białko transportowe
Białka transportowe to specjalistyczne molekuły odpowiedzialne za przenoszenie różnych substancji przez błony komórkowe lub w płynach ustrojowych. Stanowią istotną grupę białek uczestniczących w utrzymaniu homeostazy organizmu, dostarczaniu składników odżywczych do komórek oraz usuwaniu produktów przemiany materii.
W praktyce klinicznej szczególne znaczenie mają takie białka transportowe jak albuminy (transportujące m.in. hormony steroidowe, bilirubinę, leki), transferyna (transport żelaza), ceruloplazmina (transport miedzi) czy lipoproteiny (transport lipidów). Zaburzenia funkcji lub ekspresji białek transportowych mogą prowadzić do poważnych konsekwencji klinicznych, jak np. hemochromatoza w przypadku nieprawidłowości transportu żelaza.
W farmakologii klinicznej białka transportowe odgrywają kluczową rolę w farmakokinetyce wielu leków, wpływając na ich biodostępność, dystrybucję w organizmie oraz interakcje. Znajomość profilu wiązania leku z białkami transportowymi pozwala na optymalizację dawkowania oraz przewidywanie potencjalnych interakcji lekowych, szczególnie u pacjentów z hipoalbuminemią lub innymi zaburzeniami białkowymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Ginkofar Extra 240 mg
Produkt leczniczy Ginkofar Extra zawiera 240 mg kwantyfikowanego suchego wyciągu z Ginkgo biloba i może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, fenprokumon) i przeciwpłytkowymi (np. klopidogrel, ASA, NLPZ), zwiększając ryzyko krwawień. Wyciąg wpływa na glikoproteinę P (P-gp), co może podnosić stężenia leków takich jak dabigatran eteksylan i talinolol, wymagając monitorowania parametrów krzepnięcia. Ponadto, wyciąg z miłorzębu może podwajać maksymalne stężenie nifedypiny (Cmax), nasilając działania niepożądane jak zawroty głowy, uderzenia gorąca i zaczerwienienie twarzy. Interakcje z lekami przeciwretrowirusowymi, zwłaszcza efawirenzem, wynikają z indukcji CYP3A4, co obniża stężenie leku i jego skuteczność terapeutyczną.
agregacja płytek, białko transportowe, biodostępność, bloker kanału wapniowego, charakterystyka produktu leczniczego, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, działanie przeciwzakrzepowe, efawirenz, glikoproteina p, izoenzym CYP3A4, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakrzepowy, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miłorzęb japoński, nifedypina, parametr krzepnięcia, parametr krzepnięcia krwi, stężenie nifedypiny w osoczu, terapia przeciwretrowirusowa, układ krzepnięcia, wyciąg z miłorzębu japońskiego, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Torvazin Plus
Produkt leczniczy Torvazin Plus, zawierający atorwastatynę i ezetymib, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, zwłaszcza przy aktywności fosfokinazy kreatynowej (CPK) przekraczającej 10-krotnie górną granicę normy (GGN). Przed rozpoczęciem terapii wskazane jest oznaczenie aktywności CPK u pacjentów z czynnikami ryzyka, takimi jak zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, choroby mięśniowe w wywiadzie, choroby wątroby, nadużywanie alkoholu czy wiek powyżej 70 lat. W przypadku istotnego podwyższenia CPK (>5-krotnie GGN) leczenie nie powinno być rozpoczynane lub należy je przerwać, a pacjentów należy monitorować klinicznie. Objawy takie jak ból, osłabienie czy skurcze mięśni, zwłaszcza z towarzyszącą gorączką lub złym samopoczuciem, wymagają natychmiastowej oceny i oznaczenia CPK. W razie potwierdzenia rabdomiolizy lub znacznego wzrostu CPK (>10-krotnie GGN) leczenie należy natychmiast przerwać. Ponadto, istnieje ryzyko immunozależnej miopatii martwiczej (IMNM) związanej ze statynami, wymagającej leczenia immunosupresyjnego.
aminotransferaza, atorwastatyna, białko transportowe, choroba wątroby, dziedziczne zaburzenia mięśniowe, ezetymib, fibrat, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor cytochromu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kamica żółciowa, kwas fusydowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, miastenia, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, niedoczynność tarczycy, nieproduktywny kaszel, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Bluescience 10 mg
Farmakokinetyka tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) jest silnie modyfikowana przez inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę zwiększa AUC o 100% i Cmax o 15%, a 400 mg/dobę odpowiednio o 400% i 22%) oraz ritonawir (200 mg 2x/dobę podwaja AUC bez wpływu na Cmax). Inne inhibitory CYP3A4 (sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie tadalafilu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejsza AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, co może skutkować zmniejszeniem jego skuteczności. Tadalafil nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, w tym warfaryny (10 mg i 20 mg) oraz kwasu acetylosalicylowego, ani nie wykazuje indukcji lub hamowania tych enzymów.
azotan, białko transportowe, CYP3A4, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, farmakokinetyka leku, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, selektywny inhibitor CYP3A4, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tiazydowy lek moczopędny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 5 mg + 10 mg
Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva jest lekiem złożonym przeznaczonym dla dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których kontrola lipidów została już osiągnięta przy stosowaniu rozuwastatyny i ezetymibu w oddzielnych preparatach, w identycznych dawkach. Dostępne dawki to 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, podawane raz na dobę, niezależnie od posiłku. Preparat nie jest wskazany do inicjacji terapii ani do modyfikacji dawkowania, które powinny być prowadzone wyłącznie za pomocą pojedynczych substancji czynnych. Szczególne zalecenia dotyczą pacjentów powyżej 70. roku życia, osób z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz tych z predyspozycjami do miopatii, u których dawka początkowa rozuwastatyny powinna wynosić 5 mg. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby, a także niezalecany u osób z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh 7-9 i >9 punktów).
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, miopatia, niewydolność wątroby, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir z atazanawirem, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Dabigatran Etexilate Viatris 150 mg
Dabigatran eteksylan jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol i dronedaron, zwiększają ekspozycję na dabigatran 2,1-2,5-krotnie (AUC i Cmax), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory P-gp (werapamil, amiodaron, chinidyna, takrolimus) podnoszą stężenia dabigatranu o 1,5-2,0-krotnie, co również zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania oraz rozważenia redukcji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na dabigatran do 67%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową. Ponadto, jednoczesne stosowanie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna, rywaroksaban) lub lekami hamującymi agregację płytek (ASA, klopidogrel, tikagrelor) istotnie zwiększa ryzyko krwawień, co potwierdzają dane z badania RE-LY, wskazujące na 2,5-krotny wzrost częstości dużych krwawień przy kojarzeniu leków przeciwzakrzepowych oraz podwojenie ryzyka przy stosowaniu ASA lub klopidogrelu.
amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, choroba wrzodowa, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor agregacji płytek, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, NLPZ, P-glikoproteina, pantoprazol, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, substancja lecznicza, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie funkcji wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron ASA 10 mg + 100 mg
Zahron ASA to preparat złożony zawierający rozuwastatynę oraz kwas acetylosalicylowy, dostępny w dawkach 5 mg + 100 mg, 10 mg + 100 mg oraz 20 mg + 100 mg, stosowany w profilaktyce chorób sercowo-naczyniowych. Standardowa dawka dla dorosłych to jedna kapsułka na dobę, przy czym terapia produktem złożonym powinna być rozpoczęta wyłącznie u pacjentów uprzednio ustabilizowanych na pojedynczych składnikach w analogicznych dawkach. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawkowania. Stosowanie jest przeciwwskazane u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz wątroby, a także u pacjentów z aktywną chorobą wątroby. W przypadku pacjentów z wynikiem 8-9 w skali Childa-Pugha zaleca się indywidualne dostosowanie dawki i ocenę czynności nerek, natomiast brak jest danych klinicznych dla wyników powyżej 9 punktów. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z określonymi polimorfizmami genetycznymi obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia zmniejszenia dawki lub stosowania pojedynczych składników.
Rozuwastatyna jest substratem białek transportowych OATP1B1 i BCRP, a ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, wzrasta podczas jednoczesnego stosowania z lekami podnoszącymi jej stężenie, takimi jak cyklosporyna czy inhibitory proteazy (np. rytonawir z atazanawirem, lopinawirem lub tipranawirem). W takich przypadkach zaleca się rozważenie alternatywnych terapii lub czasowe odstawienie rozuwastatyny, co w praktyce oznacza konieczność rezygnacji z preparatu złożonego Zahron ASA na rzecz terapii komponentami. Dodatkowo, większe dawki kwasu acetylosalicylowego mogą osłabiać działanie rozuwastatyny, dlatego nie należy stosować dodatkowych dawek ASA podczas terapii produktem. Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności. Kapsułki należy przyjmować raz na dobę, o dowolnej porze dnia, podczas posiłku, połykać w całości, popijając dużą ilością płynu, bez rozgryzania lub dzielenia.
białka transportowe OATP1B1 i BCRP, białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, inhibitor proteazy, lopinawir, miopatia, polimorfizm genetyczny, profilaktyka chorób sercowo-naczyniowych, rabdomioliza, różnice etniczne, rozuwastatyna i kwas acetylosalicylowy, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Calipra 40 mg
Atorwastatyna w dawce 40 mg (Calipra) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym u osób z nietolerancją laktozy (183,26 mg laktozy na tabletkę). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest czynna choroba wątroby lub utrzymujące się ponad trzykrotne przekroczenie górnej granicy normy aminotransferaz. Równocześnie stosowanie z lekami przeciwwirusowymi zawierającymi glekaprewir z pibrentaswirem jest zabronione ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz u kobiet w wieku rozrodczym bez skutecznej antykoncepcji.
atorwastatyna, białko transportowe, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka cukrzycy, dziedziczna choroba mięśni, glekaprewir z pibrentaswirem, hepatotoksyczność statyn, inhibitor cytochromu P450, lek przeciwwirusowy, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór laktazy, niedoczynność tarczycy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, podwyższone aminotransferazy, podwyższone BMI, rabdomioliza, reakcja alergiczna na statyny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zaburzenie lipidowe, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę (15 mg, 30 mg lub 40 mg) oraz ezetymib (10 mg), jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, u których dawki poszczególnych składników zostały wcześniej ustalone w terapii oddzielnymi preparatami. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana o stałej porze, z lub bez posiłku. Ezehron Duo nie jest przeznaczony do inicjacji leczenia – włączanie terapii lub zmiany dawkowania należy przeprowadzać za pomocą oddzielnych leków, a następnie przejść na preparat złożony. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną od dawki 5 mg. Stosowanie Ezehron Duo jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (Child-Pugh ≥7) oraz aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, białko transportowe, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, łagodna niewydolność wątroby, leki wiążące kwasy żółciowe, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir, skala Childa-Pugha, typranawir, umiarkowana niewydolność wątroby, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron Combi 10 mg + 5 mg
Zahron Combi to preparat łączący rozuwastatynę i amlodypinę w jednej kapsułce, dostępny w czterech wariantach dawkowania: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Lek przeznaczony jest wyłącznie dla pacjentów już stabilnie leczonych poszczególnymi składnikami w stałych dawkach, a standardowa dawka to jedna kapsułka na dobę. W przypadku konieczności zmiany dawki któregokolwiek składnika, zaleca się przerwanie stosowania preparatu złożonego i powrót do terapii indywidualnej w celu optymalizacji dawkowania. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz aktywną chorobą wątroby. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów dializowanych oraz u osób z wynikiem Child-Pugh 8-9, ze względu na zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz z określonymi polimorfizmami genetycznymi może być konieczne dostosowanie dawki rozuwastatyny.
aktywna choroba wątroby, amlodypiny bezylan, beta-adrenolityk, białko transportowe, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dializa, dieta niskocholesterolowa, ekspozycja ogólnoustrojowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, interakcja lekowa, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, OATP1B1 i BCRP, polimorfizm genetyczny, rozuwastatyna i amlodypina, rozuwastatyna wapniowa, skala Childa-Pugha, tiazydowy lek moczopędny, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Calperos Osteo 1000 mg + 880 IU
Produkt leczniczy Calperos Osteo zawiera 1000 mg wapnia (w postaci 2500 mg węglanu wapnia) oraz 880 IU (22 µg) cholekalcyferolu (witaminy D3). Wapń jest wchłaniany głównie w proksymalnej części jelita cienkiego z efektywnością 30-40%, a jego homeostaza jest regulowana hormonalnie, z 99% wapnia zlokalizowanego w tkance kostnej i zębach. We krwi wapń występuje w trzech frakcjach: około 50% w formie zjonizowanej, 5% jako kompleksy z anionami, oraz 45% związany z białkami osocza, głównie albuminami. Wydalanie wapnia odbywa się przez nerki, przewód pokarmowy i skórę, z kluczową rolą filtracji kłębuszkowej i reabsorpcji kanalikowej w nerkach. Witamina D3 jest wchłaniana w jelicie w obecności tłuszczów i kwasów żółciowych, następnie podlega hydroksylacji w wątrobie (do 25-hydroksycholekalcyferolu) i nerkach (do aktywnego 1,25-dihydrocholekalcyferolu). Niewykorzystana witamina D3 jest magazynowana w tkance tłuszczowej i mięśniowej, a jej metabolity są wydalane z kałem i moczem, z okresem półtrwania w osoczu trwającym kilka dni.
25-hydroksycholekalcyferol, albumina, białko osocza, białko transportowe, białko transportujące wapń, cholekalcyferol, enterocyt, filtracja kłębuszkowa, homeostaza wapniowa, interakcja synergistyczna, kwas żółciowy, okres półtrwania, postać zjonizowana, proksymalna część jelita cienkiego, tkanka kostna, tkanka mięśniowa, tkanka tłuszczowa, wchłanianie kanalikowe, wchłanianie zwrotne w kanalikach nerkowych, węglan wapnia, witamina D3, wydalanie nerkowe, zaburzenia połykania - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron Combi 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Zahron Combi zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, co wiąże się z licznymi interakcjami farmakokinetycznymi i farmakodynamicznymi. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulec znacznemu zwiększeniu pod wpływem inhibitorów tych białek, np. cyklosporyny (7,1-krotne ↑ AUC), inhibitorów proteaz (2,1-3,1-krotne ↑ AUC), gemfibrozylu (1,9-krotne ↑ AUC) czy ezetymibu (1,2-krotne ↑ AUC). Leki zobojętniające kwas solny zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna obniża AUC o 20% i Cmax o 30%. Rozuwastatyna może wpływać na INR u pacjentów stosujących antagoniści witaminy K, co wymaga monitorowania. Ponadto, jednoczesne stosowanie kwasu fusydowego jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Amlodypina, metabolizowana przez CYP3A4, może mieć zwiększoną ekspozycję przy stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, makrolidy), co zwiększa ryzyko hipotensji, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co wymaga ostrożności i monitorowania ciśnienia tętniczego.
antagonista witaminy K, azol przeciwgrzybiczny, białko transportowe, biodostępność amlodypiny, cyklosporyna, dantrolen, enzym wątrobowy, erytromycyna, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, kwas fusydowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek zobojętniający kwas solny, miopatia, omdlenie, rabdomioliza, symwastatyna, takrolimus, terapia hipolipemizująca, transporter BCRP, transporter wychwytu wątrobowego OATP1B1, triglicerydy, zawroty głowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Autokila 200 mg
Hydroksychlorochina, składnik aktywny Hydroxychloroquine TZF, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 79% (±12%) i osiąga maksymalne stężenia w osoczu po 3-4 godzinach. Lek wykazuje bardzo dużą objętość dystrybucji (5500 l w krwi, 44 000 l w osoczu) oraz kumuluje się w tkankach takich jak oczy, nerki, wątroba i płuca, a także w krwinkach (współczynnik krew/osocze 7,2). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2C8, CYP3A4, CYP2D6, FMO-1 i MAO-A, bez dominacji pojedynczego izoenzymu CYP. Hydroksychlorochina ma długi okres półtrwania 30-50 dni, a 20-25% dawki jest wydalane z moczem w formie niezmienionej. W stanie stacjonarnym u pacjentów z toczniem lub RZS stężenia we krwi wynoszą 450-490 ng/ml przy dawce 200 mg/dobę oraz 870-970 ng/ml przy dawce 400 mg/dobę, a farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 200-500 mg/dobę.
białko transportowe, biodostępność bezwzględna, cytochrom P450, dystrybucja leku, farmakokinetyka liniowa, hydroksychlorochina, inhibitor CYP2D6, interakcja lekowa, izoenzym CYP2C8, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, kumulacja tkankowa, monoaminooksydaza A, monooksygenaza flawinowa, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, populacja pediatryczna, profil eliminacji, reumatoidalne zapalenie stawów, siarczan hydroksychlorochiny, toczeń rumieniowaty, wiek podeszły - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kastel 10 mg + 10 mg
Lek Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, dostępny jest w czterech dawkach: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, podawany w postaci kapsułek twardych raz na dobę, niezależnie od posiłków. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, uwzględniając funkcję nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min – maksymalna dawka ramiprylu 10 mg, 30-60 ml/min – 5 mg), funkcję wątroby (przeciwwskazanie przy ciężkich zaburzeniach i czynnej chorobie wątroby) oraz czynniki genetyczne i wiek pacjenta (powyżej 70 lat zalecana dawka początkowa rozuwastatyny 5 mg i ramiprylu 1,25 mg, jednak leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych). Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 18 roku życia oraz pacjentów wymagających rozuwastatyny w dawce 40 mg. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz z polimorfizmami genetycznymi zaleca się mniejsze dawki rozuwastatyny, co również wymaga stosowania leków jednoskładnikowych na początku terapii.
W przypadku jednoczesnego stosowania leku Kastel z inhibitorami białek transportowych rozuwastatyny (np. cyklosporyną, inhibitorami proteaz) istnieje zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania lub czasowego odstawienia leku. U pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii zalecana dawka początkowa rozuwastatyny wynosi 5 mg, a leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych. Podczas terapii konieczne jest stosowanie diety obniżającej stężenie cholesterolu. Ze względu na stałe dawki produktu złożonego Kastel, nie jest on odpowiedni do inicjowania leczenia u pacjentów wymagających indywidualnego dostosowania dawek, w tym osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, miopatia, OATP1B1, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna 40 mg, rozuwastatyna i ramipryl, rytonawir z atazanawirem, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valarox 160 mg + 10 mg
Valarox to lek złożony zawierający rozuwastatynę i walsartan, przeznaczony do leczenia pacjentów z hipercholesterolemią i nadciśnieniem tętniczym, stosowany po uprzednim ustabilizowaniu terapii poszczególnymi składnikami. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, dostosowana do wcześniej stosowanych dawek rozuwastatyny i walsartanu. Dostępne dawki to: 10 mg rozuwastatyny + 80 mg walsartanu, 20 mg rozuwastatyny + 80 mg walsartanu, 10 mg rozuwastatyny + 160 mg walsartanu oraz 20 mg rozuwastatyny + 160 mg walsartanu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek nie jest wymagana modyfikacja dawki, natomiast lek jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤10 ml/min) oraz u pacjentów z GFR <60 ml/min/1,73m² przy jednoczesnym stosowaniu aliskirenu.
białko transportowe, cholestaza, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ogólnoustrojowa, GFR, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, miopatia, nadciśnienie tętnicze, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, substancja czynna, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zahron Combi 20 mg + 5 mg
Produkt Zahron Combi, zawierający rozuwastatynę (10 mg lub 20 mg) oraz amlodypinę (5 mg lub 10 mg), jest wskazany do stosowania u pacjentów już uprzednio leczonych stałymi dawkami obu składników jednocześnie. Standardowa dawka to jedna kapsułka na dobę, przy czym dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane na podstawie wcześniejszej terapii. Produkt nie jest zalecany jako leczenie początkowe. W przypadku konieczności zmiany dawki któregokolwiek składnika (np. z powodu nowych schorzeń, zmian stanu klinicznego lub interakcji lekowych), należy przerwać stosowanie preparatu złożonego i przejść na monoterapię poszczególnymi substancjami w celu ustalenia odpowiedniego dawkowania. Zahron Combi może być stosowany u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w skojarzeniu z tiazydowymi diuretykami, lekami blokującymi receptory alfa- i beta-adrenergiczne oraz inhibitorami ACE bez konieczności modyfikacji dawki amlodypiny. Nie wymaga się także zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku oraz u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, natomiast jest przeciwwskazany u chorych z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby.
amlodypina bezylan, atazanawir, badanie farmakokinetyczne, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dializoterapia, dieta niskocholesterolowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy, lek blokujący receptory alfa-adrenergiczne, lopinawir, miopatia, nadciśnienie tętnicze, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna wapniowa, rytonawir, skala Childa-Pugha, tiazydowy lek moczopędny, tipranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Dabigatran – Interakcje
Dabigatran eteksylat jest substratem P-glikoproteiny (P-gp), co stanowi główny mechanizm licznych interakcji lekowych wpływających na jego farmakokinetykę i bezpieczeństwo terapii przeciwzakrzepowej. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir z pibrentaswirem, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na dabigatran (wzrost AUC₀‐ᵤ i Cₘₐₓ o 2,1-2,5-krotnie), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory o umiarkowanym wpływie, takie jak werapamil (zwiększenie ekspozycji 1,5-2,8-krotnie zależnie od postaci i czasu podania), amiodaron (1,5-1,6-krotny wzrost), chinidyna (1,5-1,6-krotny wzrost), klarytromycyna (1,15-1,19-krotny wzrost) oraz tikagrelor (1,46-1,95-krotny wzrost), wymagają zachowania ostrożności i monitorowania ryzyka krwawień, a w przypadku werapamilu rozważenia zmniejszenia dawki dabigatranu do 110 mg 2× dziennie. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają ekspozycję na dabigatran o około 65%, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Nie zaleca się także kojarzenia dabigatranu z inhibitorami proteazy (np. rytonawirem) ze względu na nieznany, potencjalnie wysoki wpływ na P-gp.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, dziurawiec, farmakokinetyka dabigatranu, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir z pibrentaswirem, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-glikoproteiny, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objaw krwawienia, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, stężenie dabigatranu, stężenie osoczowe, sulfinpirazon, takrolimus, terapia przeciwzakrzepowa, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, co powoduje około 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotne zwiększenie ekspozycji na ezetymib u pacjentów z niewydolnością nerek. Inhibitory proteaz, takie jak atazanawir/rytonawir, zwiększają AUC rozuwastatyny 3-krotnie, co wymaga redukcji dawki do maksymalnie 10 mg. Gemfibrozyl podwaja AUC rozuwastatyny i zwiększa stężenie ezetymibu o około 1,7 raza, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, podobnie jak stosowanie kwasu fusydowego, które jest przeciwwskazane bez przerwania terapii statyną. Ponadto, tikagrelor może powodować kumulację rozuwastatyny i pogorszenie funkcji nerek, co wymaga monitorowania czynności nerek i kinazy kreatynowej. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi z grupy kumaryny (np. warfaryna) mogą prowadzić do wzrostu INR, co wymaga ścisłej kontroli tego parametru. Alkohol może nasilać hepatotoksyczność statyn i zmniejszać skuteczność terapii hipolipemizującej, dlatego zaleca się jego ograniczenie.
antagonista witaminy K, BCRP, białko transportowe, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, ezetymib, fenofibrat, fluindion, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, INR, itrakonazol, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kolestyramina, kwas fusydowy, lek zobojętniający, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, parytaprewir, rabdomioliza, regorafenib, ryfampicyna, rytonawir, sofosbuwir, tikagrelor, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Suvardio Plus 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, powodujące 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, co stanowi bezwzględne przeciwwskazanie. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC rozuwastatyny do 3,1-krotnie, a gemfibrozyl podwaja ekspozycję na rozuwastatynę, zwiększając ryzyko miopatii. Fenofibrat podnosi stężenie ezetymibu o 1,5 raza, co wiąże się z ryzykiem kamicy żółciowej. Kwas fusydowy i tikagrelor zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy, wymagając przerwania terapii lub ścisłego monitorowania czynności nerek i aktywności kinazy kreatynowej. Ponadto, leki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a kolestyramina redukuje AUC ezetymibu o 55%, co może osłabiać skuteczność terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir/rytonawir, BCRP, białko transportowe, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, erytromycyna, fenofibrat, fluindion, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, interakcje lekowe, kamica żółciowa, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kolestyramina, kwas fusydowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i ezetymib, symeprewir, tikagrelor, warfaryna, welpataswir, wodorotlenek glinu i magnezu - Leksykon leków
Interakcje leku – Zahron ASA 5 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Zahron ASA, zawierający rozuwastatynę i kwas acetylosalicylowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może wzrastać nawet 7-krotnie (np. przy jednoczesnym stosowaniu z cyklosporyną), co znacząco zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Inhibitory proteazy (np. atazanawir z rytonawirem) mogą podnieść AUC rozuwastatyny do 3,1-krotności, a gemfibrozyl do 1,9-krotności. W przypadku wzrostu ekspozycji o ≥2-krotność zaleca się rozpoczęcie terapii rozuwastatyną od dawki 5 mg/dobę i dostosowanie maksymalnej dawki tak, aby nie przekraczała ekwiwalentu 40 mg/dobę rozuwastatyny bez interakcji. Z kolei leki zobojętniające sok żołądkowy mogą zmniejszać stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna obniża AUC o 20%. Rozuwastatyna nie wykazuje istotnego wpływu na izoenzymy cytochromu P450, co ogranicza ryzyko interakcji metabolicznych.
agregacja płytek krwi, antagonista aldosteronu, antagonista witaminy K, białko oporności raka piersi, białko transportowe, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipolipemizujące, działanie przeciwpłytkowe, enzym cytochromu P450, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor ACE, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, kinaza fosfokreatynowa, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, międzynarodowy wskaźnik normalizowany, miopatia, morfologia krwi, ostra niewydolność nerek, polipeptyd transportujący aniony organiczne, prostaglandyna nerkowa, przesączanie kłębuszkowe, rabdomioliza, rozuwastatyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, toksyczność hematologiczna, transporter pompy lekowej BCRP, transporter wychwytu wątrobowego OATP1B1, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosulip Plus 40 mg + 10 mg
Lek Rosulip Plus zawiera rozuwastatynę 40 mg oraz ezetymib 10 mg i jest wskazany dla dorosłych pacjentów, u których osiągnięto już kontrolę lipidów stosując te substancje oddzielnie w identycznych dawkach. Preparat nie jest zalecany do inicjacji terapii hipolipemizującej. Zalecana dawka to 1 kapsułka raz na dobę, przyjmowana doustnie, z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowanym upośledzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny <60 mL/min) nie zaleca się rozpoczynania terapii preparatem Rosulip Plus, a dawkę rozuwastatyny należy ustalić indywidualnie, zaczynając od 5 mg w formie monoterapii. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności nerek, umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh >7), aktywną chorobą wątroby, u osób pochodzenia azjatyckiego oraz u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii, jeśli nie można zastosować niższej dawki rozuwastatyny.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, białko transportowe OATP1B1, dieta obniżająca stężenie lipidów, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lek wiążący kwasy żółciowe, miopatia, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, sekwestrant kwasu żółciowego, skala Childa-Pugha, terapia hipolipemizująca, upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Echinapur 100 mg
Produkt leczniczy Echinapur w dawce 100 mg, zawierający wyciąg gęsty z ziela jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea), nie wykazuje dotychczas istotnych interakcji farmakologicznych z innymi lekami, w tym z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 oraz lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwwirusowymi. Pomimo braku potwierdzonych interakcji, zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z lekami immunosupresyjnymi (np. cyklosporyną, takrolimusem) ze względu na potencjalne teoretyczne zmniejszenie ich efektu immunosupresyjnego. Produkt zawiera substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna (78,5 mg/tabletkę) oraz czerwień koszenilowa (E 124, 0,98 mg/tabletkę), które mogą wywoływać reakcje alergiczne lub nietolerancje u wrażliwych pacjentów, zwłaszcza z niedoborem laktazy lub nadwrażliwością na barwnik.
białko transportowe, choroba autoimmunologiczna, cyklosporyna, cytochrom P450, czerwień koszenilowa, echinacea purpurea, efekt immunomodulujący, efekt immunosupresyjny, farmakokinetyka, laktoza jednowodna, lek immunosupresyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, reakcja alergiczna, takrolimus, układ odpornościowy, właściwości immunomodulujące, właściwości immunostymulujące, wyciąg z jeżówki purpurowej, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Plerixafor Biofar 20 mg/ml
Plerixafor Biofar (20 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje niski potencjał interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Badania in vitro wskazują, że pleryksafor nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 (CYP), ani nie działa jako ich induktor lub inhibitor, co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten system enzymatyczny. Ponadto, pleryksafor nie jest substratem ani inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co zmniejsza prawdopodobieństwo interakcji z lekami zależnymi od tego transportera. W praktyce klinicznej stosowanie pleryksaforu w połączeniu z rytuksymabem i G-CSF jest bezpieczne i skuteczne, nie wpływając negatywnie na mobilizację komórek CD34+ u pacjentów z chłoniakiem nieziarniczym.
białko transportowe, chłoniak nieziarniczy, choroba limfoproliferacyjna, cytochrom P-450, czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów, działanie immunomodulujące, glikoproteina p, inhibitor enzymów, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, komórki CD34+, mobilizacja komórek macierzystych, plerixafor, przeciwciało monoklonalne, receptor CXCR4, rytuksymab, substrat glikoproteiny P - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo Plus 40 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Crosuvo Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany do stosowania u dorosłych pacjentów, u których uzyskano kontrolę hipercholesterolemii podczas terapii oddzielnymi składnikami w dawkach odpowiadających preparatowi złożonemu. Terapia powinna być inicjowana preparatami oddzielnymi, a po ustaleniu odpowiedniej dawki możliwe jest przejście na produkt złożony. Zalecana dawka dobowa to jedna tabletka, przyjmowana niezależnie od posiłku, z zachowaniem stałej pory podawania. U pacjentów powyżej 70. roku życia, z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 60 ml/min), pochodzenia azjatyckiego oraz u osób z predyspozycjami do miopatii zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg rozuwastatyny, stosując oddzielne preparaty. Stosowanie dawki 40 mg + 10 mg jest przeciwwskazane u tych grup pacjentów. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh > 7) stosowanie produktu jest przeciwwskazane lub niezalecane.
atazanawir, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, czynniki predysponujące do miopatii, dysfagia, ekspozycja na rozuwastatynę, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwasy żółciowe, lipidy, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, środek wiążący kwasy żółciowe, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valarox 160 mg + 20 mg
Valarox to preparat złożony zawierający rozuwastatynę i walsartan, dostępny w dawkach 10 mg + 80 mg, 20 mg + 80 mg, 10 mg + 160 mg oraz 20 mg + 160 mg, podawany w formie tabletek powlekanych, z zalecaną dawką jednej tabletki na dobę. Terapia powinna być poprzedzona stabilizacją na poszczególnych składnikach podawanych jednocześnie, a dawka Valarox ustalana na podstawie dotychczas stosowanych dawek. Nie wymaga modyfikacji u pacjentów w podeszłym wieku, z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny >10 ml/min), natomiast jest przeciwwskazany u osób z ciężkimi zaburzeniami nerek oraz czynna chorobą wątroby, ciężkimi zaburzeniami wątroby, żółciową marskością i cholestazą. U pacjentów z wynikiem 8-9 w skali Childa-Pugha obserwuje się zwiększoną ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga oceny czynności nerek, a u osób z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby bez cholestazy nie należy przekraczać dawki 80 mg walsartanu na dobę.
aliskiren, atazanawir, białko transportowe, cholestaza, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta niskocholesterolowa, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1 i BCRP, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i walsartan, rytonawir, skala Childa-Pugha, tabletka powlekana, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żółciowa marskość wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Kastel 10 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Kastel zawiera rozuwastatynę i ramipryl, które wykazują liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a jej stężenie w osoczu może ulegać znacznemu zwiększeniu przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów tych transporterów, co podnosi ryzyko miopatii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do łącznego stosowania z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) powodują 3- do 7-krotne wzrosty ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając redukcji dawki do maksymalnie 10 mg/dobę. Podobnie darolutamid i regorafenib zwiększają AUC rozuwastatyny odpowiednio 5,2- i 3,8-krotnie. Fibraty, zwłaszcza gemfibrozyl (1,9-krotne zwiększenie AUC), oraz niacyna w dawkach >1 g/dobę zwiększają ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu z rozuwastatyną. Leki zobojętniające zawierające wodorotlenek magnezu i glinu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, dlatego zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między podaniem. Erytromycyna zmniejsza AUC rozuwastatyny o 20%, jednak bez konieczności modyfikacji dawki. Tikagrelor może zwiększać ryzyko kumulacji rozuwastatyny i nefrotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji nerek i poziomu kinazy fosfokreatynowej.
atazanawir z rytonawirem, BCRP, białko transportowe, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ezetymib, fibraty, flukonazol, hepatotoksyczność statyn, hipercholesterolemia, inhibitor ACE, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas nikotynowy, lek zobojętniający, miopatia, OATP1B1, perystaltyka jelit, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i ramipryl, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, spadek ciśnienia tętniczego, tikagrelor, welpataswir, wodorotlenek magnezu i glinu - Leksykon leków
Interakcje leku – Daxanlo 110 mg
Dabigatran eteksylan, będący substratem P-glikoproteiny (P-gp), wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, powodują znaczne (2,1-2,5-krotne) zwiększenie stężenia dabigatranu, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Inhibitory P-gp o mniejszym nasileniu (np. werapamil, amiodaron, chinidyna, klarytromycyna, tikagrelor) zwiększają stężenie dabigatranu 1,2-1,9-krotnie i wymagają ostrożności oraz monitorowania klinicznego. Induktory P-gp (ryfampicyna, ziele dziurawca, karbamazepina, fenytoina) obniżają stężenie dabigatranu nawet do 67%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory proteazy (np. rytonawir) mogą potencjalnie wpływać na P-gp, dlatego ich stosowanie z dabigatranem jest niezalecane.
ablacja cewnikowa, agregacja płytek krwi, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, centralny cewnik żylny, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, P-glikoproteina, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Suvardio 20 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną (Suvardio) u pacjentów z hipercholesterolemią należy wdrożyć standardową dietę niskocholesterolową, którą pacjent powinien kontynuować przez cały okres leczenia. Dawka początkowa wynosi zwykle 5 mg lub 10 mg doustnie raz na dobę, dostosowywana indywidualnie w zależności od stężenia cholesterolu, ryzyka sercowo-naczyniowego oraz tolerancji leku. Po 4 tygodniach możliwe jest zwiększenie dawki, jednak dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, zwłaszcza z rodzinną hipercholesterolemią, i powinna być stosowana pod nadzorem specjalisty. W badaniach profilaktyki zdarzeń sercowo-naczyniowych stosowano dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się dawkę początkową 5 mg, bez konieczności dalszych modyfikacji związanych z wiekiem. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie 40 mg jest przeciwwskazane; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lek jest przeciwwskazany. W przypadku zaburzeń czynności wątroby (Child-Pugh 8-9) zaleca się dawkę 5 mg i ocenę funkcji nerek, natomiast u pacjentów z aktywną chorobą wątroby stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane.
BCRP, białko transportowe, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, czynna choroba wątroby, czynnik ryzyka miopatii, dieta niskocholesterolowa, dieta zmniejszająca stężenie cholesterolu, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Danengo 150 mg
Dabigatran eteksylan (Danengo) jest substratem transportera P-gp, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol, dronedaron, itrakonazol, cyklosporyna oraz glekaprewir/pibrentaswir, zwiększają ekspozycję na dabigatran 2,1-2,5-krotnie (AUC0-∞ i Cmax), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko krwawień. Inhibitory o umiarkowanym działaniu, np. werapamil (wzrost ekspozycji do 2,8-krotnie zależnie od postaci i czasu podania), amiodaron (wzrost AUC o 1,6-krotnie i Cmax o 1,5-krotnie), chinidyna (wzrost ekspozycji o ok. 1,5-krotnie) oraz tikagrelor (wzrost ekspozycji 1,46-1,95-krotnie) wymagają ostrożności, monitorowania klinicznego i ewentualnej modyfikacji dawki dabigatranu. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna (zmniejszenie AUC i Cmax o około 65-67%), ziele dziurawca, karbamazepina i fenytoina, obniżają stężenia dabigatranu, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności przeciwzakrzepowej i jest wskazaniem do unikania ich jednoczesnego stosowania.
ablacja cewnikowa, amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylat, dekstran, desyrudyna, digoksyna, doustny antykoagulant, dronedaron, enoksaparyna, fenytoina, fondaparynuks, glekaprewir/pibrentaswir, glikoproteina p, heparyna niefrakcjonowana, heparyna niskocząsteczkowa, induktor P-gp, inhibitor P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pantoprazol, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, stężenie dabigatranu, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Teriflunomide Zentiva 14 mg
Teriflunomid, stosowany w dawce 14 mg, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne induktory CYP450 (np. ryfampicyna 600 mg/dobę przez 22 dni) obniżają stężenie teriflunomidu o około 40%, co wymaga ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Substancje takie jak cholestyramina i węgiel aktywowany gwałtownie zmniejszają stężenie teriflunomidu poprzez przerwanie krążenia jelitowo-wątrobowego, co jest przeciwwskazane poza sytuacją przyspieszonej eliminacji leku. Teriflunomid działa jako inhibitor CYP2C8, zwiększając Cmax repaglinidu 1,7-krotnie i AUC 2,4-krotnie, co wymaga monitorowania i ostrożności przy stosowaniu leków metabolizowanych przez ten enzym. Ponadto, teriflunomid podnosi stężenia etynyloestradiolu (Cmax 1,58x, AUC0-24 1,54x) i lewonorgestrelu (Cmax 1,33x, AUC0-24 1,41x), co należy uwzględnić przy doborze antykoncepcji.
białko oporności raka piersi, białko transportowe, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, glikoproteina p, hepatotoksyczność, hydroliza, induktor cytochromu P450, inhibitor OAT3, interakcja farmakologiczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, lewonorgestrel, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, parametr funkcji wątroby, polipeptyd transportujący aniony organiczne, reduktaza HMG-CoA, repaglinid, rozuwastatyna, substancja czynna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C8, teriflunomid, transporter anionów organicznych, utlenianie, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ezehron Duo 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, jest wskazany dla dorosłych pacjentów z kontrolowaną hipercholesterolemią, u których dawki obu substancji czynnych zostały wcześniej ustalone indywidualnie w terapii skojarzonej. Dostępny jest w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, przyjmowanych raz na dobę, niezależnie od posiłku. Nie jest zalecany do inicjacji leczenia, a modyfikacje dawkowania powinny być dokonywane wyłącznie przy użyciu oddzielnych preparatów. U pacjentów powyżej 70. roku życia oraz u osób z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zaleca się początkową dawkę rozuwastatyny 5 mg. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz z umiarkowaną lub ciężką niewydolnością wątroby (7-9 i >9 punktów w skali Childa-Pugha), a także u osób z aktywną chorobą wątroby.
aktywna choroba wątroby, białko transportowe, białko transportujące, ciężka niewydolność nerek, cyklosporyna, ezetymib, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, kwas żółciowy, łagodna niewydolność wątroby, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Childa-Pugha, stężenie lipidów, substancja czynna, umiarkowana niewydolność nerek