OATP1B1
OATP1B1 (Organic Anion Transporting Polypeptide 1B1) to białko transportowe należące do rodziny nośników OATP, kodowane przez gen SLCO1B1. Jest zlokalizowane głównie w błonie sinusoidalnej hepatocytów, gdzie odgrywa kluczową rolę w wychwytywaniu wątrobowym wielu endogennych związków i leków z krwi krążącej.
Fizjologiczną funkcją OATP1B1 jest transport do hepatocytów substancji takich jak bilirubina, kwasy żółciowe czy hormony steroidowe. W farmakologii transporter ten jest istotny dla farmakokinetyki licznych leków, w tym statyn (zwłaszcza simwastatyny, atorwastatyny, rosuwastatyny), niektórych leków przeciwnowotworowych, przeciwwirusowych oraz przeciwnadciśnieniowych.
Polimorfizmy genu SLCO1B1 mogą znacząco wpływać na aktywność transportera OATP1B1, co przekłada się na zmienioną farmakokinetykę leków będących jego substratami. Szczególnie istotny jest wariant c.521T>C (rs4149056), który wiąże się ze zwiększonym ryzykiem miopatii indukowanej statynami, zwłaszcza simwastatyną. Z tego powodu badanie farmakogenetyczne tego polimorfizmu może być pomocne w indywidualizacji terapii statynami.
Inhibitory OATP1B1, takie jak cyklosporyna, gemfibrozil czy niektóre leki przeciwwirusowe, mogą prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych przez zahamowanie wątrobowego wychwytu innych leków, co skutkuje zwiększeniem ich stężenia w osoczu i potencjalnie nasileniem działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Simvasterol
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy dawce 80 mg/dobę, gdzie częstość miopatii wynosi do 1,0%. Ryzyko to jest zwiększone u pacjentów z allelem c.521T>C genu SLCO1B1, szczególnie homozygotycznych (genotyp CC – 15% ryzyka miopatii w ciągu roku). Zaleca się rozważenie genotypowania przed zastosowaniem dawki 80 mg. Wskazane jest monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK), zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny). Przerwanie terapii jest konieczne przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych. Symwastatyna może również indukować immunozależną miopatię martwiczą (IMNM) oraz podwyższać aktywność aminotransferaz, co wymaga monitorowania funkcji wątroby, szczególnie przy dawce 80 mg (testy przed zmianą dawki, po 3 miesiącach i okresowo w pierwszym roku). W przypadku klinicznego uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać.
acypimoks, aminotransferaza alaninowa, aminotransferazy, białko BCRP, dyslipidemia, genotyp SLCO1B1, hiperbilirubinemia, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, statyny, symwastatyna, triglicerydy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Farmakokinetyka rozuwastatyny w dawce 10 mg wykazuje maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20% i objętością dystrybucji około 134 l. Lek jest silnie wiązany z białkami osocza (~90%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 10%) głównie przez CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6. Rozuwastatyna jest eliminowana głównie z kałem (90%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%), z okresem półtrwania około 19 godzin. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się 3-krotne zwiększenie stężenia rozuwastatyny, a u osób z pochodzenia azjatyckiego AUC i Cmax są około 2-krotnie wyższe niż u rasy kaukaskiej. Polimorfizmy genetyczne w genach SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
BCRP, biodostępność, cholesterol LDL, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, ezetymib, glukuronid ezetymibu, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodna niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, okres półtrwania, podeszły wiek, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, wątroba - Leksykon substancji czynnych
Chlorek amonowy – Właściwości farmakokinetyczne
Lenalidomid z chlorkiem amonowym, stosowany w leczeniu szpiczaka mnogiego, jest podawany w kapsułkach twardych o dawkach od 2,5 mg do 25 mg. Substancja występuje jako mieszanina racemiczna enancjomerów S(-) (56%) i R(+) (44%), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w 0,5-2 godziny. Biodostępność leku jest zmniejszona o około 20% (AUC) i 50% (Cmax) przy spożyciu wysokotłuszczowego posiłku, jednak w badaniach klinicznych lek był skuteczny niezależnie od przyjmowania z jedzeniem. Lenalidomid wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (23-29%), nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych, a 82% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki. Okres półtrwania wynosi około 3-5 godzin, a lek jest usuwany także podczas hemodializy (około 30% dawki w 4 godziny). W nasieniu obecny jest w ilości <0,01% dawki, stając się niewykrywalny po 3 dniach od zakończenia terapii.
AspAT, AUC, BCRP, bilirubina całkowita, biodostępność, BSEP, Cmax, cytochrom P450, dieta wysokotłuszczowa, farmakokinetyka populacyjna, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hydroksylenalidomid, interakcje lekowe, izoenzymy cytochromu P450, kapsułki twarde, klirens kreatyniny, klirens lenalidomidu, lenalidomid, Lenalidomide Grindeks, MATE1, mieszanina racemiczna, N-acetylolenalidomid, OATP1B1, okres półtrwania, rozpuszczalniki organiczne, schyłkowa choroba nerek, szpiczak mnogi, transportery OAT, transportery OCT, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie cewkowe, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, znakowany lenalidomid - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva 5 mg + 100 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Acetylsalicylic acid Teva, zawierający rozuwastatynę i kwas acetylosalicylowy, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Rozuwastatyna jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, a inhibitory tych białek (np. cyklosporyna, inhibitory proteazy) mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii. Przykładowo, cyklosporyna powoduje 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteazy (atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC około 3-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki rozuwastatyny do 10 mg/dobę. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny oraz zwiększa ryzyko miopatii, podobnie jak niacyna ≥1 g/dobę i fibraty. Leki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna redukuje AUC o 20%. Kwas fusydowy podawany ogólnoustrojowo znacząco zwiększa ryzyko rabdomiolizy, dlatego rozuwastatynę należy odstawić na czas terapii kwasem fusydowym.
BCRP, choroba wrzodowa, cyklosporyna, czas krwawienia, działanie hipoglikemizujące, glikokortykosteroid, hipercholesterolemia, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor białka transportującego, inhibitor HMG-CoA, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, krzepnięcie krwi, kwas acetylosalicylowy, kwas fusydowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, lek urikozuryczny, lek zobojętniający sok żołądkowy, metotreksat, miopatia, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, rozuwastatyna, SSRI - Leksykon leków
Interakcje leku – Ximve 20 mg
Symwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) powodują ponad 10-krotne zwiększenie ekspozycji na kwas symwastatyny i są przeciwwskazane w terapii łącznie z symwastatyną. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak werapamil, diltiazem i amlodipina, zwiększają AUC kwasu symwastatyny odpowiednio 2,3-, 2,7- i 1,6-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do maksymalnie 20 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu (maksymalna dawka symwastatyny 20 mg/dobę), a także unikać stosowania gemfibrozylu i cyklosporyny ze względu na bardzo wysokie ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Spożycie soku grejpfrutowego, zwłaszcza w ilości powyżej 1 litra dziennie, może zwiększyć ekspozycję na kwas symwastatyny nawet 7-krotnie, co jest klinicznie istotne i wymaga unikania tego soku podczas terapii.
alkohol etylowy, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, enzym wątrobowy, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, kwas symwastatyny, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lomitapid, miopatia, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tikagrelor, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simvastatin Bluefish 20 mg
Symwastatyna, podawana w formie nieaktywnego laktonu, ulega w organizmie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który silnie hamuje reduktazę HMG-CoA, kluczowy enzym w biosyntezie cholesterolu. Po doustnym podaniu lek jest dobrze wchłaniany, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie, gdzie zachodzi jego aktywacja. Maksymalne stężenie aktywnego metabolitu w osoczu osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a biodostępność systemowa beta-hydroksykwasu stanowi mniej niż 5% dawki. Symwastatyna i jej metabolity wykazują wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza. Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany do hepatocytów przez OATP1B1 oraz BCRP, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (60%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%). Okres półtrwania beta-hydroksykwasu wynosi około 1,9 godziny.
BCRP, beta-hydroksykwas, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, hepatocyt, hydroliza, interakcja lekowa, kumulacja leku, lakton, OATP1B1, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, symwastatyna, synteza cholesterolu, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 20 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva, dostępny w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg, jest skojarzeniem rozuwastatyny i ezetymibu stosowanym w terapii dyslipidemii. Bezwzględne przeciwwskazania do stosowania obejmują nadwrażliwość na składniki preparatu, aktywną chorobę wątroby (w tym trwałe, niewyjaśnione podwyższenie aminotransferaz powyżej 3-krotnej normy), okres ciąży i karmienia piersią, ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), istniejącą miopatię oraz jednoczesne stosowanie cyklosporyny. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość laktozy (od 228,29 mg do 243,89 mg w zależności od dawki) oraz sodu (0,243 mg) w tabletkach, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją tych substancji.
aktywna choroba wątroby, aminotransferazy, bóle mięśniowe, ciąża i karmienie piersią, cyklosporyna, dyslipidemia, działanie teratogenne, dziedziczna choroba mięśni, enzymy wątrobowe, ezetymib, fibrat, glikoproteina p, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, kinaza kreatynowa, klirens kreatyniny, kwas nikotynowy, laktoza jednowodna, leki przeciwgrzybicze azolowe, miopatia, nadwrażliwość, niewydolność nerek, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna, statyna, transportery błonowe, zaburzenia tarczycy - Leksykon leków
Interakcje leku – Suvardio 10 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna preparatu Suvardio, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie poprzez wpływ na transportery OATP1B1 i BCRP oraz mechanizmy wydalania nerkowego. Nie jest metabolizowana przez cytochrom P450, co ogranicza interakcje z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Istotne zwiększenie ekspozycji (AUC) rozuwastatyny obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny (7,1-krotny wzrost, przeciwwskazane), inhibitorów proteazy (np. atazanawir z rytonawirem, 3,1-krotny wzrost), leków przeciwwirusowych stosowanych w leczeniu WZW C (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir, 7,4-krotny wzrost) oraz darolutamidu (5,2-krotny wzrost). Gemfibrozyl powoduje niemal dwukrotny wzrost ekspozycji, co wymaga rozpoczęcia leczenia od dawki 5 mg i maksymalnie 20 mg rozuwastatyny. Leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20% i Cmax o 30%. W przypadku leków powodujących wzrost ekspozycji poniżej dwukrotnego, takich jak eltrombopag czy dronedaron, zaleca się ostrożność przy zwiększaniu dawki.
alkoholowa choroba wątroby, antagonista witaminy K, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, eltrombopag, erytromycyna, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, inhibitory białek transportowych, INR, itrakonazol, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, lek zobojętniający, miopatia, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, sofosbuwir, Suvardio, tikagrelor, WZW C - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin Medical Valley 10 mg
Rozuwastatyna jest substratem dla wątrobowych transporterów OATP1B1 i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) powodują 3-7-krotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając dostosowania dawki (nie przekraczać 10 mg/dobę). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, a jednoczesne stosowanie z dawką 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazane. Leki zobojętniające z wodorotlenkiem glinu i magnezu obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, a erytromycyna zmniejsza AUC o 20%. W przypadku inhibitorów reduktazy HMG-CoA i fibratów lub niacyny ≥1 g/dobę, ryzyko miopatii jest zwiększone, co wymaga ostrożności i monitorowania parametrów mięśniowych.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, darolutamid, darunawir, digoksyna, dronedaron, elbaswir, eltrombopag, enzymy wątrobowe, erytromycyna, ezetymib, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, INR, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kwas fusydowy, lek zobojętniający, lopinawir, miopatia, OATP1B1, pibrentaswir, przeciwwskazanie, rabdomioliza, regorafenib, rytonawir, sofosbuwir, tikagrelor, typranawir, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simcovas 20 mg
Symwastatyna jest prolekiem występującym w formie nieaktywnego laktonu, który w wątrobie ulega hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, silnego inhibitora reduktazy HMG-CoA. Po podaniu doustnym lek charakteryzuje się dobrym wchłanianiem, jednak podlega znacznemu efektowi pierwszego przejścia wątrobowego, co skutkuje dostępnością biologiczną aktywnego metabolitu poniżej 5%. Maksymalne stężenie osoczowe aktywnych metabolitów osiągane jest w ciągu 1-2 godzin, a lek i jego metabolity wykazują ponad 95% wiązania z białkami osocza. Symwastatyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 i wydalana w 13% z moczem oraz 60% z kałem w ciągu 96 godzin. Okres półtrwania aktywnego metabolitu beta-hydroksykwasu wynosi około 1,9 godziny, a lek jest substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, co ma znaczenie dla jego farmakokinetyki i potencjalnych interakcji lekowych.
beta-hydroksykwas, białko BCRP, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka symwastatyny, hepatocyt, heterozygotyczny nosiciel allelu, homozygota, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, kwas symwastatyny, lakton, OATP1B1, polimorfizm SLCO1B1, pompa lekowa, rabdomioliza, symwastatyna, tkanka wątrobowa, wychwyt wątrobowy, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zaranta 40 mg
Przed rozpoczęciem terapii rozuwastatyną konieczne jest wdrożenie i kontynuacja diety hipolipemizującej. Dawkowanie powinno być indywidualizowane, uwzględniając cel terapeutyczny, odpowiedź pacjenta oraz czynniki ryzyka. W leczeniu hipercholesterolemii dawka początkowa wynosi 5 lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach. Maksymalna dawka to 40 mg, jednak stosowanie dawek 30 i 40 mg jest zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych zalecana dawka wynosi 20 mg/dobę. U dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 do 10 mg (wiek 6-9 lat) oraz 5 do 20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u pacjentów z homozygotyczną postacią choroby maksymalna dawka to 20 mg/dobę. Tabletki o mocy 30 i 40 mg nie są wskazane dla pacjentów pediatrycznych. U pacjentów powyżej 70 lat dawka początkowa to 5 mg, bez konieczności dalszej modyfikacji ze względu na wiek.
BCRP, białko transportujące, choroba sercowo-naczyniowa, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, ekspozycja ustrojowa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir z atazanawirem, skala Child-Pugh, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zaranta 20 mg
Rozuwastatyna powinna być stosowana w połączeniu z dietą obniżającą stężenie cholesterolu, a dawkowanie ustalane indywidualnie, uwzględniając cele terapeutyczne oraz odpowiedź pacjenta. U dorosłych z hipercholesterolemią dawka początkowa wynosi 5-10 mg/dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach do maksymalnie 40 mg/dobę, przy czym dawki 30 i 40 mg są zarezerwowane dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę, co potwierdzają badania kliniczne. U pacjentów powyżej 70 lat oraz z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) zalecana dawka początkowa to 5 mg/dobę, przy czym stosowanie dawek 30 i 40 mg jest przeciwwskazane u osób z umiarkowanymi zaburzeniami nerek. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz z czynną chorobą wątroby stosowanie rozuwastatyny jest przeciwwskazane.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, statyna, typranawir, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, z udziałem CYP1A2 i CYP2C8, oraz jest substratem transporterów P-gp i BCRP, co warunkuje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę), zwiększają ekspozycję na pazopanib (400 mg/dobę) o 66% w AUC₀₋₂₄ i 45% w Cₘₐₓ, co wymaga redukcji dawki pazopanibu do 400 mg/dobę, aby uniknąć toksyczności. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają stężenie leku, co może skutkować utratą skuteczności. Pazopanib hamuje również CYP3A4, CYP2D6 i inne enzymy, wpływając na farmakokinetykę leków takich jak midazolam (wzrost AUC i Cₘₐₓ o ~30%), dekstrometorfan (wzrost metabolizmu o 33-64%) oraz paklitaksel (wzrost AUC o 26% i Cₘₐₓ o 31%). Hamowanie transporterów BCRP i P-gp przez pazopanib i jego metabolity może zwiększać ekspozycję na leki będące ich substratami, co wymaga ostrożności klinicznej.
antagoniści receptora H2, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, biodostępność leku, cetuksymab, CYP3A4, cytochrom P450, dekstrometorfan, esomeprazol, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, inhibitory pompy protonowej, irynotekan, ketokonazol, kofeina, lapatynib, leki zobojętniające, midazolam, nudności, OATP1B1, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, P-glikoproteina, paklitaksel, podwyższona aktywność AlAT, polimorfizm UGT1A1, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie leku w osoczu, symwastatyna, UGT1A1, warfaryna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crestor 40 mg
Rozuwastatyna (Crestor) dostępna jest w dawkach 5, 10, 20 i 40 mg w formie tabletek powlekanych. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając stężenie cholesterolu, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz ryzyko działań niepożądanych. Dawka początkowa u dorosłych wynosi zwykle 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia po 4 tygodniach. Maksymalna dawka 40 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłą kontrolą specjalisty. U dzieci z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawki początkowe wahają się od 5 mg (wiek 6-9 lat) do 5-20 mg (wiek 10-17 lat), natomiast u dzieci z homozygotyczną postacią dawka maksymalna to 20 mg. U pacjentów powyżej 70 lat zaleca się dawkę początkową 5 mg. W przypadku zaburzeń czynności nerek dawkę należy dostosować: u umiarkowanych zaburzeń (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka maksymalna to 20 mg, a u ciężkich zaburzeń stosowanie jest przeciwwskazane. Pacjenci z chorobą wątroby lub punktacją w skali Child-Pugh >9 nie powinni stosować leku.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, choroba układu sercowo-naczyniowego, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, tabletka powlekana, typranawir, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vastan
Symwastatyna (Vastan) jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA, stosowanym w terapii hiperlipidemii, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem miopatii, w tym rabdomiolizy, szczególnie przy dawkach 80 mg/dobę. Częstość miopatii wzrasta z dawką: 0,03% przy 20 mg, 0,08% przy 40 mg i 0,61% przy 80 mg. U pacjentów po zawale mięśnia sercowego przy dawce 80 mg częstość miopatii wynosi około 1%, a u pacjentów azjatyckich ryzyko jest istotnie wyższe (0,24% vs 0,05%). Ryzyko to jest dodatkowo zwiększone u nosicieli allelu c.521T>C genu SLCO1B1, zwłaszcza homozygot (genotyp CC) z ryzykiem miopatii do 15% w ciągu roku. Zaleca się rozważenie badań genetycznych przed zastosowaniem dawki 80 mg. Monitorowanie aktywności kinazy kreatynowej (CK) jest kluczowe, szczególnie u pacjentów z czynnikami ryzyka (wiek ≥65 lat, płeć żeńska, niewydolność nerek, niedoczynność tarczycy, wcześniejsze toksyczne reakcje na statyny/fibraty). Przerwanie terapii jest wskazane przy CK >5-krotnej górnej granicy normy lub nasilonych objawach mięśniowych. W trakcie leczenia należy unikać jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, gemfibrozylu, cyklosporyny, danazolu oraz ograniczyć dawkę symwastatyny do 20 mg/dobę przy amiodaronie, amlodypinie, werapamilu i diltiazemie.
aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, BCRP, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hiperbilirubinemia, hiperglikemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miastenia, mioglobinuria, miopatia, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, OATP, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, rabdomioliza, śródmiąższowa choroba płuc, symwastatyna, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Interakcje leku – Roswera 40 mg
Rozuwastatyna, składnik aktywny leku Roswera, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez wpływ na transportery wątrobowe OATP1B1 i BCRP. Inhibitory tych transporterów, takie jak cyklosporyna, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę (np. 7,1-krotne ↑ AUC przy jednoczesnym stosowaniu cyklosporyny), co wiąże się z podwyższonym ryzykiem miopatii i rabdomiolizy. Przeciwwskazane jest stosowanie rozuwastatyny z cyklosporyną oraz kwasem fusydowym ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Inhibitory proteazy (np. atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC rozuwastatyny do 3,1-krotnie, co wymaga redukcji dawki do maksymalnie 10 mg. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, a stosowanie dawek 30-40 mg rozuwastatyny z fibratami jest przeciwwskazane. Zaleca się rozpoczynanie terapii rozuwastatyną od dawki 5 mg przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających jej ekspozycję o ≥2-krotność.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, baicalina, BCRP, białko transportujące, Cmax, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, digoksyna, dronedaron, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor CYP 2A6, inhibitor CYP 2C9, inhibitor CYP 3A4, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, INR, interakcja lekowa, itrakonazol, izoenzym cytochromu, kinaza fosfokreatynowa, klopidogrel, kumaryna, kwas fusydowy, lek przeciwwirusowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, przeciwwskazanie, rabdomioliza, regorafenib, rytonawir, terapia hipolipemizująca, tikagrelor, welpataswir - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosutrox 5 mg
Dawkowanie rozuwastatyny (Rosutrox) powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając wyjściowe stężenie cholesterolu, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego oraz potencjalne działania niepożądane. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 5 lub 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem powikłań, pod ścisłą kontrolą lekarską. U pacjentów powyżej 70. roku życia zaleca się rozpoczęcie terapii od 5 mg. W przypadku umiarkowanego upośledzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a dawka maksymalna 20 mg; stosowanie 40 mg jest przeciwwskazane. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek oraz aktywną chorobą wątroby lek jest przeciwwskazany. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z polimorfizmami genetycznymi zaleca się dawkę początkową 5 mg i maksymalnie 20 mg, z wykluczeniem dawki 40 mg. Leczenie u dzieci (6-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną wymaga nadzoru specjalisty, z dawkami początkowymi 5 mg i maksymalnymi odpowiednio 10 mg (6-9 lat) oraz 20 mg (10-17 lat). U dzieci z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa wynosi 5-10 mg, maksymalna 20 mg.
aktywna choroba wątroby, atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rodzinna hipercholesterolemia, rozuwastatyna, rytonawir, ryzyko sercowo-naczyniowe, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir - Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Atorva 60 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak klarytromycyna, ketokonazol czy inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet 4,4-9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i wymaga redukcji dawki oraz ścisłego monitorowania. Umiarkowane inhibitory (np. erytromycyna, diltiazem) podnoszą stężenia o 33-51%, co również wymaga dostosowania dawki. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna czy efawirenz, obniżają stężenia atorwastatyny o 30-35%, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryfampicynę, która dodatkowo hamuje OATP1B1, co komplikuje interakcję i wymaga jednoczesnego podawania oraz monitorowania efektu terapeutycznego.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etinyloestradiol, ezetymib, farmakokinetyka, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, letermowir, miopatia, noretyndron, OATP1B1, P-glikoproteina, pibrentaswir, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, warfaryna, werapamil, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosutrox 10 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Szczególnie istotne są interakcje z cyklosporyną (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazane łączne stosowanie), inhibitorami proteaz (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC) oraz lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii WZW C (glekaprewir/pibrentaswir 2,2-krotny wzrost AUC). Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC rozuwastatyny, co wyklucza stosowanie dawki 40 mg Rosutrox w skojarzeniu. Inne leki, takie jak fenofibrat, ezetymib, leki zobojętniające (wodorotlenek glinu i magnezu zmniejszający stężenie o 50%), erytromycyna (zmniejszenie AUC o 20%) oraz tikagrelor i kwas fusydowy, również wpływają na farmakokinetykę i bezpieczeństwo terapii.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, farmakodynamika, farmakokinetyka, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, INR, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, miopatia, norgestrel, OATP1B1, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, rytonawir, tikagrelor, warfaryna, wirusowe zapalenie wątroby typu C - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Romazic 5 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna leku Romazic, charakteryzuje się powolną absorpcją po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach, z bezwzględną biodostępnością około 20%, co wskazuje na istotny efekt pierwszego przejścia wątrobowego. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~134 l) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%, głównie albuminami). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez CYP2C9, z mniejszym udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania metabolitów N-demetylowanych o aktywności zmniejszonej o 50% oraz metabolitów laktonowych nieaktywnych klinicznie. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi około 19 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~10%, z czego 5% w postaci niezmienionej). Farmakokinetyka rozuwastatyny jest liniowa, bez kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, CYP 2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitory reduktazy HMG-CoA, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, LDL-C, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, penetracja tkankowa, pochodne laktonowe, pochodne N-demetylowane, polimorfizm ABCG2, polimorfizm genetyczny, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, Romazic, rozuwastatyna, skala Child-Pugh, T1/2, transporter anionów organicznych, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Bluefish AB 10 mg
Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, MDR1 i BCRP, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, podnosząc ryzyko miopatii, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować najmniejsze dawki atorwastatyny z intensywnym monitorowaniem. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, amiodaron) również podwyższają stężenie leku, co wymaga rozważenia redukcji dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt hipolipemizujący i wymaga monitorowania skuteczności terapii. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane. Fibraty i ezetymib zwiększają ryzyko miopatii, dlatego konieczne jest stosowanie najniższych skutecznych dawek i monitorowanie pacjenta.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, etynyloestradiol, ezetymib, fibraty, flukonazol, hepatotoksyczność, induktory cytochromu P450, inhibitory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, miopatia, noretysteron, OATP1B1, OATP1B3, rabdomioliza, ryfampicyna, triglicerydy, warfaryna, werapamil, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 10 mg + 5 mg + 5 mg
Produkt Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl i amlodypinę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie ze względu na mechanizmy działania poszczególnych składników. Peryndopryl, jako inhibitor ACE, zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu z lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak aliskiren, antagoniści receptora angiotensyny II czy inhibitory mTOR. Atorwastatyna, metabolizowana przez CYP3A4 i transportery OATP1B1/1B3, może wykazywać zwiększone stężenia w osoczu przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, klarytromycyna) lub glekaprewiru z pibrentaswirem, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub ścisłe monitorowanie pacjentów pod kątem działań niepożądanych.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atorwastatyna, choroba miażdżycowa, cukrzyca z powikłaniami, CYP3A4, depresant OUN, glekaprewir/pibrentaswir, gliptyna, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, interakcja farmakodinamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, NLPZ, OATP1B1, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, peryndopryl, rabdomioliza, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, sakubitryl walsartan, stężenie potasu, suplementy potasu, trimetoprim, układ RAA, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Medreg 40 mg
Atorwastatyna, składnik aktywny leku Atorvastatin Medreg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Biodostępność doustna wynosi około 12%, co jest wynikiem eliminacji w błonie śluzowej przewodu pokarmowego oraz intensywnego metabolizmu wątrobowego pierwszego przejścia. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (~381 l) i wysoki stopień wiązania z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P-450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów orto- i parahydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast okres półtrwania działania farmakodynamicznego to 20-30 godzin, co jest związane z obecnością aktywnych metabolitów. Eliminacja następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, beta-oksydacja, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność leku, cytochrom P-450 3A4, efekt pierwszego przejścia, farmakogenetyka, gen SLCO1B1, genotyp SLCO1B1, glukuronidacja, hipercholesterolemia rodzinna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens leku, niewydolność nerek, OATP1B1, OATP1B3, okres półtrwania, parametr AUC, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, rabdomioliza, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, stężenie Cmax, wydalanie żółciowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 20 mg + 10 mg
Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva to lek złożony zawierający rozuwastatynę i ezetymib, stosowany u dorosłych pacjentów z hipercholesterolemią, dostępny w dawkach 5 mg + 10 mg, 10 mg + 10 mg oraz 20 mg + 10 mg. Produkt jest przeznaczony wyłącznie dla pacjentów, u których wcześniej ustalono odpowiednią kontrolę lipidów przy jednoczesnym stosowaniu obu substancji czynnych w tych samych dawkach. Zalecana dawka to jedna tabletka raz na dobę, przyjmowana doustnie, z posiłkiem lub niezależnie od niego. Inicjowanie terapii lub zmiany dawkowania powinny odbywać się za pomocą oddzielnych preparatów, a dopiero po ustaleniu dawki można przejść na lek złożony. Szczególną uwagę należy zwrócić na konieczność stosowania diety hipolipemizującej podczas terapii. Dawkowanie wymaga modyfikacji u pacjentów powyżej 70. roku życia (początkowa dawka rozuwastatyny 5 mg), z umiarkowaną niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min, początkowa dawka 5 mg), a także u pacjentów pochodzenia azjatyckiego i z predyspozycjami genetycznymi do zwiększonej ekspozycji na rozuwastatynę. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek lub aktywną chorobą wątroby stosowanie leku jest przeciwwskazane.
białka transportowe, choroba wątroby, cyklosporyna, dieta obniżająca stężenie lipidów, farmakokinetyka substancji, hipercholesterolemia, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, leki wiążące kwasy żółciowe, miopatia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP1B1, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir, skala Childa-Pugha - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Kastel 10 mg + 10 mg
Lek Kastel, zawierający rozuwastatynę i ramipryl, dostępny jest w czterech dawkach: 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg, podawany w postaci kapsułek twardych raz na dobę, niezależnie od posiłków. Terapia powinna być indywidualnie dostosowana, uwzględniając funkcję nerek (klirens kreatyniny ≥60 ml/min – maksymalna dawka ramiprylu 10 mg, 30-60 ml/min – 5 mg), funkcję wątroby (przeciwwskazanie przy ciężkich zaburzeniach i czynnej chorobie wątroby) oraz czynniki genetyczne i wiek pacjenta (powyżej 70 lat zalecana dawka początkowa rozuwastatyny 5 mg i ramiprylu 1,25 mg, jednak leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych). Lek nie jest wskazany u dzieci poniżej 18 roku życia oraz pacjentów wymagających rozuwastatyny w dawce 40 mg. U pacjentów azjatyckiego pochodzenia oraz z polimorfizmami genetycznymi zaleca się mniejsze dawki rozuwastatyny, co również wymaga stosowania leków jednoskładnikowych na początku terapii.
W przypadku jednoczesnego stosowania leku Kastel z inhibitorami białek transportowych rozuwastatyny (np. cyklosporyną, inhibitorami proteaz) istnieje zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga rozważenia modyfikacji dawkowania lub czasowego odstawienia leku. U pacjentów z czynnikami ryzyka miopatii zalecana dawka początkowa rozuwastatyny wynosi 5 mg, a leczenie należy rozpoczynać od preparatów jednoskładnikowych. Podczas terapii konieczne jest stosowanie diety obniżającej stężenie cholesterolu. Ze względu na stałe dawki produktu złożonego Kastel, nie jest on odpowiedni do inicjowania leczenia u pacjentów wymagających indywidualnego dostosowania dawek, w tym osób w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby oraz u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
białko transportowe, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cyklosporyna, czynna choroba wątroby, dieta obniżająca cholesterol, ekspozycja układowa, inhibitor proteazy, klirens kreatyniny, miopatia, OATP1B1, podanie doustne, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna 40 mg, rozuwastatyna i ramipryl, rytonawir z atazanawirem, schemat dawkowania, stężenie w osoczu, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Interakcje leku – Suvardio Plus 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Suvardio Plus, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazane jednoczesne stosowanie z cyklosporyną, które powoduje 7,1-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, a także z inhibitorami proteaz (np. atazanawir + rytonawir), które mogą trzykrotnie zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę. Inne ważne interakcje obejmują leki takie jak gemfibrozyl (1,9-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny i 1,7-krotne zwiększenie stężenia ezetymibu), fenofibrat (1,5-krotne zwiększenie stężenia ezetymibu i ryzyko kamicy żółciowej), kwas fusydowy (zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy), oraz leki zobojętniające sok żołądkowy, które zmniejszają stężenie rozuwastatyny o około 50%. W przypadku leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg/dobę i dostosowanie dawki tak, aby nie przekroczyć ekspozycji odpowiadającej 40 mg rozuwastatyny bez leków interferujących.
antagonista witaminy K, atazanawir, AUC, BCRP, choroba wątroby, cyklosporyna, cytochrom P450, dazabuwir, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, elbaswir, erytromycyna, etynyloestradiol, fenofibrat, fluindion, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, INR, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, klopidogrel, kolestyramina, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek zobojętniający, lopinawir, miopatia, N-acetylotransferaza, niacyna, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, regorafenib, rozuwastatyna i ezetymib, rytonawir, symeprewir, tikagrelor, warfaryna, welpataswir - Leksykon leków
Interakcje leku – Storvas CRT 20 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu i bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, azole przeciwgrzybicze, inhibitory proteazy HIV) powodują znaczne zwiększenie stężenia atorwastatyny, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania lub redukcji dawki oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podwyższają stężenie leku, wskazując na konieczność dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, potencjalnie zmniejszając skuteczność terapii, co wymaga monitorowania efektu hipolipemizującego. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na lek, a ich jednoczesne stosowanie z atorwastatyną wymaga zmniejszenia dawki i ostrożności, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących letermowir i cyklosporynę razem, gdzie stosowanie atorwastatyny jest przeciwwskazane.
azole przeciwgrzybicze, białko oporności raka piersi, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, glikozydy nasercowe, hepatotoksyczność, induktory CYP3A4, inhibitory proteazy HIV, klirens żółciowy, kwas fusydowy, leki przeciwdnawe, leki przeciwwirusowe HCV, leki przeciwzakrzepowe, leki żółciopędne, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, pochodne kumaryny, pochodne kwasu fibrynowego, rabdomioliza, terapia hipolipemizująca, warfaryna - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atorvastatin Aurovitas 40 mg
Atorwastatyna charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Całkowita biodostępność leku wynosi około 12%, co jest wynikiem intensywnego efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie, mimo wysokiej biodostępności postaci tabletki (95-99%). Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ~381 l) oraz bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (≥98%). Metabolizm atorwastatyny odbywa się głównie przez cytochrom P450 3A4, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów hydroksylowych, które odpowiadają za około 70% całkowitej aktywności hamującej reduktazę HMG-CoA. Okres półtrwania leku wynosi około 14 godzin, natomiast działanie farmakodynamiczne utrzymuje się 20-30 godzin dzięki obecności aktywnych metabolitów. Wydalanie następuje głównie z żółcią, bez istotnej recyrkulacji wątrobowo-jelitowej.
atorwastatyna, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P-450 3A4, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klasyfikacja Child-Pugh, maksymalne stężenie w osoczu, miopatia, OATP1B1, P-glikoproteina, parametr farmakokinetyczny, poalkoholowe uszkodzenie wątroby, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm SLCO1B1, polipeptyd 1B3, polipeptyd transportujący aniony organiczne, rabdomioliza, reduktaza HMG-CoA, skala Tannera, stężenie LDL-C - Leksykon leków
Interakcje leku – Tulip Combo 10 mg + 20 mg
Tulip Combo, łączący ezetymib i atorwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie związane z metabolizmem atorwastatyny przez CYP3A4 oraz transportem przez OATP1B1/1B3 i BCRP. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol) znacząco zwiększają stężenia atorwastatyny, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie należy unikać lub stosować mniejsze dawki Tulip Combo z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) również podnoszą stężenia atorwastatyny, wymagając dostosowania dawki. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) zwiększają stężenia atorwastatyny około 1,9-krotnie, co ogranicza maksymalną dawkę Tulip Combo do 10 mg + 20 mg na dobę. Fibraty (fenofibrat, gemfibrozyl) podnoszą stężenia ezetymibu 1,5-1,7-krotnie i zwiększają ryzyko miopatii, dlatego ich łączne stosowanie nie jest zalecane. Kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o około 55%, osłabiając efekt obniżania LDL-C. Cyklosporyna zwiększa AUC ezetymibu 3,4- do 12-krotnie i wpływa na jej stężenia, co wymaga ostrożności i monitorowania. Równoczesne stosowanie kwasu fusydowego, daptomycyny czy kolchicyny z Tulip Combo zwiększa ryzyko miopatii i rabdomiolizy, co wymaga przerwania lub ostrożności w terapii.
aktywność enzymatyczna wątroby, AUC, białko BCRP, białko MDR1, biodostępność ezetymibu, cholesterol LDL, cytochrom CYP3A4, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, działanie niepożądane, ezetymib i atorwastatyna, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor białek transportowych, inhibitor CYP3A4, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, miopatia i rabdomioliza, nośnik wątrobowy, OATP1B1 - Leksykon leków
Interakcje leku – Irprestan 300 mg
Irbesartan wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z wieloma grupami leków, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Jednoczesne stosowanie irbesartanu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści wapnia czy diuretyki tiazydowe, może nasilać efekt hipotensyjny, zwłaszcza u pacjentów po wcześniejszym leczeniu dużymi dawkami diuretyków, co zwiększa ryzyko niedociśnienia. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie irbesartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub heparyną, gdyż może to prowadzić do hiperkaliemii, wymagającej regularnego monitorowania stężenia potasu. Ponadto, jednoczesne stosowanie litu z irbesartanem może powodować wzrost stężenia litu w surowicy i toksyczność, co wymaga ścisłej kontroli. Interakcje z NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym w dawkach >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe irbesartanu oraz zwiększać ryzyko ostrej niewydolności nerek i hiperkaliemii, szczególnie u osób starszych i z zaburzeniami czynności nerek.
aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, CYP2C9, digoksyna, działanie hipotensyjne, efekt hepatotoksyczny, glukuronidacja, heparyna, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, irbesartan, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, repaglinid, ryfampicyna, selektywny inhibitor COX-2, tiazydowy lek moczopędny, toksyczność litu, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Romazic 15 mg
Rozuwastatyna, substancja czynna produktu Romazic, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na jej stężenie w osoczu oraz ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii. Kluczowe interakcje dotyczą inhibitorów transporterów OATP1B1 i BCRP, np. cyklosporyna zwiększa AUC rozuwastatyny około 7-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Inhibitory proteaz (np. atazanawir/rytonawir) mogą podnieść AUC 3,1-krotnie i Cmax 7-krotnie, wymagając redukcji dawki rozuwastatyny do maksymalnie 10 mg. Gemfibrozyl podwaja Cmax i AUC, a jednoczesne stosowanie z dawkami rozuwastatyny 30-40 mg jest przeciwwskazane. Ezetymib zwiększa AUC rozuwastatyny o 20%, a leki zobojętniające zawierające Al i Mg zmniejszają jej stężenie o około 50%. Enzymy cytochromu P450 mają ograniczony wpływ na metabolizm rozuwastatyny, co zmniejsza ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez ten układ. Tikagrelor może zwiększać ryzyko akumulacji rozuwastatyny poprzez wpływ na wydalanie nerkowe, co wymaga ścisłego monitorowania funkcji nerek i aktywności kinazy fosfokreatynowej (CPK).
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, CPK, cyklosporyna, cytochrom P450, darunawir, digoksyna, dyslipidemia, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fenofibrat, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, inhibitor białka transportującego, inhibitor proteazy, INR, ketokonazol, klopidogrel, kwas fusydowy, lek zobojętniający, miopatia, niacyna, OATP1B1, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna, rytonawir, tikagrelor, welpataswir - Leksykon leków
Interakcje leku – Irprestan 150 mg
Irbesartan, substancja czynna preparatu Irprestan, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści wapnia o przedłużonym działaniu oraz tiazydowe diuretyki, może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dużych dawek diuretyków, które mogą zmniejszać objętość krwi krążącej i zwiększać ryzyko niedociśnienia. Istotne jest także unikanie kojarzenia irbesartanu z lekami oszczędzającymi potas, suplementami potasu oraz heparyną ze względu na ryzyko hiperkaliemii. Ponadto, jednoczesne podawanie litu może prowadzić do przejściowego wzrostu jego stężenia i toksyczności, co wymaga ścisłej kontroli poziomu litu w surowicy. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), w tym inhibitorami COX-2 i kwasem acetylosalicylowym (>3 g/dobę), mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe irbesartanu oraz zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek i hiperkaliemii, zwłaszcza u osób starszych, co wymaga odpowiedniego nawodnienia i monitorowania czynności nerek.
aliskiren, antagonista angiotensyny II, antagonista wapnia, AUC, beta-adrenolityk, CYP2C9, digoksyna, glukuronidacja, hiperkaliemia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja z litem, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, OATP1B1, ostra niewydolność nerek, repaglinid, ryfampicyna, tiazydowy lek moczopędny, układ RAA, warfaryna, wybiórczy inhibitor COX-2, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Rosucard 10 mg
Rozuwastatyna, będąca substratem transporterów OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco zwiększać jej stężenie w osoczu i ryzyko miopatii. Szczególnie istotne są interakcje z inhibitorami tych transporterów, takimi jak cyklosporyna (7,1-krotny wzrost AUC, przeciwwskazane jednoczesne stosowanie), inhibitory proteazy HIV (np. atazanawir/rytonawir powodujące 3,1-krotny wzrost AUC) oraz leki przeciwwirusowe stosowane w terapii WZW C (np. sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir zwiększające AUC do 7,4-krotnie). W przypadku tych leków zaleca się ograniczenie maksymalnej dawki rozuwastatyny do 10 mg/dobę. Gemfibrozyl podwaja maksymalne stężenie rozuwastatyny i jest przeciwwskazany w dawce 40 mg ze względu na ryzyko miopatii. Leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające Al i Mg mogą zmniejszać stężenie rozuwastatyny nawet o 50%, co można częściowo zminimalizować przez zachowanie 2-godzinnego odstępu w podawaniu.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, białko transportujące, cyklosporyna, cytochrom P450, darolutamid, darunawir, dazabuwir, digoksyna, elbaswir, eltrombopag, erytromycyna, ezetymib, fibrat, gemfibrozyl, glekaprewir, grazoprewir, hepatotoksyczność, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor proteazy, kinaza kreatynowa, kwas fusydowy, leki przeciwwirusowe WZW C, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, miopatia, OATP1B1, ombitaswir, parytaprewir, pibrentaswir, rabdomioliza, regorafenib, rytonawir, sofosbuwir, triglicerydy, warfaryna, welpataswir, woksylaprewir - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simvasterol 10 mg
Simvasterol, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg, jest inhibitorem reduktazy HMG-CoA stosowanym w leczeniu hipercholesterolemii. Po podaniu doustnym symwastatyna, będąca nieaktywnym laktonem, ulega w wątrobie hydrolizie do aktywnego beta-hydroksykwasu, który hamuje syntezę cholesterolu. Lek charakteryzuje się szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (1-2 godziny), wysokim wiązaniem z białkami (>95%) oraz metabolizmem głównie przez CYP3A4, co ma istotne znaczenie dla potencjalnych interakcji lekowych. Wchłanianie beta-hydroksykwasu do krążenia ogólnego jest niskie (<5%), a eliminacja odbywa się głównie przez kał (60%) i mocz (13%) w ciągu 96 godzin. Symwastatyna nie ulega kumulacji przy regularnym stosowaniu, a jej farmakokinetyka nie jest zmieniona przez posiłek, co umożliwia elastyczne dawkowanie.
apolipoproteina B, BCRP, beta-hydroksykwas, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, genotoksyczność, HDL cholesterol, HDL-C, hipercholesterolemia, HMG-CoA, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja lekowa, laktoza jednowodna, LDL cholesterol, LDL-C, OATP1B1, okres półtrwania, rakotwórczość, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, ryzyko sercowo-naczyniowe, symwastatyna, tabletka powlekana, triglicerydy, VLDL-cholesterol, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Crosuvo 10 mg
Podczas terapii lekiem Crosuvo (rozuwastatyna) kluczowe jest indywidualne dostosowanie dawki z uwzględnieniem czynników ryzyka pacjenta oraz monitorowanie odpowiedzi na leczenie. U dorosłych z hipercholesterolemią zalecana dawka początkowa wynosi 5-10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 40 mg po 4 tygodniach, przy czym dawka 40 mg wiąże się z wyższym ryzykiem działań niepożądanych i powinna być stosowana wyłącznie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, pod ścisłym nadzorem specjalisty. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych stosuje się dawkę 20 mg/dobę. U pacjentów powyżej 70 lat oraz z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa to 5 mg, a stosowanie dawki 40 mg jest przeciwwskazane. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz aktywną chorobą wątroby. U pacjentów pochodzenia azjatyckiego oraz z predyspozycjami genetycznymi do zwiększonej ekspozycji na rozuwastatynę zaleca się dawkę początkową 5 mg i unikanie dawki 40 mg.
atazanawir, BCRP, białko transportujące, ciężka hipercholesterolemia, cyklosporyna, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, lopinawir, miopatia, OATP1B1, pochodzenie azjatyckie, polimorfizm genetyczny, rabdomioliza, rozuwastatyna, rytonawir, skala Child-Pugh, skala Tannera, typranawir, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Ezehron Duo 30 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ezehron Duo, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, co powoduje 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Podobnie, stosowanie gemfibrozylu powoduje dwukrotne zwiększenie Cmax i AUC rozuwastatyny, a dawka 40 mg rozuwastatyny jest przeciwwskazana podczas terapii fibratami. Inhibitory proteazy, takie jak atazanawir i rytonawir, mogą zwiększać AUC rozuwastatyny nawet 3- do 7-krotnie, co wymaga odpowiedniego dostosowania dawki (maksymalnie 10 mg rozuwastatyny). Ponadto, jednoczesne stosowanie leków zobojętniających kwas żołądkowy zmniejsza stężenie rozuwastatyny w osoczu o około 50%, co można złagodzić podając je w odstępie 2 godzin. Kolestyramina obniża AUC ezetymibu o około 55%, co może zmniejszać jego skuteczność terapeutyczną.
antagonista witaminy K, atazanawir, BCRP, biodostępność, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, darolutamid, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, erytromycyna, etynyloestradiol, fluindion, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor białka transportowego, inhibitor proteazy, kamica żółciowa, kolestyramina, kwas fusydowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, miopatia, niewydolność nerek, norgestrel, OATP1B1, ombitaswir, rabdomioliza, regorafenib, rozuwastatyna i ezetymib, sofosbuwir, tikagrelor, warfaryna, welpataswir