanie w formie bolusa lub domięśniowo jest przeciwwskazane.
9%, bolus, klarytromycyna, klarytromycyna laktobionian, niezgodność farmaceutyczna, płyn Ringera z mleczanem, podanie dożylne, proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, rekonstytucja, roztwór chlorku sodu 0, roztwór dekstrozy 5%, roztwór do infuzji, sól nieorganiczna, sterylna woda do wstrzykiwań, technika aseptyczna, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wodorotlenek sodu, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clexane 10 000 j.m. (100 mg)/ml
Clexane to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, będącą biologicznym produktem uzyskiwanym z depolimeryzacji heparyny. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o różnych dawkach aktywności anty-Xa: 2000 j.m. (20 mg, 0,2 ml), 4000 j.m. (40 mg, 0,4 ml), 6000 j.m. (60 mg, 0,6 ml), 8000 j.m. (80 mg, 0,8 ml) oraz 10 000 j.m. (100 mg, 1,0 ml). Roztwór cechuje się pH w zakresie 5,5-7,5 i jest przejrzysty, bezbarwny do żółtawego. Produkt jest przeznaczony do podawania podskórnego lub szybkiego dożylnego bolusa (w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST), z zachowaniem zasad aseptyki i bez mieszania z innymi lekami poza wskazanymi wyjątkami. Ampułko-strzykawki są jednorazowego użytku, wykonane ze szkła typu I, mogą być wyposażone w systemy zabezpieczające ERIS™ lub PREVENTIS™.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, bolus, Clexane, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, guma bromobutylowa, guma chlorobutylowa, igła injekcyjna, rozcieńczony roztwór, roztwór do wstrzykiwań, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxaliplatinum Accord 5 mg/ml
Oxaliplatinum Accord to cytotoksyczny lek stosowany wyłącznie u dorosłych, podawany dożylnie w dawce 85 mg/m² powierzchni ciała co 2 tygodnie. W leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy terapia trwa 12 cykli (6 miesięcy), natomiast w przypadku raka odbytnicy i okrężnicy z przerzutami podawanie kontynuuje się do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Preparat należy rozcieńczyć w 250-500 ml roztworu 5% glukozy, uzyskując stężenie od 0,2 do 0,7 mg/ml, a wlew dożylny powinien trwać od 2 do 6 godzin. Oksaliplatyna podawana jest zawsze przed 5-fluorouracylem, a w przypadku wynaczynienia infuzję należy natychmiast przerwać. Nie jest wymagane nadmierne nawadnianie pacjenta przed podaniem leku.
5-fluorouracyl, bolus, ciągły wlew dożylny, guz lity, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, leczenie uzupełniające raka okrężnicy, lek cytotoksyczny, nawadnianie pacjenta, oksaliplatyna, pochodne fluoropirymidynowe, powierzchnia ciała, progresja choroby, roztwór do infuzji, test czynnościowy wątroby, toksyczność leku, wlew dożylny, wynaczynnienie, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie wątroby i dróg żółciowych, żyła główna - Leksykon substancji czynnych
Propofol – Wskazania do stosowania
Propofol jest krótko działającym, dożylnym anestetykiem stosowanym do indukcji i podtrzymania znieczulenia ogólnego oraz sedacji podczas zabiegów diagnostycznych, chirurgicznych i na oddziałach intensywnej terapii (OIT). Preparaty o stężeniu 10 mg/ml są wskazane u dorosłych i dzieci powyżej 1 miesiąca życia, natomiast preparaty o stężeniu 20 mg/ml – u dorosłych i dzieci powyżej 3 lat. Sedacja na OIT jest ograniczona do pacjentów powyżej 16 roku życia. Propofol charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótkim czasem eliminacji, co umożliwia szybkie wybudzenie pacjenta, istotne zwłaszcza w procedurach ambulatoryjnych i neurochirurgicznych. Wskazania obejmują także pacjentów z podwyższonym ryzykiem nudności i wymiotów pooperacyjnych oraz tych, u których inne leki sedacyjne są przeciwwskazane lub wywołują działania niepożądane.
analgezja, anestezjologia, biopsja, bolus, endoskopia, farmakokinetyka, gastroskopia, indukcja znieczulenia, infuzja ciągła, intensywna terapia, kolonoskopia, nadwrażliwość na propofol, nudności pooperacyjne, okres półtrwania, poziom sedacji, propofol, Propofol MCT/LCT, Propofol-Lipuro, saturacja krwi, sedacja, sedacja w OIT, sedacja zabiegowa, tomografia komputerowa, wentylacja mechaniczna, wymiana gazowa, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hypnomidate 2 mg/ml
Przedawkowanie etomidatu, szczególnie po podaniu bolusowym, prowadzi do nasilenia jego działania farmakologicznego, manifestującego się głęboką sedacją, niedociśnieniem tętniczym, depresją oddechową, a w skrajnych przypadkach zatrzymaniem oddechu. Charakterystycznym objawem jest również zahamowanie czynności wydzielniczej kory nadnerczy, skutkujące supresją produkcji kortyzolu, co może prowadzić do niewydolności nadnerczy. Objawy neurologiczne, takie jak dezorientacja i przedłużone wybudzanie, utrudniają ocenę stanu pacjenta i wymagają ścisłego monitorowania. Warto podkreślić, że zahamowanie osi podwzgórze-przysadka-nadnercza może utrzymywać się po eliminacji leku, co wymaga długotrwałej obserwacji i ewentualnej kontynuacji terapii.
11-β-hydroksylaza, bolus, ciśnienie tętnicze, czynność oddechowa, depresja oddechowa, etomidat, funkcje endokrynologiczne, glikokortykoidy, hipoksemia, hipoperfuzja narządowa, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, Hypnomidate, kora nadnerczy, kortyzol, monitorowanie neurologiczne, niedociśnienie, niewydolność nadnerczy, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, płynoterapia, płyny infuzyjne, saturacja krwi, sedacja, sen farmakologiczny, supresja nadnerczy, synteza kortyzolu, układ krążenia, układ oddechowy, wentylacja zastępcza, wybudzenie, zaburzenia świadomości, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Propofol 2% MCT/LCT Fresenius to emulsja olej w wodzie zawierająca 20 mg propofolu/ml, stosowana do dożylnego wprowadzania i podtrzymywania znieczulenia ogólnego oraz sedacji. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach po 50 ml (1000 mg propofolu). Indukcja znieczulenia u dorosłych poniżej 55 lat wymaga dawki 1,5-2,5 mg/kg mc., podawanej stopniowo co 10 sekund w dawkach 20-40 mg, natomiast u pacjentów powyżej 55 lat i z grupy ryzyka ASA III-IV dawka minimalna to 1 mg/kg mc. Podtrzymanie znieczulenia odbywa się infuzją ciągłą w dawkach 4-12 mg/kg mc./godz., z możliwością redukcji dawki przy zabiegach małoinwazyjnych lub u pacjentów z obniżoną wydolnością krążeniowo-oddechową. U dzieci dawki indukcyjne wahają się od 2,5 do 4 mg/kg mc., a dawki podtrzymujące od 9 do 15 mg/kg mc./godz., z koniecznością indywidualnego dostosowania w zależności od wieku i stanu klinicznego.
anestezjologia, atrakurium, bolus, emulsja olej w wodzie, emulsja tłuszczowa, filtr mikrobiologiczny, hipowolemia, infuzja ciągła, infuzja dożylna, infuzja sterowana docelowym stężeniem, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, lek zwiotczający mięśnie, lidokaina, oddział intensywnej opieki medycznej, pompa infuzyjna wolumetryczna, pompa strzykawkowa, propofol, pulsoksymetria, sprzęt resuscytacyjny, środek przeciwbakteryjny, system TCI, wentylacja mechaniczna, wydolność krążeniowo-oddechowa, zabiegi chirurgiczne, zaburzenia czynności serca, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atosiban EVER Pharma 6,75 mg/0,9 ml
Atosiban EVER Pharma (6,75 mg/0,9 ml, roztwór do wstrzykiwań) jest wskazany w leczeniu zagrażającego porodu przedwczesnego i powinien być stosowany wyłącznie pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w tym zakresie. Terapia obejmuje trzy fazy dożylnego podawania: fazę 1 – bolus 6,75 mg podany w ciągu 1 minuty, fazę 2 – 3-godzinną infuzję nasycającą 300 μg/min (24 ml/godz., 54 mg), oraz fazę 3 – infuzję podtrzymującą do 45 godzin 100 μg/min (8 ml/godz., do 270 mg). Całkowita dawka w trakcie pełnego cyklu nie powinna przekraczać 330,75 mg. Leczenie należy rozpocząć jak najszybciej po rozpoznaniu zagrożenia porodem przedwczesnym, a w przypadku utrzymujących się skurczów macicy rozważyć alternatywne metody terapeutyczne.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramidi hydrochloridum Noridem 5 mg/ml
Metoclopramidi hydrochloridum Noridem w formie roztworu do wstrzykiwań podaje się dożylnie (powolny bolus przez co najmniej 3 minuty) lub domięśniowo, z zaleceniem jak najszybszego przejścia na leczenie doustne lub doodbytnicze. W leczeniu objawowym nudności i wymiotów, w tym związanych z ostrym napadem migreny oraz radioterapią (RINV), dawka pojedyncza wynosi 10 mg, powtarzana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg masy ciała. W profilaktyce nudności i wymiotów po zabiegach chirurgicznych (PONV) stosuje się dawkę 10 mg jednorazowo, z maksymalnym czasem leczenia 48 godzin. U dzieci w wieku 1-18 lat dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg masy ciała do 3 razy na dobę, maksymalnie 0,5 mg/kg/dobę, z przeciwwskazaniem do stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia. Zaleca się zachowanie co najmniej 6-godzinnego odstępu między dawkami.
bolus, klirens kreatyniny, metoklopramid, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty związane z radioterapią, podanie domięśniowe, podanie dożylne, reakcje sercowo-naczyniowe, resuscytacja, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Phenylephrine Unimedic 0,05 mg/ml
Fenylefryna, dostępna w roztworze do wstrzykiwań w stężeniach 0,05 mg/ml oraz 0,1 mg/ml (Phenylephrine Unimedic), wykazuje działanie naczynioskurczowe, co wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania fenylefryny w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nie dostarczają wystarczających informacji o potencjalnym działaniu teratogennym. Szczególnie w późnym okresie ciąży lub podczas porodu istnieje ryzyko niedotlenienia płodu i bradykardii, wynikające z wpływu leku na przepływ krwi w łożysku. Fenylefryna może być stosowana, jeśli korzyści przewyższają ryzyko, jednak wymaga to indywidualnej oceny klinicznej oraz uwzględnienia możliwych interakcji, zwłaszcza z lekami wywołującymi skurcze macicy, które mogą prowadzić do ciężkiego nadciśnienia tętniczego u matki i zagrożenia dla płodu.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Juta 100 mg/ml
Sugammadex Juta (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej przez bromek rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady ocenianej neurofizjologicznie: 4 mg/kg masy ciała przy 1-2 stymulacjach tężcowych (PTC) z czasem powrotu T4/T1 do 0,9 około 3 minut, 2 mg/kg przy ponownym pojawieniu się T2 z czasem około 2 minut. W sytuacjach nagłych, po bolusie rokuronium 1,2 mg/kg, stosuje się dawkę 16 mg/kg, co skraca czas powrotu do 1,5 minuty. Powtórne podanie 4 mg/kg jest wskazane przy nawrocie blokady. Sugammadex podaje się dożylnie w bolusie trwającym około 10 sekund, pod nadzorem anestezjologa z monitorowaniem przewodnictwa nerwowo-mięśniowego.
anestezjolog, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus, bromek rokuronium, dializoterapia, klirens kreatyniny, koagulopatia, nawrót blokady, otyłość chorobliwa, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, skala PTC, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, Sugammadex Juta, wekuronium, wkłucie dożylne, wskaźnik masy ciała, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fentanyl Kalceks 0,05 mg/ml
Fentanyl Kalceks (0,05 mg/ml) jest silnym opioidem stosowanym do znieczulenia i uzupełnienia analgezji podczas zabiegów chirurgicznych, podawanym dożylnie (bolus lub wlew) lub domięśniowo. Dawkowanie należy indywidualizować, uwzględniając wiek, masę ciała, stan kliniczny, choroby współistniejące oraz rodzaj zabiegu i znieczulenia. W zależności od potrzeb klinicznych stosuje się dawki od 2 μg/kg mc. (drobne zabiegi) do 20-50 μg/kg mc. (duże zabiegi chirurgiczne), a w znieczuleniu ogólnym nawet do 150 μg/kg mc. W trakcie stosowania wysokich dawek konieczne jest monitorowanie i zapewnienie wentylacji pooperacyjnej ze względu na ryzyko przedłużonej depresji oddechowej. U pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych oraz z niewydolnością wątroby lub nerek dawki należy ostrożnie dostosowywać, zaczynając od niższych wartości.
bolus, depresja oddechowa, droperydol, drożność dróg oddechowych, fentanyl cytrynian, lek antycholinergiczny, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, mięsień sercowy, nudności i wymioty, podtlenek azotu, roztwór do wstrzykiwań, rzadkoskurcz, środek znieczulający, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, wentylacja pacjenta, wentylacja wspomagana, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zapotrzebowanie na tlen, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 1 g + 0,5 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma jest dostępny w dawkach 1 g + 0,5 g oraz 2 g + 1 g, podawany dożylnie lub domięśniowo, z dawkowaniem dostosowanym do ciężkości zakażenia i funkcji nerek pacjenta. U dorosłych dawka dobowa wynosi od 1,5 g do 12 g (sulbaktam + ampicylina), podawana co 6, 8 lub 12 godzin, przy czym maksymalna dawka sulbaktamu nie powinna przekraczać 4 g/dobę. W przypadku niewydolności nerek dawkowanie należy modyfikować zgodnie z klirensem kreatyniny: >30 mL/min co 6-8 h, 15-30 mL/min co 12 h, 5-14 mL/min co 24 h, <5 mL/min co 48 h, z podawaniem po hemodializie. U dzieci dawka wynosi 150 mg/kg/dobę (50 mg/kg sulbaktamu i 100 mg/kg ampicyliny), podawana co 6-8 h, a u noworodków 75 mg/kg/dobę co 12 h. Terapia trwa zwykle 5-14 dni, z możliwością wydłużenia w ciężkich zakażeniach.
ampicylina, bolus, chlorowodorek lidokainy, ciężka niewydolność nerek, dializa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, niepowikłana rzeżączka, niewydolność nerek, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, rzeżączka, sulbaktam, zaburzenie czynności nerek, zakażenie chirurgiczne - Leksykon leków
Skład i postać leku – Clexane 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Lek Clexane zawiera enoksaparynę sodową, będącą heparyną drobnocząsteczkową, dostępną w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach o aktywności anty-Xa od 2000 j.m. (20 mg/0,2 ml) do 10 000 j.m. (100 mg/1 ml). Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 5,5-7,5 i jest przeznaczony do podawania podskórnego oraz dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. W składzie leku znajduje się jedynie enoksaparyna sodowa oraz woda do wstrzykiwań jako substancja pomocnicza. Ampułko-strzykawki wykonane są ze szkła typu I i mogą być wyposażone w systemy zabezpieczające ERIS™ lub PREVENTIS™. Produkt dostępny jest w różnych opakowaniach, od pojedynczych do zbiorczych, z różną liczbą ampułko-strzykawek w zależności od dawki.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, bolus, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, heparyna, igła injekcyjna, podanie dożylne, podanie podskórne, roztwór do wstrzykiwań, system zabezpieczający igły, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Akis 50 mg/ml
Produkt leczniczy AKIS zawiera diklofenak sodowy w stężeniach 25 mg/ml, 50 mg/ml oraz 75 mg/ml i jest dostępny w formie roztworu do wstrzykiwań (domięśniowo, podskórnie lub dożylnie w bolusie). Zalecane dawkowanie zależy od nasilenia bólu: dla bólu łagodnego do umiarkowanego stosuje się dawki 25-50 mg, natomiast w przypadku bólu ciężkiego, np. kolki nerkowej, dawkę 75 mg, którą można powtórzyć po 6 godzinach, nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 150 mg. W leczeniu bólu pooperacyjnego stosuje się dożylnie dawkę 75 mg, powtarzaną co 4-6 godzin, a w profilaktyce bólu pooperacyjnego dawkę nasycającą 25-50 mg podawaną w bolusie. Podawanie leku nie powinno przekraczać 2 dni, a w przypadku konieczności wielokrotnych iniekcji zaleca się zmianę miejsca podania, aby zminimalizować ryzyko uszkodzenia tkanek.
ampułko-strzykawka, ból pooperacyjny, bolus, cukrzyca, dawka nasycająca, diklofenak sodowy, działanie niepożądane, hiperlipidemia, hydroksypropylo-beta-cyklodekstryna, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kolka nerkowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwadrat pośladka, nadciśnienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, NLPZ, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, profil bezpieczeństwa stosowania, przesączanie kłębuszkowe, roztwór do wstrzykiwań, stężenie kreatyniny, zaburzenia czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Akis 50 mg/ml
Lek AKIS, zawierający diklofenak sodowy w stężeniach 25 mg/ml, 50 mg/ml oraz 75 mg/ml, jest przeznaczony wyłącznie dla pacjentów dorosłych i stosowany w terapii ostrych stanów bólowych o różnej etiologii. Podanie domięśniowe lub podskórne jest wskazane w przypadku kolki nerkowej, zaostrzeń choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów, ostrego bólu pleców, dny moczanowej, ostrych urazów i złamań oraz bólu pooperacyjnego. Natomiast podanie dożylne (bolus) jest zarezerwowane wyłącznie do warunków szpitalnych i stosowane w leczeniu oraz profilaktyce bólu pooperacyjnego. Wybór drogi podania i stężenia preparatu powinien uwzględniać nasilenie bólu, masę ciała pacjenta oraz indywidualną odpowiedź na leczenie.
ampułko-strzykawka, ból pooperacyjny, bolus, choroba zwyrodnieniowa stawów, diklofenak sodowy, dna moczanowa, kamica dróg moczowych, kolka nerkowa, kwas moczowy, leczenie przewlekłe, monitorowanie pacjenta, nadzór medyczny, nasilenie bólu, osteoartroza, ostry ból, ostry ból pleców, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, profilaktyka bólu pooperacyjnego, reumatoidalne zapalenie stawów, roztwór do wstrzykiwań, warunki szpitalne, zespół bólowy kręgosłupa, złamanie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Verdye 5 mg/ml
VERDYE jest lekiem stosowanym do diagnostyki serca, krążenia, mikrokrążenia, perfuzji tkanek, przepływu krwi w mózgu, czynności wątroby oraz angiografii oka. Dawkowanie pojedyncze wynosi od 0,1 do 0,3 mg/kg masy ciała dla badań sercowo-naczyniowych i angiografii oka, natomiast dla diagnostyki czynności wątroby od 0,25 do 0,5 mg/kg mc., podawane w formie bolusa dożylnego. Całkowita dawka dobowa u dorosłych, osób starszych i młodzieży (11-18 lat) nie powinna przekraczać 5 mg/kg mc., u dzieci 2-11 lat 2,5 mg/kg mc., a u niemowląt 0-2 lat 1,25 mg/kg mc. Pojedyncze dawki u dzieci są takie same jak u dorosłych, jednak całkowita dobowa dawka musi być ograniczona zgodnie z wiekiem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby brak jest formalnych zaleceń dawkowania, jednak wymagana jest ścisła kontrola ze względu na możliwe zmniejszenie klirensu osoczowego zieleni indocyjaninowej.
angiografia fluorescencyjna oka, angiografia oka, bolus, cewnik centralny, cewnik naczyniowy, cewnik obwodowy, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czynność wątroby, densytometr kuwetowy, klirens osoczowy, krzywa rozcieńczenia wskaźnika, marskość wątroby, perfuzja tkanek, przepływ krwi w mózgu, spektroskopia bliskiej podczerwieni, wideoangiografia fluorescencyjna, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie obwodowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zieleń indocyjaninowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Syntarpen 2 g
Syntarpen to preparat zawierający 2 g kloksacyliny sodowej w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Produkt charakteryzuje się wysoką zawartością sodu (50,5 mg Na/g), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór po przygotowaniu ma pH 5,0-7,0, co zapewnia stabilność i dobrą tolerancję parenteralną. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, co zmniejsza ryzyko reakcji alergicznych. Kloksacyliny nie należy mieszać z aminoglikozydami, tetracyklinami, erytromycyną, polimyksyną B oraz preparatami krwi i hydrolizatami białkowymi ze względu na ryzyko inaktywacji lub antagonizmu działania. W przypadku konieczności jednoczesnego podania, leki należy podawać osobno, w różne miejsca, z co najmniej godzinnym odstępem.
aminoglikozyd, bolus, dieta niskosodowa, erytromycyna, fiolka, guma bromobutylowa, guma chlorobutylowa, hydrolizat białkowy, infuzja dożylna, kloksacylina, kloksacylina sodowa, niezgodność farmaceutyczna, podanie parenteralne, polimyksyna B, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, stabilność fizykochemiczna, tetracyklina, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – MultiHance 529 mg/ml (0,5 mmol/ml)
MultiHance (gadobenian dimegluminy) jest środkiem kontrastowym stosowanym dożylnie w badaniach rezonansu magnetycznego, z zalecaną dawką 0,05 mmol/kg masy ciała, co odpowiada 0,1 ml/kg roztworu o stężeniu 0,5 M. Podanie odbywa się wyłącznie dożylnie, bez rozcieńczania, z koniecznością utylizacji niewykorzystanej części preparatu. W przypadku MR angiografii (MRA) podaje się go w bolusie, a po wstrzyknięciu należy przepłukać kaniulę roztworem soli fizjologicznej. Optymalne czasy akwizycji obrazów różnią się w zależności od narządu, np. wątroba wymaga obrazowania dynamicznego bezpośrednio po podaniu oraz opóźnionego w okresie 40-120 minut. Preparat charakteryzuje się osmolalnością 1970 mOsm/kg i lepkością 5,3 mPa.s w 37°C, dostępny jest w fiolkach o objętościach 5-20 ml, zawierających od 1670 mg do 6680 mg kwasu gadobenowego.
akwizycja obrazów, bolus, ciężkie zaburzenie czynności nerek, farmakokinetyka, gadobenian dimegluminy, GFR, kwas gadobenowy, lepkość, osmolalność, pacjent pediatryczny, przeszczepienie wątroby, rezonans magnetyczny, środek kontrastowy, wstrzykiwacz automatyczny, wynaczynienie kontrastu, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Kwas traneksamowy – Właściwości farmakodynamiczne
Kwas traneksamowy, będący lekiem przeciwfibrynolitycznym (kod ATC: B02AA02), wykazuje działanie przeciwkrwotoczne poprzez hamowanie aktywności plazminy, co ogranicza proces fibrynolizy i krwawienie. Preparaty zawierające kwas traneksamowy dostępne są w formie roztworów do wstrzykiwań, doustnych oraz tabletek powlekanych. Dodatkowo, w wysokich dawkach substancja ta może zmniejszać aktywność układu dopełniacza, co sugeruje potencjalny efekt przeciwzapalny. W terapii obfitych miesiączek kwas traneksamowy działa objawowo, nie wpływając na patofizjologię zwiększonego krwawienia.
aktywność fibrynolityczna plazminy, badanie farmakokinetyczne, bolus, działanie przeciwkrwotoczne, fibrynoliza, krążenie pozaustrojowe, krwawienie miesiączkowe, kwas traneksamowy, lek przeciwfibrynolityczny, obfita miesiączka, plazmina, plazminogen, populacja pediatryczna, produkty krwiopochodne, ryzyko krwawienia, sinica, stężenie leku w osoczu, układ dopełniacza, wlew ciągły, zabieg kardiochirurgiczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dalacin C 150 mg/ml
Lek Dalacin C zawiera klindamycynę fosforan w stężeniu 150 mg/ml, stosowaną w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie u dorosłych zależy od ciężkości zakażenia: 600-1200 mg/dobę w 2-4 dawkach dla zakażeń ciężkich, 1200-2700 mg/dobę dla bardzo ciężkich zakażeń jamy brzusznej i miednicy, a w stanach zagrażających życiu do 4800 mg/dobę. U dzieci powyżej 1 miesiąca życia dawka wynosi 20-40 mg/kg/dobę w 3-4 dawkach. U pacjentów powyżej 65 lat nie wymaga się modyfikacji dawkowania. W przypadku zaburzeń czynności wątroby i nerek konieczne jest monitorowanie stężenia klindamycyny, a w razie potrzeby dostosowanie dawki lub odstępów między dawkami, zwłaszcza przy ciężkiej niewydolności tych narządów. Klindamycyna nie jest usuwana podczas hemodializy, więc nie wymaga dodatkowego podawania leku w trakcie dializ.
bezmocz, bolus, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, Dalacin C, fosforan klindamycyny, hemodializa, infuzja dożylna, klindamycyna, miednica mniejsza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, rozpuszczalnik, stężenie roztworu, stężenie w osoczu, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atosiban EVER Pharma 37,5 mg/5 ml
Atozyban, stosowany w terapii zagrażającego porodu przedwczesnego, podawany jest dożylnie według trójfazowego schematu: początkowy bolus 6,75 mg (wstrzyknięcie w ciągu 1 minuty), następnie infuzja nasycająca 300 μg/min (24 ml/godz., 54 mg przez 3 godziny) oraz infuzja podtrzymująca 100 μg/min (8 ml/godz., do 270 mg przez maksymalnie 45 godzin). Całkowity czas leczenia nie powinien przekraczać 48 godzin, a łączna dawka atozybanu nie może przekroczyć 330,75 mg. Terapia powinna być rozpoczęta natychmiast po rozpoznaniu zagrożenia porodem przedwczesnym, a w przypadku braku ustąpienia skurczów macicy należy rozważyć alternatywne metody leczenia. Powtórzenie terapii wymaga ponownego rozpoczęcia od dawki początkowej.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Clexane forte 15 000 j.m. (150 mg)/ml
Produkt leczniczy Clexane Forte zawiera enoksaparynę sodową w dawkach 12 000 j.m. (120 mg)/0,8 ml oraz 15 000 j.m. (150 mg)/1 ml, podawaną w formie roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawkach. Enoksaparyna jest heparyną drobnocząsteczkową otrzymywaną z błony śluzowej jelit świń, o aktywności anty-Xa odpowiadającej podanym dawkom. Preparat jest klarowny, bezbarwny lub żółtawy, o pH 5,5-7,5, przeznaczony do jednorazowego podania podskórnego lub szybkiego dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Ampułko-strzykawki wykonane są ze szkła typu I, wyposażone w igłę i korek gumowy, dostępne z lub bez automatycznych systemów zabezpieczających ERIS™ lub PREVENTIS™.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, bolus, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, igła injekcyjna, niezgodność farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, substancja biologiczna, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Neocitec 10 mg/ml
Neocitec, zawierający winorelbiny winian w stężeniu 10 mg/ml, jest lekiem cytostatycznym przeznaczonym do dożylnego podawania po odpowiednim rozcieńczeniu (20-50 ml soli fizjologicznej lub 5% roztworu glukozy). Podanie dooponowe jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zgonu. Zalecana dawka standardowa wynosi 25-30 mg/m² powierzchni ciała, podawana raz w tygodniu lub zgodnie z protokołem chemioterapii wielolekowej (np. w 1. i 5. lub 1. i 8. dniu co trzy tygodnie). Maksymalna dawka tolerowana na jedno podanie to 35,4 mg/m². Po podaniu leku należy zastosować infuzję co najmniej 250 ml soli fizjologicznej w celu przepłukania żyły. Neocitec nie jest zalecany dla pacjentów pediatrycznych z powodu braku danych dotyczących skuteczności i bezpieczeństwa.
bolus, chemioterapia wielolekowa, cytostatyk, farmakokinetyka, monoterapia, niedrobnokomórkowy rak płuc, niewydolność nerek, pacjent geriatryczny, parametry hematologiczne, podanie dooponowe, podanie dożylne, rak piersi z przerzutami, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, sól fizjologiczna, winorelbiny winian, właściwości cytotoksyczne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fluorouracil Accord 50 mg/ml
Fluorouracil Accord (50 mg/ml) jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza, z koniecznością częstego monitorowania pacjentów pod kątem toksyczności hematologicznej (leukocyty ≤ 3500/mm³, płytki ≤ 100000/mm³), przewodu pokarmowego (ciężkie zapalenie jamy ustnej, biegunka, krwawienia) oraz neurologicznej. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od wskazania, stanu pacjenta i schematu leczenia, obejmując szybkie wstrzyknięcie dożylne (bolus), infuzję dożylną lub ciągły wlew dożylny trwający do kilku dni. Leczenie początkowe powinno odbywać się w warunkach szpitalnych, a dawki należy modyfikować u pacjentów wyniszczonych, po ciężkich zabiegach chirurgicznych, z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek oraz zmniejszoną czynnością szpiku kostnego.
biegunka, bolus, chemioterapia okołooperacyjna, ciągły wlew dożylny, fluorouracyl, granulocyt, infuzja dożylna, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas folinowy, leukocyt, płytki krwi, połączenie żołądkowo-przełykowe, radioterapia, rak głowy i szyi, rak jelita grubego, rak okrężnicy i odbytnicy, rak piersi, rak przełyku, rak trzustki, rak żołądka, schemat ECF, schemat FOLFIRI, schemat FOLFOX, szpik kostny, terapia cytotoksyczna, toksyczność hematologiczna, toksyczność neurologiczna, toksyczność układu pokarmowego, wstrzyknięcie dożylne, zapalenie jamy ustnej - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Propofol 1% MCT/LCT Fresenius 10 mg/ml
Propofol 1% MCT/LCT Fresenius (10 mg/ml) jest emulsją do dożylnego podawania stosowaną wyłącznie w warunkach szpitalnych przez specjalistów anestezjologii lub intensywnej terapii. W trakcie podawania konieczne jest ciągłe monitorowanie układu krążenia i oddechowego (EKG, pulsoksymetria) oraz dostęp do sprzętu resuscytacyjnego. Dawkowanie jest indywidualizowane, z typowymi dawkami indukcyjnymi u dorosłych poniżej 55 lat wynoszącymi 1,5-2,5 mg/kg mc., a u pacjentów powyżej 55 lat lub z ASA III-IV minimum 1 mg/kg mc., podawanymi stopniowo (20-40 mg co 10 sekund). Znieczulenie podtrzymuje się infuzją ciągłą w zakresie 4-12 mg/kg mc./godz. lub powtarzanymi bolusami 25-50 mg. U dzieci dawki są wyższe (2,5-4 mg/kg mc. do indukcji, 9-15 mg/kg mc./godz. do podtrzymania), z koniecznością dostosowania do wieku i stanu klinicznego. W sedacji na OIT zalecane dawki infuzyjne wynoszą 0,3-4,0 mg/kg mc./godz., z maksymalną szybkością 4 mg/kg mc./godz. Produkt nie powinien być stosowany dłużej niż 7 dni.
anestezjologia, aseptyka, bolus, depresja krążeniowo-oddechowa, elektrokardiogram, emulsja do wstrzykiwań, farmakokinetyka i farmakodynamika, filtr mikrobiologiczny, hipowolemia, infuzja ciągła, infuzja TCI, intensywna opieka medyczna, klasyfikacja ASA, lek przeciwbólowy, pompa infuzyjna wolumetryczna, pompa strzykawkowa, premedykacja, pulsoksymetria, sedacja, sprzęt resuscytacyjny, środek konserwujący, wentylacja mechaniczna, wydolność krążeniowo-oddechowa, zestaw infuzyjny, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodowy – Dawkowanie i sposób podawania
Diklofenak sodowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), jest dostępny w różnych postaciach farmaceutycznych, a dawkowanie powinno być dostosowane do formy leku, wskazań klinicznych oraz indywidualnych cech pacjenta. W postaci roztworu do wstrzykiwań stosuje się dawki od 25 do 75 mg, maksymalnie 150 mg na dobę, z czasem leczenia nieprzekraczającym 2 dni. Podanie może odbywać się domięśniowo, podskórnie lub dożylnie (bolus), z zaleceniem zmiany miejsca iniekcji przy wielokrotnych dawkach. Tabletki o standardowym uwalnianiu (np. Dicloreum 50 mg) stosuje się w dawce początkowej 150 mg/dobę (3×50 mg), a podtrzymującej 100 mg/dobę (2×50 mg). Tabletki o przedłużonym uwalnianiu (Olfen 75 SR, Diclac 150 Duo) podaje się w dawkach od 75 do 150 mg/dobę, przy czym Diclac 150 Duo stosuje się raz na dobę. Preparaty łączone z mizoprostolem (Arthrotec) mają na celu redukcję ryzyka powikłań żołądkowo-jelitowych i są dawkowane odpowiednio 1-3 razy na dobę (50 mg diklofenaku + 0,2 mg mizoprostolu) lub 1-2 razy na dobę (75 mg + 0,2 mg). Postacie miejscowe, takie jak plastry (Olfen Patch 140 mg, Diklofenak Viatris 180 mg) i żel (Felogel Max 23,2 mg/g), stosuje się zgodnie z zaleceniami, z maksymalną dawką dobową 2 plastrów lub 8 g żelu, odpowiednio do wskazań i czasu leczenia (7-21 dni).
bolus, choroba układu krążenia, choroba zwyrodnieniowa stawów, hydroksypropylo-beta-cyklodekstryna, kolka nerkowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, mizoprostol, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, plaster leczniczy, podanie domięśniowe, podanie podskórne, postać parenteralna, powikłanie żołądkowo-jelitowe, reumatyzm tkanek miękkich, roztwór do wstrzykiwań, ryzyko sercowo-naczyniowe, stężenie kreatyniny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o standardowym uwalnianiu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 50 mikrogramów/ml, zawierający cytrynian fentanylu jako substancję czynną. Preparat jest wysokopotencjalnym opioidem stosowanym w anestezjologii i leczeniu bólu, dostępny w ampułkach o objętości 2 ml i 10 ml, pakowanych w opakowania po 10 lub 50 sztuk. Lek może być podawany drogą domięśniową, dożylną (bolus, wlew ciągły, PCA), podskórną, zewnątrzoponową oraz podpajęczynówkową, co podkreśla jego wszechstronność w różnych technikach analgezji i anestezji regionalnej. Preparat zawiera minimalne ilości sodu (<0,01 mg/ml), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Należy unikać jednoczesnego podawania z tiopentalem i metoheksytalem ze względu na chemiczną niezgodność wynikającą z różnic pH.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, anestezja regionalna, anestezjologia, bolus, cytrynian fentanylu, droga parenteralna, fentanyl, leczenie bólu, metoheksytal, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, podanie podskórne, podanie zewnątrzoponowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, tiopental, wlew ciągły - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Furosemide Kabi 20 mg/2 ml
Furosemide Kabi (20 mg/2 ml) jest stosowany głównie dożylne lub domięśniowo, z preferencją podania dożylnego, szczególnie w stanach wymagających szybkiego działania leku lub gdy podanie doustne jest niemożliwe. Zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, zwykle początkowo 20-40 mg dożylnie, z możliwością zwiększania dawki o 20 mg co 2 godziny, maksymalnie do 1500 mg na dobę u dorosłych. U dzieci dawka wynosi 0,5-1 mg/kg masy ciała, maksymalnie 20 mg/dobę. Podanie dożylne powinno być powolne, nie szybciej niż 4 mg/min, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (kreatynina >5 mg/dl) nie przekraczać 2,5 mg/min. Infuzja ciągła (50-100 mg/godz.) jest preferowana nad bolusami, aby zwiększyć skuteczność i zmniejszyć działania niepożądane. Podanie domięśniowe jest zarezerwowane dla wyjątkowych sytuacji i nie jest wskazane w ostrych stanach, takich jak obrzęk płuc.
antagonista aldosteronu, bolus, dializa, diureza, encefalopatia wątrobowa, furosemid, hipowolemie, infuzja ciągła, niedociśnienie, obrzęk płuc, obrzęk w niewydolności serca, ostra niewydolność serca, przełom nadciśnieniowy, roztwór do wstrzykiwań, stężenie kreatyniny, wchłanianie jelitowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meronem 1 g
Meropenem (Meronem) powinien być dawkowany zgodnie z rodzajem i ciężkością zakażenia oraz odpowiedzią kliniczną pacjenta. U dorosłych i młodzieży dawki wahają się od 500 mg do 2 g podawanych co 8 godzin, przy czym ciężkie zakażenia, takie jak szpitalne zapalenie płuc czy ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, wymagają dawek do 2 g trzy razy na dobę. U dzieci dawki są wyrażone w mg/kg masy ciała i wynoszą od 10 do 40 mg/kg mc. co 8 godzin, z wyższymi dawkami stosowanymi w ciężkich zakażeniach (np. 40 mg/kg mc. w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych). U pacjentów z niewydolnością nerek dawkowanie należy modyfikować na podstawie klirensu kreatyniny, np. przy klirensie 10-25 ml/min stosuje się pół dawki co 12 godzin, a przy klirensie <10 ml/min pół dawki co 24 godziny. U pacjentów poddawanych hemodializie dawkę należy podać po zabiegu, natomiast brak jest zaleceń dla dializy otrzewnowej. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby oraz u osób starszych z prawidłową funkcją nerek.
Acinetobacter, bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bolus, dializa otrzewnowa, Enterobacteriaceae, hemodializa, hemofiltracja, klirens kreatyniny, Meronem, meropenem, mukowiscydoza, neutropenia, Pseudomonas aeruginosa, respiratorowe zapalenie płuc, szpitalne zapalenie płuc, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie śródporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie oskrzeli - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Reddy 100 mg/ml
Sugammadex Reddy, dostępny w stężeniu 100 mg/ml w fiolkach 200 mg i 500 mg, jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: 4 mg/kg masy ciała przy głębokiej blokadzie (1-2 PTC) z czasem powrotu T4/T1 do 0,9 około 3 minut, 2 mg/kg przy pojawieniu się T2 z czasem około 2 minut, oraz 16 mg/kg w przypadku natychmiastowego zniesienia blokady po rokuronium (czas powrotu około 1,5 minuty). U pacjentów z nawrotem blokady zaleca się powtórną dawkę 4 mg/kg. Dawkowanie jest niezależne od schematu znieczulenia i powinno być obliczane na podstawie aktualnej masy ciała, także u pacjentów otyłych (BMI ≥ 40 kg/m²). Podawanie leku wymaga monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i powinno odbywać się pod nadzorem anestezjologa.
anestezjolog, blokada nerwowo-mięśniowa, bolus, bromek rokuronium, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, klirens kreatyniny, koagulopatia, monitorowanie pacjenta, otyłość chorobliwa, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, PTC, rokuronium, stosunek T4/T1, sugammadeks, sugammadeks sodowy, wekuronium, wkłucie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zniesienie blokady - Leksykon substancji czynnych
Etomidat – Przedawkowanie
Przedawkowanie etomidatu, stosowanego w postaci Etomidate-Lipuro lub Hypnomidate, stanowi poważne zagrożenie w anestezjologii, prowadząc do pogłębienia snu, depresji oddechowej, bezdechu, niedociśnienia tętniczego oraz zahamowania czynności wydzielniczej kory nadnerczy. Objawy te dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego, układu oddechowego i sercowo-naczyniowego, a ich nasilenie może wymagać natychmiastowej interwencji. Szczególnie niebezpieczne są epizody bezdechu i całkowite zatrzymanie oddychania, które mogą wystąpić zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu wziewnych środków usypiających. Po wybudzeniu obserwuje się dezorientację oraz przedłużone wybudzanie, co wskazuje na konieczność monitorowania stanu neurologicznego pacjenta.
bezdech, bolus, depresja oddechowa, dezorientacja, emulsja do wstrzykiwań, etomidat, Etomidate-Lipuro, hipoksja, hormon adrenokortykotropowy, hormon steroidowy, hydrokortyzon, Hypnomidate, niedociśnienie tętnicze, procedura anestezjologiczna, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół anestezjologiczny, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Palonosetron – Dawkowanie i sposób podawania
Palonosetron jest antagonistą receptorów 5-HT3 stosowanym w profilaktyce nudności i wymiotów indukowanych chemioterapią. U dorosłych standardowa dawka wynosi 250 mikrogramów podawanych dożylnie w bolusie na 30 minut przed chemioterapią, z czasem wstrzyknięcia przekraczającym 30 sekund. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby i nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki. W populacji pediatrycznej (1 miesiąc – 17 lat) dawka wynosi 20 mikrogramów/kg mc., maksymalnie do 1500 mikrogramów, podawana w 15-minutowej infuzji dożylnej, również na 30 minut przed chemioterapią. Brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 1 miesiąca życia oraz ograniczone dane dla dzieci poniżej 2 lat. U pacjentów hemodializowanych w krańcowym stadium niewydolności nerek brak jest dostępnych danych klinicznych.
bolus, chemioterapia, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, hemodializa, infuzja dożylna, kortykosteroid, nadzór kliniczny, niewydolność nerek, nudności i wymioty indukowane chemioterapią, pacjent pediatryczny, palonosetron, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Białka powierzchniowe SP-B – Dawkowanie i sposób podawania
Preparat Curosurf, zawierający naturalny surfaktant z białkami powierzchniowymi SP-B i SP-C, stosowany jest w leczeniu i profilaktyce zespołu zaburzeń oddychania (RDS) u noworodków. Zawiera około 0,9 mg hydrofobowych protein na 1 ml zawiesiny, co stanowi około 1% całkowitej zawartości fosfolipidów. W leczeniu RDS dawka początkowa wynosi 100-200 mg/kg masy ciała (1,25-2,5 ml/kg), podawana dotchawiczo jak najszybciej po rozpoznaniu, z możliwością kolejnych dawek 100 mg/kg (1,25 ml/kg) co najmniej co 12 godzin, maksymalnie do 300-400 mg/kg. W profilaktyce dawkę 100-200 mg/kg podaje się w ciągu pierwszych 15 minut życia, a w przypadku konieczności mechanicznej wentylacji możliwe jest podanie kolejnych dawek 100 mg/kg po 6-12 godzinach i następnie co 12 godzin, nie przekraczając łącznej dawki 300-400 mg/kg.
aparat CPAP, białko powierzchniowe SP-B, bolus, cewnik, droga oddechowa, drogi oddechowe, fosfolipid, laryngoskopia bezpośrednia, metoda INSURE, metoda LISA, niewydolność nerek, oddział neonatologiczny, pęcherzyk płucny, personel medyczny, podanie dotchawicze, preparat Curosurf, proteina hydrofobowa, proteina powierzchniowa, rurka intubacyjna, struna głosowa, wentylacja mechaniczna, worek samorozprężalny, zawiesina jednorodna, zespół zaburzeń oddychania - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zibor 2500 j.m. anty Xa/0,2 ml
Bemiparyna sodowa, substancja czynna produktu Zibor, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu choroby zakrzepowo-zatorowej. Dawkowanie zależy od wskazania klinicznego: w profilaktyce po zabiegach chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem podaje się 2500 j.m. anty-Xa podskórnie 2 godziny przed lub 6 godzin po zabiegu, a następnie codziennie przez co najmniej 7-10 dni lub do momentu zmniejszenia ryzyka. W hemodializie dawka jest uzależniona od masy ciała – 2500 j.m. anty-Xa dla pacjentów <60 kg i 3500 j.m. anty-Xa dla >60 kg, podawana jako bolus do linii tętniczej na początku dializy trwającej do 4 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <80 mL/min) modyfikacja dawki zwykle nie jest konieczna, jednak zaleca się monitorowanie poziomu anty-Xa około 4 godziny po podaniu dawki, zwłaszcza przy klirensie <30 mL/min.
bemiparyna sodowa, bolus, chirurgia ogólna, choroba zakrzepowo-zatorowa, ciężka niewydolność nerek, dializa, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, klirens kreatyniny, niewydolność nerek, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, poziom anty-Xa, profilaktyka choroby zakrzepowo-zatorowej, profilaktyka przeciwzakrzepowa, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności wątroby