wątroba
Wątroba to największy gruczoł w ludzkim organizmie, pełniący kluczowe funkcje metaboliczne, detoksykacyjne i syntetyczne. Znajduje się w prawym górnym kwadrancie jamy brzusznej, bezpośrednio pod przeponą. Anatomicznie dzieli się na cztery płaty: prawy, lewy, czworoboczny i ogoniasty.
Jako centralny organ metaboliczny, wątroba odpowiada za metabolizm węglowodanów (utrzymanie homeostazy glukozy), lipidów (synteza cholesterolu i lipoprotein) oraz białek (synteza albumin i czynników krzepnięcia). Pełni kluczową rolę w detoksykacji organizmu poprzez neutralizację i eliminację substancji szkodliwych, w tym leków, alkoholu i toksyn.
Wątroba produkuje żółć niezbędną w procesie trawienia tłuszczów oraz magazynuje witaminy (A, D, E, K, B12) i żelazo. Posiada znaczną zdolność regeneracji, co ma istotne znaczenie kliniczne. Najczęstsze schorzenia wątroby obejmują wirusowe zapalenia wątroby, alkoholową chorobę wątroby, niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby, marskość oraz nowotwory pierwotne i przerzutowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipozumax 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa itrakonazolu (Ipozumax 100 mg, kapsułki twarde) nie wykazały toksyczności genowej ani pierwotnej karcinogenności, co wskazuje na niskie ryzyko mutagenne i nowotworowe. Nie stwierdzono również negatywnego wpływu na płodność. Jednakże, przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, zaobserwowano zmiany strukturalne i funkcjonalne w korze nadnerczy, wątrobie oraz układzie jednojądrowych fagocytów. W modelach zwierzęcych wykazano toksyczność reprodukcyjną obejmującą embriotoksyczność i teratogenność, co podkreśla potencjalne ryzyko stosowania itrakonazolu w ciąży. Wartości kliniczne stosowane to 100 mg kapsułki twarde, podczas gdy efekty toksyczne obserwowano przy dawkach znacznie wyższych.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku epirubicyny na modelach zwierzęcych (szczury, króliki, psy, myszy) wykazały szeroką dystrybucję tkankową leku, z obecnością w układzie krwiotwórczym, przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie oraz narządach rozrodczych, co wskazuje na potencjalną toksyczność hematologiczną, nefro- i hepatotoksyczność oraz ryzyko uszkodzeń rozrodczych. Szczególnie istotna jest potwierdzona kardiotoksyczność na mięsień sercowy u wszystkich badanych gatunków, co wymaga monitorowania funkcji serca u pacjentów. Chlorowodorek epirubicyny wykazuje również mutagenne i genotoksyczne działanie, typowe dla antracyklin, co ma znaczenie dla długoterminowego bezpieczeństwa terapii. Badania embriotoksyczności na szczurach potwierdziły toksyczny wpływ na rozwijający się płód, a mimo braku specyficznych wad rozwojowych u szczurów i królików, lek należy traktować jako potencjalnie teratogenny. Dodatkowo, wykazano rakotwórcze działanie chlorowodorku epirubicyny u szczurów, co podkreśla konieczność długoterminowej obserwacji pacjentów po terapii.
antracyklina, chlorowodorek epirubicyny, embriotoksyczność, genotoksyczność, karcynogenność, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, martwica tkanki, mięsień sercowy, model zwierzęcy, mutagenność, narząd rozrodczy, nerka, podanie dożylne, przewód pokarmowy, rakotwórczość, teratogenność, układ krwiotwórczy, wątroba, wynaczynienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fromilid Uno 500 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne klarytromycyny przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, małpy) wykazały wysoką tolerancję leku przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u naczelnych oraz do 75 mg/kg mc./dobę u szczurów przez okres do 6 miesięcy bez działań niepożądanych. Dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów. Toksyczne dawki (np. 400 mg/kg mc./dobę u małp) powodowały śmiertelność oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie i zmiany wątroby, manifestujące się podwyższeniem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa). Po odstawieniu leku obserwowano normalizację parametrów biochemicznych. Działania niepożądane u psów obejmowały zaczerwienienie spojówek i łzawienie, a przy bardzo wysokich dawkach zmętnienie i obrzęk rogówki.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, cykl rujowy, dawka śmiertelna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, glutamylotransferaza, klarytromycyna, naczelne, obrzęk rogówki, odwodnienie, parametry biochemiczne, płodność, rozszczep podniebienia, szczep bakteryjny, test Amesa, toksyczność ostra, układ limfatyczny, wątroba, wczesne poronienie, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Canephron N
Przedawkowanie Canephron N, doustnego preparatu złożonego z wyciągów z ziela tysiącznika, korzenia lubczyku oraz liścia rozmarynu (proporcje 1:1:1, ekstrakcja etanolem 59% V/V), nie zostało dotychczas udokumentowane. Produkt zawiera 16,0-19,5% (V/V) etanolu, co stanowi istotny czynnik ryzyka w przypadku znacznego przedawkowania, zwłaszcza u pacjentów z grup wysokiego ryzyka. W razie podejrzenia przedawkowania zaleca się monitorowanie funkcji układu pokarmowego, wątroby oraz ośrodkowego układu nerwowego, a także ocenę stężenia alkoholu we krwi, funkcji wątroby, nerek oraz równowagi elektrolitowej. Postępowanie powinno być objawowe i dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, uwzględniając potencjalne objawy intoksykacji alkoholowej, reakcje nadwrażliwości oraz zaburzenia neurologiczne.
ból brzucha, dezorientacja, działanie hepatotoksyczne, etanol, funkcja nerek, funkcja wątroby, funkcje życiowe, glikokortykosteroid, intoksykacja alkoholowa, korzeń lubczyku, leczenie objawowe, lek przeciwhistaminowy, liść rozmarynu, nadwrażliwość, nawodnienie, nudność, ośrodkowy układ nerwowy, płynoterapia, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, równowaga elektrolitowa, stan neurologiczny, stężenie alkoholu we krwi, układ moczowy, układ pokarmowy, wątroba, wymioty, zaburzenie koordynacji, zaburzenie mowy, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zatrucie, zawrót głowy, ziele tysiącznika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lekoklar forte 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny wykazały, że jej toksyczność jest zależna od dawki i czasu podawania, z wątrobą jako głównym narządem docelowym uszkodzeń, obserwowanych już po 14 dniach u psów i małp. Dawki toksyczne wynosiły około 300 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczając zalecane dawki terapeutyczne u ludzi. Oprócz wątroby, toksyczność dotyczyła także żołądka, grasicy, tkanek limfoidalnych oraz nerek. U psów zaobserwowano działania niepożądane dotyczące narządu wzroku, takie jak zapalenie spojówek i łzawienie przy dawkach terapeutycznych, a przy dawkach 400 mg/kg mc./dobę pojawiło się zmętnienie i obrzęk rogówki. Badania genotoksyczności i mutagenności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały działania szkodliwego na materiał genetyczny, potwierdzając bezpieczeństwo leku w tym zakresie.
antybiotyk makrolidowy, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie embriotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, grasica, klarytromycyna, LD50, leukocyt, łzawienie, nefrotoksyczność, obrzęk rogówki, płytka krwi, rozszczep podniebienia, samoistne poronienie, tkanka limfoidalna, toksyczność ostra i przewlekła, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie wątroby, wątroba, zapalenie spojówek, zmętnienie rogówki - Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Objawy
Leiomyosarcoma (LMS) to rzadki, agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek mięśni gładkich, charakteryzujący się zmiennym przebiegiem klinicznym i wysokim potencjałem przerzutowania oraz nawrotów. Objawy kliniczne są niespecyficzne i zależą od lokalizacji guza, obejmując ból, obecność twardego, niebolesnego guza, nieprawidłowe krwawienia (szczególnie w uterine LMS), objawy uciskowe oraz symptomy ogólnoustrojowe, takie jak utrata masy ciała, zmęczenie i gorączka. LMS może rozwijać się bezobjawowo przez długi czas, co utrudnia wczesne rozpoznanie. Najczęstszymi miejscami przerzutów są płuca, wątroba i tkanki miękkie, a rokowanie zależy od stadium zaawansowania, stopnia złośliwości histologicznej, wielkości guza (powyżej 5-10 cm wiąże się z gorszym rokowaniem) oraz możliwości radykalnego leczenia chirurgicznego. Pięcioletnie przeżycie wynosi około 50-65% w stadium I, 20-50% w stadium II i III oraz 10-40% w stadium IV.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, ból uogólniony, chemioradioterapia, histerektomia, indeks mitotyczny, inwazja naczyniowa, krwawienie z pochwy, leiomyosarcoma, leiomyosarcoma macicy, martwica guza, mięśniak macicy, mięśnie gładkie, nawrót miejscowy, nowotwór złośliwy, obrzęk guza, ploidia DNA, przerzut do płuc, przerzut odległy, przerzutowanie, przestrzeń zaotrzewnowa, przewód pokarmowy, stolec smolisty, trabektedyna, ucisk narządów, utrata masy ciała, wątroba, wymioty krwawe, zatrzymanie moczu, złośliwość histologiczna, żyła główna dolna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sandimmun Neoral 100 mg
Cyklosporyna w postaci kapsułek miękkich Sandimmun Neoral (dawki 10 mg, 25 mg, 50 mg, 100 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które są w dużej mierze zależne od dawki i wskazań terapeutycznych. Szczególnie u pacjentów po transplantacji, stosujących wyższe dawki i długotrwałą terapię podtrzymującą, obserwuje się częstsze i bardziej nasilone działania niepożądane. Immunosupresyjne działanie cyklosporyny zwiększa ryzyko zakażeń wirusowych, bakteryjnych, grzybiczych i pasożytniczych, w tym infekcji oportunistycznych takich jak poliomawirusowe zapalenie nerek (PVAN) oraz postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia (PML) wywołana przez wirusa JC. Ponadto, stosowanie cyklosporyny wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju chorób limfoproliferacyjnych i nowotworów złośliwych, zwłaszcza skóry, co koreluje z intensywnością i czasem trwania immunosupresji.
cholestaza, choroba limfoproliferacyjna, cyklosporyna, drżenie, działanie immunosupresyjne, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, migrena, mikroangiopatia zakrzepowa, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nefropatia związana z poliomawirusem, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niewydolność wątroby, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, parestezja, polineuropatia ruchowa, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, profil bezpieczeństwa leku, przerost dziąseł, wątroba, wrzód trawienny, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół bólowy wywołany przez inhibitor kalcyneuryny, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół odwracalnej tylnej encefalopatii, zwłóknienie śródmiąższowe, zwyrodnienie szkliste tętniczek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitamin D3 Krka 1000 IU
Cholekalcyferol (witamina D3) wykazuje wysoką biodostępność, z około 80% dawki wchłanianej w jelicie cienkim, co jest wspomagane przez obecność soli żółciowych ze względu na lipofilny charakter substancji. Po absorpcji, witamina D3 jest transportowana w organizmie dwoma głównymi mechanizmami: syntetyzowana w skórze przez białka wiążące witaminę D (vitamin D-binding protein), a podawana doustnie (np. w preparacie Vitamin D3 Krka zawierającym 0,025 mg czyli 1000 IU) przez chylomikrony. Następnie cholekalcyferol jest kierowany do wątroby, gdzie zachodzi pierwsza hydroksylacja do 25-hydroksycholekalcyferolu (25(OH)D3), głównego metabolitu krążącego we krwi, biologicznie nieaktywnego, o stężeniach referencyjnych 20-30 ng/mL (50-75 nmol/L). Druga hydroksylacja w nerkach prowadzi do powstania aktywnego metabolitu 1,25-dihydroksycholekalcyferolu (1,25(OH)2D3) o stężeniu około 0,04 ng/mL (0,1 nmol/L).
25-dihydroksycholekalcyferol, 25-hydroksycholekalcyferol, białko wiążące witaminę D, cholekalcyferol, chylomikron, efekt farmakologiczny, eliminacja leku, hydroksylacja, hydroksylacja w nerkach, jelito cienkie, okres półtrwania, sole żółciowe, stężenie fizjologiczne, synteza skórna witaminy D, tkanka tłuszczowa, wątroba, witamina D3, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Davercin 250 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa cyklicznego 11,12-węglanu erytromycyny A, substancji czynnej leku Davercin, wykazała niski potencjał toksyczności ostrej z LD50 wynoszącym 5,8 g/kg m.c. u szczurów oraz 4,05 g/kg m.c. u myszy po podaniu doustnym. W badaniach przewlekłych (90 dni) na szczurach stosowano dawki odpowiadające 0,0125%, 0,025% i 0,05% LD50, nie obserwując istotnych zmian patologicznych w narządach takich jak wątroba, nerki, płuca, śledziona i jelita. Zaobserwowano jedynie przejściowe, niewielkie powiększenie wątroby, które ustąpiło w ciągu 4 tygodni po zakończeniu terapii. Dodatkowe badania hepatotoksyczności wykazały brak wzrostu toksyczności wątrobowej, mimo proporcjonalnego do wzrostu produkcji żółci zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych.
cykliczny węglan erytromycyny A, Davercin, dawka letalna średnia, działanie hepatotoksyczne, enzym wątrobowy, erytromycyna, jelito, nerka, obraz krwi, parametry hematologiczne, płuco, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, śledziona, substancja czynna, toksyczność długoterminowa, toksyczność ostra, toksyczność wątrobowa, układ krwiotwórczy, wątroba, wytwarzanie żółci - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nikozipix 1,5 mg
Preparat Nikozipix zawierający 1,5 mg cytyzyny wykazuje szeroki indeks terapeutyczny potwierdzony badaniami przedklinicznymi na myszy, szczurach i psach. Badania toksykologiczne po podaniu wielokrotnym nie wykazały istotnej toksyczności wobec kluczowych układów i narządów, takich jak hemopoeza, błona śluzowa żołądka, nerki, wątroba oraz inne narządy wewnętrzne. Ocena bezpieczeństwa układu sercowo-naczyniowego na świnkach morskich potwierdziła brak zaburzeń rytmu serca po jednokrotnym podaniu cytyzyny, co jest istotne w kontekście terapii uzależnienia od nikotyny. Dodatkowo, badania genotoksyczności nie wykazały potencjału mutagennego, a testy porównawcze toksyczności cytyzyny i nikotyny wskazały na niższe ryzyko toksyczne cytyzyny, z wyjątkiem zwiększonej peroksydacji lipidów, prawdopodobnie związanej z ograniczoną biotransformacją w hepatocytach.
badanie toksykologiczne, biotransformacja w hepatocytach, błona śluzowa żołądka, cytyzyna, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, elementy morfotyczne krwi, farmakologia bezpieczeństwa, funkcje sercowo-naczyniowe, genotoksyczność, hemopoeza, hepatocyt, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, izolowane komórki wątroby, nerka, peroksydacja lipidów, potencjał mutagenny, ryzyko kancerogenne, toksyczność komórkowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od nikotyny, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bosutinib Zentiva 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa bosutynibu obejmowały szeroki zakres ocen farmakologii bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, wpływu na rozród oraz potencjalnej fototoksyczności. W badaniach na szczurach zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru źrenic oraz zaburzenia chodu, przy czym NOEL dla zaburzeń chodu wynosił około 11-krotności ekspozycji klinicznej po dawce 400 mg i 8-krotności po dawce 500 mg (na podstawie Cmax niezwiązanej postaci leku). W badaniach kardiologicznych na psach nie stwierdzono istotnych zmian w ciśnieniu tętniczym, rytmie serca ani parametrach EKG przy ekspozycjach do 3-krotnych (400 mg) i 2-krotnych (500 mg) klinicznych, choć odnotowano opóźnione zwiększenie częstości rytmu serca. Długoterminowa toksyczność dotyczyła głównie układu pokarmowego, z objawami takimi jak zmiany w kale, spadek masy ciała i zmniejszone spożycie pokarmu, a także histopatologicznymi zmianami w przewodzie pokarmowym i układzie limfatycznym. Zmiany w wątrobie u szczurów obejmowały przerost hepatocytów bez podwyższenia enzymów wątrobowych. Poziomy ekspozycji niepowodujące działań niepożądanych były zbliżone do ekspozycji klinicznej po dawkach 400-500 mg.
błona naczyniowa oka, bosutynib, cytotoksyczność hepatocytarna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja kliniczna, enzymy wątrobowe, farmakologia bezpieczeństwa, genotoksyczność, hiperplazja komórek kubkowych, kanał hERG, laktacja, łożysko, ośrodkowy układ nerwowy, podanie dożylne, przerost hepatocytów, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, szczury Sprague-Dawley, toksyczność wielokrotna, układ limfatyczny, układ pokarmowy, wątroba, węzły chłonne krezkowe - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Ridlip 10 mg
Ocena wpływu rozuwastatyny (substancji czynnej produktu leczniczego Ridlip) na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn opiera się na analizie jej właściwości farmakodynamicznych oraz potencjalnych działań niepożądanych. Rozuwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA działający głównie w wątrobie, nie wykazuje bezpośredniego wpływu na ośrodkowy układ nerwowy, co sugeruje brak istotnego zaburzenia funkcji poznawczych i psychomotorycznych niezbędnych do bezpiecznego prowadzenia pojazdów. Jednakże, pomimo braku specyficznych badań klinicznych dotyczących wpływu Ridlip na zdolność prowadzenia pojazdów, należy uwzględnić ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza zawrotów głowy, które mogą znacząco upośledzać tę zdolność. Produkt dostępny jest w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg oraz 40 mg, a ryzyko działań niepożądanych może wzrastać wraz z dawką oraz w przypadku współistniejących schorzeń lub stosowania innych leków.
dokumentacja medyczna, działania niepożądane, farmakoterapia, funkcje poznawcze, funkcje psychomotoryczne, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcje lekowe, narząd równowagi, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, Ridlip, rozuwastatyna, synteza cholesterolu, tabletki powlekane, terapia rozuwastatyną, wątroba, właściwości farmakodynamiczne, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Nimefort 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa nimesulidu obejmowały standardowe testy farmakologiczne, toksyczności po wielokrotnym podaniu, genotoksyczności oraz potencjalnego działania rakotwórczego, które nie wykazały istotnego zagrożenia dla człowieka przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Jednakże wielokrotne podawanie leku ujawniło toksyczność wobec nerek, wątroby oraz przewodu pokarmowego, co ma istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z dysfunkcją tych narządów. Szczególną uwagę zwraca działanie embriotoksyczne i teratogenne u królików, gdzie dawki niepowodujące toksyczności u samic wywoływały zaburzenia rozwojowe układu kostnego oraz poszerzenie układu komorowego mózgu u płodów.
badanie farmakologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane leku, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, narząd miąższowy, nerka, nimesulid, poszerzenie układu komorowego mózgu, przewód pokarmowy, śmiertelność potomstwa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, upośledzenie funkcji nerek, upośledzenie funkcji wątroby, wątroba, zaburzenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml
Lewetyracetam, substancja czynna leku Levetiracetam NeuroPharma 100 mg/ml, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych, bez istotnych zagrożeń genotoksycznych czy rakotwórczych. W badaniach na szczurach i myszach zaobserwowano adaptacyjne zmiany w wątrobie, takie jak zwiększenie masy wątroby, przerost środkowej części zrazika, nacieczenie tłuszczowe hepatocytów oraz podwyższona aktywność enzymów wątrobowych, które nie występowały w badaniach klinicznych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność i reprodukcję przy dawkach do 1800 mg/kg mc./dobę (6-krotność MRHD w przeliczeniu na mg/m²). W badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u szczurów dawka NOAEL dla samic wyniosła 3600 mg/kg mc./dobę (12x MRHD), a dla płodów 1200 mg/kg mc./dobę (4x MRHD), przy czym najwyższa dawka wiązała się jedynie z niewielkim zmniejszeniem masy płodu i marginalnym wzrostem nieprawidłowości szkieletowych, bez wpływu na śmiertelność zarodków.
badanie kliniczne, badanie przedkliniczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, ekspozycja na lek, enzym wątrobowy, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, hepatocyt, lewetyracetam, maksymalna zalecana dawka dobowa, nacieczenie tłuszczowe, nieprawidłowość szkieletowa, nieprawidłowość układu krążenia, NOAEL, przerost zrazika wątrobowego, reakcja adaptacyjna, rozwój okołoporodowy, rozwój zarodkowo-płodowy, śmiertelność zarodków, toksyczność ciążowa, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Desmoxan 1,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa cytyzynikliny, substancji czynnej leku Desmoxan (dawka 1,5 mg), obejmują szeroki zakres badań farmakologicznych i toksykologicznych na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, świnki morskie). Wyniki wskazują na szeroki indeks terapeutyczny, co świadczy o znacznym marginesie bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Badania wielokrotnego podawania nie wykazały istotnej toksyczności w odniesieniu do hemopoezy, błony śluzowej żołądka, nerek, wątroby oraz innych narządów wewnętrznych. Ponadto, testy na izolowanych komórkach wątroby i nerek potwierdziły korzystny profil bezpieczeństwa w porównaniu z nikotyną, z wyjątkiem silniejszego działania w teście peroksydacji lipidów, co może wynikać z ograniczonej biotransformacji cytyzynikliny w hepatocytach. Badania kardiologiczne na świnkach morskich nie wykazały zaburzeń pracy serca, potwierdzając bezpieczeństwo kardiologiczne leku.
badanie toksykologiczne, bezpieczeństwo kardiologiczne, błona śluzowa żołądka, cytyzyniklina, Desmoxan, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hemopoeza, hepatocyt, indeks terapeutyczny, narząd wewnętrzny, nerka, peroksydacja lipidów, toksyczność po wielokrotnym podaniu, wątroba, wpływ na rozród, zarodek kurczęcia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Exemestan Symphar 25 mg
Przedkliniczne badania eksemestanu wykazały, że wielokrotne podawanie leku szczurom i psom powodowało działania niepożądane głównie w obrębie narządów rozrodczych i dodatkowych, zgodne z mechanizmem inhibitora aromatazy. Inne efekty toksyczne, dotyczące wątroby, nerek i ośrodkowego układu nerwowego, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne ekspozycje stosowane u ludzi. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały istotnego działania mutagennego, mimo że in vitro zaobserwowano klastogenność na limfocytach, która nie potwierdziła się w badaniach in vivo. Eksemestan wykazywał embriotoksyczność u szczurów i królików przy dawce terapeutycznej 25 mg/dobę, jednak bez dowodów na teratogenność.
badanie toksykologiczne, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie teratogenne, enzym mikrosomalny, gruczolak nerki, hepatocyt, inhibitor aromatazy, limfocyt, mutagenność, narząd rozrodczy, nerka, nowotwór wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, przewlekła nefropatia, test Amesa, test jąderkowy, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wątroba - Leksykon substancji czynnych
Alfakalcydol – Właściwości farmakokinetyczne
Alfakalcydol, dostępny w dawkach 0,25 oraz 1 mikrograma w formie kapsułek miękkich, charakteryzuje się niemal całkowitą biodostępnością po podaniu doustnym (~100%). Po absorpcji około 50% dawki ulega konwersji do aktywnego metabolitu – kalcytriolu, w procesie katalizowanym przez enzym 25-hydroksylazę w hepatocytach. Synteza kalcytriolu jest regulowana przez stężenie alfakalcydolu, białka wiążącego witaminę D (DBP), kalcytriolu oraz czynniki fizjologiczne, takie jak hipokalcemia i podwyższony poziom parathormonu, co zmniejsza ryzyko przedawkowania w porównaniu do bezpośredniego podawania kalcytriolu. Należy jednak zaznaczyć, że alfakalcydol wykazuje 2-3-krotnie wyższą toksyczność niż kalcytriol, co wymaga dalszych badań nad bezpieczeństwem stosowania.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bronchosol Maxipuren 200 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne produktu leczniczego Bronchosol MAXIPUREN, zawierającego 200 mg olejku eukaliptusowego, wykazały brak istotnych zagrożeń toksykologicznych przy standardowych testach oceniających toksyczność po podaniu wielokrotnym, genotoksyczność, teratogenność oraz potencjalną kancerogenność. W badaniach farmakologicznych na szczurach samcach, 1,8-cyneol podawany w dawkach od 381 do 3342 mg/kg mc./dobę przez 28 dni wywołał wakuolizację hepatocytów oraz zmiany strukturalne w wątrobie, nerkach i śliniankach przyusznych przy dawce ≥600 mg/kg mc./dobę, co wskazuje na dawko-zależną toksyczność narządową. Badania na modelu mysim nie wykazały negatywnego wpływu na płodność, co sugeruje bezpieczeństwo w zakresie funkcji rozrodczych.
8-cyneol, badanie genotoksyczności, działanie teratogenne, ekspozycja na substancję, funkcja rozrodcza, genotoksyczność, indukcja procesu nowotworowego, kancerogenność, nerki, olejek eukaliptusowy, płodność, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie materiału genetycznego, uszkodzenie narządów wewnętrznych, wada rozwojowa, wakuolizacja hepatocytów, wakuolizacja komórek wątrobowych, wątroba - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyclolux multidose 0,5 mmol/ml
Cyclolux multidose, zawierający kwas gadoterynowy w postaci soli z megluminą o stężeniu 0,5 mmol/ml (279,32 mg/ml), jest środkiem kontrastowym przeznaczonym do diagnostyki obrazowej metodą rezonansu magnetycznego (MRI). Preparat stosuje się w celu poprawy kontrastu radiologicznego, co umożliwia precyzyjne zobrazowanie i określenie granic zmian patologicznych w ośrodkowym układzie nerwowym (mózg, kręgosłup, tkanki otaczające) oraz w badaniach całego ciała, obejmujących narządy takie jak wątroba, nerki, trzustka, miednica, płuca, serce, pierś oraz układ mięśniowo-szkieletowy. U dorosłych Cyclolux multidose znajduje także zastosowanie w angiografii MR naczyń innych niż wieńcowe. Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań o osmolalności 1,35 Osm/kg H₂O, lepkości 1,8 mPas i pH w zakresie 6,5-8,0.
angiografia MR, kwas gadoterynowy, lepkość, miednica, MRI, MRI całego ciała, MRI ośrodkowego układu nerwowego, nerka, osmolalność, ośrodkowy układ nerwowy, płuco, rezonans magnetyczny, roztwór do wstrzykiwań, serce, środek kontrastowy, trzustka, układ mięśniowo-szkieletowy, wątroba, wzmocnienie kontrastowe, zwężenie tętnic