Interakcje leku
Teriflunomide Zentiva 14 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Teriflunomid, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym Teriflunomide Zentiva (14 mg), wchodzi w różnorodne interakcje z innymi lekami i substancjami, które należy uwzględnić w procesie terapeutycznym. Głównym szlakiem metabolizmu teriflunomidu jest hydroliza, natomiast utlenianie stanowi szlak drugorzędny. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis interakcji farmakologicznych, które mogą wystąpić podczas stosowania tego produktu leczniczego.¹

Interakcje farmakokinetyczne innych substancji z teriflunomidem

Silne induktory cytochromu P450 (CYP) oraz białek transportowych mogą znacząco obniżać stężenie teriflunomidu w organizmie. Udowodniono, że jednoczesne wielokrotne podawanie ryfampicyny (600 mg raz na dobę przez 22 dni), która jest induktorem CYP2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 3A oraz induktorem transportera wyrzutu leków glikoproteiny P (P-gp) i białka oporności raka piersi (BCRP), powoduje około 40% zmniejszenie ekspozycji na teriflunomid (przy badaniu z pojedynczą dawką 70 mg). Z tego powodu ryfampicyna oraz inne znane silne induktory CYP i białek transportowych, takie jak karbamazepina, fenobarbital, fenytoina i dziurawiec zwyczajny, powinny być stosowane z ostrożnością podczas terapii teriflunomidem.²

Cholestyramina lub węgiel aktywowany mogą prowadzić do gwałtownego obniżenia stężenia teriflunomidu we krwi. Nie zaleca się równoczesnego stosowania tych substancji z teriflunomidem, gdyż powoduje to szybkie i istotne zmniejszenie stężenia leku w osoczu. Mechanizm działania polega na przerwaniu krążenia jelitowo-wątrobowego i/lub usuwaniu teriflunomidu ze światła przewodu pokarmowego. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy pożądana jest przyspieszona eliminacja teriflunomidu z organizmu.³

Interakcje farmakokinetyczne teriflunomidu z innymi substancjami

Wpływ na substraty CYP2C8 (repaglinid): Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu zaobserwowano istotne zwiększenie stężenia repaglinidu we krwi – maksymalne stężenie (Cmax) wzrosło 1,7-krotnie, a pole pod krzywą zależności stężenia we krwi od czasu (AUC) wzrosło 2,4-krotnie. Świadczy to o tym, że teriflunomid działa jako inhibitor CYP2C8 in vivo. Z tego powodu leki metabolizowane przez CYP2C8, takie jak repaglinid, paklitaksel, pioglitazon czy rozyglitazon, należy stosować z ostrożnością w trakcie leczenia teriflunomidem.⁴

Wpływ na doustne środki antykoncepcyjne: Wykazano, że teriflunomid może zwiększać stężenie składników doustnych środków antykoncepcyjnych. Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu obserwowano wzrost średniej wartości Cmax i AUC0-24 (pole pod krzywą zależności stężenia we krwi od czasu w ciągu 24 godzin) dla etynyloestradiolu (odpowiednio 1,58 i 1,54 razy) oraz dla lewonorgestrelu (odpowiednio 1,33 i 1,41 razy). Chociaż nie przewiduje się negatywnego wpływu tej interakcji na skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych, należy wziąć ją pod uwagę podczas wyboru lub dostosowywania leczenia tymi preparatami stosowanymi jednocześnie z teriflunomidem.⁵

Wpływ na substraty CYP1A2 (kofeina): Wielokrotne podawanie teriflunomidu powodowało zmniejszenie średniej wartości Cmax kofeiny o 18% oraz AUC o 55%. Sugeruje to, że teriflunomid może działać jako słaby induktor CYP1A2 in vivo. Należy zachować ostrożność podczas stosowania teriflunomidu z lekami metabolizowanymi przez CYP1A2, takimi jak duloksetyna, alosetron, teofilina i tyzanidyna, ponieważ może dojść do obniżenia skuteczności tych preparatów.⁶

Wpływ na warfarynę: Badania wykazały, że wielokrotne podawanie teriflunomidu nie wpływało na farmakokinetykę S-warfaryny, co wskazuje, że teriflunomid nie jest inhibitorem ani induktorem CYP2C9. Zaobserwowano jednak obniżenie maksymalnej wartości międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (INR) o 25%, gdy teriflunomid był stosowany jednocześnie z warfaryną, w porównaniu do stosowania samej warfaryny. Z tego powodu, w przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny z teriflunomidem, zaleca się dokładne monitorowanie wartości INR.⁷

Wpływ na substraty transportera anionów organicznych 3 (OAT3): Po wielokrotnym podaniu teriflunomidu obserwowano zwiększenie średniej wartości Cmax i AUC cefakloru (odpowiednio 1,43 i 1,54 razy), co wskazuje, że teriflunomid jest inhibitorem OAT3 in vivo. W związku z tym należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu teriflunomidu z substratami OAT3, takimi jak: cefaklor, benzylopenicylina, cyprofloksacyna, indometacyna, ketoprofen, furosemid, cymetydyna, metotreksat i zydowudyna.⁸

Wpływ na BCRP i/lub substraty polipeptydów transportujących aniony organiczne B1 i B3 (OATP1B1/B3): Badania wykazały, że po wielokrotnym podaniu teriflunomidu średnia wartość Cmax rozuwastatyny zwiększyła się 2,65-krotnie, a AUC 2,51-krotnie. Pomimo tego wzrostu stężenia rozuwastatyny w osoczu, nie zaobserwowano wyraźnego wpływu na aktywność reduktazy HMG-CoA. W przypadku jednoczesnego stosowania rozuwastatyny z teriflunomidem zaleca się zmniejszenie dawki rozuwastatyny o 50%. Także w przypadku innych substratów BCRP (np. metotreksat, topotekan, sulfasalazyna, daunorubicyna, doksorubicyna) oraz rodziny polipeptydów OATP, zwłaszcza inhibitorów reduktazy HMG-Co (np. symwastatyna, atorwastatyna, prawastatyna, metotreksat, nateglinid, repaglinid, ryfampicyna), decyzja o jednoczesnym podawaniu teriflunomidu powinna być podejmowana ostrożnie. Należy uważnie monitorować pacjentów pod kątem występowania objawów nadmiernej ekspozycji na te leki i rozważyć zmniejszenie ich dawki.⁹

Interakcje teriflunomidu z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas terapii teriflunomidem wymaga szczególnej uwagi. Chociaż w charakterystyce produktu leczniczego Teriflunomide Zentiva nie wskazano bezpośrednich interakcji farmakokinetycznych między teriflunomidem a alkoholem, należy pamiętać o potencjalnych problemach związanych z jednoczasowym stosowaniem obu substancji.

Alkohol może wpływać na metabolizm wątrobowy wielu leków, w tym teriflunomidu. Ponadto zarówno teriflunomid, jak i alkohol mogą wykazywać potencjalne działanie hepatotoksyczne, co może prowadzić do kumulacji działań niepożądanych na komórki wątrobowe. Podczas terapii teriflunomidem regularnie monitoruje się parametry funkcji wątroby, a spożywanie alkoholu może zaburzać interpretację wyników badań laboratoryjnych.

Dodatkowo, alkohol może nasilać niektóre działania niepożądane teriflunomidu, takie jak zmęczenie, zawroty głowy czy zaburzenia koordynacji ruchowej. W związku z tym zaleca się zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu teriflunomidu i alkoholu oraz rozważenie ograniczenia lub całkowitego unikania spożywania alkoholu w trakcie terapii tym lekiem.

Tabela interakcji teriflunomidu z innymi substancjami