blok przedsionkowo-komorowy
Blok przedsionkowo-komorowy (AV block) to zaburzenie przewodzenia impulsów elektrycznych z przedsionków do komór serca. Klasyfikuje się go na trzy stopnie: I stopień charakteryzuje się wydłużeniem odstępu PR powyżej 200 ms, II stopień oznacza przerwanie przewodzenia niektórych impulsów przedsionkowych do komór (typ Mobitz I i Mobitz II), a III stopień to całkowite przerwanie przewodzenia między przedsionkami a komorami.
Przyczyny bloku przedsionkowo-komorowego są różnorodne i obejmują m.in. chorobę niedokrwienną serca, zawał mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapalenie mięśnia sercowego, choroby zwyrodnieniowe układu przewodzącego, wady wrodzone, zaburzenia elektrolitowe oraz działania niepożądane leków (zwłaszcza beta-blokerów, blokerów kanału wapniowego i glikozydów nasercowych).
Objawy bloku AV zależą od stopnia zaburzenia i wynikającej z niego bradykardii. Pacjenci mogą doświadczać zawrotów głowy, omdleń, duszności, zmęczenia czy bólu w klatce piersiowej. W przypadku bloku III stopnia z wolnym rytmem zastępczym może dojść do zatrzymania krążenia. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu EKG, które pozwala określić stopień bloku.
Leczenie zależy od przyczyny, stopnia bloku i objawów klinicznych. W przypadku bloku I stopnia i II stopnia typu Mobitz I często wystarczy obserwacja. Przy objawowym bloku II stopnia typu Mobitz II oraz bloku III stopnia zazwyczaj konieczna jest implantacja stymulatora serca. W przypadkach ostrych można zastosować leki chronotropowe dodatnie (atropina, izoproterenol) lub czasową stymulację.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Donectil ODT
Preparat Donectil ODT zawierający 10 mg donepezylu chlorowodorku, będący inhibitorem cholinesterazy, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca (np. zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym), ze względu na ryzyko bradykardii, bloku serca oraz wydłużenia odstępu QTc, co może prowadzić do torsade de pointes. Zaleca się monitorowanie EKG u pacjentów z niewyrównaną niewydolnością serca, niedawnym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia) oraz przyjmujących leki wpływające na odstęp QTc. Ponadto, donepezyl może nasilać napięcie nerwu błędnego i wywoływać omdlenia lub napady drgawek, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z padaczką lub chorobą Alzheimera. Przed planowanym znieczuleniem ogólnym należy poinformować anestezjologa o stosowaniu leku, ze względu na możliwe interakcje z lekami zwiotczającymi mięśnie, zwłaszcza pochodnymi sukcynylocholiny.
agonista układu cholinergicznego, antagonista układu cholinergicznego, astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba wrzodowa, donepezylu chlorowodorek, fenyloketonuria, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor acetylocholinesterazy, inhibitor cholinesterazy, krwawienie z przewodu pokarmowego, mioglobinuria, napad drgawkowy, nerw błędny, niedobór laktazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, niewyrównana niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, ostra niewydolność nerek, otępienie w chorobie Alzheimera, pochodna sukcynylocholiny, rabdomioliza, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bimatoprost + Timolol Genetic 0,3 mg/ml + 5 mg/ml
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii preparatem Bimatoprost + Timolol Pharmabide (0,3 mg/ml + 5 mg/ml) należy szczegółowo ocenić przeciwwskazania, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo leczenia. Główne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na bimatoprost, tymolol lub substancje pomocnicze, w tym 0,96 mg/ml fosforanów, które mogą wywołać reakcje alergiczne. Ze względu na obecność tymololu, beta-adrenolityku, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą oskrzelową (w tym w wywiadzie), ciężką postacią POChP, a także u osób z zaburzeniami rytmu serca takimi jak bradykardia zatokowa, zespół chorego węzła zatokowego, blokiem zatokowo-przedsionkowym, blokiem przedsionkowo-komorowym II i III stopnia bez stymulatora, objawową niewydolnością serca oraz wstrząsem kardiogennym.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, bimatoprost i tymolol, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia zatokowa, fosforan, kurczliwość mięśnia sercowego, nadwrażliwość dróg oddechowych, niewydolność serca, osmolalność, perfuzja narządowa, POChP, skurcz oskrzeli, stymulator serca, substancja pomocnicza, tymolol maleinian, wchłanianie ogólnoustrojowe, wstrząs kardiogenny, zaburzenie hemodynamiczne, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dilatrend 25 mg
Działania niepożądane karwedylolu (Dilatrend) 25 mg występują z różną częstością, niezależnie od wskazań terapeutycznych, obejmując przewlekłą niewydolność serca, zaburzenia czynności lewej komory po zawale mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze oraz chorobę wieńcową. Najczęstsze działania niepożądane to niewydolność serca (bardzo często), bradykardia, hiperwolemia, zaburzenia widzenia, nudności, biegunka, wymioty, astenia, zawroty głowy i ból głowy (często lub bardzo często). Warto podkreślić, że zawroty głowy, zaburzenia widzenia i bradykardia wykazują zależność od dawki. U pacjentów z zastoinową niewydolnością serca może dojść do nasilenia objawów i zatrzymania płynów podczas zwiększania dawki, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, u osób z niskim ciśnieniem tętniczym, cukrzycą, zaburzeniami nerek lub predyspozycją do zaburzeń przewodzenia serca istnieje ryzyko pogorszenia stanu klinicznego.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, chromanie przestankowe, cukrzyca, dławica piersiowa, dysfunkcja węzła zatokowego, hiperwolemia, hipotensja, karwedylol, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw Raynauda, ostry zawał mięśnia sercowego, przewlekła niewydolność serca, rozsiane zmiany naczyniowe, rumień wielopostaciowy, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie widzenia, zahamowanie zatokowe, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu, nawet do 80-krotności dawki terapeutycznej (0,5 mg), może prowadzić do istotnych powikłań kardiologicznych, w tym bradykardii, zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz wydłużenia odstępu QTc (≥ 500 ms). Objawy takie jak łagodny ucisk w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli, obserwowano już przy dawce 40 mg. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu pierwszej godziny po podaniu leku, osiąga maksimum w 6 godzin i może utrzymywać się dłużej. Zaburzenia przewodzenia obejmują wolne przewodzenie przedsionkowo-komorowe oraz przemijający pełny blok przedsionkowo-komorowy, który ustępuje samoistnie, jednak wymaga ścisłego monitorowania.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy stopnia III, bradykardia, dyskomfort w klatce piersiowej, efekt chronotropowy, monitorowanie pacjenta, odstęp QTc, przedawkowanie fingolimodu, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność drobnych oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zilibra
Lakozamid, stosowany w leczeniu padaczki, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych, w tym myśli i zachowań samobójczych, co potwierdza meta-analiza randomizowanych badań klinicznych. Lekarze powinni monitorować pacjentów pod kątem tych objawów i edukować ich oraz opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania się po pomoc medyczną. Ponadto, lakozamid może powodować wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów z zaburzeniami przewodzenia sercowego, ciężkimi chorobami serca, osób w podeszłym wieku oraz u tych przyjmujących inne leki wydłużające odstęp PR. Zaleca się wykonanie badania EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego. Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano przypadki bloku przedsionkowo-komorowego II stopnia lub wyższego oraz migotania i trzepotania przedsionków, dlatego pacjenci powinni być poinformowani o objawach takich jak nieregularne tętno, oszołomienie, omdlenia czy kołatanie serca i natychmiast zgłaszać się po pomoc medyczną.
Stosowanie lakozamidu wiąże się również z ryzykiem zawrotów głowy ośrodkowego pochodzenia, co zwiększa ryzyko urazów i upadków, dlatego pacjentom należy zalecać ostrożność. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci z zespołami padaczkowymi obejmującymi napady ogniskowe i uogólnione, a także istnieje ryzyko pogorszenia stanu klinicznego widocznego w zapisie EEG. Produkt leczniczy Zilibra zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na tabletkę w dawkach 50 mg i 200 mg, co klasyfikuje go jako produkt „wolny od sodu”. Brak danych dotyczących zawartości sodu w tabletkach 100 mg i 150 mg. W praktyce klinicznej należy uwzględnić powyższe aspekty w celu optymalizacji bezpieczeństwa i skuteczności terapii lakozamidem.
badanie kliniczne kontrolowane placebo, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, ciężka choroba serca, elektroencefalografia, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, migotanie i trzepotanie przedsionków, napad padaczkowy ogniskowy, niewydolność serca, padaczka, produkt przeciwpadaczkowy, wydłużenie odstępu PR, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół padaczkowy wieku dziecięcego - Leksykon leków
Interakcje leku – Donepesan 5 mg
Chlorowodorek donepezylu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii choroby Alzheimera. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje kardiologiczne, zwłaszcza ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsade de pointes przy jednoczesnym stosowaniu leków takich jak chinidyna, amiodaron, sotalol, cytalopram, escytalopram, amitryptylina, pochodne fenotiazyny, sertindol, pimozyd, zyprazydon oraz antybiotyki makrolidowe i fluorochinolony. Donepezyl metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2D6, co powoduje, że inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, fluoksetyna, chinidyna) mogą zwiększać stężenie donepezylu o około 30%, natomiast induktory (ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, alkohol) mogą obniżać jego poziom, osłabiając efekt terapeutyczny. Wskazane jest monitorowanie EKG oraz stężenia leku we krwi, a także dostosowanie dawki w przypadku stosowania leków wpływających na metabolizm donepezylu.
agonista cholinergiczny, amina trzeciorzędowa, badanie EKG, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, chlorowodorek donepezylu, choroba Alzheimera, działanie antycholinergiczne, induktor enzymu cytochromu P450, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, interakcja kardiologiczna, izoenzym 3A4 cytochromu P450, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, odstęp QTc, pochodna fenotiazyny, polipragmazja, siarczan atropiny, sukcynylocholina, torsade de pointes - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Physiotens 0,4 0,4 mg
Moksonidyna, aktywny składnik leku Physiotens 0,4 mg, jest selektywnym agonistą receptorów imidazolowych stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są: nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, zespół chorego węzła zatokowego, bradykardia (HR < 50/min), blok przedsionkowo-komorowy II° i III°, a także niewydolność serca. W tych stanach podanie moksonidyny może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, nasilenia objawów niewydolności oraz ryzyka hemodynamicznego. Ponadto, u pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek konieczna jest modyfikacja dawkowania i ścisłe monitorowanie funkcji nerek ze względu na głównie nerkowy sposób eliminacji leku.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradyarytmia, bradykardia, choroba naczyń mózgowych, choroba wieńcowa, ciśnienie śródgałkowe, dławica piersiowa, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, incydent mózgowo-naczyniowy, jaskra, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, moksonidyna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja anafilaktyczna, rzut minutowy, tachyarytmia, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticagrelor Reddy
Tikagrelor, stosowany w dawce 60 mg, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko krwawień, zwłaszcza u pacjentów z niedawnymi urazami, zabiegami chirurgicznymi, zaburzeniami krzepnięcia czy stosujących jednocześnie leki przeciwzakrzepowe lub niesteroidowe leki przeciwzapalne. Przeciwwskazany jest u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku planowanych zabiegów chirurgicznych tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed operacją, a u pacjentów po CABG przerwanie leku na co najmniej 2 dni zmniejsza ryzyko ciężkich krwawień. U pacjentów po udarze niedokrwiennym stosowanie tikagreloru jest ograniczone do maksymalnie 12 miesięcy. Monitorowanie czynności nerek jest zalecane, zwłaszcza u osób ≥75 lat, z umiarkowaną do ciężkiej niewydolnością nerek lub stosujących ARB, ze względu na możliwe zwiększenie stężenia kreatyniny. Tikagrelor może powodować hiperurykemię, co wymaga ostrożności u pacjentów z dną moczanową lub nefropatią moczanową.
antagonista receptora angiotensyny, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, desmopresyna, dnawe zapalenie stawów, hiperurykemia, interakcje lekowe, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leki przeciwfibrynolityczne, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niewydolność wątroby, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, pauza komorowa, plazmafereza, POChP, pomostowanie aortalno-wieńcowe, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, transfuzja płytek krwi, udar niedokrwienny mózgu, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 225 mg
Pregabalina zawarta w leku Linefor została oceniona w szerokim programie badań klinicznych obejmującym ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Profil bezpieczeństwa wskazuje, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, występujące bardzo często (≥1/10). Większość działań niepożądanych ma charakter łagodny lub umiarkowany, a odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosi 12% w grupie pregabaliny versus 5% w grupie placebo. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwuje się zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Działania niepożądane obejmują szeroki zakres układów i narządów, z klasyfikacją częstości od bardzo często do bardzo rzadko, w tym m.in. zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja, myśli samobójcze), zaburzenia widzenia (nieostre widzenie, podwójne widzenie), objawy ze strony układu pokarmowego (wymioty, nudności, zaparcia), układu mięśniowo-szkieletowego (kurcze mięśni, bóle stawów) oraz rzadkie, ale poważne powikłania jak rabdomioliza czy zespół Stevensa-Johnsona.
ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, nastrój euforyczny, neutropenia, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia zatokowa, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, zaburzenia koordynacji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 2,5 mg + 2,5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo łączy ramipryl, inhibitor konwertazy angiotensyny, oraz bisoprolol, selektywny β1-adrenolityk, co skutkuje profilem działań niepożądanych charakterystycznym dla obu substancji. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy, zawroty głowy, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie tętnicze, zimne kończyny oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, biegunka, zaparcia). Ramipryl jest szczególnie kojarzony z uporczywym suchym kaszlem, hiperkaliemią (często), obrzękiem naczynioruchowym (niezbyt często), zaburzeniami hematologicznymi (neutropenia, agranulocytoza, pancytopenia, leukopenia, trombocytopenia – rzadko do bardzo rzadko) oraz zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Bisoprolol może powodować bradykardię, nasilenie niewydolności serca, niedociśnienie, reakcje alergiczne oraz rzadkie zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
agranulocytoza, antagonista receptorów beta-adrenergicznych, astma oskrzelowa, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, cholestaza, dławica piersiowa, eozynofilia, hiperkaliemia, hiponatremia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, leukopenia, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, pancytopenia, parestezja, pemfigoid, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, tachykardia, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie smaku, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok przynosowych, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Piramil Biso 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Piramil Biso, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), charakteryzuje się szerokim spektrum interakcji farmakologicznych o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego oraz konieczność zachowania 36-godzinnego odstępu między terapiami. Interakcje z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu, trimetoprimem i ko-trimoksazolem mogą prowadzić do hiperkaliemii, co wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy. Ponadto, stosowanie NLPZ, w tym kwasu acetylosalicylowego w dawkach przeciwzapalnych, może osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek i hiperkaliemii, szczególnie u osób starszych. Współistniejące leczenie lekami przeciwcukrzycowymi zwiększa ryzyko hipoglikemii, a beta-adrenolityki mogą maskować jej objawy, co wymaga regularnej kontroli glikemii.
afereza lipoprotein, allopurynol, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta-sympatykomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, błona poliakrylonitrylowa, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cyklosporyna, cytostatyk, czynność skurczowa komór, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, działanie inotropowe, epinefryna, ewerolimus, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor COX-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, izoprenalina, jaskra, ko-trimoksazol, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, odruchowa tachykardia, ostra niewydolność nerek, prokainamid, propafenon, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, reakcja hematologiczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl i walsartan, sole litu, spironolakton, środek znieczulający, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ RAA, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lacosamide Zentiva
Lakozamid, stosowany w terapii padaczki, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na potencjalne ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co potwierdza meta-analiza randomizowanych badań klinicznych. Zaleca się dokładną obserwację pacjentów oraz edukację ich i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania niepokojących objawów. Ponadto, lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co wymaga monitorowania zwłaszcza u pacjentów z chorobami serca, zaburzeniami przewodzenia, stosujących leki wpływające na przewodzenie serca oraz u osób w podeszłym wieku. Wskazane jest wykonanie EKG przed zwiększeniem dawki powyżej 400 mg/dobę oraz po osiągnięciu stanu stacjonarnego.
asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, elektroencefalografia, elektrokardiogram, kanał sodowy, lakozamid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, migotanie przedsionków, myśli samobójcze, napad miokloniczny, napad padaczkowy ogniskowy, napad toniczno-kloniczny, niewydolność serca, odstęp PR, tachyarytmia komorowa, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie czynności serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół padaczkowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Linefor 150 mg
Pregabalina była badana klinicznie u ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w badaniach kontrolowanych placebo metodą podwójnie ślepej próby. Działania niepożądane pregabaliny są zazwyczaj łagodne lub umiarkowane, jednak 12% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych, w porównaniu do 5% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane to zawroty głowy i senność, które również najczęściej powodują odstawienie leku. W leczeniu ośrodkowego bólu neuropatycznego po urazie rdzenia kręgowego obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując m.in. neutropenię, nadwrażliwość, zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, depresja), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, ataksja, drgawki), zaburzenia widzenia, tachykardię, nudności, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT), wysypki, bóle mięśni i zaburzenia erekcji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anoreksja, arytmia zatokowa, ataksja, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny ośrodkowy, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, dyskineza, działania niepożądane ośrodkowego układu nerwowego, fosfokinaza kreatynowa, ginekomastia, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad padaczkowy częściowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, parestezja, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, wydłużenie odstępu QT, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zawroty głowy, zespół parkinsonowski, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polfenon 300 mg
Lek Polfenon, zawierający chlorowodorek propafenonu w dawkach 150 mg i 300 mg, posiada szereg przeciwwskazań, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnie przeciwwskazany jest u pacjentów z zespołem Brugadów, istotną strukturalną chorobą serca (np. zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy, niewyrównana zastoinowa niewydolność serca z frakcją wyrzutową lewej komory <35%, wstrząs kardiogenny, ciężka bradykardia), a także u osób z zaburzeniami przewodzenia elektrycznego serca (węzeł zatokowy, blok przedsionkowo-komorowy II° lub wyższy, blok odnóg pęczka Hisa bez stymulatora). Ponadto, lek jest przeciwwskazany przy ciężkim niedociśnieniu tętniczym, zaburzeniach elektrolitowych (szczególnie hipokaliemii), ciężkiej obturacyjnej chorobie płuc oraz miastenii. Należy także zwrócić uwagę na obecność laktozy jednowodnej w tabletkach (1,43 mg w dawce 150 mg i 2,86 mg w dawce 300 mg), co jest istotne u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub wrodzonym niedoborem laktazy.
blok odnóg pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chlorowodorek propafenonu, działanie proarytmiczne, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, kanałopatia, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na składniki, nagła śmierć sercowa, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obturacyjna choroba płuc, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rytonawir, skurcz oskrzeli, strukturalna choroba serca, wrodzony niedobór laktazy, wstrząs kardiogenny, zaburzenia dziedziczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia węzła zatokowego, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie przewodzenia przedsionkowego, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół Brugadów, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alprox 0,25 mg
Przedawkowanie alprazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów, od łagodnej senności po głęboką śpiączkę. Toksyczność jest szczególnie nasilona przy jednoczesnym spożyciu alkoholu lub innych leków depresyjnych. Dawki toksyczne u dorosłych wahają się od 15 mg (ciężkie zatrucie w połączeniu z alkoholem) do 25-50 mg (stan krytyczny, ryzyko zgonu przy stężeniu alkoholu 2‰). U dzieci dawki wywołujące umiarkowane zatrucie są znacznie niższe (0,3 mg/kg u 8-latka, 10 mg u 13-latka). Objawy obejmują zaburzenia neurologiczne (ataksyja, dyzartria, hipotonia), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, blok przedsionkowo-komorowy, tachykardia) oraz oddechowe (depresja oddechowa). Charakterystyczne dla alprazolamu są reakcje paradoksalne, takie jak pobudzenie, agresja i omamy, które mogą wystąpić niezależnie od dawki.
alprazolam, antagonista receptorów benzodiazepinowych, aspiracja treści żołądkowej, ataksja, benzodiazepina, blok przedsionkowo-komorowy, choroba wątroby, dawka toksyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dyzartria, flumazenil, hemodializa, hipotonia, intubacja dotchawicza, leczenie objawowe, niedociśnienie tętnicze, objawy przedawkowania, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja paradoksalna, śpiączka, tachykardia, węgiel aktywny, zaburzenie źreniczne - Leksykon leków
Przedawkowanie – Efigalo 0,5 mg
Przedawkowanie fingolimodu (Efigalo 0,5 mg) może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardii, wolnego przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz przemijającego pełnego bloku przedsionkowo-komorowego. Jednorazowe dawki nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej) były stosunkowo dobrze tolerowane, jednak u większości pacjentów przy dawce 40 mg obserwowano łagodny ucisk lub dyskomfort w klatce piersiowej, odpowiadający reaktywności drobnych oskrzeli. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu pierwszej godziny po podaniu, osiągając maksimum w ciągu 6 godzin, a jej ujemny efekt chronotropowy może utrzymywać się dłużej. Fingolimod nie jest usuwany przez dializę ani wymianę osocza, co ogranicza możliwości leczenia w przypadku ciężkiego przedawkowania.
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, bradykardia, ciężka bradykardia, dyskomfort w klatce piersiowej, Efigalo, fingolimod, odstęp QTc, pełny blok przedsionkowo-komorowy, pomiar ciśnienia krwi, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, reaktywność oskrzeli, wydłużenie odstępu QTc, wymiana osocza - Leksykon substancji czynnych
Rylmenidyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Rylmenidyna, stosowana jako lek hipotensyjny, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu krążenia, zwłaszcza po udarze mózgu lub zawale mięśnia sercowego, oraz u osób z ryzykiem bradykardii (np. z zespołem chorego węzła zatokowego, blokiem przedsionkowo-komorowym, niewydolnością serca). Zaleca się stopniowe odstawianie leku, aby uniknąć efektu z odbicia i gwałtownego wzrostu ciśnienia tętniczego. Monitorowanie parametrów klinicznych, w tym ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca, jest kluczowe, szczególnie w pierwszych 4 tygodniach terapii. U pacjentów w podeszłym wieku należy zwrócić uwagę na ryzyko niedociśnienia ortostatycznego i związane z tym ryzyko upadków.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak laktazy, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, efekt z odbicia, inhibitor MAO, lek hipotensyjny, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, oksybat sodu, przełom nadciśnieniowy, rylmenidyna, udar mózgu, układ współczulny, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ivabradine Viatris 7,5 mg
Iwabradyna, substancja czynna leku Ivabradine Viatris, wykazuje charakterystyczny profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi obejmującymi niemal 45 000 pacjentów. Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia widzenia (14,5% pacjentów), manifestujące się jako przemijające wrażenia silnego światła, aureole, efekt stroboskopowy lub kalejdoskopowy, które zwykle pojawiają się w pierwszych dwóch miesiącach terapii i ustępują u 77,5% chorych podczas kontynuacji leczenia. Bradykardia występuje u 3,3% pacjentów, z ciężką bradykardią (≤40 uderzeń/min) u 0,5%. Istotne jest także zwiększone ryzyko migotania przedsionków, które w badaniu SIGNIFY dotyczyło 5,3% pacjentów leczonych iwabradyną w porównaniu do 3,8% w grupie placebo (współczynnik ryzyka 1,26, 95% CI [1,15-1,39]).
badanie EKG, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, ciężka bradykardia, dodatkowy skurcz komorowy, efekt stroboskopowy, eozynofilia, hiperurykemia, iwabradyna, kołatanie serca, kurcz mięśni, migotanie przedsionków, nadzór nad bezpieczeństwem farmakoterapii, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, przetrwałe wrażenie wzrokowe na siatkówce, wrażenie widzenia silnego światła, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie widzenia, zapis EKG, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon substancji czynnych
Celiprolol – Działania niepożądane
Celiprolol, beta-adrenolityk stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje profil działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się bóle głowy, zawroty głowy, senność, bezsenność, nudności, zmęczenie oraz objawy związane z aktywnością β2-agonistyczną, takie jak drżenia i kołatanie serca. Rzadziej występują poważniejsze reakcje, w tym depresja, zapalenie płuc o podłożu alergicznym, skurcz oskrzeli, zaburzenia rytmu serca, blok przedsionkowo-komorowy, a także zaburzenia metaboliczne, w tym hipoglikemia i hiperglikemia. Beta-blokery mogą maskować objawy tyreotoksykozy i hipoglikemii, co wymaga szczególnej uwagi diagnostycznej. W trakcie terapii obserwowano także zmiany w profilu lipidowym – obniżenie HDL i wzrost triglicerydów. Działania niepożądane dotyczą wielu układów, w tym nerwowego, sercowo-naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, skórnego oraz mięśniowo-szkieletowego, a ich częstość klasyfikuje się od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000).
alergiczne zapalenie płuc, aminotransferaza, artropatia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, celiprolol, cholesterol HDL, chromanie przestankowe, dławica piersiowa, hiperglikemia, hipoglikemia, hipotensja ortostatyczna, kołatanie serca, łuszczyca, małopłytkowość, miastenia, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, parestezja, plamica, przeciwciała przeciwjądrowe, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, tachykardia, toczeń, transaminaza, triglicerydy, tyreotoksykoza, zaburzenie krążenia obwodowego, zahamowanie zatokowe, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zespół Raynauda - Leksykon substancji czynnych
Galantamina – Przeciwwskazania stosowania
Galantamina, inhibitor acetylocholinesterazy stosowany w terapii choroby Alzheimera, posiada liczne bezwzględne przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki preparatu, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <9 ml/min dla Galsya SR i <10 ml/min dla Nivalin), oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby (Child-Pugh >9 pkt dla Galsya SR). Dodatkowo, astma oskrzelowa stanowi przeciwwskazanie do stosowania formy do wstrzykiwań (Nivalin) ze względu na ryzyko zaostrzenia skurczu oskrzeli. W zakresie układu sercowo-naczyniowego przeciwwskazania obejmują bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy, niedokrwienną chorobę serca oraz ciężką niewydolność serca, co wynika z cholinergicznego mechanizmu działania galantaminy i ryzyka nasilenia tych stanów. W formie iniekcyjnej przeciwwskazane jest także stosowanie u pacjentów z padaczką i hiperkinezą ze względu na możliwość obniżenia progu drgawkowego i nasilenia objawów ruchowych.
astma oskrzelowa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba Alzheimera, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność serca, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, działanie cholinergiczne, funkcja poznawcza, hiperkinezja, inhibitor acetylocholinesterazy, klirens kreatyniny, nadwrażliwość, niedokrwienna choroba serca, niedrożność jelit, obturacja dróg oddechowych, padaczka, POChP, profilaktyka przeciwwrzodowa, próg drgawkowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, receptor muskarynowy, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tigrix
Tikagrelor (TIGRIX 60 mg, 90 mg) jest lekiem przeciwpłytkowym wymagającym szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem krwawień, w tym u osób z niedawnymi urazami, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi lub niedawnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz u pacjentów stosujących jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty lub leki fibrynolityczne. Przeciwwskazany jest u pacjentów z czynnym patologicznym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawień transfuzja płytek nie odwraca działania tikagreloru, a leczenie przeciwfibrynolityczne (kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy) lub rekombinowany czynnik VIIa mogą być rozważone. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanym zabiegiem chirurgicznym, a u pacjentów po OZW z przebytym niedokrwiennym udarem mózgu terapia nie powinna przekraczać 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie jest przeciwwskazane.
antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, diltiazem, dnawe zapalenie stawów, doustny lek przeciwzakrzepowy, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek beta-adrenolityczny, lek fibrynolityczny, lek przeciwpłytkowy, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, omdlenie, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, plazmafereza, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, receptor P2Y12, rekombinowany czynnik VIIa, ryzyko krwawienia, stężenie kreatyniny, transfuzja płytek krwi, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał serca, zdarzenie sercowo-naczyniowe, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon chorób i schorzeń
Blok serca – Patofizjologia i mechanizm
Blok przedsionkowo-komorowy (AV) jest wynikiem opóźnienia lub zaburzenia przewodzenia impulsu elektrycznego z przedsionków do komór, spowodowanego zarówno czynnikami strukturalnymi (włóknienie, degeneracja układu His-Purkinjego), jak i czynnościowymi (niedokrwienie, leki). Wrodzony blok AV o podłożu immunologicznym wiąże się z przeniesieniem przeciwciał matczynych anty-Ro/SSA i anty-La/SSB, które indukują apoptozę i włóknienie układu przewodzącego u płodu. Bloki AV mogą być także następstwem zawału serca, gdzie zawał ściany dolnej powoduje przejściowy blok Mobitz I lub całkowity blok AV przez odruch Bezolda-Jarischa, natomiast zawał ściany przedniej prowadzi do rozległej martwicy układu His-Purkinjego i wymaga pilnej implantacji stymulatora. Leki takie jak beta-blokery, antagoniści kanału wapniowego i digoksyna mogą wydłużać odstęp PR i indukować bloki AV, zwłaszcza w polifarmakoterapii i przy współistniejącej hiperkaliemii. Po zabiegach TAVR ryzyko bloku AV wzrasta z powodu mechanicznego uszkodzenia układu przewodzącego, szczególnie przy stosowaniu zastawek samorozprężalnych, przewymiarowaniu powyżej 15-20% oraz głębokiej implantacji.
antagonista kanału wapniowego, apoptoza kardiomiocytów, arytmia komorowa, beta-bloker, blok AV pierwszego stopnia, blok dwuwiązkowy, blok lewej odnogi pęczka Hisa, blok prawej odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, borelioza z Lyme, hiperkaliemia, martwica mięśnia sercowego, mechanizm patogenetyczny, nagłe zatrzymanie krążenia, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, odruch Bezolda-Jarischa, przeciwciała anty-Ro i anty-La, przezcewnikowa wymiana zastawki aortalnej, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza serca, toczeń rumieniowaty układowy, układ His-Purkinjego, układ przewodzący serca, węzeł przedsionkowo-komorowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wrodzony blok serca, wydłużenie QT, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wsierdzia, zespół Sjögrena - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lacosamide Neuraxpharm 200 mg
Lacosamide Neuraxpharm jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lakozamid lub składniki pomocnicze preparatu oraz u osób z rozpoznanym blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia, ze względu na ryzyko poważnych reakcji alergicznych oraz nasilenia zaburzeń przewodnictwa sercowego, które mogą prowadzić do zatrzymania krążenia. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego oraz ocena kardiologiczna, zwłaszcza u pacjentów z innymi zaburzeniami przewodnictwa, takimi jak blok I stopnia, choroba węzła zatokowego bez rozrusznika czy wydłużenie odcinka PR w EKG. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości lub wykrycia bloków II/III stopnia, leczenie należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy III stopnia, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba węzła zatokowego, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość na substancję czynną, padaczka, reakcja anafilaktyczna, rozrusznik serca, tabletka powlekana, wydłużenie odcinka PR, wywiad alergologiczny, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zatrzymanie krążenia, zespół odstawienny - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Przeciwwskazania stosowania
Adenozyna jest kluczowym lekiem w terapii napadowych zaburzeń rytmu serca, zwłaszcza w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego, jednak jej stosowanie jest przeciwwskazane w wielu stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na adenozynę lub substancje pomocnicze, blok przedsionkowo-komorowy II lub III stopnia bez stymulatora, zespół chorego węzła zatokowego bez stymulatora, zespół długiego QT, ciężkie niedociśnienie tętnicze, niewyrównaną niewydolność serca oraz przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z objawami skurczu oskrzeli. Przed podaniem adenozyny konieczna jest szczegółowa ocena kliniczna, w tym wywiad alergiczny, analiza EKG, pomiar ciśnienia tętniczego, ocena wydolności serca i funkcji oddechowej, aby wykluczyć powyższe przeciwwskazania i zminimalizować ryzyko powikłań hemodynamicznych i arytmicznych.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, arytmia komorowa, astma oskrzelowa, asystolia, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ciężkie niedociśnienie tętnicze, działanie wazodylatacyjne, hipoksemia, kardiowerter-defibrylator, nagły zgon sercowy, napadowe zaburzenie rytmu serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewyrównana niewydolność serca, perfuzja narządowa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, rytm zatokowy, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zatrzymanie krążenia, zespół chorego węzła zatokowego, zespół długiego QT, zespół wydłużonego QT - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Fingolimod SUN 0,5 mg
Fingolimod SUN (0,5 mg kapsułki twarde) jest przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami odporności, w tym z zespołem niedoboru odporności, zwiększonym ryzykiem zakażeń oportunistycznych, ciężkimi aktywnymi zakażeniami (np. zapalenie wątroby, gruźlica) oraz aktywnymi nowotworami złośliwymi. Nie powinien być stosowany u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Child-Pugh) ze względu na ryzyko pogorszenia funkcji wątroby i nieprawidłowy metabolizm leku. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów kardiologicznych z niedawnym (w ciągu 6 miesięcy) zawałem mięśnia sercowego, niestabilną dławicą piersiową, udarem mózgu lub TIA, zaostrzeniem niewydolności serca (klasy III/IV wg NYHA), ciężkimi zaburzeniami rytmu serca wymagającymi leków przeciwarytmicznych klasy Ia lub III oraz zaburzeniami przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (blok Mobitz II, blok III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego) bez rozrusznika serca. Przeciwwskazaniem jest także wyjściowy odstęp QTc ≥ 500 msec.
beta-bloker, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, ciężkie aktywne zakażenie, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, fingolimod, gruźlica, klasyfikacja Child-Pugh, klasyfikacja NYHA, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niestabilna dławica piersiowa, niewydolność serca, odstęp QTc, przemijający atak niedokrwienny, rozrusznik serca, ryzyko teratogenne, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie oportunistyczne, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół niedoboru odporności, złośliwa choroba nowotworowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
Digoksyna, należąca do glikozydów nasercowych (kod ATC: C01AA05), wykazuje złożony mechanizm działania obejmujący bezpośrednie zwiększenie kurczliwości mięśnia sercowego poprzez blokadę ATP-azy Na+/K+, co prowadzi do wzrostu stężenia jonów wapnia wewnątrzkomórkowo. Efekt inotropowy jest zależny od dawki w dolnym zakresie terapeutycznym i nasila się przy hipokaliemii, natomiast hiperkaliemia działa antagonistycznie. Pośrednio digoksyna moduluje autonomiczny układ nerwowy, zwiększając tonus nerwu błędnego, co skutkuje zwolnieniem przewodzenia przedsionkowo-komorowego i zmniejszeniem napięcia układu współczulnego, co jest szczególnie istotne w leczeniu niemiarowości nadkomorowych. Czas działania leku zależy od drogi podania: po dożylnym podaniu dawki nasycającej efekty pojawiają się w ciągu 5-30 minut, a po podaniu doustnym w ciągu 0,5-2 godzin.
aktywacja neurohormonalna, antagonista kanału wapniowego, arytmia nadkomorowa, ATP-aza, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, dawka nasycająca, dysfunkcja skurczowa lewej komory, działanie inotropowe, frakcja wyrzutowa lewej komory, glikozyd nasercowy, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, klasyfikacja NYHA, migotanie komór, migotanie przedsionków, nerw błędny, niemiarowość nadkomorowa, niewydolność serca, rytm zatokowy, układ nerwowy autonomiczny, układ renina-angiotensyna, węzeł przedsionkowo-komorowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dilzem retard 90 mg
Lek Dilzem Retard, zawierający 90 mg diltiazemu chlorowodorku w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub laktozę jednowodną (243,4 mg w tabletce), a także u osób z zespołem chorego węzła zatokowego (bez stymulatora), blokiem przedsionkowo-komorowym II lub III stopnia (bez stymulatora), ciężką bradykardią (HR <40/min) oraz niewydolnością lewej komory serca z zastojem płucnym. Ponadto, lek nie powinien być stosowany jednocześnie z dantrolenem dożylnym, iwabradyną oraz lomitapidem ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakologicznych i nasilenia działania chronotropowego ujemnego.
blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dantrolen, diltiazemu chlorowodorek, działanie chronotropowe ujemne, działanie inotropowe ujemne, iwabradyna, laktoza jednowodna, lomitapid, nadwrażliwość na diltiazem, nietolerancja laktozy, niewydolność lewej komory, reakcja alergiczna, stymulator komorowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, układ bodźco-przewodzący serca, zaburzenia przewodnictwa, zastój płucny, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Evertas
System transdermalny Evertas zawierający 13,3 mg/24 h rywastygminy wymaga ścisłego przestrzegania zasad stosowania i monitorowania pacjentów, aby uniknąć poważnych działań niepożądanych, w tym hospitalizacji i zgonów. Najczęstsze błędy to nakładanie nowego plastra bez usunięcia poprzedniego lub stosowanie wielu plastrów jednocześnie. W przypadku przerwania terapii powyżej 3 dni, zaleca się wznowienie leczenia od dawki 4,6 mg/24 h. Należy monitorować objawy żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), szczególnie u kobiet, oraz ryzyko odwodnienia, które może wymagać dożylnego uzupełnienia płynów i modyfikacji dawki. Regularna kontrola masy ciała jest wskazana ze względu na ryzyko jej utraty u pacjentów z chorobą Alzheimera.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne zapalenie skóry, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba Alzheimera, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor cholinesterazy, lek cholinomimetyczny, napad drgawkowy, niedrożność dróg moczowych, nudności, objawy pozapiramidowe, obturacyjna choroba płuc, odwodnienie, rywastygmina, system transdermalny, torsade de pointes, wymioty, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Thalidomide Accord
Talidomid wykazuje silne działanie teratogenne, powodując ciężkie wady wrodzone, dlatego jego stosowanie jest ściśle regulowane w ramach Programu Zapobiegania Ciąży. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u kobiet w ciąży oraz u kobiet mogących zajść w ciążę, chyba że spełnione są rygorystyczne warunki dotyczące stosowania skutecznej antykoncepcji przez minimum 4 tygodnie przed terapią, w trakcie leczenia oraz przez 4 tygodnie po zakończeniu terapii. Testy ciążowe o czułości ≥ 25 mIU/ml muszą być wykonywane co 4 tygodnie pod nadzorem medycznym. Mężczyźni stosujący talidomid muszą stosować prezerwatywy podczas kontaktów seksualnych z kobietami w ciąży lub mogącymi zajść w ciążę, nawet po wazektomii, przez cały okres leczenia i minimum 7 dni po jego zakończeniu. Wydawanie leku jest ograniczone czasowo (maksymalnie 4 tygodnie dla kobiet mogących zajść w ciążę, 12 tygodni dla pozostałych pacjentów), a niewykorzystane kapsułki należy zwrócić do apteki. Talidomid przenika do nasienia, co wymaga szczególnej ostrożności w zapobieganiu ciąży.
agenezja macicy, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, brak miesiączki, działanie teratogenne, gorączka neutropeniczna, hiperlipidemia, implant antykoncepcyjny, incydent naczyniowo-mózgowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność jajników, obrzęk naczynioruchowy, octan medroksyprogesteronu, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, parestezja, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, progesteron, Program Zapobiegania Ciąży, reakcja anafilaktyczna, system wewnątrzmaciczny, szpiczak mnogi, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wada wrodzona, wazektomia, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zakrzepica żył głębokich, zator płucny, zawał mięśnia sercowego, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Turnera, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Carvedilol-ratiopharm 25 mg
Karwedylol, jako nieselektywny antagonista receptorów β-adrenergicznych z działaniem α1-adrenolitycznym, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, z których większość nie wykazuje zależności od dawki. Wyjątkiem są zawroty głowy, zaburzenia widzenia, bradykardia oraz zaostrzenie niewydolności serca, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki. Niewydolność serca, obserwowana u 15,4% pacjentów leczonych karwedylolem (w porównaniu do 14,5% w grupie placebo), stanowi jedno z najczęstszych działań niepożądanych, szczególnie podczas zwiększania dawki u chorych z zastoinową niewydolnością serca. W początkowej fazie terapii częściej występują łagodne objawy, takie jak zawroty głowy, omdlenia, bóle głowy i osłabienie. Ponadto, karwedylol może powodować przemijające pogorszenie czynności nerek u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca oraz specyficzne nietrzymanie moczu u kobiet, które ustępuje po zakończeniu leczenia.
antagonista receptorów beta-adrenergicznych, astma, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, Carvedilol-ratiopharm, choroba naczyń obwodowych, chromanie przestankowe, cukrzyca utajona, depresja, dławica piersiowa, duszność, działanie alfa-adrenolityczne, enzymy wątrobowe, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipoglikemia, karwedylol, koszmary senne, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nadwrażliwość, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niestrawność, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, objaw Raynauda, obrzęk płuc, omamy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, psychoza, rumień wielopostaciowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, zaburzenia widzenia, zaburzenia wzwodu, zaburzenie snu, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie skóry, zaparcie, zatrzymanie zatokowo-przedsionkowe, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół suchego oka - Leksykon substancji czynnych
Adenozyna – Dawkowanie i sposób podawania
Adenozyna, dostępna w stężeniu 3 mg/ml (np. Adenocor, Adenosine Kabi), jest stosowana głównie w leczeniu napadowego częstoskurczu nadkomorowego u dorosłych i dzieci. Podanie odbywa się wyłącznie w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem kardiologicznym z ciągłym monitorowaniem EKG i ciśnienia tętniczego oraz dostępem do sprzętu resuscytacyjnego. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od szybkiego bolusa dożylnego 3 mg, z możliwością zwiększenia do 6 mg, a następnie do maksymalnej dawki 12 mg, podawanych w odstępach 1-2 minut. Po każdym podaniu konieczne jest natychmiastowe przepłukanie cewnika 0,9% roztworem NaCl. U dzieci dawka początkowa wynosi 0,1 mg/kg masy ciała (maksymalnie 6 mg), z możliwością zwiększenia o 0,1 mg/kg do maksymalnie 12 mg, przy czym Adenosine Kabi nie jest wskazany do stosowania pediatrycznego.
Adenocor, adenosine kabi, adenozyna, ampułko-strzykawka, blok przedsionkowo-komorowy, bolus, cewnik żylny, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz nadkomorowy, diagnostyka różnicowa częstoskurczu, EKG, monitoring serca, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, sól fizjologiczna, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nebilet 5 mg
Nebiwolol, substancja czynna leku Nebilet, wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych zależny od wskazania terapeutycznego. W terapii nadciśnienia tętniczego najczęściej obserwuje się działania niepożądane o charakterze łagodnym lub umiarkowanym, takie jak ból głowy, zawroty głowy, parestezje, zaparcia, nudności, biegunka, zmęczenie oraz obrzęki. Częstość występowania tych objawów mieści się w zakresie ≥1/100 do <1/10. Rzadziej pojawiają się bradykardia, niewydolność serca, blok przedsionkowo-komorowy, niedociśnienie tętnicze, duszność, skurcz oskrzeli, świąd, wysypka, impotencja oraz obrzęk naczynioruchowy. Dodatkowo, na podstawie doświadczeń z innymi beta-adrenolitykami, należy uwzględnić możliwość wystąpienia omamów, psychoz, zespołu Raynauda czy suchości spojówek.
astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, chromanie przestankowe, duszność, dysfagia, impotencja, koszmar senny, łuszczyca, nadciśnienie tętnicze, nebiwolol, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, obrzęk kończyn dolnych, obrzęk naczynioruchowy, omam, oziębienie kończyn, parestezja, POChP, pokrzywka, przewlekła niewydolność serca, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, skurcz oskrzeli, suchość spojówek, zaburzenie czucia, zaburzenie widzenia, zaparcie, zawrót głowy, zespół oczno-śluzówkowo-skórny, zespół Raynauda, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bisoprolol Vitabalans 10 mg
Bisoprolol Vitabalans, zawierający bisoprololu hemifumaran w dawkach 5 mg i 10 mg, jest selektywnym beta-adrenolitykiem stosowanym w terapii kardiologicznej. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego i obejmują zmęczenie, wyczerpanie, zawroty głowy oraz bóle głowy, które pojawiają się u ≥10% pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia, i zwykle ustępują w ciągu 1-2 tygodni. W obrębie układu sercowo-naczyniowego często występują objawy takie jak uczucie ziębnięcia lub drętwienia kończyn, zespół Raynauda oraz nasilenie chromania przestankowego. Niezbyt często obserwuje się bradykardię, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, niedociśnienie ortostatyczne oraz nasilenie niewydolności serca. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i zaparcia, występują często, natomiast zaburzenia snu i depresja pojawiają się niezbyt często.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, astenia, astma oskrzelowa, badanie laboratoryjne, beta-adrenolityk selektywny, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chromanie przestankowe, hemifumaran bisoprololu, hipertrójglicerydemia, hipoglikemia, łuszczyca, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, przeciwciała przeciwjądrowe, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, substancja czynna, wysypka łuszczycopodobna, zaburzenia potencji, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zapalenie spojówek, zapalenie wątroby, zespół Raynauda, zespół tocznia - Leksykon substancji czynnych
Fingolimod – Przedawkowanie
Fingolimod, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego w dawkach standardowych 0,5 mg lub rzadziej 0,25 mg, może w przypadku przedawkowania wywołać poważne zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, w tym bradykardię i bloki przedsionkowo-komorowe. W badaniach klinicznych tolerowano dawki nawet do 40 mg (80-krotność dawki terapeutycznej), jednak u większości badanych pojawił się łagodny ucisk w klatce piersiowej. Bradykardia pojawia się zwykle w ciągu 1 godziny od podania i osiąga maksimum w ciągu 6 godzin, a jej nasilenie stopniowo maleje w kolejnych dniach. Opisywano również przypadki bloków przedsionkowo-komorowych I, II i III stopnia oraz wydłużenia odstępu QTc ≥500 ms, które mogą stanowić zagrożenie życia.
blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy I stopnia, blok przedsionkowo-komorowy II stopnia, blok przedsionkowo-komorowy stopnia III, bradykardia, dializa, efekt chronotropowy, fingolimod, kapsułka twarda, monitorowanie EKG, reaktywność drobnych oskrzeli, stwardnienie rozsiane, stymulacja elektryczna serca, ucisk w klatce piersiowej, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QTc, wymiana osocza, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego