działanie teratogenne
Działanie teratogenne oznacza szkodliwy wpływ czynników zewnętrznych na rozwijający się płód, prowadzący do powstania wad wrodzonych. Czynniki teratogenne mogą zaburzać prawidłowy rozwój embrionu i płodu, szczególnie w okresie organogenezy (między 3. a 8. tygodniem ciąży), kiedy kształtują się narządy płodu.
Do substancji o udokumentowanym działaniu teratogennym należą niektóre leki (np. talidomid, izotretynoina, warfaryna, niektóre leki przeciwpadaczkowe), alkohol etylowy, narkotyki, metale ciężkie, a także czynniki fizyczne (promieniowanie jonizujące) oraz niektóre infekcje (np. różyczka, cytomegalia, toksoplazmoza). Wpływ teratogenny zależy od dawki czynnika, czasu ekspozycji oraz okresu rozwoju płodu.
W praktyce klinicznej istotna jest klasyfikacja leków według kategorii FDA (A, B, C, D, X) określająca potencjalne ryzyko teratogenne. Lekarz przepisujący leki kobietom w wieku rozrodczym powinien zawsze rozważyć stosunek korzyści do ryzyka oraz poinformować pacjentkę o potencjalnych zagrożeniach. Niektóre substancje teratogenne mogą powodować poważne malformacje nawet przy jednorazowej ekspozycji w krytycznym okresie rozwoju.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ceclor MR 750 mg
Stosowanie cefakloru (Ceclor MR) u kobiet w ciąży wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka, gdyż dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone. Badania przedkliniczne nie wykazały działania teratogennego ani wpływu na płodność, jednak brak jest dobrze kontrolowanych badań klinicznych u kobiet ciężarnych. Cefaklor może być stosowany wyłącznie w sytuacjach, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a decyzja powinna uwzględniać zaawansowanie ciąży oraz charakter zakażenia. Podanie leku podczas porodu jest wskazane tylko przy jednoznacznych wskazaniach medycznych i braku alternatyw.
badanie farmakokinetyczne, badanie kliniczne, cefaklor, cefalosporyna, ciąża, działanie teratogenne, karmienie piersią, kobieta ciężarna, nasilenie zakażenia, opcja terapeutyczna, podanie leku, przedłużone uwalnianie leku, przenikanie do mleka, stężenie leku, stosunek korzyści do ryzyka, wskazanie bezwzględne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Dane przedkliniczne dotyczące walproinianu sodu i kwasu walproinowego, składników leku Depakine Chronosphere, wskazują na zróżnicowany profil bezpieczeństwa. W testach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego, natomiast badania in vivo wykazały zależność efektów genotoksycznych od drogi podania – po podaniu doustnym nie obserwowano aberracji chromosomowych, zaś po dootrzewnowym odnotowano uszkodzenia DNA u gryzoni. Kliniczne obserwacje sugerują zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, jednak znaczenie tych zmian pozostaje niejasne. Badania rakotwórczości nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka. Istotne są natomiast dane dotyczące teratogenności – walproinian indukuje wady rozwojowe u myszy, szczurów i królików oraz powoduje zmiany behawioralne u potomstwa, a także morfologiczne i funkcjonalne zaburzenia układu słuchowego u zwierząt doświadczalnych.
aberracja chromosomowa, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, męski układ rozrodczy, naprawa DNA, niepłodność męska, padaczka, pękanie nici DNA, potencjał mutagenny, rakotwórczość, spermatogeneza, szpik kostny, układ słuchowy, wada rozwojowa, walproinian sodu, wymiana chromatyd siostrzanych, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Erdomed 35 mg/ml
Erdosteina, aktywny składnik preparatu Erdomed 35 mg/ml, wykazuje bardzo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Wartości LD50 przekraczają 5000 mg/kg po podaniu doustnym i dootrzewnowym u myszy i szczurów oraz 3500 mg/kg po podaniu dożylnym u myszy, co świadczy o niskiej toksyczności ostrej. W badaniach podostrych i przewlekłych (do 26 tygodni) stosowanie dawek do 1000 mg/kg/dobę u szczurów i do 200 mg/kg/dobę u psów nie wywoływało istotnych zmian patologicznych ani toksycznych efektów, z wyjątkiem niewielkiego zwiększenia masy wątroby i umiarkowanych zmian histologicznych u psów przy dawce 400 mg/kg/dobę. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na kluczowe narządy, a działania niepożądane ośrodkowego układu nerwowego pojawiały się jedynie przy ekstremalnie wysokich dawkach (5000 mg/kg doustnie, 3500 mg/kg dożylnie i dootrzewnowo). Erdosteina charakteryzuje się również dobrą tolerancją miejscową.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie teratogenne, erdosteina, hepatomegalia, karcynogen, karcynogenność, limfocyt, mutacja genowa, mutacja punktowa, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, rekombinacja mitotyczna, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bexon (50 mg + 50 mg + 0,5 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Bexon, zawierającego witaminy B1 (tiaminę), B6 (pirydoksynę) i B12 (cyjanokobalaminę), wykazały różnorodne profile bezpieczeństwa poszczególnych składników. Witamina B1 w bardzo dużych dawkach indukowała bradykardię oraz zaburzenia funkcji autonomicznych i nerwowo-mięśniowych. Pirydoksyna podawana doustnie w dawkach 150-200 mg/kg/dobę przez około 100 dni u psów wywoływała objawy neurotoksyczne, takie jak ataksja, osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi oraz zmiany zwyrodnieniowe aksonów i osłonek mielinowych. Witamina B12 podawana dożylnie szczurom w dawkach do 100 mg/kg trzy razy w tygodniu przez 26 tygodni nie wykazała klinicznych objawów toksyczności, choć brak oceny makroskopowej i histopatologicznej narządów ogranicza interpretację tych wyników. Żaden ze składników nie wykazał działania genotoksycznego, jednak brak jest danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego witamin B1, B6 i B12 w badaniach długoterminowych na zwierzętach. Lidokaina, jako składnik pomocniczy, nie wykazuje genotoksyczności, natomiast jej metabolit 2,6-ksylidyna wykazuje działanie genotoksyczne in vitro oraz rakotwórcze u szczurów, jednak ekspozycja kliniczna jest ponad 161 tys. razy niższa niż dawki powodujące nowotwory w badaniach przedklinicznych.
6-ksylidyna, ataksja, badanie histopatologiczne, bradykardia, cyjanokobalamina, drgawki, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, guz, lidokaina, ocena makroskopowa, osłabienie mięśniowe, pirydoksyna, płodność męska, płytka nerwowo-mięśniowa, rozwój płodu, spermatogeneza, tiamina, uszkodzenie osłonki mielinowej, witamina B1, witamina B12, witamina B6, zaburzenia równowagi - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lenalidomide Ranbaxy 7,5 mg
Lenalidomid, stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym laktozę jednowodną, której zawartość w dawkach 2,5 mg do 25 mg wynosi od 53,75 mg do 215 mg. Szczególną uwagę należy zwrócić na kobiety w ciąży oraz kobiety w wieku rozrodczym, u których lek jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na udowodnione działanie teratogenne. Stosowanie lenalidomidu wymaga przestrzegania rygorystycznego programu zapobiegania ciąży, obejmującego m.in. regularne testy ciążowe i stosowanie skutecznej antykoncepcji, co jest warunkiem koniecznym do rozpoczęcia i kontynuacji terapii.
choroba sercowo-naczyniowa, działanie teratogenne, laktoza jednowodna, lek immunomodulujący, lenalidomid, metoda antykoncepcji, nadwrażliwość, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, nowotwór hematologiczny, Program Zapobiegania Ciąży, ryzyko teratogenne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon substancji czynnych
Meropenem – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Meropenem, antybiotyk z grupy karbapenemów o szerokim spektrum działania, posiada ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały teratogenności ani negatywnego wpływu na reprodukcję, jednak brak jest wystarczających danych klinicznych u ludzi, co skutkuje zaleceniem unikania stosowania meropenemu w ciąży, jeśli dostępne są alternatywne terapie. W przypadku konieczności zastosowania leku, korzyści terapeutyczne dla matki muszą wyraźnie przewyższać potencjalne ryzyko dla płodu. Lekarz powinien indywidualnie ocenić bilans korzyści i ryzyka, stosować najmniejszą skuteczną dawkę oraz monitorować stan kliniczny pacjentki.
bilans korzyści i ryzyka, charakterystyka produktu leczniczego, ciąża, działanie niepożądane, działanie teratogenne, eliminacja leku, infekcja bakteryjna, karbapenemy, karmienie piersią, laktacja, lek przeciwinfekcyjny, meropenem, opcje terapeutyczne, planowanie ciąży, profil bezpieczeństwa, przenikanie leku do mleka, ryzyko dla dziecka karmionego piersią, teratogenność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lorista HD 100 mg + 25 mg
Bezpieczeństwo stosowania Lorista HD, zawierającego 100 mg losartanu potasowego oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, zostało szczegółowo ocenione w badaniach przedklinicznych. Testy farmakologiczne i genotoksyczne nie wykazały istotnego ryzyka genetycznego dla ludzi. Badania toksyczności przewlekłej, prowadzone na szczurach i psach przez okres do 6 miesięcy, wykazały, że obserwowane zmiany laboratoryjne i narządowe były głównie związane z losartanem. Zaobserwowano m.in. zmniejszenie parametrów hematologicznych (liczba erytrocytów, stężenie hemoglobiny, hematokryt), wzrost stężenia azotu mocznikowego i sporadycznie kreatyniny w surowicy, zmniejszenie masy serca bez zmian histologicznych oraz uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego (owrzodzenia, nadżerki, krwawienia).
azot mocznikowy, działanie teratogenne, genotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hydrochlorotiazyd, kreatynina, krwinki czerwone, losartan hydrochlorotiazyd, losartan potasowy, nadliczbowe żebra, nadżerka, owrzodzenie, parametry hematologiczne, śmierć płodowa, toksyczność nerkowa, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie błony śluzowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duphagol –
Dane przedkliniczne dotyczące makrogolu 3350, substancji czynnej leku Duphagol, wykazały brak toksyczności w standardowych badaniach farmakologicznych oraz po podaniu wielokrotnym. Testy genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach nie stwierdzono embriotoksyczności ani teratogenności nawet przy dawkach 66-krotnie wyższych niż maksymalne zalecane dawki u ludzi (stosowane w leczeniu przewlekłych zaparć) oraz 25-krotnie wyższych niż w terapii kamieni kałowych. Natomiast u królików, przy dawkach toksycznych dla matki (3,3-krotność dawki dla zaparć i 1,3-krotność dla kamieni kałowych), zaobserwowano pośrednie efekty na rozwój płodu, takie jak zmniejszenie masy płodu i łożyska, obniżenie wskaźnika przeżycia płodu, zwiększenie częstości nadmiernego zgięcia kończyn oraz poronienia, jednak bez bezpośredniego działania teratogennego.
badanie farmakologiczne, badanie toksyczności, dawka toksyczna, Duphagol, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, efekt rakotwórczy, genotoksyczność, kamień kałowy, makrogol 3350, odpowiedź farmakodynamiczna, potencjał rakotwórczy, przewlekłe zaparcie, ryzyko mutagenne, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon substancji czynnych
Ruszczyk kolczasty – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Ruszczyk kolczasty (Ruscus aculeatus L.) jest aktywnym składnikiem preparatu Cyclo 3 Fort, zawierającego 150 mg wyciągu suchego z kłącza (ekstrakt 5-7,5:1, etanol 85% V/V), stosowanym głównie ze względu na działanie naczynioochronne. Przeprowadzone badania farmakologiczne bezpieczeństwa nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły istotnych efektów toksycznych, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz badania histopatologiczne organów docelowych potwierdziły brak zagrożenia przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie naczynioochronne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hesperydyna metylochalkon, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, ruszczyk kolczasty, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wyciąg z kłącza ruszczyka kolczastego, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Karbis 32 mg
Kandesartan cyleksetyl, dostępny w preparacie Karbis w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) i jego stosowanie w ciąży wymaga szczególnej ostrożności. W pierwszym trymestrze ciąży lek nie jest zalecany ze względu na potencjalne, choć nie do końca potwierdzone, ryzyko teratogenne. W drugim i trzecim trymestrze stosowanie kandesartanu jest bezwzględnie przeciwwskazane z powodu udokumentowanego toksycznego wpływu na rozwój płodu, obejmującego pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki oraz powikłania u noworodka takie jak niewydolność nerek, niedociśnienie tętnicze i hiperkaliemia. W przypadku planowania ciąży lub jej stwierdzenia u pacjentki przyjmującej Karbis, konieczna jest natychmiastowa zmiana terapii na leki o udokumentowanym bezpieczeństwie w ciąży oraz monitorowanie płodu, w tym badanie ultrasonograficzne czaszki i ocenę funkcji nerek.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoncepcja, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetyl, karmienie piersią, leczenie przeciwnadciśnieniowe, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie kostnienia czaszki, pierwszy trymestr ciąży, toksyczność płodowa, trymestr ciąży, ultrasonografia czaszki płodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Linorion 10 mg
Lenalidomid, substancja czynna leku Linorion, wykazuje silne właściwości teratogenne, co wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym. Przepisywanie lenalidomidu musi być ściśle powiązane z programem zapobiegania ciąży, chyba że istnieją wiarygodne dowody niemożności zajścia w ciążę. Kobiety stosujące lenalidomid muszą stosować skuteczną antykoncepcję przez cały okres terapii, a w przypadku zajścia w ciążę leczenie należy natychmiast przerwać i skierować pacjentkę do specjalisty z zakresu teratologii. Lenalidomid jest przeciwwskazany w ciąży ze względu na udokumentowane w badaniach przedklinicznych wady wrodzone u małp, podobne do tych wywoływanych przez talidomid. Nie ustalono przenikania lenalidomidu do mleka kobiecego, jednak ze względu na brak danych bezpieczeństwa i potencjalne ryzyko, karmienie piersią podczas terapii należy przerwać.
badanie na szczurach, badanie przedkliniczne, ciąża, dokumentacja medyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, karmienie piersią, lenalidomid, metoda antykoncepcji, płodność, produkt leczniczy, Program Zapobiegania Ciąży, talidomid, teratogenny skutek leczenia, teratologia, wada wrodzona, właściwości teratogenne - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Palexia retard 50 mg
Tapentadol (Palexia retard) stosowany u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące jego bezpieczeństwa w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych nie wykazały działania teratogennego, jednak przy dawkach przekraczających zakres terapeutyczny obserwowano opóźnienie rozwoju płodu, działanie embriotoksyczne oraz wpływ na rozwój pourodzeniowy, związane z aktywacją receptorów opioidowych μ. Długotrwałe stosowanie tapentadolu w ciąży może prowadzić do zespołu odstawiennego u noworodka, co stanowi poważne zagrożenie dla życia dziecka. Lekarz powinien poinformować pacjentkę, że Palexia retard nie jest zalecany w ciąży, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, oraz zapewnić dostępność odtrutki dla noworodka w przypadku konieczności terapii. Brak jest danych dotyczących wpływu leku na przebieg porodu, jednak ze względu na ryzyko depresji oddechowej u noworodków, stosowanie tapentadolu podczas porodu i bezpośrednio przed nim jest niewskazane, a noworodki powinny być monitorowane pod kątem ewentualnych powikłań.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Moxinea 400 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne moksyfloksacyny wykazały wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie erytrocytów i płytek krwi) oraz hepatotoksyczność (wzrost enzymów wątrobowych, zwyrodnienie wodniczkowe) u szczurów, małp i psów, jednak objawy te pojawiały się jedynie przy dużych dawkach lub długotrwałym stosowaniu. Wysokie dawki indukowały również neurotoksyczność u małp (drgawki). Genotoksyczność obserwowano in vitro, związana z oddziaływaniem na gyrazę bakteryjną i topoizomerazę II, lecz testy in vivo nie potwierdziły działania genotoksycznego, co wskazuje na bezpieczny margines terapeutyczny. Badania karcynogenności na szczurach nie wykazały działania rakotwórczego. W odróżnieniu od innych chinolonów, moksyfloksacyna nie wykazuje fototoksyczności ani fotogenotoksyczności. W zakresie kardiotoksyczności, doustne dawki >90 mg/kg (stężenia w osoczu >16 mg/l) wydłużały odstęp QT bez arytmii, natomiast dożylne dawki >300 mg/kg (stężenia ≥200 mg/l) indukowały przemijające komorowe zaburzenia rytmu serca.
atrofia siatkówki, chinolon, drgawki, działanie fotomutagenne, działanie fotorakotwórcze, działanie fototoksyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie teratogenne, elektroretinogram, enzym wątrobowy, erytrocyt, gyraza bakteryjna, komorowe zaburzenia rytmu serca, moksyfloksacyna, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, płytka krwi, szybka składowa późnego prądu potasowego, topoizomeraza II, układ krwiotwórczy, uszkodzenie chrząstki, właściwość fototoksyczna, właściwości genotoksyczne, wydłużenie odstępu QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olzapin 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały typowy dla neuroleptyków profil toksyczności, obejmujący depresję ośrodkowego układu nerwowego, efekty przeciwcholinergiczne oraz zmiany hematologiczne. Średnie dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, natomiast u psów dawki doustne do 100 mg/kg były tolerowane bez zgonów. W badaniach przewlekłych obserwowano hamowanie aktywności OUN, obwodowe zaburzenia hematologiczne oraz odwracalne zwiększenie stężenia prolaktyny u szczurów, co skutkowało zmianami w narządach rozrodczych. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę powodowały odwracalną neutropenię, trombocytopenię lub niedokrwistość, przy ekspozycji (AUC) 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, trombocytopenia, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Robitussin Expectorans 100 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gwajafenezyny, substancji czynnej Robitussin Expectorans, nie wykazały istotnych zagrożeń dla kluczowych układów fizjologicznych, w tym sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie w dawkach terapeutycznych nie powodowało toksyczności narządowej ani kumulacji substancji, a parametry biochemiczne, hematologiczne oraz histopatologiczne pozostawały w normie. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły mutagenności ani klastogenności gwajafenezyny, co eliminuje ryzyko uszkodzenia materiału genetycznego w warunkach klinicznych.
badanie genotoksyczności, badanie rakotwórczości, działanie teratogenne, gwajafenezyna, ocena histopatologiczna, ośrodkowy układ nerwowy, parametry biochemiczne i hematologiczne, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa farmakologicznego, Robitussin Expectorans, rozwój nowotworów, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie materiału genetycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tussicalin 7,5 mg/5 ml
Butamirat cytrynian, substancja czynna leku Tussicalin (1,5 mg/ml, syrop), przeszedł szerokie badania przedkliniczne mające na celu ocenę jego profilu bezpieczeństwa. Badania toksyczności ostrej, zarówno in vivo, jak i in vitro, nie wykazały istotnego ryzyka dla człowieka przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Długoterminowe badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły klinicznie istotnych zmian patologicznych ani zaburzeń funkcjonalnych narządów wewnętrznych, a także nie stwierdzono kumulacji toksycznej. Ponadto, analiza wpływu na układ rozrodczy nie wykazała działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój potomstwa.
aktywność mutagenna, badanie in vitro, badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, butamirat cytrynian, dawka terapeutyczna, działanie teratogenne, kumulacja toksyczna, model zwierzęcy, narząd wewnętrzny, potencjał mutagenny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, Tussicalin, uszkodzenie genetyczne, zwierzę laboratoryjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eferox 25 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewotyroksyny sodowej, substancji czynnej leku Eferox, wykazały bardzo niską toksyczność ostrą, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa przy jednorazowym przedawkowaniu. W badaniach przewlekłych na szczurach zaobserwowano zmiany patologiczne, takie jak uszkodzenia wątroby, zwiększona częstość obumierania kłębuszków nerkowych oraz zmiany masy narządów wewnętrznych, natomiast u psów nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych, co sugeruje różnice międzygatunkowe w tolerancji. Dane dotyczące mutagenności są ograniczone, jednak testy mikrojądrowe na szczurach nie wykazały działania mutagennego. Brak jest również długoterminowych badań oceniających potencjał karcynogenny lewotyroksyny.
działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Eferox, hormon tarczycy, lewotyroksyna sodowa, mutagenność, obumieranie kłębuszków nerkowych, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał karcynogenny, przenikanie przez łożysko, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie wątroby, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symleptic 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny w preparacie Symleptic obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na rozrodczość i rozwój. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach stosowano dawki do 2000 mg/kg/dobę (myszy: 200, 600, 2000 mg/kg/dobę; szczury: 250, 1000, 2000 mg/kg/dobę). U samców szczurów przy najwyższej dawce 2000 mg/kg/dobę zaobserwowano statystycznie istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki, jednak nowotwory te charakteryzowały się niskim stopniem złośliwości, nie wpływały na przeżywalność, nie dawały przerzutów i były podobne do zmian u zwierząt kontrolnych. Maksymalne stężenie gabapentyny w osoczu szczurów przekraczało 10-krotnie stężenia u ludzi przy dawce 3600 mg/dobę. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani aberracji chromosomowych in vitro i in vivo, a także nie stwierdzono indukcji mikrojąderek w szpiku kostnym chomika.
aberracja chromosomowa, badanie postnatalne, badanie prenatalne, badanie teratologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gabapentyna, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pragiola 25 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Pragiola, wykazuje akceptowalny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych. W konwencjonalnych testach farmakologicznych tolerancja była dobra przy dawkach odpowiadających klinicznym. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek u szczurów i małp zaobserwowano dawkozależne efekty na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak ataksja, zmiany aktywności oraz u młodych szczurów nadpobudliwość psychoruchową i bruksizm. Przy ekspozycjach ≥5-krotnie przekraczających dawki terapeutyczne odnotowano u starszych szczurów albinotycznych zwiększoną częstość zaniku siatkówki. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działania teratogennego u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodów pojawiała się jedynie przy dawkach znacznie wyższych niż stosowane klinicznie. Wpływ na cykl rozrodczy i płodność był obserwowany wyłącznie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne, a efekty te miały charakter przemijający lub minimalne znaczenie kliniczne.
ataksja, badania farmakologiczne bezpieczeństwa, badania karcynogenności, badania przedkliniczne, bruksizm, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, naczyniakomięsak krwionośny, nadpobudliwość psychoruchowa, ośrodkowy układ nerwowy, płytki krwi, potencjał genotoksyczny, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propofol 2% MCT/LCT Fresenius 20 mg/ml
Propofol 2% MCT/LCT Fresenius przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń farmakologicznych ani toksycznych przy wielokrotnym podawaniu. Parametry biochemiczne, hematologiczne i histopatologiczne pozostawały w normie, a badania genotoksyczności nie potwierdziły mutagenności ani genotoksyczności leku. Nie przeprowadzono jednak specyficznych badań dotyczących potencjału rakotwórczego, co pozostawia niepewność co do długoterminowego ryzyka nowotworowego. Ponadto, propofol nie wykazuje działania teratogennego, co jest istotne przy rozważaniu jego stosowania u kobiet w ciąży. W badaniach tolerancji miejscowej zaobserwowano uszkodzenia tkanek po podaniu domięśniowym oraz odczyn zapalny i włóknienie po podaniu pozanaczyniowym, co podkreśla konieczność ścisłego przestrzegania drogi dożylnej podania.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przedkliniczne, deficyt poznawczy, działanie teratogenne, genotoksyczność, komórka nerwowa, naciek zapalny, pacjent pediatryczny, parametry biochemiczne, parametry hematologiczne, podanie domięśniowe, podanie dożylne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, propofol, środek znieczulający, synaptogeneza, toksyczność po podaniu wielokrotnym, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, wada rozwojowa, włóknienie tkanek, znieczulenie lekkie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Plenvu –
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania Plenvu, zawierającego makrogol 3350, kwas askorbinowy oraz siarczan sodu, nie wykazały istotnego potencjału toksyczności ogólnoustrojowej w standardowych badaniach farmakologicznych, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz rakotwórczości. Należy jednak zaznaczyć, że dedykowane badania genotoksyczności, kancerogenności oraz toksycznego wpływu na rozrodczość nie były przeprowadzane bezpośrednio na produkcie Plenvu. W badaniach toksyczności rozrodczej wykorzystano produkt Movicol, zawierający ten sam główny składnik – makrogol 3350, gdzie na szczurach nie stwierdzono działania teratogennego ani toksycznego na zarodek, nawet przy dawkach 20-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę u ludzi.
askorbinian sodu, badania farmakologiczne, chlorek potasu, chlorek sodu, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, kwas askorbinowy, makrogol 3350, masa łożyska, masa płodu, poronienie, siarczan sodu, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe kończyn, żywotność płodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Fingolimod Aurovitas 0,5 mg
Fingolimod Aurovitas (0,5 mg, kapsułki twarde) zawiera fingolimod chlorowodorek i jest przeciwwskazany u kobiet w wieku rozrodczym, które nie stosują skutecznej antykoncepcji. Przed rozpoczęciem terapii należy potwierdzić negatywny wynik testu ciążowego oraz poinformować pacjentkę o wysokim ryzyku teratogennym. Kobiety muszą stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia i przez 2 miesiące po jego zakończeniu, ze względu na okres eliminacji leku wynoszący około 2 miesiące. W przypadku planowania ciąży konieczne jest przerwanie terapii z uwzględnieniem ryzyka nawrotu choroby podstawowej. Procedury informacyjne muszą być realizowane zgodnie z Pakietem Informacji dla Lekarza zarówno przed, jak i w trakcie leczenia.
anomalia rozwojowa nerek, anomalia rozwojowa układu mięśniowo-szkieletowego, antykoncepcja, badanie ultrasonograficzne, chlorowodorek fingolimodu, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriogeneza, fingolimod, nawrót choroby, przetrwały pień tętniczy, receptor sfingozyno-1-fosforanu, tetralogia Fallota, tworzenie naczyń krwionośnych, ubytek przegrody międzykomorowej, ubytek przegrody międzyprzedsionkowej, wada przegrody komorowej, wada wrodzona, wrodzona choroba serca - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Crusia 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Enoksaparyna sodowa (Crusia) jest stosowana u kobiet w okresie reprodukcyjnym z zachowaniem szczególnej ostrożności. Produkt dostępny jest w dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani toksycznego na płód, a przenikanie leku przez łożysko jest minimalne, choć brak jest jednoznacznych danych dotyczących pierwszego trymestru ciąży. Terapia powinna być wprowadzana jedynie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, a pacjentki ciężarne wymagają monitorowania pod kątem objawów krwawienia i nadmiernego działania przeciwzakrzepowego. Szczególną ostrożność należy zachować u kobiet ze sztucznymi zastawkami serca, u których ryzyko powikłań jest podwyższone.
ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, depolimeryzacja heparyny, działanie przeciwzakrzepowe, działanie teratogenne, działanie toksyczne, enoksaparyna sodowa, małopłytkowość, obserwacja kliniczna, okres reprodukcyjny, osteoporoza, powikłanie krwotoczne, przenikanie przez łożysko, roztwór do wstrzykiwań, sztuczna zastawka serca, trymestr ciąży, wchłanianie doustne, wchłanianie leku, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Daktarin 20 mg/g
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa mikonazolu azotanu, substancji czynnej produktu Daktarin (20 mg/g, puder do rozpylania na skórę), wykazała brak istotnych zagrożeń toksykologicznych. Standardowe badania farmakologiczne potwierdziły brak niepożądanych efektów na układy sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz centralny układ nerwowy. Testy tolerancji miejscowej nie wykazały znaczących reakcji podrażnieniowych skóry. W badaniach toksyczności ostrej określono szeroki margines bezpieczeństwa, potwierdzony wartościami LD50, a toksyczność przewlekła nie ujawniła klinicznie istotnych objawów uszkodzenia narządowego ani kumulacji substancji w organizmie.
aberracja chromosomowa, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, centralny układ nerwowy, dawka letalna, działanie teratogenne, mikonazol azotan, podrażnienie skóry, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, puder leczniczy, rozwój pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ fizjologiczny, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zakażenie grzybicze skóry - Leksykon substancji czynnych
Laktuloza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Laktuloza wykazuje bardzo niski profil toksyczności, co potwierdzają liczne badania przedkliniczne na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej, LD50 dla myszy wyniosła 48,8 ml/kg masy ciała (doustnie), dla dorosłych szczurów 43 ml/kg (doustnie) oraz 30 ml/kg (dootrzewnowo u noworodków). Objawy toksyczności obejmowały biegunkę, depresję i śpiączkę, a badania histopatologiczne wykazały krwotoczne zapalenie żołądka i jelit. W badaniach podostrych i przewlekłych, podawanie laktulozy w dawkach do 40 ml/kg/dobę nie wykazało istotnych działań toksycznych, jedynie nieznaczne zahamowanie wzrostu u szczurów i pawianów, prawdopodobnie związane ze skróconym czasem pasażu jelitowego. Badania reprodukcyjne i teratogenne na królikach, szczurach i myszach nie wykazały negatywnego wpływu nawet przy dawkach 3-6 razy wyższych niż stosowane u ludzi.
badanie farmakologiczne, badanie histopatologiczne, badanie toksyczności, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, farmakokinetyka, genotoksyczność, krwotoczne zapalenie żołądka i jelit, LD50, mutagenność, pasaż jelitowy, pęcznienie treści pokarmowej, profil bezpieczeństwa, roztwór laktulozy, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność substancji, toksyczny wpływ na reprodukcję, wpływ na reprodukcję, zaburzenie płodności - Leksykon substancji czynnych
Atorwastatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Atorwastatyna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, wykazuje brak potencjału mutagennego i klastogennego w testach in vitro i in vivo oraz brak działania karcinogennego u szczurów. U myszy zaobserwowano działanie rakotwórcze jedynie przy ekspozycji 6-11-krotnie przekraczającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi (mierzoną jako AUC0-24h), manifestujące się gruczolakami i rakami wątrobowokomórkowymi. Substancja nie wpływa na płodność samców i samic oraz nie wykazuje działania teratogennego u szczurów, królików i psów. Jednakże toksyczność dla płodu pojawia się przy dawkach toksycznych dla ciężarnych samic, objawiając się opóźnionym rozwojem potomstwa i zmniejszoną przeżywalnością poporodową. Atorwastatyna przenika przez łożysko u szczurów, a jej stężenia w osoczu są zbliżone do tych w mleku, choć brak jest danych dotyczących wydzielania do mleka ludzkiego.
aberracja chromosomowa, atorwastatyna z amlodypiną, atorwastatyna z ezetymibem, atorwastatyna z peryndoprylem, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, choroba sercowo-naczyniowa, deformacja układu kostnego, dysfagia, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gęstość nasienia, gruczolak wątrobowokomórkowy, hiperlipidemia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przenikanie przez łożysko, rak wątrobowokomórkowy, reduktaza HMG-CoA, stężenie w osoczu, toksyczność atorwastatyny, układ kostny, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Lenalidomide Fresenius Kabi jest dostępny w postaci twardych kapsułek o siedmiu dawkach: 2,5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 15 mg, 20 mg oraz 25 mg lenalidomidu. Każda dawka charakteryzuje się unikalnym wyglądem kapsułki, co ułatwia identyfikację. Zawartość laktozy w kapsułkach różni się w zależności od dawki i wynosi od 33,2 mg w kapsułce 2,5 mg do 332,2 mg w kapsułce 25 mg, co jest istotne dla pacjentów z nietolerancją laktozy. Substancje pomocnicze obejmują m.in. laktozę, celulozę mikrokrystaliczną, kroskarmelozę sodową oraz magnezu stearynian, a otoczka kapsułki zawiera żelatynę, tytanu dwutlenek (E171) oraz barwniki takie jak indygotyna (E132) i żelaza tlenek żółty (E172), zależnie od dawki.
blister foliowy, celuloza mikrokrystaliczna, dwutlenek tytanu, działanie teratogenne, glikol propylenowy, indygotyna, kapsułka twarda, kroskarmeloza sodowa, laktoza, lenalidomid, nietolerancja laktozy, personel medyczny, rękawiczka jednorazowa, ryzyko środowiskowe, środek rozluźniający, środek zwiększający lepkość, stearynian magnezu, substancja przeciwadhezyjna, szelak, tlenek żelaza czarny, tlenek żelaza żółty, wodorotlenek potasu, żelatyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ivermectin Medical Valley 3 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa iwermektyny wykazały, że substancja ta w dużych dawkach wywołuje toksyczność ośrodkowego układu nerwowego u myszy, szczurów, psów i małp, manifestującą się rozszerzeniem źrenic, drżeniem, ataksją oraz wymiotami (u małp). W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano działanie teratogenne, w tym wady rozwojowe takie jak rozszczep podniebienia u płodów myszy, szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do toksycznych dla samic. Testy genotoksyczności in vitro (Test Amesa oraz test na komórkach chłoniaka TK u myszy) nie wykazały mutagenności iwermektyny, jednak brak jest danych dotyczących genotoksyczności in vivo oraz długoterminowych badań kancerogennych na zwierzętach.
ataksja, badanie genotoksyczności, drżenie, działanie teratogenne, iwermektyna, mutacja genowa, mydriaza, neurotoksyczność, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, rozszczep podniebienia, ryzyko mutagenne, test Amesa, test chłoniaka, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona płodu, właściwość mutagenna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Metronidazole B. Braun 5 mg/ml
Metronidazol (Metronidazole B. Braun, 5 mg/ml, roztwór do infuzji) u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych i karmiących wymaga starannej oceny stosunku korzyści do ryzyka. W pierwszym trymestrze ciąży lek należy stosować wyłącznie w przypadku zakażeń zagrażających życiu i braku bezpieczniejszych alternatyw. W drugim i trzecim trymestrze dopuszcza się stosowanie metronidazolu w leczeniu innych zakażeń, pod warunkiem, że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla matki i płodu. Lek przenika do mleka matki, dlatego karmienie piersią należy przerwać na czas terapii oraz przez 2-3 dni po jej zakończeniu, ze względu na przedłużony okres półtrwania leku. W 100 ml roztworu znajduje się 500 mg metronidazolu oraz elektrolity: 14 mmol sodu i 13 mmol chloru, co jest istotne u pacjentek z ograniczeniami podaży sodu.
alternatywa terapeutyczna, antybiotyk, antykoncepcja hormonalna, bezpieczeństwo stosowania leku, chlor, działanie teratogenne, interakcja lekowa, karmienie piersią, metronidazol, mleko matki, okres półtrwania leku, pierwszy trymestr ciąży, roztwór do infuzji, sód, stężenie leku, trymestr ciąży, układ rozrodczy, zaburzenie rozwojowe, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Iwabradyna Synthon 5 mg
Iwabradyna, w tym preparat Iwabradyna Synthon 5 mg, jest przeciwwskazana u kobiet w ciąży oraz w okresie laktacji ze względu na brak wystarczających danych klinicznych oraz udokumentowane działanie embriotoksyczne i teratogenne w badaniach przedklinicznych na zwierzętach. Lek przenika do mleka, co stwarza ryzyko ekspozycji niemowląt na substancję czynną, dlatego karmienie piersią musi być przerwane na czas terapii. Kobiety w wieku rozrodczym powinny być poinformowane o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji przez cały okres leczenia oraz o obowiązku natychmiastowego przerwania terapii w przypadku zajścia w ciążę.
- Leksykon substancji czynnych
Klotrymazol – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Klotrymazol wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w licznych badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. Miejscowa tolerancja po podaniu dopochwowym i naskórnym jest dobra, bez działania drażniącego na skórę, błony śluzowe oraz oczy. Toksyczność po podaniu doustnym wykazuje zróżnicowane wartości LD50: 761-923 mg/kg u myszy, 95-114 mg/kg u nowonarodzonych szczurów, 114-718 mg/kg u szczurów dorosłych, >1000 mg/kg u królików oraz >2000 mg/kg u psów i kotów. W badaniach wielokrotnych dawka toksyczna dla wątroby wynosiła od 50 mg/kg u szczurów (78 tygodni) i 100 mg/kg u psów (13 tygodni), co manifestowało się wzrostem aktywności aminotransferaz i zmianami histopatologicznymi. Klotrymazol nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego w testach in vitro i in vivo, a także nie jest teratogenny u myszy, królików i szczurów.
aminotransferaza wątrobowa, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, klotrymazol, podanie dopochwowe, potencjał mutagenny, przenikanie do mleka, rozród szczurów, substancja przeciwgrzybicza, test mutagenności, toksyczność doustna, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wakuolizacja wątroby, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Roxiper 10 mg + 8 mg + 2,5 mg
Dane przedkliniczne produktu leczniczego Roxiper, zawierającego rozuwastatynę, peryndopryl i indapamid, obejmują kompleksową ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, karcinogenności oraz wpływu na rozrodczość. Badania wykazały, że kombinacja peryndoprylu z indapamidem wykazuje nieznacznie zwiększoną toksyczność w porównaniu do monoterapii, szczególnie nasilając toksyczność przewodu pokarmowego u psów oraz wpływ na organizm matki u szczurów, jednak wszystkie efekty występowały przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne, co zapewnia szeroki margines bezpieczeństwa. Rozuwastatyna nie wykazała działania genotoksycznego ani karcinogennego, choć nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących wpływu na kanał potasowy hERG. W badaniach toksyczności po wielokrotnym podawaniu zaobserwowano zmiany histopatologiczne w wątrobie myszy i szczurów oraz toksyczne działanie na jądra u małp i psów przy wyższych dawkach, które nie były obserwowane klinicznie u ludzi.
dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, indapamid, kanał potasowy hERG, monoterapia, peryndopryl, potencjał karcinogenny, rozuwastatyna, toksyczne działanie na jądra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność skojarzenia, toksyczny wpływ na przewód pokarmowy, wada rozwojowa, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, zaburzenie rytmu serca, zmiana histopatologiczna wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bulgaplin 75 mg
Pregabalina, substancja czynna preparatu Bulgaplin, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokimi badaniami przedklinicznymi. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek na szczurach i małpach zaobserwowano efekty na ośrodkowy układ nerwowy, takie jak zmniejszenie aktywności, nadmierna aktywność oraz ataksja, zgodne z farmakologicznym mechanizmem działania. Zmiany te występowały przy dawkach odpowiadających lub przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (maksymalna dawka kliniczna 600 mg). W badaniach rozrodczych i rozwojowych nie stwierdzono działania teratogennego, a toksyczność płodów i zaburzenia rozwojowe pojawiały się jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających ekspozycję kliniczną. Niekorzystny wpływ na płodność i parametry nasienia u szczurów był przemijający i obserwowany przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne, co wskazuje na minimalne znaczenie kliniczne tych efektów.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, bruksizm, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, męskie narządy rozrodcze, naczyniakomięsak krwionośny, ośrodkowy układ nerwowy, płodność, płytki krwi, pregabalina, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność reprodukcyjna, zanik siatkówki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gripex FORTE 500 mg + 30 mg + 10 mg
Produkt złożony Gripex FORTE zawiera 500 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku oraz 10 mg dekstrometorfanu bromowodorku. W odniesieniu do bezpieczeństwa przedklinicznego brak jest specyficznych danych dotyczących całego preparatu, a dostępne informacje dotyczą głównie poszczególnych składników. Paracetamol w badaniach na myszach i szczurach, podawany w dawkach 4-20-krotnie przekraczających maksymalną dawkę dobową, nie wykazywał działania teratogennego. Jednakże u szczurów zaobserwowano zaburzenia spermatogenezy oraz zanik jąder przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne, co wskazuje na potencjalne ryzyko przy bardzo wysokim stężeniu substancji. Brak jest natomiast kompleksowych badań oceniających toksyczność paracetamolu na rozród i rozwój potomstwa według aktualnych standardów.
badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, dekstrometorfan bromowodorek, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, paracetamol, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, pseudoefedryna chlorowodorek, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, zaburzenia spermatogenezy, zanik jąder - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zomikos 4 mg/5 ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu zoledronowego, substancji czynnej leku Zomikos, wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrą w zależności od gatunku, z dawkami LD0 wynoszącymi 10 mg/kg u myszy i 0,6 mg/kg u szczurów. W badaniach toksyczności krótkoterminowej i długoterminowej stosowano dawki od 0,001 do 0,02 mg/kg/dobę podawane podskórnie lub dożylnie u szczurów i psów, które były dobrze tolerowane. Charakterystycznym efektem farmakologicznym było zwiększenie pierwotnej warstwy gąbczastej przynasad kości długich, co odzwierciedla hamowanie resorpcji kostnej. Margines bezpieczeństwa względem nefrotoksyczności był wąski, jednak dawki NOAEL wynoszące 1,6 mg/kg jednorazowo oraz 0,06-0,6 mg/kg/dobę przez miesiąc nie wykazywały toksycznego wpływu na nerki, wartości te są równe lub wyższe od maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi. Długotrwałe podawanie w dawkach terapeutycznych ujawniło toksyczność na przewód pokarmowy, wątrobę, śledzionę, płuca oraz miejsce podania.
bisfosfonian, dawka terapeutyczna, dystocja, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja nerek, genotoksyczność, kancerogeneza, kość długa, kwas zoledronowy, NOAEL, profil bezpieczeństwa, resorpcja tkanki kostnej, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, warstwa gąbczasta przynasad - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lipegis 10 mg
Lek ezetymib w dawce 10 mg (Lipegis) ma ściśle określone przeciwwskazania, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ezetymib lub inne składniki preparatu, objawiająca się reakcjami alergicznymi o różnym nasileniu. Szczególną ostrożność wymaga terapia skojarzona ezetymibem i statynami, zwłaszcza u pacjentek w ciąży i karmiących piersią, ze względu na potencjalne teratogenne działanie statyn oraz ryzyko przenikania do mleka matki. Ponadto, przeciwwskazaniem do takiej terapii jest czynna choroba wątroby oraz niewyjaśnione trwałe podwyższenie stężenia aminotransferaz, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem hepatotoksyczności.
charakterystyka produktu leczniczego, choroba wątroby, działanie teratogenne, enzymy wątrobowe, ezetymib, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, nadwrażliwość na substancję czynną, podwyższone aminotransferazy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, statyny, substancje pomocnicze, terapia skojarzona, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Losartan Krka 100 mg
Losartan, jako antagonista receptora angiotensyny II (AIIRA), jest przeciwwskazany w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na udokumentowany toksyczny wpływ na rozwój płodu, obejmujący pogorszenie czynności nerek, małowodzie oraz opóźnienie kostnienia czaszki. W pierwszym trymestrze stosowanie losartanu nie jest zalecane, a w przypadku planowania ciąży lub jej potwierdzenia u pacjentek leczonych losartanem, konieczna jest zmiana terapii na alternatywną o ustalonym profilu bezpieczeństwa. Kontynuacja terapii losartanem może być rozważana jedynie w sytuacjach bezwzględnej konieczności. W przypadku ekspozycji płodu na losartan od drugiego trymestru zaleca się szczegółowe badanie ultrasonograficzne oceniające rozwój czaszki i czynność nerek płodu.
antagonista receptora angiotensyny II, badanie ultrasonograficzne, działanie teratogenne, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, leczenie hipotensyjne, lek hipotensyjny, losartan potasowy, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność nerek płodu, opóźnienie kostnienia czaszki, toksyczność płodowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tadalafil Bluescience 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tadalafilu, substancji czynnej leku Tadalafil Bluescience, obejmowały szeroki zakres testów farmakologicznych, toksykologicznych oraz oceny wpływu na rozrodczość. W badaniach na szczurach i myszach, przy dawkach sięgających 1000 mg/kg/dobę, nie stwierdzono działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego, co wskazuje na brak negatywnego wpływu na rozwój zarodka i płodu. W badaniach rozwojowych na szczurach dawka 30 mg/kg/dobę nie wywołała zauważalnych efektów niepożądanych, a ekspozycja (AUC) u ciężarnych samic była około 18-krotnie wyższa niż u ludzi po standardowej dawce 20 mg, co podkreśla szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, badania płodności u szczurów nie wykazały zaburzeń funkcji rozrodczych przy dawkach terapeutycznych, sugerując brak negatywnego wpływu tadalafilu na płodność.
badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, badanie przedurodzeniowe i pourodzeniowe, badanie teratogenności, badanie toksyczności, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, pole pod krzywą stężenia, spermatogeneza, tadalafil, toksyczny wpływ na rozwój, zanik nabłonka kanalików nasiennych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cyclophosphamide Accord 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne cyklofosfamidu wykazały niską toksyczność ostrą po jednorazowym podaniu u różnych gatunków zwierząt laboratoryjnych (myszy, świnki morskie, króliki, psy). W badaniach przewlekłych stwierdzono hepatotoksyczność objawiającą się zwyrodnieniem tłuszczowym i martwicą wątroby, z progami toksyczności wynoszącymi 100 mg/kg u królików oraz 10 mg/kg u psów. Nie zaobserwowano patologii błony śluzowej jelit, co sugeruje względną odporność przewodu pokarmowego na toksyczne działanie leku. Potencjał mutagenny cyklofosfamidu potwierdzono zarówno in vitro, jak i in vivo, z udokumentowanymi aberracjami chromosomalnymi u ludzi, co koreluje z ryzykiem rozwoju wtórnych nowotworów, potwierdzonym w modelach zwierzęcych (szczury, myszy). Długotrwała ekspozycja zwiększa ryzyko kancerogenezy, co ma istotne implikacje kliniczne przy długoterminowej terapii.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, cyklofosfamid, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, martwica tkanek, nowotwór wtórny, potencjał mutagenny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, trymestr ciąży, wada wrodzona, zwyrodnienie tłuszczowe - Leksykon substancji czynnych
Kostrzewa łąkowa – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Immunoterapia alergenowa preparatami zawierającymi kostrzewę łąkową (Festuca pratensis), takimi jak Catalet T, Perosall T13 oraz POLLINEX+Rye, jest stosowana w leczeniu alergii na pyłki traw. Aktualnie brak jest wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania tych preparatów u kobiet w ciąży oraz karmiących piersią, a także ich wpływu na płodność. Badania dotyczące POLLINEX+Rye nie wykazały działania teratogennego, jednak ze względu na możliwe zmiany immunologiczne w ciąży, nie zaleca się rozpoczynania immunoterapii w tym okresie. W przypadku kontynuacji terapii po zajściu w ciążę, decyzja powinna być podejmowana indywidualnie, z uwzględnieniem stanu zdrowia pacjentki i jej reakcji na leczenie. Podobne zasady dotyczą okresu laktacji, gdzie brak jest danych o przenikaniu składników preparatu do mleka kobiecego.
alergen pyłku trawy, alergoid, Catalet T, działanie niepożądane, działanie teratogenne, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, karmienie piersią, kostrzewa łąkowa, leczenie alergii, Perosall T13, Pollinex+Rye, preparat alergenowy, przenikanie składników preparatu, pyłek trawy, reakcja na immunoterapię, reakcja niepożądana, ryzyko potencjalne, tolerancja leczenia, uczulenie, układ immunologiczny, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bramitob 300 mg/4 ml
Ocena bezpieczeństwa stosowania tobramycyny w formie roztworu do nebulizacji Bramitob (300 mg/4 ml) opiera się na badaniach przedklinicznych, które wskazują na potencjalne ryzyko nefrotoksyczności oraz ototoksyczności, głównie dotyczące nerek oraz ucha wewnętrznego. Jednakże objawy te pojawiają się zazwyczaj przy stężeniach ogólnoustrojowych przekraczających te, które występują po standardowym wziewnym podaniu leku w zalecanej dawce terapeutycznej. Badania 28-dniowe podawania inhalacyjnego wykazały jedynie łagodne, nieswoiste i odwracalne podrażnienie dróg oddechowych oraz przemijające objawy toksyczności nerek, które ustępowały po zakończeniu terapii. Nie stwierdzono działania genotoksycznego, co pozytywnie wpływa na profil bezpieczeństwa leku.
antybiotyk aminoglikozydowy, Bramitob, działanie teratogenne, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, nefrotoksyczność, nerka, ototoksyczność, podrażnienie dróg oddechowych, roztwór do nebulizacji, terapia inhalacyjna, tobramycyna, toksyczność inhalacyjna, toksyczność narządowa, toksyczność nerkowa, toksyczność u samic, ucho wewnętrzne - Leksykon substancji czynnych
Diklofenak sodu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Diklofenak sodu, substancja czynna zawarta w produkcie leczniczym DIKY 4%, został poddany szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jego bezpieczeństwo miejscowe i ogólnoustrojowe. Badania tolerancji miejscowej wykazały brak działania drażniącego na skórę królika, co potwierdza dobrą tolerancję miejscową. W ramach farmakologii bezpieczeństwa nie stwierdzono specyficznych działań niepożądanych przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnych klinicznie zagrożeń, a testy genotoksyczności i rakotwórczości potwierdziły brak potencjału mutagennego i kancerogennego. W modelach zwierzęcych diklofenak nie wykazywał działania teratogennego, jednak przy dawkach toksycznych dla matki obserwowano działanie embriotoksyczne.
diklofenak sodu, DIKY 4%, dysfagia, działanie drażniące na skórę, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, farmakologia bezpieczeństwa, hamowanie owulacji, implantacja zarodka, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność przewlekła, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność