blok przedsionkowo-komorowy

Blok przedsionkowo-komorowy (AV block) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Klasyfikuje się go na trzy stopnie: I stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 200 ms, II stopień oznacza przerwanie przewodzenia niektórych impulsów przedsionkowych do komór (typ Mobitz I i Mobitz II), a III stopień to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami.

Przyczyny bloku przedsionkowo-komorowego są różnorodne i obejmują m.in. chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego i glikozydów nasercowych).

Objawy bloku AV zależą od stopnia zaburzenia i wynikającej z niego bradykardii. Pacjenci mogą doświadczać zawrotów głowy, omdleń, duszności, zmęczenia czy bólu w klatce piersiowej. W przypadku bloku III stopnia z wolnym rytmem zastępczym może dojść do zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić stopień bloku.

Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadku bloku I stopnia i II stopnia typu Mobitz I często wystarczy obserwacja. Przy objawowym bloku II stopnia typu Mobitz II oraz bloku III stopnia zazwyczaj konieczna jest implantacja stymulatora serca. W przypadkach ostrych można zastosować leki chronotropowe dodatnie (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lacosamide Intas 150 mg

Przeciwwskazania do stosowania leku Lacosamide Eignapharma obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lakozamid oraz na substancje pomocnicze, w tym lecytynę sojową, której zawartość w tabletkach wynosi od 0,105 mg w dawce 50 mg do 0,420 mg w dawce 200 mg. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na soję, gdyż obecność lecytyny sojowej może wywołać reakcje alergiczne. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest dokładne zebranie wywiadu alergicznego, aby wykluczyć ryzyko nadwrażliwości na składniki preparatu.
alergia na soję, badanie elektrokardiograficzne, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, choroba serca, farmakoterapia, lakozamid, lecytyna sojowa, przewodnictwo sercowe, substancja czynna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergiczny, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Celipres 200 200 mg

Celipres 200 zawiera 200 mg celiprololu chlorowodorku, beta-adrenolityk o specyficznym profilu działań niepożądanych, które są przeważnie łagodne i przemijające, nie wymagające przerwania terapii. Najczęściej obserwuje się bóle i zawroty głowy, senność, zmęczenie, kołatanie serca, bradykardię, spadek ciśnienia tętniczego oraz omdlenia. Rzadziej występują parestezje, reakcje alergiczne, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, nasilenie niewydolności serca, skurcz oskrzeli (szczególnie u pacjentów z astmą), nudności, biegunka, wysypki skórne, kurcze mięśni, zmniejszenie libido i impotencja. Bardzo rzadko notuje się stany splątania, omamy, psychozy, nasilenie łuszczycy, zaburzenia widzenia, suchość oka, szum uszny oraz zwiększenie aktywności aminotransferaz. Beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii i tyreotoksykozy, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
alergiczne zapalenie płuc, aminotransferaza, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, celiprolol, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, depresja, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, kołatanie serca, kurcz mięśni, łuszczyca, niewydolność serca, omdlenie, osłabienie mięśni, parestezja, plamica, pokrzywka, przeciwciało przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, stan splątania, szum uszny, tachykardia, toczeń, tyreotoksykoza, zaburzenie ortostatyczne, zaparcie, zeskórnienie spojówki, zespół suchego oka
Leksykon leków
Interakcje leku – Bisoprolol Vitabalans 10 mg

Bisoprolol Vitabalans, jako beta-adrenolityk, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z floktafeniną (ryzyko poważnych zaburzeń hemodynamicznych) oraz sultoprydem (zwiększone ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca). Niezalecane są kombinacje z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (np. klonidyna, metylodopa) oraz inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B), ze względu na ryzyko ujemnego wpływu na kurczliwość mięśnia sercowego, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, niedociśnienie, bradykardię oraz przełom nadciśnieniowy. Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu leków przeciwarytmicznych klasy I i III, antagonistów wapnia typu dihydropirydyny, parasympatykomimetyków, miejscowych beta-adrenolityków, insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, glikozydów naparstnicy, środków znieczulających, NLPZ, pochodnych ergotaminy, beta-adrenomimetyków oraz adrenomimetyków alfa- i beta-adrenergicznych.
adrenomimetyk, amifostyna, amiodaron, antagonista wapnia, antagonista wapnia typu dihydropirydyny, azotan organiczny, baklofen, barbiturat, beta-adrenolityk, beta-adrenomimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba układu sercowo-naczyniowego, chromanie przestankowe, ciśnienie tętnicze, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, floktafenina, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, hipoglikemia, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, izoprenalina, jaskra, klonidyna, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy, meflokina, nadciśnienie, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, noradrenalina, omdlenie, parasympatykomimetyk, pochodna ergotaminy, pochodna fenotiazyny, pojemność minutowa serca, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, retencja wody, spowolnienie akcji serca, środek znieczulający, sultopryd, takryna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ujemne działanie inotropowe, werapamil, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenie krążenia obwodowego, zawroty głowy
Leksykon chorób i schorzeń
Defekt przegrody międzyprzedsionkowej – Epidemiologia

Defekt przegrody międzyprzedsionkowej (ASD) stanowi 10-15% wszystkich wrodzonych wad serca, z częstością występowania szacowaną na 1,6-1,65 na 1000 żywych urodzeń, co odpowiada około 5240 noworodkom rocznie w USA. ASD typu secundum, najczęstszy typ (70-75%), lokalizuje się w obszarze dołu owalnego i wykazuje predylekcję do występowania u kobiet (stosunek 2:1). Epidemiologia ASD wykazuje zróżnicowanie geograficzne i ekonomiczne, z wyższą częstością diagnoz w krajach rozwiniętych, co jest częściowo efektem lepszych metod diagnostycznych, zwłaszcza echokardiografii. Wczesne wykrycie ma kluczowe znaczenie, gdyż mniejsze defekty typu secundum mają wysoką szansę na spontaniczne zamknięcie (4-96%), szczególnie jeśli diagnoza następuje we wczesnym dzieciństwie. Czynniki ryzyka obejmują zaawansowany wiek matki, mutacje genetyczne (NKX2.5, GATA4, TBX5), zespoły genetyczne (Downa, Noonana) oraz ekspozycję prenatalną na alkohol (OR=1,9; CI95=1,1-3,4) i kannabinoidy.
arytmia przedsionkowa, ASD typu secundum, blok przedsionkowo-komorowy, defekt przegrody międzyprzedsionkowej, duszność wysiłkowa, dysfunkcja węzła zatokowego, echokardiografia, kołatanie serca, migotanie przedsionków, mutacja genetyczna, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, niewydolność prawej komory, niewydolność serca, ostium primum, przeciek lewo-prawy, przetrwały otwór owalny, sinus venosus, tachyarytmia przedsionkowa, trzepotanie przedsionków, wcześniactwo, wrodzona wada serca, zespół Downa, zespół Noonana
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Metocard ZK 23,75 mg

Lek Metocard ZK zawierający metoprololu bursztynian (dawki 23,75 mg, 47,5 mg i 95 mg, odpowiadające 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu) posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na metoprolol lub inne beta-adrenolityki, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, objawową bradykardię zatokową (<50 uderzeń/min), zespół chorego węzła zatokowego, wstrząs kardiogenny, nieleczoną niewydolność serca z ciśnieniem skurczowym <100 mm Hg, niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <90 mm Hg), ciężkie zaburzenia obwodowego krążenia tętniczego, ciężką astmę oskrzelową oraz ciężką postać POChP. Ponadto lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nieleczonym guzem chromochłonnym oraz kwasicą metaboliczną. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z podejrzeniem ostrego zawału mięśnia sercowego, zwłaszcza przy częstości akcji serca <45/min, odstępie PQ >0,24 s i ciśnieniu skurczowym <100 mm Hg.
anestetyk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia zatokowa, ciśnienie tętnicze, cukrzyca, diltiazem, dyzopiramid, farmakokinetyka leku, guz chromochłonny, hipoglikemia, hipoperfuzja narządowa, hipotensja ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, kwasica metaboliczna, lek przeciwarytmiczny, metoprolol bursztynian, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, obturacja dróg oddechowych, pheochromocytoma, POChP, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, receptory alfa-adrenergiczne, receptory beta-adrenergiczne, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Epirubicin-EBEWE

Chlorowodorek epirubicyny jest lekiem cytotoksycznym, którego podawanie wymaga nadzoru doświadczonego specjalisty oraz odpowiedniego zaplecza diagnostyczno-terapeutycznego, zwłaszcza przy dużych dawkach. Terapia powinna być rozpoczęta po ustąpieniu ostrych objawów toksyczności poprzednich chemioterapii. Epirubicyna niesie ryzyko kardiotoksyczności w formie wczesnej (częstoskurcz zatokowy, zmiany w EKG, tachy- i bradyarytmie) oraz opóźnionej, manifestującej się zmniejszeniem LVEF i objawami zastoinowej niewydolności serca. Ryzyko ciężkiej kardiomiopatii wzrasta znacząco po przekroczeniu dawki skumulowanej 900 mg/m². Monitorowanie czynności serca (EKG, LVEF metodą MUGA lub ECHO) jest obligatoryjne przed i w trakcie leczenia, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak wcześniejsze choroby serca, radioterapia śródpiersia, wcześniejsze leczenie antracyklinami, stosowanie trastuzumabu czy podeszły wiek. Kombinacja epirubicyny z trastuzumabem poza badaniami klinicznymi jest przeciwwskazana ze względu na wysokie ryzyko niewydolności serca.
alkalizacja moczu, allopurynol, antracenodion, antracyklina, białaczka wtórna, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chemiczne zapalenie pęcherza, chlorowodorek epirubicyny, choroba zakrzepowo-zatorowa, częstoskurcz komorowy, częstoskurcz zatokowy, deksrazoksan, duszność, dysuria, embolizacja, faza przedbiałaczkowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, granulocytopenia, hiperurykemia, kardiomegalia, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwiomocz, kwas hialuronowy, lek cytotoksyczny, leukopenia, małopłytkowość, martwica, neutropenia, niedokrwistość, nykturia, obrzęk ortostatyczny, obrzęk płuc, poliuria, posocznica, przedwczesny skurcz komorowy, radioterapia śródpiersia, rak wątrobowokomórkowy, rytm cwałowy, skąpomocz, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, stwardnienie ścian żył, tachyarytmia, trastuzumab, wodobrzusze, wstrząs septyczny, wynaczynienie, wysięk opłucnowy, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie uogólnione, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, zastoinowa niewydolność serca, zatorowość płucna, zespół rozpadu guza
Leksykon leków
Działania niepożądane – Avedol 6,25 mg

Karwedylol, substancja czynna leku Avedol, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla beta-adrenolityków, z działaniami niepożądanymi często niezależnymi od dawki, z wyjątkiem zawrotów głowy, zaburzeń widzenia i bradykardii, które są dawkozależne. W początkowym okresie terapii obserwuje się częstsze występowanie zawrotów głowy, omdleń, bólów głowy i uczucia osłabienia, zwykle o łagodnym nasileniu. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia niewydolności i zatrzymania płynów, szczególnie podczas zwiększania dawki. Niewydolność serca występuje u 15,4% pacjentów leczonych karwedylolem i 14,5% placebo w grupie po zawale mięśnia sercowego. Ponadto, karwedylol może powodować przemijające pogorszenie czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, niskim ciśnieniem tętniczym, chorobą niedokrwienną serca lub miażdżycą. Lek może także ujawniać utajoną cukrzycę lub pogarszać kontrolę glikemii, a u kobiet wywoływać nietrzymanie moczu ustępujące po zakończeniu terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, beta-adrenolityk, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, impotencja, karwedylol, leukopenia, liszaj płaski, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niedrożność nosa, niestrawność, nietrzymanie moczu, nudność, objaw Raynauda, obrzęk płucny, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, pogorszenie czynności nerek, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, stan przedomdleniowy, stężenie glukozy we krwi, świąd, uogólniona miażdżyca, utajona cukrzyca, wymioty, zaburzenie czynności lewej komory serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie płynów, zespół suchego oka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Instillido

Stosowanie Instillido, zawierającego lidokainę, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko toksyczności wynikającej z wysokiego stężenia lidokainy w osoczu, zwłaszcza przy przekroczeniu zalecanych dawek lub zbyt krótkich odstępach między podaniami. Wchłanianie lidokainy z uszkodzonych błon śluzowych i ran jest znaczne, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, takich jak drgawki czy zaburzenia układu sercowo-naczyniowego. Szczególnie narażone są dzieci, osoby starsze oraz pacjenci z zapaleniem lub owrzodzeniem cewki moczowej, gdzie możliwe jest przedawkowanie w wyniku zwiększonego wchłaniania leku. W przypadku ciężkich objawów toksyczności konieczne może być zastosowanie resuscytacji, w tym podanie tlenu i leków resuscytacyjnych.
błękit metylenowy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wątroby, dehydrogenaza glukozo-6-fosforanowa, lek przeciwarytmiczny klasy III, lidokainy chlorowodorek, methemoglobinemia, miastenia, monitorowanie EKG, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, ostra porfiria, padaczka, pęcherz moczowy, porfiria, posocznica, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności układu sercowo-naczyniowego, zaburzenia oddychania, zakażenie krwi, znieczulenie cewki moczowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 300 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych z udziałem ponad 8900 pacjentów, w tym 5600 w badaniach kontrolowanych placebo. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, senność i bóle głowy, obserwowane bardzo często (≥1/10). Inne często występujące objawy to ataksja, zaburzenia koordynacji, drżenia, zaburzenia mowy, niepamięć, parestezje oraz uspokojenie. Odsetek odstawień z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza senności.
anorgazmia, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne mięśni, dyskineza, dyzuria, fosfokinaza kreatynowa, hipoglikemia, hipokaliemia, napady padaczkowe częściowe, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezje, podwójne widzenie, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia koordynacji, zaburzenia mowy, zaburzenia pamięci, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zawroty głowy ułożeniowe, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zilibra 100 mg

Badania przedkliniczne lakozamidu wykazały, że stężenia leku w osoczu podczas toksyczności były zbliżone lub nieznacznie wyższe od tych obserwowanych u pacjentów, co wskazuje na niewielki margines bezpieczeństwa. W badaniach na znieczulonych psach zaobserwowano przemijające zmiany w układzie sercowo-naczyniowym, takie jak wydłużenie odstępu PR i zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, prawdopodobnie związane z hamowaniem czynności serca, pojawiające się przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Dodatkowo, u psów i małp podawano dawki 15-60 mg/kg, co skutkowało zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym blokiem i rozkojarzeniem, wskazując na potencjalny wpływ leku na przewodnictwo sercowe. W toksyczności dawek wielokrotnych u szczurów odnotowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów i wzrost enzymów wątrobowych, przy dawkach około trzykrotnie wyższych niż ekspozycja kliniczna.
badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, lakozamid, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przewodzenie komorowe, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zespół QRS
Leksykon substancji czynnych
Propranolol – Przedawkowanie

Propranolol, jako nieselektywny beta-adrenolityk, w przedawkowaniu wywołuje zróżnicowane objawy kliniczne, głównie ze strony układu krążenia, ośrodkowego układu nerwowego oraz układu oddechowego. U dorosłych zgony odnotowano po spożyciu około 2 g substancji, natomiast u dzieci dawki powyżej 40 mg mogą powodować poważne zaburzenia. Dominujące objawy to bradykardia, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, zaburzenia przewodzenia serca oraz wstrząs kardiogenny. W OUN obserwuje się senność, splątanie, drgawki, omamy, a w ciężkich przypadkach śpiączkę. Dodatkowo mogą wystąpić skurcz oskrzeli, cyanoza, wymioty, depresja oddechowa, hipoglikemia i hipokalcemia. Kardioselektywność propranololu jest znacznie osłabiona w przedawkowaniu, co nasila ogólnoustrojowe efekty blokady receptorów beta-adrenergicznych, szczególnie u pacjentów z chorobami układu oddechowego i współistniejącymi schorzeniami kardiologicznymi, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku i z chorobą niedokrwienną serca.
aminofilina, antagonista wapnia, arytmia, atropina, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja oddechowa, diazepam, digoksyna, dobutamina, dopamina, drgawki, glukagon, halucynacja, hipoglikemia, hipokalcemia, izoprenalina, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, neuroleptyk, niedociśnienie tętnicze, niewydolność lewej komory serca, niewydolność oddechowa, noradrenalina, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, propranolol, receptor beta-adrenergiczny, resuscytacja, rozrusznik serca, salbutamol, sinica, skurcz oskrzeli, śpiączka, stymulacja nerwu błędnego, stymulacja serca, teofilina, układ krążenia, układ oddechowy, węgiel aktywny, wstrząs kardiogenny, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Piramil Biso 5 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol fumaran (selektywny beta-adrenolityk), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym na laktozę (40,97–163,88 mg w zależności od dawki). Przeciwwskazania obejmują ostre stany sercowo-naczyniowe, takie jak ostra niewydolność serca wymagająca dożylnych leków inotropowych, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodnictwa serca (blok AV II/III stopnia bez stymulatora, zespół chorej zatoki, blok zatokowo-przedsionkowy), objawową bradykardię oraz objawowe niedociśnienie tętnicze. Ze względu na bisoprolol, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową i ciężką POChP, a także u osób z ciężką chorobą zarostową tętnic obwodowych, ciężkim zespołem Raynauda oraz znacznym obustronnym zwężeniem tętnic nerkowych lub zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę.
astma oskrzelowa, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic obwodowych, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, metody pozaustrojowe, nadwrażliwość na substancje czynne, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, ramipryl, reakcja anafilaktoidalna, skurcz oskrzeli, wstrząs kardiogenny, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zespół chorej zatoki, zespół Raynauda, zwężenie tętnic nerkowych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Trazodone Neuraxpharm

Trazodon chlorowodorek, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg i 150 mg, wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko nasilenia myśli samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25. roku życia oraz osób z historią zachowań samobójczych. Wczesna faza leczenia i zmiany dawkowania są krytyczne pod kątem obserwacji klinicznej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z padaczką, niewydolnością wątroby lub nerek, chorobami sercowo-naczyniowymi (w tym zaburzeniami rytmu i wydłużonym odstępem QT), zaburzeniami elektrolitowymi, nadczynnością tarczycy oraz jaskrą ostrą. W przypadku wystąpienia objawów ciężkich zaburzeń wątroby (astenia, żółtaczka, nudności) konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii. Ponadto, trazodon może indukować przejście epizodu depresyjnego w maniakalny u pacjentów z zaburzeniami psychotycznymi, co wymaga zaprzestania leczenia.
agranulocytoza, astenia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroby sercowo-naczyniowe, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dusznica bolesna, dysfunkcja seksualna, faza maniakalna, hipokaliemia, IMAO, interwencja chirurgiczna, jadłowstręt, jaskra ostra, myśli samobójcze, nadczynność tarczycy, niedociśnienie ortostatyczne, niestabilność autonomiczna, niewydolność sercowo-naczyniowa, niewydolność wątroby, padaczka, priapizm, remisja, rozrost gruczołu krokowego, schizofrenia, SNRI, SSRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wątroby, zachowania samobójcze, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Chantico 0,5 mg

Lek Chantico zawierający fingolimodu chlorowodorek (0,5 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z zespołem niedoboru odporności, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (w tym przewlekłymi jak zapalenie wątroby czy gruźlica), aktywnymi nowotworami złośliwymi oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh). Ponadto, nie należy stosować leku u pacjentów z poważnymi schorzeniami kardiologicznymi, takimi jak zawał mięśnia sercowego, niestabilna dławica piersiowa, udar mózgu lub TIA w ciągu ostatnich 6 miesięcy, zaostrzenie niewydolności serca wymagające hospitalizacji oraz niewydolność serca klasy III/IV wg NYHA. Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia rytmu serca wymagające leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia typu Mobitz II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego bez rozrusznika oraz wyjściowy odstęp QTc ≥ 500 ms, ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Lek jest również przeciwwskazany w ciąży oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji, z uwagi na teratogenne działanie fingolimodu.
beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, choroba autoimmunologiczna, ciężkie zakażenie, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, obrzęk plamki żółtej, odstęp QTc, przejściowy atak niedokrwienny, rozrusznik serca, skala Child-Pugh, stwardnienie rozsiane, szczepionka żywa atenuowana, torsade de pointes, udar mózgu, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa
Leksykon leków
Przedawkowanie – Coronal 5 5 mg

Przedawkowanie bisoprololu (Coronal) stanowi poważne zagrożenie, głównie ze względu na jego działanie jako beta-adrenolityku, prowadzące do bradykardii (<50 uderzeń/min), niedociśnienia tętniczego, skurczu oskrzeli, ostrej niewydolności serca oraz hipoglikemii. Objawy te wynikają z blokady receptorów β1- i β2-adrenergicznych, co skutkuje zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, obniżeniem oporu obwodowego, zwężeniem dróg oddechowych oraz zahamowaniem glikogenolizy i glukoneogenezy. W przypadkach przedawkowania dominują bradykardia i niedociśnienie, a pacjenci z niewydolnością serca wykazują szczególnie wysoką wrażliwość na toksyczne działanie leku. Bisoprolol jest słabo dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku z organizmu po przedawkowaniu.
atropina, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, beta2-mimetyk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie inotropowe dodatnie, glikogenoliza, glukagon, glukoneogeneza, hipoglikemia, izoprenalina, lek moczopędny, lek obkurczający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, receptor beta1-adrenergiczny, saturacja krwi, skurcz oskrzeli, stymulator serca, teofilina, węzeł przedsionkowo-komorowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Toralis

Produkt leczniczy Toralis łączy lizynopryl, inhibitor ACE, oraz torasemid, diuretyk pętlowy, co wymaga szczególnej ostrożności w monitorowaniu pacjentów, zwłaszcza z nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością serca, zaburzeniami czynności nerek oraz chorobami układu sercowo-naczyniowego. Niedociśnienie tętnicze, szczególnie objawowe, jest częstym ryzykiem u pacjentów z obniżoną objętością krwi krążącej, stosujących duże dawki diuretyków lub z hiponatremią. Zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia tętniczego po zmianie dawki lizynoprylu i/lub torasemidu oraz kontrolę elektrolitów, w tym stężenia potasu, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek, cukrzycą i przyjmujących leki oszczędzające potas. W przypadku wystąpienia niedociśnienia należy zastosować ułożenie pacjenta na plecach i ewentualne dożylne uzupełnienie płynów 0,9% NaCl. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca dalsze obniżenie ciśnienia jest przewidywalne i zwykle nie wymaga przerwania terapii, chyba że pojawią się objawy niedociśnienia.
blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, działanie ototoksyczne, enzymy wątrobowe, hiperkaliemia, hipoaldosteronizm, hipoglikemia, hiponatremia, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor mTOR, kardiomiopatia przerostowa, kolagenoza, lizynopryl, małopłytkowość, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, piorunujące zapalenie wątroby, podwójna blokada RAA, reakcja rzekomoanafilaktyczna, stężenie kreatyniny, torasemid, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenia rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnic nerkowych, zwężenie zastawki aorty
Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Plus 2,5 mg + 2,5 mg

Lek Ramizek Plus, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego (wymagany odstęp co najmniej 36 godzin). Interakcje z lekami działającymi na układ RAA (np. antagoniści receptora angiotensyny II, aliskiren) zwiększają ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii i zaburzeń czynności nerek. Ramipryl może powodować zatrzymanie potasu, co wymaga ostrożności przy łączeniu z lekami oszczędzającymi potas (spironolakton, triamteren, amiloryd), suplementami potasu, trimetoprimem, cyklosporyną i heparyną – konieczne jest monitorowanie stężenia potasu w surowicy. Dodatkowo, połączenie Ramizek Plus z innymi lekami hipotensyjnymi, antagonistami wapnia typu dihydropirydyny, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, inhibitorami MAO (z wyjątkiem MAO-B) oraz lekami ośrodkowymi może prowadzić do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego i pogorszenia funkcji serca.
aliskiren, allopurynol, amiloryd, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, doustny lek przeciwcukrzycowy, epinefryna, ewerolimus, felodypina, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor ACE, inhibitor MAO, inhibitor mTOR, izoprenalina, ko-trimoksazol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, meflochina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, prokainamid, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, spironolakton, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lacosamide Teva 150 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Lacosamide Teva, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lakozamid lub na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Szczególną uwagę należy zwrócić na alergie związane z barwnikami: żółcień pomarańczowa (E 110) obecna w dawkach 100 mg (0,02 mg/tabletkę) i 150 mg (0,29 mg/tabletkę) oraz czerwień koszenilowa (E 124) w dawce 200 mg (0,11 mg/tabletkę). Wywiad alergologiczny jest niezbędny przed rozpoczęciem terapii, aby uniknąć reakcji nadwrażliwości. Ponadto, lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia ze względu na ryzyko pogorszenia przewodnictwa sercowego i potencjalne zagrożenie życia.
bezpieczeństwo farmakoterapii, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, czerwień koszenilowa, lakozamid, nadwrażliwość na substancję czynną, ocena kardiologiczna, reakcja alergiczna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergologiczny, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych, żółcień pomarańczowa
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Propranolol WZF 10 mg

Propranolol WZF, dostępny w tabletkach 10 mg i 40 mg, jest nieselektywnym beta-adrenolitykiem, którego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest astma oskrzelowa oraz inne stany skurczowe oskrzeli, ze względu na ryzyko nasilenia skurczu i pogorszenia funkcji oddechowych. Lek jest również przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na propranolol lub składniki pomocnicze, a także w licznych schorzeniach kardiologicznych, takich jak bradykardia, wstrząs kardiogenny, niekontrolowana niewydolność serca, niedociśnienie tętnicze, ciężkie zaburzenia krążenia obwodowego, blok serca II i III stopnia, dławica Prinzmetala oraz zespół chorego węzła zatokowego. Ponadto, nieleczony guz chromochłonny nadnerczy stanowi bezwzględne przeciwwskazanie ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego po zablokowaniu receptorów beta przy zachowanej aktywności receptorów alfa.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok serca, bradykardia, cukrzyca, dławica Prinzmetala, funkcja skurczowa mięśnia sercowego, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, nadwrażliwość na propranolol, niedociśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, niewydolność serca, pheochromocytoma, propranolol, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-2 adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wstrząs kardiogenny, zaburzenie krążenia obwodowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epilantin 150 mg

Dane przedkliniczne dotyczące lakozamidu, substancji czynnej preparatu Epilantin, wskazują na istotne ryzyko kardiologiczne związane z wpływem leku na przewodzenie przedsionkowo-komorowe. Badania na znieczulonych psach i małpach wykazały wydłużenie odstępu PR, poszerzenie zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego przy stężeniach odpowiadających maksymalnej dawce klinicznej. Przy wyższych dawkach (15-60 mg/kg mc.) obserwowano blok przedsionkowo-komorowy i rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów, wzrost masy wątroby oraz podwyższenie enzymów wątrobowych i lipidów, przy ekspozycji około 3-krotnie wyższej niż kliniczna. Dane te podkreślają niewielki margines bezpieczeństwa, gdyż stężenia toksyczne są zbliżone do tych osiąganych u pacjentów.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol i triglicerydy, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, lakozamid, martwe urodzenie, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, przerost wątroby, przewodzenie przedsionkowe, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, śmiertelność okołoporodowa, toksyczność narządowa, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zespół QRS, zmiany histopatologiczne, żywy miot
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bloxazoc

Metoprolol bursztynian, substancja czynna leku Bloxazoc, wymaga szczególnej ostrożności w terapii ze względu na liczne przeciwwskazania i potencjalne interakcje. Bezwzględnie przeciwwskazane jest dożylne podawanie werapamilu z metoprololem z powodu ryzyka poważnych interakcji. U pacjentów z dławicą Prinzmetala stosowanie metoprololu może nasilać ataki dławicy wskutek skurczu naczyń wieńcowych zależnego od receptorów alfa, dlatego selektywne beta1-adrenolityki należy stosować z dużą ostrożnością. Metoprolol może pogarszać objawy tętniczego krążenia obwodowego, a u chorych z astmą oskrzelową konieczne jest jednoczesne stosowanie leków rozszerzających oskrzela, z możliwością zwiększenia dawek beta2-mimetyków. U pacjentów z zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego wymagana jest ścisła kontrola kardiologiczna, gdyż metoprolol może nasilać blok przedsionkowo-komorowy. Ponadto, leczenie beta-adrenolitykami może osłabiać efektywność adrenaliny w reakcji anafilaktycznej, a u chorych z guzem chromochłonnym nadnerczy wskazane jest równoczesne stosowanie alfa-adrenolityku.
alfa-adrenolityk, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, dławica Prinzmetala, glikozyd naparstnicy, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, metoprolol bursztynianu, metoprolol winianu, nagłe odstawienie beta-adrenolityków, niedociśnienie, niestabilna dusznica bolesna, niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, skurcz naczyń wieńcowych, udar mózgu, werapamil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metabolizmu węglowodanów, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trelema 100 mg

Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa lakozamidu, substancji czynnej leku Trelema, wykazała istotne ryzyko kardiologiczne przy stężeniach zbliżonych do maksymalnych dawek klinicznych. U znieczulonych psów obserwowano wydłużenie odstępu PR, poszerzenie zespołu QRS oraz spadek ciśnienia tętniczego, co wskazuje na hamowanie czynności serca. Podobne zaburzenia przewodzenia, w tym blok przedsionkowo-komorowy, stwierdzono u psów i małp przy dawkach 15-60 mg/kg mc. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów odnotowano odwracalne zmiany w wątrobie, takie jak przerost hepatocytów i podwyższenie enzymów wątrobowych, przy dawkach około trzykrotnie wyższych niż kliniczne. Badania reprodukcyjne wykazały brak działania teratogennego, jednak przy dawkach toksycznych dla samic zaobserwowano wzrost liczby martwych urodzeń, zgony okołoporodowe oraz zmniejszenie masy ciała potomstwa, co wskazuje na potencjalne ryzyko dla rozwoju płodu.
bariera łożyskowa, blok przedsionkowo-komorowy, cholesterol całkowity, ciśnienie tętnicze krwi, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, lakozamid, narażenie układowe, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, przerost hepatocytów, rozkojarzenie przedsionkowo-komorowe, toksyczność reprodukcyjna, triglicerydy, zaburzenia przewodzenia sercowego, zespół QRS, zmiany histopatologiczne wątroby
Leksykon leków
Działania niepożądane – Atixarso 90 mg

Profil bezpieczeństwa tikagreloru został oceniony w badaniach fazy 3 (PLATO, PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. Częstość przerwania terapii z powodu działań niepożądanych była wyższa w grupach leczonych tikagrelorem (7,4% w PLATO vs 5,4% klopidogrel; 16,1% w PEGASUS przy dawce 60 mg + ASA vs 8,5% ASA monoterapia). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia i duszność. Krwawienia obejmowały różne lokalizacje: przewód pokarmowy (krwiste wymioty, smoliste stolce), śródczaszkowe (wymagające interwencji neurochirurgicznej), układ oddechowy (krwioplucie), podskórne, moczowy (krwiomocz) oraz pozabiegowe. Duszność miała zwykle charakter przejściowy i rzadko wymagała przerwania terapii. Tikagrelor może także indukować hiperurykemię, prowadzącą do dny moczanowej, oraz zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza bradyarytmie i blok AV, co wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia.
blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, hiperurykemia, inhibitor receptora P2Y12, krwawienie, krwiomocz, krwioplucie, krwotok do oka, krwotok pozabiegowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, reakcja nadwrażliwości, tikagrelor, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Zavedos 1 mg/ml

Idarubicyna (Zavedos) nie była oceniana w dedykowanych badaniach klinicznych pod kątem wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak liczne działania niepożądane mogą znacząco obniżać tę zdolność. Szczególnie istotne są zaburzenia układu nerwowego (np. krwotok mózgowy, ból głowy, gorączka) oraz układu sercowo-naczyniowego, w tym zastoinowa niewydolność serca, bradykardia, tachykardia, tachyarytmia, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory, kardiomiopatia, zawał mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia i mięśnia sercowego, bloki przewodzenia (przedsionkowo-komorowy, odnóg pęczka Hisa). Te powikłania mogą prowadzić do istotnego pogorszenia zdolności psychofizycznej, co jest szczególnie niebezpieczne podczas prowadzenia pojazdów. Ponadto, działania niepożądane hematologiczne (m.in. ciężka małopłytkowość, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia) oraz objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, krwawienia) mogą powodować osłabienie, zmęczenie i odwodnienie, dodatkowo obniżając sprawność pacjenta.
antracyklina, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek idarubicyny, frakcja wyrzutowa lewej komory, idarubicyna, kardiomiopatia, kardiotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok mózgowy, leukopenia, małopłytkowość, mielosupresja, neutropenia, niedokrwistość, owrzodzenie żołądka, pancytopenia, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol winian – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Metoprolol winian, substancja czynna leku Metocard ZK, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z astmą oskrzelową, cukrzycą, zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz chorobami naczyń obwodowych. W przypadku astmy konieczne jest monitorowanie i ewentualne zwiększenie dawki beta2-adrenomimetyków, zwłaszcza że postać o przedłużonym uwalnianiu wykazuje mniejsze działanie na receptory beta2-adrenergiczne, co redukuje ryzyko działań niepożądanych ze strony układu oddechowego. U pacjentów z cukrzycą metoprolol może maskować objawy hipoglikemii i wpływać na kontrolę glikemii, jednak ryzyko to jest mniejsze niż przy stosowaniu tradycyjnych selektywnych beta1-adrenolityków lub nieselektywnych beta-adrenolityków. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość nasilenia zaburzeń przewodnictwa sercowego oraz zaostrzenia objawów chorób naczyń obwodowych ze względu na działanie hipotensyjne leku.
angina Prinzmetala, astma oskrzelowa, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów alfa, blokada receptorów beta, choroba naczyń obwodowych, choroba wieńcowa, choroba zastawkowa serca, cukrzyca, działanie hipotensyjne, guz chromochłonny, hipoglikemia, kardiomiopatia przerostowa zwężająca, kontrola glikemii, lek alfa-adrenolityczny, lek beta1-adrenolityczny, łuszczyca, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nadczynność tarczycy, niedokrwienie mięśnia sercowego, nieselektywny lek beta-adrenolityczny, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, objaw z odbicia, operacja kardiochirurgiczna, reakcja anafilaktyczna, receptor beta2-adrenergiczny, stymulacja receptorów alfa-adrenergicznych, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, układ oddechowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie metabolizmu węglowodanów, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ondansetron Bluefish 8 mg

Przedawkowanie ondansetronu, choć rzadko dokumentowane, wiąże się z istotnym ryzykiem klinicznym, zwłaszcza w zakresie układu sercowo-naczyniowego, przewodu pokarmowego oraz narządu wzroku. U dorosłych obserwuje się zaburzenia widzenia, ciężkie zaparcia, hipotensję oraz epizody związane z nadmierną stymulacją nerwu błędnego, w tym przejściowy blok przedsionkowo-komorowy II stopnia. Dawki wywołujące te objawy są wyższe niż zalecane terapeutyczne, jednak dokładne wartości nie zostały określone. W populacji pediatrycznej, szczególnie u niemowląt i dzieci w wieku 12 miesięcy do 2 lat, dawki przekraczające 4 mg/kg masy ciała mogą indukować objawy zespołu serotoninowego, obejmujące m.in. hipertermię, drżenia, mioklonie oraz zaburzenia świadomości.
antidotum, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, działanie przeciwwymiotne, hipertermia, hipotensja, leczenie objawowe, mioklonie, monitorowanie parametrów życiowych, nerw błędny, przedawkowanie ondansetronu, sztywność mięśniowa, układ sercowo-naczyniowy, wzmożone odruchy, zaburzenia przewodnictwa, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zaparcie, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Furosemid – Przedawkowanie

Przedawkowanie furosemidu, silnego diuretyku pętlowego, prowadzi do gwałtownej utraty wody i elektrolitów, co skutkuje hipowolemią, odwodnieniem oraz zaburzeniami elektrolitowymi, takimi jak hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia, hipomagnezemia i hipokalcemia. Te zaburzenia wywołują poważne konsekwencje hemodynamiczne, w tym niedociśnienie tętnicze (od łagodnego do ciężkiego, mogącego prowadzić do wstrząsu hipowolemicznego), zaburzenia rytmu serca (blok przedsionkowo-komorowy, migotanie komór), zapaść krążeniową oraz tachykardię kompensacyjną. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak stany majaczeniowe, porażenie wiotkie, apatia, dezorientacja i letarg, a także powikłania nerkowe (ostra niewydolność nerek) i ryzyko zakrzepicy z powodu hemokoncentracji. Rzadko obserwuje się reakcje anafilaktyczne z ciężkim niedociśnieniem, zaburzeniami świadomości i objawami skórnymi.
blok przedsionkowo-komorowy, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, glikokortykosteroid, hemokoncentracja, hipochloremia, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, krystaloidy i koloidy, kwas moczowy, lek przeciwhistaminowy, leki wazopresyjne, migotanie komór, monitorowanie EKG, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, porażenie wiotkie, pozycja Trendelenburga, przemijająca głuchota, reakcja anafilaktyczna, równowaga kwasowo-zasadowa, rozrost gruczołu krokowego, stan majaczeniowy, terapia nerkozastępcza, węgiel aktywny, wstrząs anafilaktyczny, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia ortostatyczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zakrzepica, zapaść krążeniowa, zasadowica hipochloremiczna, zasadowica metaboliczna
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fingolimod MSN

Rozpoczęcie terapii fingolimodem wiąże się z przejściowym bradyarytmią, maksymalnym spowolnieniem akcji serca w ciągu 6 godzin od pierwszej dawki oraz możliwym wydłużeniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego, w tym rzadkimi przypadkami pełnego bloku AV. Zalecane jest monitorowanie EKG i ciśnienia krwi przed i co godzinę przez 6 godzin po podaniu pierwszej dawki, z przedłużeniem obserwacji w przypadku częstości akcji serca <45 uderzeń/min u dorosłych, nowych bloków AV II stopnia lub QTc ≥500 ms. Przeciwwskazania obejmują blok zatokowo-przedsionkowy, objawową bradykardię, istotne wydłużenie QTc (>470 ms u kobiet, >450 ms u mężczyzn), niekontrolowane nadciśnienie oraz ciężki bezdech senny. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących beta-adrenolityki, werapamil, diltiazem, iwabradynę, digoksynę i inne leki zwalniające czynność serca, wymagając konsultacji kardiologicznej.
beta-adrenolityk, bezdech senny, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy trzeciego stopnia, blok zatokowo-przedsionkowy, bloker kanału wapniowego, bradyarytmia, bradykardia, bradykardia objawowa, chłoniak, chłoniak nieziarniczy, chłoniak skórny z komórek T, czerniak złośliwy, działanie immunosupresyjne, efekt z odbicia, EKG, fotochemioterapia PUVA, fototerapia promieniowaniem UV-B, herpes simplex, inhibitor cholinesterazy, krwotok mózgowy, kryptokokowe zapalenie opon mózgowych, liczba limfocytów, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, nadciśnienie, nowotwór złośliwy, obrzęk plamki, podatność na infekcje, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, rak z komórek Merkla, terapia przeciwgrzybicza, transaminaza wątrobowa, udar niedokrwienny, uszkodzenie wątroby, Varicella-zoster, wirus brodawczaka ludzkiego, wirus Epstein-Barr, wydłużenie QT, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych, zapalenie opon mózgowych i mózgu, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, ziarniniak grzybiasty, zmniejszenie częstości akcji serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cogiton ODT 10 mg

Donepezyl w preparacie Cogiton ODT 10 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy monitorować szczególnie na początku terapii oraz po zwiększeniu dawki. Najczęściej obserwowane objawy to biegunka, kurcze mięśni, ból głowy, zmęczenie, nudności, wymioty oraz bezsenność. Wśród działań niepożądanych o częstości ≥1/100 do <1/10 znajdują się także zaburzenia rytmu serca (bradykardia, blok zatokowo-przedsionkowy i przedsionkowo-komorowy), omamy, pobudzenie, agresywne zachowanie, omdlenia i zawroty głowy. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) występują drgawki, objawy pozapiramidowe oraz poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny. Warto zwrócić uwagę na ryzyko rabdomiolizy, która pojawia się często i jest związana z rozpoczęciem leczenia lub zwiększeniem dawki donepezilu.
agresja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba wrzodowa dwunastnicy, drgawki, jadłowstręt, kinaza kreatynowa, krwotok żołądkowo-jelitowy, kurcz mięśni, nietrzymanie moczu, nudność, objawy pozapiramidowe, omamy, omdlenie, pobudzenie, rabdomioliza, świąd, wymioty, wysypka, zapalenie wątroby, zawrót głowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Corsib

Lek Corsib zawierający bisoprololu fumaranu wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, gdzie dawka musi być stopniowo zwiększana i nie wolno jej nagle przerywać ze względu na ryzyko pogorszenia stanu serca. Wskazane jest regularne monitorowanie kliniczne, zwłaszcza u chorych z nadciśnieniem tętniczym, dławicą piersiową oraz współistniejącą niewydolnością serca. Brak jest doświadczenia terapeutycznego u pacjentów z cukrzycą typu I, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, kardiomiopatią restrykcyjną, wrodzonymi wadami serca, istotnymi wadami zastawkowymi oraz po świeżym zawale mięśnia sercowego (do 3 miesięcy). Bisoprolol może maskować objawy hipoglikemii, nasilać reakcje anafilaktyczne oraz wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z astmą oskrzelową, obturacyjnymi chorobami płuc, blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia, dławicą Prinzmetala i chorobą zarostową tętnic obwodowych.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, bisoprololu fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, choroba niedokrwienna serca, choroba zarostowa tętnic, cukrzyca insulinozależna, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, kardiomiopatia restrykcyjna, lek kardioselektywny, lek przeciwarytmiczny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, obturacyjna choroba dróg oddechowych, obturacyjna choroba płuc, pheochromocytoma, przełom nadciśnieniowy, przewlekła niewydolność serca, reakcja anafilaktyczna, receptor beta-1, skurcz oskrzeli, tyreotoksykoza, wada zastawkowa, wrodzona wada serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Celiprolol Vitabalans

Celiprolol Vitabalans 200 mg wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. U osób z klirensem kreatyniny 15-40 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki do 100 mg raz na dobę, natomiast lek jest przeciwwskazany przy klirensie poniżej 15 ml/min. W przypadku łagodnej do umiarkowanej niewydolności wątroby konieczne jest dokładne monitorowanie i rozważenie redukcji dawki, a ciężka niewydolność wątroby stanowi przeciwwskazanie do stosowania. Nagłe odstawienie celiprololu u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca jest niewskazane; dawkę należy stopniowo redukować przez 1-2 tygodnie, aby uniknąć zaostrzenia dławicy piersiowej.
astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, glikogenoliza, hipoglikemia, klirens kreatyniny, lek beta-adrenolityczny, łuszczyca, nadczynność tarczycy, niewydolność wątroby, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, rozszerzanie oskrzeli, stymulacja adrenergiczna, wąski indeks terapeutyczny, wydzielanie insuliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivastigmine Mylan 9,5 mg/24 h

Rywastygmina w postaci plastrów transdermalnych (Rivastigmine Mylan) wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, potwierdzony badaniami klinicznymi na 1670 pacjentach z otępieniem typu alzheimerowskiego, trwającymi 24-48 tygodni. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to reakcje skórne w miejscu aplikacji plastra, głównie łagodne do umiarkowanych zaczerwienienia, z częstością przerwania leczenia ≤2,3%, przy wyższej częstości w populacjach azjatyckich (4,9% w Chinach, 8,4% w Japonii). Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności i wymioty, również występują często. Działania niepożądane zależą od dawki – dawki >13,3 mg/24 h wiązały się z częstszym występowaniem bezsenności i niewydolności serca, jednak dawka 13,3 mg/24 h nie różniła się pod tym względem od placebo. Warto podkreślić, że niektóre działania niepożądane, takie jak splątanie, nasilone pocenie się czy krwotok żołądkowo-jelitowy, występowały wyłącznie po podaniu rywastygminy doustnej, a nie w formie transdermalnej.
alergiczne zapalenie skóry, badanie podwójnie zaślepione, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Parkinsona, dławica piersiowa, jadłowstręt, krwotok żołądkowo-jelitowy, majaczenie, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, nietrzymanie moczu, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, odwodnienie, otępienie alzheimerowskie, pęknięcie przełyku, podrażnienie skóry, pokrzywka, reakcje skórne miejscowe, rumień, rywastygmina transdermalna, system przezskórny, tachykardia, wrzód dwunastnicy, wrzód żołądka, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Corectin 5 5 mg

Przed rozpoczęciem terapii bisoprololem (Corectin) konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, które wykluczają jego stosowanie. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują: nadwrażliwość na bisoprolol lub substancje pomocnicze, ostrą niewydolność serca lub epizody dekompensacji wymagające dożylnego leczenia inotropowego, wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodnictwa (blok AV II/III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego, blok zatokowo-przedsionkowy), bradykardię <50/min, niedociśnienie tętnicze z ciśnieniem skurczowym <90 mmHg. Ponadto bisoprolol jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką astmą oskrzelową lub ciężką POChP ze względu na ryzyko nasilenia skurczu oskrzeli oraz u chorych z zaawansowaną chorobą naczyń obwodowych (późne stadium choroby zarostowej tętnic lub zespół Raynauda) z powodu ryzyka pogorszenia niedokrwienia kończyn.
astma oskrzelowa, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, choroba zarostowa tętnic, dekompensacja niewydolności serca, floktafenina, fumaran bisoprololu, guz chromochłonny, hipoglikemia, kwasica metaboliczna, lek beta-adrenolityczny, lek inotropowy, nadwrażliwość na bisoprolol, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, receptory beta-2-adrenergiczne, receptory beta-adrenergiczne, skurcz oskrzeli, sultopryd, wstrząs kardiogenny, zespół chorego węzła zatokowego, zespół Raynauda
Leksykon substancji czynnych
Acebutolol – Przedawkowanie

Przedawkowanie acebutololu, selektywnego β-adrenolityku, stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się głównie zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego (bradykardia, niedociśnienie tętnicze, wstrząs kardiogenny, bloki przewodzenia), oddechowego (skurcz oskrzeli, obrzęk płuc) oraz ośrodkowego układu nerwowego (zaburzenia świadomości). Charakterystyczne objawy obejmują m.in. bradykardię wymagającą czasem elektrostymulacji, niedociśnienie tętnicze oporne na standardowe leczenie, hipoglikemię oraz rzadko hiperkaliemię. W ciężkich przypadkach konieczne jest intensywne monitorowanie parametrów życiowych, w tym EKG, ciśnienia tętniczego, saturacji, stężenia glukozy i elektrolitów oraz funkcji nerek i wątroby.
acebutolol, arytmia komorowa, asystolia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowy, bradykardia, diazepam, digoksyna, elektrokardiogram, elektrostymulacja serca, fenytoina, glukagon, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, izoprenalina, lek rozszerzający oskrzela, lek wazopresyjny, lidokaina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, ośrodkowy układ nerwowy, saturacja krwi, siarczan atropiny, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Amiodaron Accord 30 mg/ml

Amiodaron Accord wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A1, CYP1A2, CYP3A4, CYP2C9, CYP2D6) oraz glikoproteiny P, co prowadzi do zwiększenia stężenia wielu leków w osoczu. Szczególnie istotne są przeciwwskazane jednoczesne podawanie amiodaronu z lekami wydłużającymi odstęp QT, takimi jak przeciwarytmiki klasy Ia (chinidyna, prokainamid, dyzopiramid), klasy III (sotalol, bretylium), fluorochinolony (zwłaszcza moksyfloksacyna), leki przeciwpsychotyczne (np. chloropromazyna, haloperydol) oraz inne (eritromycyna dożylna, lit, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). Współistniejące stosowanie tych leków zwiększa ryzyko torsade de pointes i innych groźnych zaburzeń rytmu serca, co wymaga ścisłego monitorowania EKG i indywidualnej oceny korzyści do ryzyka. Ponadto, amiodaron może nasilać działanie leków powodujących bradykardię (beta-adrenolityki, diltiazem, werapamil) oraz zwiększać ryzyko hipokaliemii, co dodatkowo predysponuje do arytmii.
alkohol benzylowy, antagonista kanału wapniowego, beta-adrenolityki, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran, digoksyna, doustne leki przeciwzakrzepowe, fenytoina, flekainid, fluorochinolony, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hipokaliemia, leki przeciwarytmiczne klasy Ia, leki przeciwarytmiczne klasy III, rabdomioliza, sofosbuwir, statyny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zespół ostrej niewydolności oddechowej dorosłych
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivabradine Genoptim 5 mg

Iwabradyna, stosowana w celu obniżenia częstości akcji serca, wykazuje istotne działania niepożądane, z których najczęstsze to zaburzenia widzenia (14,5% pacjentów) oraz bradykardia (3,3%). Zaburzenia widzenia manifestują się jako przemijające fosfeny, aureole, efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy, a także zwielokrotnione obrazy, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch miesiącach terapii i ustępujące u 77,5% pacjentów bez konieczności przerwania leczenia. Bradykardia, szczególnie w początkowym okresie leczenia (2-3 miesiące), może prowadzić do znacznego obniżenia częstości rytmu serca do ≤40 uderzeń na minutę u 0,5% pacjentów, co wymaga monitorowania i odpowiedniego zarządzania terapią. Ponadto, iwabradyna zwiększa ryzyko migotania przedsionków, z częstością występowania 4,86% w porównaniu do 4,08% w grupie kontrolnej (współczynnik ryzyka 1,26; 95% CI [1,15-1,39]), co potwierdzają dane z badań klinicznych fazy II/III oraz badania SIGNIFY.
astenia, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, diplopia, duszność, efekt stroboskopowy, ekstrasystolia komorowa, ekstrasystolia nadkomorowa, eozynofilia, fosfeny, hiperurykemia, hipotensja, iwabradyna, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, niestabilne ciśnienie tętnicze, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pokrzywka, rumień, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia widzenia, zaparcie, zawroty głowy, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bloxazoc

Metoprolol bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Bloxazoc) wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, w tym z dławicą Prinzmetala, astmą oskrzelową, przewlekłymi obturacyjnymi chorobami płuc oraz zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Należy unikać dożylnego podawania werapamilu u pacjentów leczonych beta-adrenolitykami ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń hemodynamicznych. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy wskazane jest jednoczesne stosowanie alfa-adrenolityków, a u osób z cukrzycą konieczne jest monitorowanie metabolizmu węglowodanów i objawów hipoglikemii. Nagłe odstawienie metoprololu może prowadzić do zaostrzenia niewydolności serca, zawału mięśnia sercowego i nagłej śmierci, dlatego odstawianie powinno odbywać się stopniowo przez co najmniej dwa tygodnie, zaczynając od dawki 23,75 mg (odpowiadającej 25 mg metoprololu winianu).
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, chromanie przestankowe, ciężka niewydolność serca, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, klasyfikacja NYHA, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, nagłe odstawienie leku, niestabilna dusznica bolesna, objawowa niewydolność serca, ostry zawał mięśnia sercowego, przełom nadciśnieniowy, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie tętniczego krążenia obwodowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pregabalin Reddy 200 mg

Pregabalina, substancja czynna leku Pregabalin Reddy, była badana klinicznie u ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Profil działań niepożądanych jest zróżnicowany, najczęściej o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Wskaźnik przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% (w porównaniu do 5% w grupie placebo), z najczęstszymi przyczynami odstawienia takimi jak zawroty głowy i senność. U dzieci i młodzieży (wiek 1 miesiąc do 16 lat) profil bezpieczeństwa jest podobny do dorosłych, z najczęstszymi działaniami niepożądanymi: sennością, gorączką, zakażeniem górnych dróg oddechowych, zwiększonym łaknieniem i masą ciała. Przerwanie leczenia może wywołać objawy odstawienia, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk, drgawki, depresja i myśli samobójcze, co wskazuje na ryzyko uzależnienia od leku.
ataksja, badanie kliniczne, badanie kontrolowane placebo, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja, depresja oddechowa, drgawki, drżenie, dyskineza, dyzuria, farmakoterapia, gorączka, hipoglikemia, krwawienie z nosa, lęk, myśli samobójcze, nadmierne pocenie się, napad padaczkowy, neutropenia, niedoczulica, niepamięć, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, padaczka, parestezje, pokrzywka, pregabalina, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, świąd, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uzależnienie od leku, zaburzenia koordynacji, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Azoneurax

Produkt leczniczy Azoneurax (trazodon chlorowodorek) w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu jest przeciwwskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa oraz ryzyko nasilenia zachowań samobójczych i agresji. Leczenie wymaga ścisłej obserwacji, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i po zmianie dawki, szczególnie u pacjentów z historią zachowań samobójczych lub podwyższonym ryzykiem. Zaleca się ograniczone przepisywanie leku, aby minimalizować ryzyko samouszkodzeń. Ponadto, konieczne jest ostrożne dawkowanie u pacjentów z padaczką, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, chorobami serca (np. dusznica bolesna, blok przedsionkowo-komorowy), nadczynnością tarczycy, zaburzeniami oddawania moczu oraz ostrą jaskrą z wąskim kątem. W przypadku wystąpienia żółtaczki leczenie należy przerwać. U pacjentów z chorobami psychicznymi, takimi jak schizofrenia czy psychoza maniakalno-depresyjna, trazodon może nasilać objawy psychotyczne lub indukować epizody maniakalne, co wymaga monitorowania i ewentualnego odstawienia leku.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, dusznica bolesna, epizod depresyjny, hipotonia ortostatyczna, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, jaskra z wąskim kątem, lek neuroleptyczny, lek przeciwdepresyjny, meta-chlorofenylpiperazyna, myśl samobójcza, nadczynność tarczycy, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, padaczka, priapizm, psychoza maniakalno-depresyjna, rozrost gruczołu krokowego, trazodon, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Orebriton 60 mg

Profil bezpieczeństwa tikagreloru 60 mg (Orebriton) został oceniony w dwóch dużych badaniach fazy 3 (PLATO i PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. W obu badaniach odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych był wyższy w grupie tikagreloru (7,4% w PLATO vs 5,4% klopidogrel; 16,1% w PEGASUS w skojarzeniu z ASA vs 8,5% ASA monoterapia). Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia (występujące bardzo często, ≥1/10) i duszność, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Krwawienia mogą dotyczyć różnych układów i narządów, w tym przewodu pokarmowego, skóry, układu moczowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego (w tym krwotok wewnątrzczaszkowy, niezbyt często ≥1/1000 do <1/100). Duszność, często łagodna i przemijająca, wymaga różnicowania z objawami chorób sercowo-naczyniowych. Ponadto często obserwuje się zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (krwawienia, biegunka, nudności), reakcje skórne (siniaki, wysypka, świąd) oraz objawy neurologiczne (zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy).
badanie kliniczne fazy 3, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, dna moczanowa, dnawe zapalenie stawów, duszność, działanie niepożądane tikagreloru, hiperurykemia, krwawienie, krwiomocz, krwioplucie, krwotoczne zapalenie pęcherza, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, krwotok zaotrzewnowy, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, profil bezpieczeństwa leku, tikagrelor, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawroty głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bimatoprost + Timolol Genetic

Produkt leczniczy Bimatoprost + Timolol Pharmabide (0,3 mg/ml + 5 mg/ml) w postaci kropli do oczu wykazuje miejscowe działanie, jednak substancje czynne, zwłaszcza tymolol będący beta-adrenolitykiem, mogą ulegać wchłanianiu ogólnoustrojowemu, co niesie ryzyko działań niepożądanych typowych dla beta-blokerów. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami układu krążenia, takimi jak choroba wieńcowa, dławica Prinzmetala, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami krążenia obwodowego (np. choroba Raynauda) oraz z chorobami układu oddechowego (astma, POChP) stosowanie produktu wymaga krytycznej oceny korzyści i ryzyka. Beta-adrenolityki mogą maskować objawy hipoglikemii i nadczynności tarczycy, a także wywoływać suchość oczu, co jest istotne u pacjentów z chorobami rogówki. W przypadku jednoczesnego stosowania ogólnoustrojowych beta-adrenolityków i tymololu miejscowego konieczne jest monitorowanie ciśnienia wewnątrzgałkowego i objawów ogólnoustrojowych.
Podczas terapii bimatoprostem obserwuje się charakterystyczne zmiany miejscowe, takie jak nadmierny wzrost rzęs, ściemnienie skóry powiek oraz trwała pigmentacja tęczówki, która po 12 miesiącach leczenia występuje u 0,2% pacjentów stosujących kombinację bimatoprost/tymolol (w porównaniu do 1,5% przy monoterapii bimatoprostem). Zmiany pigmentacyjne wynikają ze zwiększenia melaniny w melanocytach i mogą być trwałe. Produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z ryzykiem obrzęku plamki (np. po zabiegach wewnątrzgałkowych, z retinopatią cukrzycową, zapaleniem błony naczyniowej) oraz u osób z bezsoczewkowością lub pseudofakią z rozerwaniem tylnej torebki soczewki. Ponadto, stosowanie beta-adrenolityków okulistycznych może osłabiać działanie beta-agonistów, co jest istotne w kontekście znieczulenia ogólnego. Wskazane jest monitorowanie pacjentów pod kątem potencjalnych działań niepożądanych i odpowiednia edukacja przed rozpoczęciem terapii.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, atopia, beta-adrenolityk, bezsoczewkowość, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, bloker receptorów beta-adrenergicznych, choroba Raynauda, choroba wieńcowa, chwiejna cukrzyca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dławica Prinzmetala, działanie dromotropowe, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierny wzrost rzęs, niedrożność naczyń żylnych siatkówki, niewydolność serca, obrzęk plamki, odwarstwienie naczyniówki oka, pigmentacja tęczówki, przewlekła obturacyjna choroba płuc, pseudofakia, reakcja anafilaktyczna, retinopatia cukrzycowa, ściemnienie skóry powiek, skurcz oskrzeli, suchość oczu, torbielowaty obrzęk plamki, zabieg filtracji, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie wewnątrzgałkowe, zespół Raynauda
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nebicard

Beta-adrenolityk Nebicard (nebiwolol) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, bradykardią (HR <50-55/min), zaburzeniami krążenia obwodowego, blokiem przedsionkowo-komorowym I stopnia oraz dławicą Prinzmetala. W trakcie znieczulenia ogólnego kontynuacja beta-adrenolityków zmniejsza ryzyko arytmii, natomiast ich odstawienie powinno nastąpić co najmniej 24 godziny przed operacją. W przypadku bradykardii konieczna jest redukcja dawki, a w razie reakcji z nerwu błędnego zaleca się dożylne podanie atropiny. Nebiwolol może maskować objawy hipoglikemii u cukrzyków oraz tachykardię w nadczynności tarczycy, dlatego wymagana jest ostrożność i stopniowe odstawianie leku w tych stanach. Beta-adrenolityki mogą nasilać skurcz oskrzeli u chorych z POChP oraz zwiększać ryzyko reakcji alergicznych.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada receptorów beta-adrenergicznych, bradykardia, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, dławica Prinzmetala, hipoglikemia, kołatanie serca, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, łuszczyca, nadczynność tarczycy, nerw błędny, nietolerancja galaktozy, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, skurcz dróg oddechowych, skurcz tętnicy wieńcowej, środek znieczulający, tachykardia, zaburzenie krążenia obwodowego, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół Raynauda, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Conaret 2,5 mg

Przedawkowanie bisoprololu fumaranu, szczególnie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, manifestujące się głównie bradykardią, niedociśnieniem tętniczym, blokiem przedsionkowo-komorowym III stopnia oraz zawrotami głowy. Udokumentowano przypadki przyjęcia dawek nawet do 2000 mg, jednak nawet niewielkie przekroczenie zalecanej dawki (np. 15 mg zamiast 7,5 mg) może wywołać poważne objawy kliniczne. Szczególnie wrażliwą grupą są pacjenci z niewydolnością serca, u których ryzyko powikłań jest znacznie wyższe, co uzasadnia stosowanie schematów stopniowego zwiększania dawki bisoprololu. Dodatkowo, przedawkowanie może prowadzić do skurczu oskrzeli oraz hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi w diagnostyce i terapii.
aminofilina, atropina, beta2-sympatykomimetyki, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, glikogenoliza, glukagon, glukoza, hipoglikemia, izoprenalina, lek beta-adrenolityczny, leki inotropowe, leki moczopędne, leki obkurczające naczynia, monitorowanie kardiologiczne, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, orcyprenalina, ostra niewydolność serca, płynoterapia, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Talidomid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Talidomid jest lekiem o silnym działaniu teratogennym, wymagającym ścisłego przestrzegania Programu Zapobiegania Ciąży u wszystkich pacjentów, zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez co najmniej 4 tygodnie przed, w trakcie oraz 4 tygodnie po zakończeniu terapii, a także poddawać się regularnym testom ciążowym o czułości minimum 25 mIU/ml co 4 tygodnie. Mężczyźni powinni stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i co najmniej 7 dni po jego zakończeniu. Talidomid jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet, które mogą zajść w ciążę, jeśli nie spełniają wymogów programu. Ponadto, lek może powodować zaburzenia miesiączkowania, w tym brak miesiączki, co należy traktować jako potencjalny objaw ciąży do czasu jej wykluczenia. Wydawanie leku powinno być ograniczone do maksymalnie 4 tygodni leczenia u kobiet w wieku rozrodczym, z koniecznością potwierdzenia negatywnego testu ciążowego przed każdą kolejną receptą.
antykoncepcja, blok przedsionkowo-komorowy, choroba zakrzepowo-zatorowa tętnic, choroba zakrzepowo-zatorowa żył, ciężkie zakażenie, działanie teratogenne, martwica toksyczna naskórka, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, ostra białaczka szpikowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, prezerwatywa, reakcja alergiczna, reakcja polekowa z eozynofilią, senność, trombocytopenia, zaburzenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tilobrastil 90 mg

Tikagrelor w dawce 90 mg, oceniany w badaniach fazy 3 PLATO i PEGASUS na ponad 39 000 pacjentów, wykazuje wyższy odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych w porównaniu do klopidogrelu i ASA. W badaniu PLATO 7,4% pacjentów przerwało leczenie tikagrelorem vs. 5,4% w grupie klopidogrelu, natomiast w PEGASUS 16,1% pacjentów stosujących tikagrelor 60 mg z ASA przerwało terapię z powodu działań niepożądanych, wobec 8,5% w monoterapii ASA. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia (z przewodu pokarmowego, układu oddechowego, podskórne, z układu rozrodczego) oraz duszność, które stanowią kluczowe elementy profilu bezpieczeństwa i wymagają monitorowania klinicznego. Dodatkowo obserwuje się bradyarytmie, blok przedsionkowo-komorowy, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, hiperurykemię i wzrost stężenia kreatyniny.
badanie PEGASUS, badanie PLATO, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, duszność, działanie niepożądane, hiperurykemia, klasyfikacja układów i narządów, krwawienie, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok płucny, krwotok z układu oddechowego, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, mechanizm działania, nadwrażliwość, niedociśnienie, parestezja, reakcja alergiczna, terminologia MedDRA, tikagrelor, wybroczyna, zaburzenie krzepnięcia, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Piramil Biso 2,5 mg + 2,5 mg

Przedawkowanie leku Piramil Biso, zawierającego ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-adrenolityk), może prowadzić do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i metabolicznych. Do najczęstszych objawów należą bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca oraz hipoglikemia (głównie związane z bisoprololem), a także zaburzenia równowagi elektrolitowej i niewydolność nerek (związane z ramiprylem). W zgłoszonych przypadkach przedawkowania bisoprololu, nawet przy dawkach do 2000 mg, dominowały bradykardia i niedociśnienie, z pełnym powrotem do zdrowia pacjentów. Ramipryl może wywołać nadmierne rozszerzenie naczyń obwodowych, prowadząc do wstrząsu, a jego aktywny metabolit ramiprylat jest słabo usuwalny przez hemodializę.
agonista receptorów alfa-1-adrenergicznych, aminofilina, angiotensyna II, astma, atropina, beta-adrenolityk, beta2-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba wieńcowa, czasowy stymulator serca, glukagon, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoprenalina, lek inotropowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, ostra niewydolność serca, POChP, ramipryl, ramiprylat, rozszerzenie naczyń obwodowych, skurcz oskrzeli, zaburzenie równowagi elektrolitowej
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ivabradine Ranbaxy 5 mg

Ivabradine Ranbaxy, zawierający iwabradynę w dawkach 5 mg lub 7,5 mg, posiada liczne przeciwwskazania, które należy skrupulatnie ocenić przed rozpoczęciem terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, w tym na żółcień pomarańczową (0,02 mg w tabletkach 5 mg i 0,03 mg w tabletkach 7,5 mg). Niewskazane jest stosowanie iwabradyny przy częstości pracy serca w spoczynku poniżej 70/min, w stanach takich jak wstrząs kardiogenny, ostra faza zawału mięśnia sercowego, niestabilna lub ostra niewydolność serca oraz niestabilna dławica piersiowa. Ponadto, lek jest przeciwwskazany w zaburzeniach przewodnictwa: zespole chorego węzła zatokowego, bloku zatokowo-przedsionkowym, bloku przedsionkowo-komorowym III stopnia oraz u pacjentów wymagających stymulatora serca. Ciężkie niedociśnienie (<90/50 mm Hg) i ciężka niewydolność wątroby również wykluczają stosowanie iwabradyny ze względu na ryzyko pogorszenia perfuzji i nieprzewidywalne stężenia leku.
antybiotyki makrolidowe, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, diltiazem, dławica piersiowa, erytromycyna, hipokaliemia, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, leki antyarytmiczne, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na iwabradynę, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, pochodne azolowe, stymulator serca, werapamil, wstrząs kardiogenny, wydłużenie odstępu QT, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego
Leksykon substancji czynnych
Konwalia – Przeciwwskazania stosowania

Konwalia majowa (Convallaria majalis L.) jest stosowana w łagodnych zaburzeniach czynności serca, głównie w formie nalewek standaryzowanych pod kątem glikozydów nasercowych. Podstawowymi przeciwwskazaniami do terapii są nadwrażliwość na substancje czynne (w tym nalewki z ziela konwalii, głogu i korzenia kozłka) oraz hipokaliemia, która zwiększa ryzyko arytmii. Preparaty zawierające konwalię mają wysoką zawartość etanolu (60-69% V/V), co wyklucza ich stosowanie u pacjentów z alkoholizmem, padaczką (ze względu na obniżenie progu drgawkowego) oraz chorobami wątroby, gdzie metabolizm glikozydów jest zaburzony, a toksyczność etanolu może się nasilać. Monitorowanie elektrolitów jest wskazane u osób przyjmujących leki moczopędne, glikokortykosteroidy czy środki przeczyszczające.
alkoholizm, amiodaron, anafilaksja, antagonista wapnia, arytmia, blok przedsionkowo-komorowy, chinidyna, choroba wątroby, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, hipokaliemia, konwalia majowa, lek moczopędny, lek moczopędny nieoszczędzający potasu, lek przeciwarytmiczny, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nalewka z głogu, nalewka z kozłka, nalewka z ziela konwalii, napad padaczkowy, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, próg drgawkowy, środek przeczyszczający, werapamil, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Taptiqom Multi (15 mcg + 5 mg)/ml

Taptiqom Multi to okulistyczny preparat w formie kropli zawierający tafluprost (15 µg/ml) oraz tymolol (5 mg/ml), stosowany w leczeniu jaskry i nadciśnienia wewnątrzgałkowego. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 484 pacjentów najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym było przekrwienie spojówek i oczu, występujące u około 7% pacjentów, z czego u 1,2% wymagało przerwania terapii. Działania niepożądane miały głównie charakter łagodny lub umiarkowany i ograniczały się do tych znanych z monoterapii tafluprostem lub tymololem, bez nowych, specyficznych objawów. Preparat może być wchłaniany ogólnoustrojowo, co potencjalnie wiąże się z działaniami niepożądanymi typowymi dla beta-adrenolityków, jednak ich częstość jest niższa niż przy podaniu systemowym.
alergiczne zapalenie spojówki, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba bronchospastyczna, choroba Peyroniego, fotofobia, hipoglikemia, miastenia, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki żółtej, obrzęk spojówki, odwarstwienie naczyniówki, pigmentacja tęczówki, przekrwienie spojówek, skurcz oskrzeli, tafluprost, toczeń rumieniowaty układowy, torbielowaty obrzęk plamki, tymolol, udar mózgu, wysypka łuszczycopodobna, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie brzegów powiek, zapalenie komory przedniej, zapalenie rogówki punktowe, zapalenie spojówki, zapalenie tęczówki, zastoinowa niewydolność serca, zwapnienie rogówki
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Adenosine Kabi

Adenozyna, stosowana w leczeniu częstoskurczu nadkomorowego, wymaga podawania wyłącznie w warunkach szpitalnych z ciągłym monitorowaniem EKG oraz dostępem do resuscytacji krążeniowo-oddechowej ze względu na ryzyko przemijających, a także zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z istotnymi schorzeniami sercowo-naczyniowymi, takimi jak zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, niewyrównana hipowolemia, zwężenia zastawek serca, przecieki lewo-prawe, zapalenie osierdzia, dysfunkcja układu autonomicznego, zwężenie tętnic szyjnych z niewydolnością naczyniowo-mózgową oraz u osób po niedawnym zawale mięśnia sercowego czy z zaburzeniami przewodzenia (np. blok przedsionkowo-komorowy I stopnia). Adenozyna może wywołać znaczne niedociśnienie tętnicze, które może pogorszyć perfuzję mięśnia sercowego i hemodynamikę, a także ciężką bradykardię, szczególnie u pacjentów po transplantacji serca lub z utajoną chorobą węzła zatokowo-przedsionkowego. W takich przypadkach konieczne jest natychmiastowe przerwanie podawania leku. Dawkowanie adenozyny nie wymaga modyfikacji u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdyż jej metabolizm nie zachodzi w tych narządach.
astma, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorek sodu, choroba obturacyjna dróg oddechowych, choroba węzła zatokowo-przedsionkowego, dipirydamol, dławica piersiowa, dysfunkcja układu autonomicznego, hipowolemia, migotanie przedsionków, monitorowanie elektrokardiograficzne, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność naczyniowo-mózgowa, niewydolność nerek, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, przeciek lewo-prawy, przeszczep serca, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, transplantacja serca, wydłużony odstęp QT, wysięk osierdziowy, zapalenie osierdzia, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zespół długiego QT, zwężenie głównego pnia lewej tętnicy wieńcowej, zwężenie tętnic szyjnych, zwężenie zastawek serca