ryfampicyna

Ryfampicyna to antybiotyk o szerokim spektrum działania, należący do grupy leków przeciwprątkowych. Jest to półsyntetyczna pochodna ryfamycyny B, która działa poprzez hamowanie RNA-polimerazy zależnej od DNA w komórkach bakteryjnych, co blokuje syntezę RNA i prowadzi do śmierci komórki patogenu.

Głównym zastosowaniem ryfampicyny jest leczenie gruźlicy, gdzie stanowi podstawowy składnik standardowych schematów terapeutycznych. Lek ten wykazuje również skuteczność w terapii trądu, brucelozy oraz niektórych zakażeń gronkowcowych. Ważną cechą ryfampicyny jest zdolność do penetracji do wnętrza komórek, co pozwala na eliminację bakterii wewnątrzkomórkowych.

W praktyce klinicznej ryfampicyna jest stosowana niemal zawsze w terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwprątkowymi, co wynika z szybkiego rozwoju oporności przy monoterapii. Charakterystycznym działaniem niepożądanym leku jest pomarańczowe zabarwienie płynów ustrojowych (mocz, pot, łzy), co należy wyjaśnić pacjentowi przed rozpoczęciem terapii. Ryfampicyna jest silnym induktorem enzymów wątrobowych cytochromu P450, co prowadzi do licznych interakcji lekowych, zmniejszając stężenie i skuteczność wielu jednocześnie stosowanych leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Bluefish 20 mg

Symwastatyna, będąca substratem CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które znacząco wpływają na jej stężenie w osoczu oraz ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (itrakonazol, ketokonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna) oraz inhibitory proteazy HIV, mogą zwiększać stężenie symwastatyny nawet 5-11-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie cyklosporyna, danazol i gemfibrozyl znacząco podnoszą stężenie symwastatyny i są przeciwwskazane. Inne leki, takie jak amiodaron, amlodypina, werapamil i diltiazem, powodują 1,6-2,7-krotny wzrost ekspozycji na symwastatynę, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 20 mg/dobę. Spożycie soku grejpfrutowego w ilości powyżej 1 litra dziennie może zwiększyć stężenie symwastatyny do 7-krotności, co również jest istotne klinicznie.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, białko transportujące OATP1B1, boceprewir, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, danazol, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, elbaswir, erytromycyna, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kobicystat, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, kwas symwastatyny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, symwastatyna, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Ulipristal Aristo 30 mg

Octan uliprystalu, substancja czynna Ulipristal Aristo, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, co stanowi podstawę licznych interakcji farmakokinetycznych. Silni induktorzy CYP3A4, tacy jak ryfampicyna, mogą obniżyć stężenie leku w osoczu o ponad 90%, skracając okres półtrwania 2,2-krotnie, co znacząco zmniejsza skuteczność antykoncepcji awaryjnej. W takich przypadkach zaleca się unikanie stosowania uliprystalu i rozważenie niehormonalnej antykoncepcji, np. wkładki miedzianej (Cu-IUD). Z kolei inhibitory CYP3A4, jak ketokonazol czy klarytromycyna, zwiększają Cmax dwukrotnie i AUC 5,9-krotnie, choć kliniczne konsekwencje tego wzrostu są ograniczone. Rytonawir, mimo początkowego hamowania CYP3A4, przy długotrwałym stosowaniu indukuje ten enzym, co może obniżyć stężenie uliprystalu i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (np. esomeprazol 20 mg) obniżają Cmax o 65%, wydłużają Tmax oraz nieznacznie zwiększają AUC (o 13%), jednak znaczenie kliniczne tej interakcji przy pojedynczej dawce pozostaje nieustalone.
antagonista receptora H2, antykoncepcja awaryjna, barbiturany, Cu-IUD, cytochrom P450, dabigatran, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, dziurawiec, efawirenz, enzym CYP, enzym CYP3A4, esomeprazol, feksofenadyna, fenytoina, fosfenytoina, gryzeofulwina, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krwawienie miesiączkowe, lek zobojętniający, lewonorgestrel, nefazodon, newirapina, octan uliprystalu, okskarbazepina, P-glikoproteina, progestagen, receptor progesteronowy, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, silny induktor CYP3A4, substancja czynna, telitromycyna, wkładka wewnątrzmaciczna z miedzią, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Ximve 20 mg

Symwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1 i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) powodują ponad 10-krotne zwiększenie ekspozycji na kwas symwastatyny i są przeciwwskazane w terapii łącznie z symwastatyną. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak werapamil, diltiazem i amlodipina, zwiększają AUC kwasu symwastatyny odpowiednio 2,3-, 2,7- i 1,6-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do maksymalnie 20 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu (maksymalna dawka symwastatyny 20 mg/dobę), a także unikać stosowania gemfibrozylu i cyklosporyny ze względu na bardzo wysokie ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Spożycie soku grejpfrutowego, zwłaszcza w ilości powyżej 1 litra dziennie, może zwiększyć ekspozycję na kwas symwastatyny nawet 7-krotnie, co jest klinicznie istotne i wymaga unikania tego soku podczas terapii.
alkohol etylowy, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, BCRP, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, dysfagia, enzym wątrobowy, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, kwas symwastatyny, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, lomitapid, miopatia, niacyna, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tikagrelor, warfaryna, werapamil, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Milukante 10 mg

Montelukast, substancja czynna preparatu Milukante, charakteryzuje się korzystnym profilem interakcji farmakokinetycznych, co umożliwia jego bezpieczne stosowanie w terapii astmy wraz z wieloma lekami, takimi jak teofilina, prednizon, prednizolon, doustne środki antykoncepcyjne (etynyloestradiol z noretyndronem 35:1), terfenadyna, digoksyna oraz warfaryna, bez istotnego wpływu na ich metabolizm. Istotne jest jednak zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu montelukastu z induktorami enzymów wątrobowych CYP3A4, 2C8 i 2C9, takimi jak fenobarbital, fenytoina i ryfampicyna, które mogą obniżyć AUC montelukastu o około 40%, szczególnie u pacjentów pediatrycznych. Montelukast jest substratem tych izoenzymów, a także silnym inhibitorem CYP2C8 in vitro, jednak badania kliniczne nie potwierdziły istotnego wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2C8, np. rozyglitazonu. W przypadku jednoczesnego podawania z gemfibrozylem, silnym inhibitorem CYP2C8 i 2C9, obserwuje się 4,4-krotne zwiększenie ekspozycji na montelukast, co nie wymaga zmiany dawkowania, ale może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
alkohol etylowy, CYP 2C8, CYP 2C9, CYP 3A4, CYP2E1, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie niepożądane, etynyloestradiol z noretyndronem, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, gemfibrozyl, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja lekowa, itrakonazol, Milukante, montelukast, paklitaksel, prednizolon, prednizon, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, teofilina, terfenadyna, trimetoprim, warfaryna
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rifamazid 150 mg + 100 mg

Produkt leczniczy Rifamazid dostępny jest w postaci kapsułek twardych w dwóch dawkach: 150 mg ryfampicyny + 100 mg izoniazydu oraz 300 mg ryfampicyny + 150 mg izoniazydu. Dawkowanie jest uzależnione od masy ciała pacjenta: osoby poniżej 50 kg przyjmują 3 kapsułki dawki mniejszej (łącznie 450 mg ryfampicyny i 300 mg izoniazydu) raz na dobę, natomiast pacjenci powyżej 50 kg – 2 kapsułki dawki większej (600 mg ryfampicyny i 300 mg izoniazydu) raz na dobę. Lek należy podawać w pojedynczej dawce, popijając pełną szklanką wody, na czczo (1 godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku) w celu optymalizacji wchłaniania. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z niewydolnością wątroby, gdzie może być konieczne dostosowanie dawki i częstsze monitorowanie funkcji wątrobowych.
azorubina, badanie bakteriologiczne, chemioterapia przeciwprątkowa, funkcje wątroby, izoniazyd, kapsułka twarda, niewydolność wątroby, prątki gruźlicy, rifamazid, ryfampicyna, ryfampicyna i izoniazyd, substancja pomocnicza, terapia przeciwgruźlicza, wchłanianie składników aktywnych
Leksykon leków
Interakcje leku – Yasmin 0,03 mg + 3 mg

Yasmin, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 3 mg drospirenonu, jest doustnym środkiem antykoncepcyjnym, którego skuteczność i bezpieczeństwo mogą być istotnie modyfikowane przez interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami. Kluczowym mechanizmem jest indukcja enzymów mikrosomalnych wątrobowych, prowadząca do zwiększonego klirensu hormonów i zmniejszenia skuteczności antykoncepcyjnej, co manifestuje się krwawieniami międzymiesiączkowymi. Leki indukujące enzymy, takie jak karbamazepina, fenytoina, ryfampicyna, czy preparaty z dziurawca zwyczajnego, wymagają stosowania dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. W przypadku długotrwałego stosowania induktorów enzymów zaleca się wybór niehormonalnych metod antykoncepcji. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV i HCV, gdzie jednoczesne stosowanie z Yasminem może prowadzić do istotnych klinicznie zmian stężeń hormonów oraz znacznego wzrostu aktywności aminotransferaz (AlAT >5x GGN), co wymaga zmiany metody antykoncepcji na progestagenową lub niehormonalną przed rozpoczęciem terapii przeciwwirusowej.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, aminotransferaza, antagonista aldosteronu, barbituran, cyklosporyna, czynność wątroby, dazabuwir, drospirenon, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym mikrosomalny, eplerenon, erytromycyna, etynyloestradiol, fenytoina, fibrynoliza, funkcja tarczycy, indukcja enzymu, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwretrowirusowy, metabolizm węglowodanów, metoda antykoncepcji, mineralokortykosteroid, newirapina, niehormonalna metoda antykoncepcji, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, ombitaswir, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryfampicyna, rytonawir, skuteczność antykoncepcyjna, spironolakton, stężenie potasu, tiklopidyna, tizanidyna, triamteren, zakażenie HCV, zakażenie HIV
Leksykon leków
Interakcje leku – Pabi-Dexamethason 8 mg

Przed zastosowaniem deksametazonu (PABI-DEXAMETHASON) w terapii skojarzonej należy uwzględnić liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie NLPZ i aspiryny, które zwiększają ryzyko powikłań wrzodowych oraz wymagają monitorowania ze względu na zwiększony klirens nerkowy salicylanów. Kortykosteroidy osłabiają działanie leków przeciwcukrzycowych (insulina, pochodne sulfonylomocznika, metformina), co zwiększa ryzyko hiperglikemii i ketoacydozy, dlatego konieczne jest częstsze monitorowanie glikemii. Deksametazon nasila hipokaliemiczne działanie diuretyków, acetazolamidu, amfoterycyny B i innych leków, co może prowadzić do zaburzeń rytmu serca i toksyczności glikozydów nasercowych. Wysokie ryzyko interakcji występuje także przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, ritonawir), które zwiększają stężenie deksametazonu i ryzyko działań niepożądanych, oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina), które obniżają jego stężenie i skuteczność terapeutyczną.
acetazolamid, amfoterycyna B, aminoglutetymid, antybiotyk makrolidowy, atropina, azol przeciwgrzybiczny, barbituran, chlorokina, cholestyramina, choroba krwi, ciśnienie śródoczne, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, doustny antykoagulant, doustny środek antykoncepcyjny, działanie diabetogenne, erytromycyna, fenytoina, fluorochinolon, glikozyd nasercowy, gospodarka elektrolitowa, hiperglikemia, hipokaliemia, hipoprotrombiemia, hormon wzrostu, hydroksychlorokina, induktor CYP3A4, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP3A, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, karbenoksolon, kardiomiopatia, ketoacydoza cukrzycowa, ketokonazol, lek antycholinergiczny, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwwrzodowy, lek przeciwzakrzepowy, meflokina, miastenia gravis, miopatia, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niedoczynność kory nadnerczy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie błony śluzowej żołądka, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, prazykwantel, protyrelina, ritonawir, ryfabutyna, ryfampicyna, salicylan, somatotropina, tetrakozaktyd, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, węgiel aktywny, wrzód żołądka, zaburzenie rytmu serca, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, żywica wiążąca kwasy żółciowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ovulastan Forte 0,15 mg + 0,03 mg

Ovulastan Forte, zawierający 0,15 mg dezogestrelu i 0,03 mg etynyloestradiolu, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą wpływać na skuteczność antykoncepcyjną oraz metabolizm innych leków. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy mikrosomalne, zwłaszcza cytochromu P450 (CYP), które zwiększają klirens hormonów płciowych, co może prowadzić do krwawień międzymiesiączkowych i zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. Do grupy tych leków należą m.in. przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna), leki przeciwwirusowe (rytonawir, efawirenz) oraz preparaty ziołowe, takie jak dziurawiec zwyczajny. W przypadku krótkotrwałego stosowania leków indukujących enzymy zaleca się dodatkową antykoncepcję mechaniczną przez cały okres terapii oraz 28 dni po jej zakończeniu, natomiast przy długotrwałym leczeniu wskazane jest stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji.
alkohol etylowy, aminotransferaza alaninowa, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dezogestrel z etynyloestradiolem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzymy mikrosomalne, etonogestrel, etorykoksyb, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcje lipidowe, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, gryzeofulwina, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor odwrotnej transkryptazy, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, krwawienie międzymiesiączkowe, krzepnięcie krwi, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm węglowodanów, metyloksantyna, newirapina, okskarbazepina, ombitaswir, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, sofosbuwir, substrat CYP1A2, teofilina, topiramat, troleandomycyna, tyzanidyna, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Nezyr 1 mg

Finasteryd, substancja czynna leku Nezyr 1 mg, jest metabolizowany głównie przez cytochrom P450 3A4, jednak nie wykazuje wpływu na aktywność tego układu enzymatycznego. Potencjalne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami (np. erytromycyna, ketokonazol, rytonawir) i induktorami (np. karbamazepina, ryfampicyna, dziurawiec) CYP3A4 mogą wpływać na stężenie finasterydu w osoczu, jednak margines bezpieczeństwa leku sprawia, że zmiany te mają niskie znaczenie kliniczne. Brak jest danych dotyczących interakcji finasterydu z alkoholem, choć ze względu na metabolizm wątrobowy obu substancji zaleca się ostrożność, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby.
antybiotyk makrolidowy, azole przeciwgrzybicze, cytochrom P450 3A4, dziurawiec zwyczajny, finasteryd, Hypericum perforatum, indukcja enzymu, induktor enzymu, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor enzymu, inhibitor proteazy HIV, interakcja leku z alkoholem, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, margines bezpieczeństwa leku, metabolizm wątrobowy, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie finasterydu w osoczu, terapia skojarzona
Leksykon leków
Interakcje leku – Simvasterol 10 mg

Symwastatyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco zwiększać ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Szczególnie istotne są interakcje z silnymi inhibitorami CYP3A4 (itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV, nefazodon, kobicystat), które mogą zwiększyć narażenie na kwas symwastatyny nawet 10-11-krotnie, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Gemfibrozyl podnosi AUC kwasu symwastatyny 1,9-krotnie, a cyklosporyna i danazol również znacząco zwiększają ryzyko miopatii, dlatego ich łączna terapia z symwastatyną jest przeciwwskazana. Inhibitory białek transportowych OATP1B1 i BCRP (np. elbaswir, grazoprewir) oraz antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, amlodypina) podnoszą stężenie symwastatyny w osoczu, co wymaga ograniczenia dawki do 20 mg/dobę. Sok grejpfrutowy w ilości >1 l/dobę zwiększa ekspozycję na lek 7-krotnie, a nawet 240 ml powoduje 1,9-krotny wzrost, co wskazuje na konieczność unikania jego spożycia podczas terapii.
amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, białko BCRP, białko transportowe OATP1B1, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lomitapid, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat CYP3A4, szlak glukuronidowy, tikagrelor, wartość INR, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Darunavir Synoptis 400 mg

Darunawir, stosowany w terapii zakażeń HIV, wykazuje złożony profil interakcji lekowych, który jest silnie zależny od zastosowanego wzmacniacza farmakokinetycznego – rytonawiru lub kobicystatu. Oba wzmacniacze i sam darunawir są metabolizowane przez izoenzym CYP3A, co powoduje, że leki indukujące CYP3A (np. ryfampicyna, dziurawiec zwyczajny, karbamazepina) znacząco obniżają stężenia darunawiru, prowadząc do ryzyka utraty skuteczności terapii i rozwoju oporności. Z kolei inhibitory CYP3A4 (np. indynawir, klotrymazol) mogą zwiększać stężenia darunawiru i rytonawiru, co wymaga ostrożności i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Darunawir wzmocniony kobicystatem jest bardziej wrażliwy na indukcję CYP3A niż wzmocniony rytonawirem, co dodatkowo komplikuje profil interakcji. Ponadto, darunawir i rytonawir hamują CYP2D6 i P-glikoproteinę, co może prowadzić do zwiększenia stężeń leków metabolizowanych tymi szlakami (np. flekainid, metoprolol), nasilając ich działanie i działania niepożądane.
agonista receptorów beta, alfuzosyna, antagonista CCR5, antagonista receptora α1-adrenergiczny, boceprewir, bozentan, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etrawiryna, fenobarbital, fenytoina, flekainid, flutikazon, glikol propylenowy, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor transferu łańcucha integrazy, interakcja z alkoholem, karbamazepina, klotrymazol, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, lopinawir, metoprolol, monitorowanie INR, narkotyczny lek przeciwbólowy, newirapina, NNRTI, NRTI, P-glikoproteina, propafenon, ryfampicyna, statyna, wzmacniacz farmakokinetyczny, ziołowy produkt leczniczy
Leksykon leków
Interakcje leku – Famenita 200 mg

Progesteron, metabolizowany głównie przez enzym CYP450-3A4, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP450-3A4, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, fenylbutazon, spironolakton, gryzeofulwina, ampicyliny, tetracykliny oraz preparaty z dziurawca, mogą obniżać stężenie progesteronu w surowicy, co prowadzi do zmniejszenia jego skuteczności terapeutycznej. Z kolei inhibitory tego enzymu, w tym ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna, erytromycyna oraz sok grejpfrutowy, zwiększają biodostępność progesteronu, potencjalnie nasilając jego działanie i działania niepożądane. Progesteron może również modyfikować farmakokinetykę i działanie leków takich jak bromokryptyna i cyklosporyna, przy czym szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia cyklosporyny ze względu na ryzyko jej kumulacji. Ponadto, progesteron wpływa na wyniki badań czynności wątroby i hormonalnych oraz może pogarszać tolerancję glukozy i zwiększać insulinooporność, co jest istotne u pacjentek z cukrzycą.
barbiturany, białka osocza, bromokryptyna, cyklosporyna, CYP450-3A4, czynność hormonalna, czynność wątroby, dziurawiec, enzymy wątrobowe, fenylbutazon, fenytoina i karbamazepina, gryzeofulwina, inhibitory CYP450-3A, ketokonazol, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwpadaczkowe, oporność na insulinę, progesteron, przepływ wątrobowy, ryfampicyna, spironolakton, tolerancja glukozy
Leksykon substancji czynnych
Lewonorgestrel – Interakcje

Lewonorgestrel, syntetyczny progestagen, podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, głównie przez enzymy cytochromu P450, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory enzymów mikrosomalnych, takie jak barbiturany, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ryfabutyna, gryzeofulwina oraz ziołowy dziurawiec, mogą znacząco obniżać stężenia lewonorgestrelu w osoczu, co skutkuje zmniejszeniem skuteczności antykoncepcyjnej. Przykładowo, efawirenz redukuje AUC lewonorgestrelu o około 50%. W przypadku doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających lewonorgestrel zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji podczas terapii induktorami enzymów oraz przez 28 dni po jej zakończeniu. W terapii antykoncepcyjnej awaryjnej u pacjentek stosujących induktory enzymów rekomenduje się zastosowanie wkładki miedzianej lub podwójnej dawki lewonorgestrelu (3000 µg w ciągu 72 godzin), choć brak jest danych klinicznych potwierdzających skuteczność tej strategii. Systemy domaciczne (IUS) z lewonorgestrelem wykazują mniejszą podatność na interakcje ze względu na miejscowy mechanizm działania.
aminotransferaza, antykoncepcja awaryjna, antykoncepcja hormonalna, barbituran, cytochrom P450, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym mikrosomalny wątroby, fibrynoliza, globulina wiążąca kortykosteroidy, indukcja enzymatyczna, induktor enzymu, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, parametr krzepnięcia, progestagen syntetyczny, ryfampicyna, system terapeutyczny domaciczny, system transdermalny, toksyczność cyklosporyny, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wkładka wewnątrzmaciczna
Leksykon leków
Interakcje leku – Bunorfin 2 mg

Buprenorfina, składnik aktywny Bunorfinu, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z alkoholem i benzodiazepinami, które nasilają depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i mogą prowadzić do ciężkiej depresji oddechowej, zagrażającej życiu. Jednoczesne stosowanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na synergistyczne działanie uspokajające i ryzyko przedawkowania. Benzodiazepiny wymagają indywidualnego dostosowania dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Inne leki depresyjne OUN, takie jak opioidy (morfina, kodeina), leki przeciwdepresyjne, barbiturany, neuroleptyki czy klonidyna, również zwiększają ryzyko działań niepożądanych i wymagają ostrożności. Ponadto, buprenorfina może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) oraz zwiększać stężenia leków metabolizowanych przez CYP2D6 i CYP3A4, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawek.
anksjolityk, antagonista opioidowy, antagonista receptora H1, azolowy lek przeciwgrzybiczny, barbiturany, benzodiazepina, buprenorfina, dekstrometorfan, dekstropropoksyfen, depresja oddechowa, działanie niepożądane, fenobarbital, fenytoina, induktor CYP3A4, induktor enzymatyczny, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klonidyna, kodeina, lek serotoninergiczny, morfina, nalokson, nelfinawir, neuroleptyk, noskapina, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna opioidowa, ryfampicyna, rytonawir, SNRI, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zahamowanie czynności oddechowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Erlis 20 mg

Badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, a inhibitory tego izoenzymu, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz rytonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2- do 4-krotny, Cmax wzrost do 22%). Inhibitory proteazy i CYP3A4 (np. sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) mogą podnosić stężenia tadalafilu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu (np. ryfampicyna zmniejsza AUC o 88%), co może obniżyć skuteczność leku. Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów organicznych, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Doksazosyna w dawkach 4-8 mg w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) istotnie nasila działanie hipotensyjne, co może prowadzić do omdleń, dlatego takie skojarzenie jest niezalecane. Ostrożność zaleca się także przy stosowaniu innych leków blokujących receptory α-adrenergiczne, zwłaszcza u osób starszych.
alfuzosyna, amlodypina, azotan, bendrofluazyd, białko nośnikowe, doksazosyna, enalapryl, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, hipotensja, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory angiotensyny II, lek blokujący receptory beta-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, receptor alfa-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, sok grejpfrutowy, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, triazotan glicerolu, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Morfeo 10 mg

Zaleplon (Morfeo 10 mg) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z alkoholem, co prowadzi do nasilenia działania sedatywnego i upośledzenia funkcji poznawczych oraz motorycznych, z ryzykiem utrzymującym się do następnego dnia. Interakcje z opioidami zwiększają ryzyko depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, dlatego konieczne jest ograniczenie dawkowania i czasu terapii. Z farmakokinetycznego punktu widzenia, cymetydyna zwiększa stężenie zaleplonu w osoczu o 85%, a erytromycyna o 34%, co może nasilać działanie uspokajające. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina i fenobarbital, mogą znacząco obniżać stężenie zaleplonu, nawet czterokrotnie, zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną.
cymetydyna, CYP3A4, depresja oddechowa, difenhydramina, digoksyna, dysfagia, działanie uspokajające, efekt sedatywny, erytromycyna, fenobarbital, funkcja psychomotoryczna, induktor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek znieczulający, neuroleptyk, oksydaza aldehydowa, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, uzależnienie fizyczne, warfaryna, wenlafaksyna, zaleplon
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Posaconazole Teva

Pozakonazol w formie zawiesiny doustnej (40 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, hepatotoksyczności oraz wydłużenia odstępu QTc w EKG. Przed rozpoczęciem terapii i w jej trakcie konieczne jest monitorowanie czynności wątroby (AlAT, AspAT, fosfatazy zasadowej, bilirubiny całkowitej) oraz elektrolitów (potas, magnez, wapń). W przypadku nieprawidłowości w próbach wątrobowych lub objawów klinicznych uszkodzenia wątroby należy rozważyć przerwanie leczenia. Pozakonazol jest silnym inhibitorem CYP3A4, co powoduje liczne interakcje lekowe, zwłaszcza z benzodiazepinami metabolizowanymi przez CYP3A4 (ryzyko przedłużonej sedacji i depresji oddechowej) oraz alkaloidami barwinka (np. winkrystyna), gdzie zwiększa ryzyko neurotoksyczności i innych poważnych działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi CYP3A4 (np. ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina) może znacznie obniżyć stężenie pozakonazolu i osłabić skuteczność terapii.
AlAT, alkaloid barwinka, alprazolam, AspAT, azole przeciwgrzybicze, benzoesan sodu, bilirubina całkowita, bradykardia zatokowa, cymetydyna, depresja oddechowa, efawirenz, fenobarbital, fenytoina, fosfataza zasadowa, hepatotoksyczność, inhibitor CYP3A4, karbamazepina, kardiomiopatia, lek przeciwgrzybiczny, magnez, midazolam, nadwrażliwość, napad drgawkowy, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, niedrożność porażenna jelit, parametry wątrobowe, potas, próby wątrobowe, prymidon, reakcja hepatotoksyczna, ryfabutyna, ryfampicyna, ryfamycyna, SIADH, triazolam, wapń, winkrystyna, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakażenie grzybicze, zapalenie wątroby, zespół wydłużonego odstępu QTc, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Inegy 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy INEGY, zawierający ezetymib i symwastatynę, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez hamowanie enzymu CYP3A4 oraz transporterów OATP1B1, co prowadzi do istotnego wzrostu stężenia symwastatyny i kwasu symwastatyny w osoczu. Zwiększa to ryzyko miopatii i rabdomiolizy, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna), inhibitorów proteazy HIV, cyklosporyny (3,4-krotne zwiększenie ekspozycji), danazolu, gemfibrozylu (1,9-krotne zwiększenie AUC kwasu symwastatyny) oraz innych fibratów i niacyny w dawkach ≥ 1 g/dobę. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków lub dostosowanie dawki INEGY, np. maksymalna dawka 10 mg ezetymibu + 20 mg symwastatyny przy amiodaronie, amlodypinie, werapamilu i diltiazemie. Ponadto, sok grejpfrutowy może zwiększać stężenie symwastatyny nawet 1,9-7-krotnie, co wymaga jego unikania.
amiodaron, amlodypina, biodostępność, cyklosporyna, danazol, daptomycyna, diltiazem, elbaswir i grazoprewir, enzym wątrobowy, ezetymib, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, lek zobojętniający, lomitapid, metabolizm wątrobowy, miopatia i rabdomioliza, niacyna, pęcherzyk żółciowy, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, transporter OATP1B1, warfaryna, wartość INR, werapamil
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kapizen

Lerkanidypina wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego, zwłaszcza bez wszczepionego stymulatora serca, oraz u osób z zaburzeniami czynności lewej komory serca, gdzie wskazany jest monitoring kliniczny i hemodynamiczny. U pacjentów z chorobą niedokrwienną serca należy zachować ostrożność ze względu na potencjalne ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej, a nawet zawału mięśnia sercowego, mimo długiego czasu działania lerkanidypiny. W przypadku zaburzeń czynności nerek i wątroby, standardowa dawka 10 mg/dobę jest zwykle dobrze tolerowana, jednak dawka 20 mg wymaga ścisłego monitorowania. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby oraz nerek (GFR < 30 ml/min), w tym u osób poddawanych hemodializie. U pacjentów dializowanych otrzewnowo obserwowano mętny płyn otrzewnowy spowodowany wzrostem stężenia triglicerydów, co może być mylnie interpretowane jako zapalenie otrzewnej.
brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, dializa otrzewnowa, dławica piersiowa, dysfagia, działanie przeciwnadciśnieniowe, fenytoina, induktor CYP3A4, infekcyjne zapalenie otrzewnej, karbamazepina, laktoza jednowodna, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, mętny płyn otrzewnowy, naczynie krwionośne, nietolerancja galaktozy, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, tabletka powlekana, zaburzenie czynności lewej komory, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Glucophage 850 mg 850 mg

Metformina chlorowodorek (Glucophage 850 mg) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie metforminy z alkoholem etylowym, co zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej, zwłaszcza u pacjentów z głodzeniem, niedożywieniem lub zaburzeniami czynności wątroby. Również podawanie jodowych środków kontrastowych wymaga przerwania terapii metforminą na co najmniej 48 godzin oraz oceny funkcji nerek przed wznowieniem leczenia. Leki wpływające na czynność nerek, takie jak NLPZ (w tym inhibitory COX-2), inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny II oraz diuretyki pętlowe, zwiększają ryzyko kumulacji metforminy i kwasicy mleczanowej, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów nerkowych i ewentualnej modyfikacji dawki.
alkohol etylowy, antagonista receptora angiotensyny II, cymetydyna, diuretyk pętlowy, dolutegrawir, działanie hiperglikemizujące, furosemid, glikokortykosteroid, induktor OCT1, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor OCT1, inhibitor OCT2, izawukonazol, jodowy środek kontrastowy, kryzotynib, kwasica mleczanowa, lek moczopędny, metformina chlorowodorek, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nośnik kationu organicznego, olaparyb, ostra niewydolność nerek, ranolazyna, receptor adrenergiczny, ryfampicyna, sympatykomimetyk, trimetoprim, wandetanib, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadacontrol 10 mg

Badania interakcji tadalafilu (10 mg i 20 mg) wykazały, że jest on metabolizowany głównie przez CYP3A4, co powoduje istotne zmiany farmakokinetyczne przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15%, a 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC i Cmax o 22%) oraz induktorów CYP3A4 (np. ryfampicyna zmniejsza AUC o 88%). Tadalafil nasila hipotensyjne działanie azotanów, co stanowi przeciwwskazanie do ich jednoczesnego stosowania; azotany można podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu. Jednoczesne stosowanie z doksazosyną (4-8 mg/dobę) znacząco nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, dlatego jest niewskazane. W przypadku innych α-blokerów (alfuzosyna, tamsulozyna) zaleca się ostrożność i rozpoczynanie terapii od najmniejszej dawki. Tadalafil w dawkach 10-20 mg wykazuje minimalny wpływ na działanie leków przeciwnadciśnieniowych (blokery kanałów wapniowych, inhibitory ACE, β-adrenolityki, diuretyki tiazydowe, antagoniści receptora angiotensyny II), choć u pacjentów z niekontrolowanym nadciśnieniem może powodować większe obniżenie ciśnienia tętniczego.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, azotan, bloker kanału wapniowego, doksazosyna, enalapril, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek β-adrenolityczny, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ryfampicyna, substrat CYP2C9, tadalafil, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Darifenacin Aristo 15 mg

Daryfenacyna, metabolizowana głównie przez enzymy CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna 20 mg) zwiększają ekspozycję na daryfenacynę o około 33%, co wymaga rozpoczęcia terapii od dawki 7,5 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 15 mg/dobę przy dobrej tolerancji. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol 400 mg) powodują 5-10-krotne zwiększenie AUC daryfenacyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna) podnoszą AUC i Cmax daryfenacyny odpowiednio o 95% i 128%, co również wymaga ostrożności i dostosowania dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą obniżać stężenie daryfenacyny, potencjalnie zmniejszając jej skuteczność. Ponadto, daryfenacyna jest umiarkowanym inhibitorem CYP2D6, co może zwiększać stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym metabolizowanych przez ten enzym (np. flekainid, tiorydazyna, imipramina), wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
barbituran, choroba Parkinsona, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, daryfenacyna, depresja OUN, digoksyna, działanie przeciwcholinergiczne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, flawoksat, flekainid, flukonazol, glikoproteina p, imipramina, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwmuskarynowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, oksybutynina, paroksetyna, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, telitromycyna, tiorydazyna, tolterodyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Pioglitazone Bioton 30 mg

Pioglitazon, substancja czynna leku Pioglitazone Bioton, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa pod względem interakcji lekowych, nie wpływając istotnie na farmakokinetykę i farmakodynamikę takich leków jak digoksyna, warfaryna, fenprokumon, metformina oraz pochodne sulfonylomocznika. Nie indukuje ani nie hamuje głównych izoenzymów cytochromu P450 (CYP1A, CYP2C8/9, CYP3A4), co minimalizuje ryzyko interakcji z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, np. doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, cyklosporyną, blokerami kanału wapniowego czy statynami. Wskazane jest jednak zachowanie ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu alkoholu, ze względu na potencjalne zaburzenia kontroli glikemii i ryzyko hipoglikemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.
blokery kanału wapniowego, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, cyklosporyna, cytochrom P450, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, fenprokumon, gemfibrozyl, hipercholesterolemia, hipoglikemia, lek hipoglikemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, metformina, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pioglitazon, pochodne sulfonylomocznika, ryfampicyna, statyny, warfaryna, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Simcovas 40 mg

Symwastatyna (Simcovas) jest substratem enzymu CYP3A4 oraz transportera OATP1B1, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne prowadzące do istotnego wzrostu stężenia leku i jego aktywnego metabolitu w osoczu. Szczególnie niebezpieczne są jednoczesne terapie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna czy inhibitory proteazy HIV, które mogą zwiększyć stężenie kwasu symwastatyny nawet 10-11-krotnie, znacznie podnosząc ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Gemfibrozyl, poprzez hamowanie szlaku glukuronidowego i OATP1B1, zwiększa AUC kwasu symwastatyny o 1,9 raza, co również jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. W przypadku fenofibratu ryzyko miopatii nie przekracza sumy ryzyk poszczególnych leków, jednak zalecana jest ostrożność. Niacyna w dawkach ≥1 g/dobę oraz blokery kanałów wapniowych (werapamil, diltiazem, amlodypina) zwiększają ekspozycję na symwastatynę (od 1,6- do 2,7-krotnej), co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Kwas fusydowy i sok grejpfrutowy (zwłaszcza w dużych ilościach) również znacząco podnoszą ryzyko miopatii, dlatego ich stosowanie z symwastatyną jest przeciwwskazane lub wymaga przerwania terapii statyną.
białko BCRP, cytochrom P450 3A4, daptomycyna, fenofibrat, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas symwastatyny, lomitapid, niacyna, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, tikagrelor, transporter OATP1B1, wskaźnik INR
Leksykon leków
Interakcje leku – Fulvestrant Pharmascience 250 mg/5 ml

Fulwestrant, stosowany w terapii zaawansowanego raka piersi, nie wykazuje istotnego wpływu na aktywność enzymu CYP3A4, co potwierdzają badania z midazolamem jako substratem tego enzymu. Również jednoczesne stosowanie silnych induktorów (ryfampicyna) oraz inhibitorów (ketokonazol) CYP3A4 nie powoduje klinicznie istotnych zmian w klirensie fulwestrantu, co sugeruje, że jego metabolizm nie jest w istotnym stopniu zależny od szlaku CYP3A4. W związku z tym nie jest konieczna modyfikacja dawki fulwestrantu podczas terapii z lekami wpływającymi na CYP3A4. Zawartość etanolu 96% w ilości 500 mg w jednej ampułko-strzykawce (5 ml) preparatu Fulvestrant Pharmascience wymaga jednak uwagi, zwłaszcza w kontekście potencjalnych interakcji farmakodynamicznych z alkoholem spożywanym przez pacjentów.
choroba wątroby, CYP3A4, cytochrom P450, działania niepożądane OUN, farmakokinetyka, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, inhibitory enzymatyczne, interakcje farmakologiczne, interakcje lekowe, interakcje z alkoholem, ketokonazol, klirens leku, midazolam, parametry farmakokinetyczne, rak piersi zaawansowany, ryfampicyna, substancje pomocnicze, szlak metaboliczny, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Seizpat 200 mg

Lakozamid, substancja czynna preparatu Seizpat, charakteryzuje się niskim potencjałem do wywoływania interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, co potwierdzają badania in vitro i in vivo. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących leki wydłużające odstęp PR, w tym inne przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe oraz leki przeciwarytmiczne, ze względu na ryzyko dodatkowego wydłużenia odstępu PR. Lakozamid nie wykazuje istotnego wpływu na enzymy CYP2C19 i CYP3A4, co potwierdzono brakiem znaczących zmian w farmakokinetyce omeprazolu (300 mg dwa razy dziennie) oraz midazolamu (200 mg dwa razy dziennie), przy czym zaobserwowano jedynie 30% wzrost Cmax midazolamu bez zmiany AUC. Silne inhibitory CYP2C9 (np. flukonazol) i CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol) mogą potencjalnie zwiększać ekspozycję na lakozamid, natomiast silne induktory enzymów (ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą ją zmniejszać, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, dziurawiec zwyczajny, enzym CYP1A2, enzym CYP2B6, enzym CYP2C19, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor enzymu, inhibitor enzymu CYP2C9, inhibitor enzymu CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwpadaczkowe blokujące kanały sodowe, lewonorgestrel, metformina, midazolam, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, warfaryna, wydłużenie odstępu PR
Leksykon substancji czynnych
Kannabidiol – Interakcje

Kannabidiol (CBD), składnik leku Sativex (25 mg CBD i 27 mg THC/ml), wykazuje złożone interakcje farmakokinetyczne głównie poprzez modulację enzymów cytochromu P450 (CYP), zwłaszcza CYP3A4, 1A2, 2B6, 2C9 i 2C19, oraz enzymów UGT1A9 i UGT2B7. CBD może hamować CYP3A4 nawet przy klinicznie istotnych stężeniach, co prowadzi do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych przez ten enzym (np. kumaryny, statyny, beta-blokery, kortykosteroidy). Z kolei indukcja CYP1A2, 2B6 i CYP3A4 przez CBD może przyspieszać metabolizm tych leków, zmniejszając ich skuteczność. Hamowanie enzymów UGT przez CBD wymaga ostrożności przy stosowaniu leków metabolizowanych przez te szlaki, takich jak propofol czy niektóre leki przeciwwirusowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami glukuronidacji (np. choroba Gilberta), u których może dojść do podwyższenia stężenia bilirubiny.
antykoncepcja hormonalna, biodostępność, choroba Gilberta, cytochrom P450, delta-9-tetrahydrokannabinol, działanie hamujące, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enzymy UGT, flukonazol, funkcje poznawcze, indukcja enzymów, inhibitor CYP2C9, inhibitor CYP3A4, inhibitory enzymatyczne, izoenzymy cytochromu P450, kannabidiol, ketokonazol, kumaryny, lek przeciwspastyczny, lek przeciwwirusowy, leki przeciwpadaczkowe, ośrodkowy układ nerwowy, parametry farmakokinetyczne, propofol, ryfampicyna, Sativex, substrat CYP3A4
Leksykon leków
Interakcje leku – Sandimmun Neoral 50 mg

Cyklosporyna, aktywny składnik Sandimmun Neoral, jest substratem i inhibitorem enzymu CYP3A4 oraz inhibitorem transporterów P-gp i OATP, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne z innymi lekami. Induktory CYP3A4/P-gp, takie jak ryfampicyna (wymagająca 3-5-krotnego zwiększenia dawki cyklosporyny) czy karbamazepina, obniżają stężenie cyklosporyny, natomiast inhibitory, np. werapamil (2-3-krotny wzrost stężenia), erytromycyna (4-7-krotny wzrost AUC), ketokonazol (>2-krotny wzrost AUC) i telaprewir (4,64-krotny wzrost ekspozycji), znacząco je podwyższają, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ) oraz na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie takrolimusu. Monitorowanie stężenia cyklosporyny jest kluczowe u pacjentów po przeszczepach, natomiast u pozatransplantacyjnych zaleca się kontrolę czynności nerek i objawów toksyczności.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, amiodaron, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, barbiturat, białka OATP, biodostępność leku, bloker kanału wapniowego, dabigatran, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, etanol, etopozyd, flukonazol, hamowanie CYP3A4, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor P-gp, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, jednoczesne stosowanie, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, statyna, stężenie cyklosporyny, werapamil, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Avedol 25 mg

Karwedylol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, które mogą wpływać na jego stężenie w osoczu oraz mechanizm działania. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwarytmicznymi klasy I i amiodaronem, które zwiększają ryzyko zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, bradykardii i zatrzymania akcji serca, wymagając ścisłego monitorowania EKG i ciśnienia tętniczego. Antagoniści wapnia (werapamil, diltiazem) mogą nasilać zaburzenia przewodzenia i ryzyko niewydolności serca. Digoksyna podnosi swoje stężenie w osoczu o około 15% podczas jednoczesnego stosowania z karwedylolem, co wymaga monitorowania jej poziomu. Karwedylol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, dlatego konieczna jest systematyczna kontrola glikemii. Ryfampicyna obniża stężenie karwedylolu o około 70%, a cymetydyna zwiększa jego AUC o około 30%, co wymaga uwagi przy dostosowywaniu dawki.
alfa1-adrenolityk, amiodaron, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blok nerwowo-mięśniowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bradykardia, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, dihydropirydyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie inotropowo ujemne, działanie naczynioskurczowe, ergotamina, hipoglikemia, hipotonia, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, klonidyna, kortykosteroid, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, migotanie komór, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, oksydaza wątrobowa, rezerpina, ryfampicyna, sympatykomimetyk, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatrzymanie akcji serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Clabilla 20 mg

Bilastyna, substancja czynna leku Clabilla 20 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, które wpływają na jej biodostępność i ekspozycję ogólnoustrojową. Spożycie pokarmu lub soku grejpfrutowego redukuje biodostępność bilastyny o około 30%, co jest związane z hamowaniem transportera OATP1A2. Jednoczesne stosowanie bilastyny z ketokonazolem (400 mg/dobę) lub erytromycyną (500 mg trzy razy/dobę) powoduje dwukrotny wzrost AUC i 2-3-krotny wzrost Cmax bilastyny, co wynika z interakcji z glikoproteiną P w jelitach. Podobny, choć mniej nasilony efekt (50% wzrost Cmax) obserwuje się przy koadministracji z diltiazemem (60 mg/dobę). Mimo tych zmian farmakokinetycznych, nie stwierdzono istotnego wpływu na profil bezpieczeństwa bilastyny ani leków współstosowanych. Warto podkreślić, że badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych, co wymaga ostrożności przy stosowaniu bilastyny u dzieci i młodzieży.
benzodiazepina, bilastyna, biodostępność leku, bloker kanałów wapniowych, cyklosporyna, diltiazem, dostępność biologiczna, dysfagia, działanie depresyjne, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, glikoproteina p, interakcja farmakologiczna, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy, lorazepam, ośrodkowy układ nerwowy, polipeptyd OATP1A2, profil bezpieczeństwa leku, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sprawność psychomotoryczna, transporter jelitowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Bluescience 2,5 mg

Badania interakcji tadalafilu, przeprowadzone głównie przy dawkach 10 mg i 20 mg, wykazały istotne wpływy na farmakokinetykę i farmakodynamikę leku. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę podwaja AUC i zwiększa Cmax o 15%, a 400 mg/dobę czterokrotnie zwiększa AUC i o 22% Cmax dla dawek 10-20 mg tadalafilu) oraz inhibitory proteazy (ritonawir 200 mg 2×/dobę podwaja AUC) znacząco zwiększają stężenie tadalafilu w osoczu, co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżać skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania tadalafilu z organicznymi azotanami ze względu na ryzyko ciężkiej hipotensji, utrzymującej się do 24 godzin po podaniu tadalafilu (20 mg). Ponadto, doksazosyna (4-8 mg/dobę) w połączeniu z tadalafilem (5-20 mg) nasila działanie hipotensyjne, zwiększając ryzyko omdleń, co wymaga unikania takiego skojarzenia.
alfuzosyna, azotan, białko transportowe, czas protrombinowy, doksazosyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor izoenzymu CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący receptor α-adrenergiczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, przeciwcukrzycowy produkt leczniczy, R-warfaryna, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina
Leksykon leków
Interakcje leku – Panacit Extra 500 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Panacit Extra zawiera 500 mg paracetamolu oraz 65 mg kofeiny i wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Paracetamol może mieć zmienione wchłanianie pod wpływem metoklopramidu, domperidonu (zwiększenie) oraz cholestyraminy (zmniejszenie), a także leków opóźniających opróżnianie żołądka, jak propantelina (opóźnienie działania). Długotrwałe stosowanie paracetamolu nasila działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych kumaryn, zwiększając ryzyko krwawień. Paracetamol podnosi stężenia kwasu acetylosalicylowego i chloramfenikolu w osoczu, a probenecyd i salicylamid wpływają na jego wydalanie. Szczególnie istotne są interakcje zwiększające ryzyko hepatotoksyczności, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymów wątrobowych (barbiturany, inhibitory MAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, dziurawiec, niektóre leki przeciwpadaczkowe, ryfampicyna) oraz izoniazydu. Długotrwałe łączenie paracetamolu z NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym, może prowadzić do uszkodzenia nerek. Ponadto, paracetamol zmniejsza skuteczność lamotryginy i może nasilać toksyczność zydowudyny (neutropenia, hepatotoksyczność). Flukloksacylina w połączeniu z paracetamolem może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową.
barbituran, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom P450, domperidon, dziurawiec, flukloksacylina, glutation, hepatocyt, hepatotoksyczność, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor monoaminooksydazy, izoenzym CYP2E1, izoniazyd, klozapina, kofeina, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna z dużą luką anionową, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinono-imina, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, salicylamid, substancja hepatotoksyczna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Cidimus 0,5 mg

Takrolimus, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie i jelitach, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego stężenie w osoczu i tym samym na skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, flukonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV (rytonawir) i HCV (telaprewir), powodują istotny wzrost stężenia takrolimusu, co wymaga zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania. Z kolei induktory enzymu, np. ryfampicyna, fenytoina i ziele dziurawca, obniżają stężenie leku, wskazując na konieczność zwiększenia dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ), które mogą nasilać toksyczność takrolimusu, oraz na ryzyko hiperkaliemii przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków oszczędzających potas (amiloryd, spironolakton). Ponadto, sok grejpfrutowy znacząco podnosi stężenie takrolimusu poprzez hamowanie CYP3A4 w jelicie, co jest przeciwwskazane.
amfoterycyna B, aminoglikozyd, antybiotyk makrolidowy, bloker kanału wapniowego, cyklosporyna, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, działanie neurotoksyczne, działanie ototoksyczne, fenobarbital, fenytoina, glikoproteina p, hiperkaliemia, induktor metabolizmu, inhibitor gyrazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, izoenzym CYP3A4, kannabidiol, kortykosteroid, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwgrzybiczy, letermowir, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, szczepionka zawierająca żywe atenuowane drobnoustroje, takrolimus, wankomycyna, wąski indeks terapeutyczny, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Tapamol 240 mg/5 ml

Paracetamol w postaci zawiesiny doustnej Tapamol (240 mg/5 ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście hepatotoksyczności. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak barbiturany, leki przeciwpadaczkowe (glutetimid, fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) oraz ryfampicyna, co zwiększa ryzyko uszkodzenia wątroby. Również alkohol nasila toksyczność paracetamolu poprzez indukcję CYP2E1 i zwiększenie produkcji toksycznego metabolitu NAPQI, co może prowadzić do poważnych uszkodzeń wątroby nawet przy dawkach terapeutycznych. Długotrwałe stosowanie paracetamolu w dużych dawkach może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny, zwiększając ryzyko krwawień. Ponadto, interakcje z NLPZ zwiększają ryzyko zaburzeń czynności nerek, a z ośrodkowo działającymi lekami przeciwbólowymi – ryzyko działań niepożądanych.
barbiturany, chloramfenikol, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hepatotoksyczne, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, glutetimid, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym CYP2E1, karbamazepina, kolestyramina, krwawienie, kwasica metaboliczna, lek hepatotoksyczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwpadaczkowy, luka anionowa, metabolit paracetamolu, metoklopramid, NAPQI, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opróżnianie żołądka, pochodna kumaryny, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon substancji czynnych
Noretysteron – Interakcje

Noretysteron, jako progestagen steroidowy, ulega metabolizmowi głównie przez enzymy cytochromu P450, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Induktory enzymów wątrobowych, takie jak leki przeciwpadaczkowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina), antybiotyki (ryfampicyna, ryfabutyna), leki przeciwwirusowe (rytonawir, newirapina, efawirenz) oraz ziele dziurawca zwyczajnego, mogą znacząco obniżać stężenie noretysteronu w surowicy, prowadząc do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej i nieregularnych krwawień. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym ketokonazol, itrakonazol, flukonazol, makrolidy (klarytromycyna, erytromycyna), werapamil, diltiazem oraz sok grejpfrutowy, mogą zwiększać stężenie noretysteronu, potencjalnie nasilając działania niepożądane. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HCV, które mogą powodować istotny wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) przekraczający 5-krotnie górną granicę normy, zwłaszcza u kobiet stosujących etynyloestradiol. Ponadto, noretysteron wpływa na metabolizm innych leków, np. zwiększając stężenie cyklosporyny i zmniejszając stężenie lamotryginy, co wymaga monitorowania parametrów biochemicznych i dostosowania dawek.
AlAT, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450, dazabuwir, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, erytromycyna, estradiol, etynyloestradiol, felbamat, fenobarbital, fenytoina, fibrynoliza, flukonazol, frakcja lipidowa, glekaprewir, globulina wiążąca kortykosteroidy, glukuronidacja, gryzeofulwina, hepatotoksyczność, hormon steroidowy, induktor enzymu wątrobowego, inhibitor enzymu wątrobowego, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lamotrygina, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpadaczkowy, makrolid, metabolizm węglowodanów, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, nienukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy, noretysteron, okskarbazepina, ombitaswir, parametr czynności nadnerczy, parametr czynności tarczycy, parametr czynności wątroby, parametr krzepliwości, progestagen, prymidon, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, ryzyko zakrzepowe, telaprewir, topiramat, transaminaza, werapamil, wirusowe zapalenie wątroby typu C, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil STADA 10 mg

Farmakokinetyczne badania interakcji tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) wykazały, że inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i rytonawir (200 mg 2x/dobę), powodują dwukrotne zwiększenie ekspozycji (AUC) na tadalafil, przy czym ketokonazol w dawce 400 mg/dobę zwiększa AUC czterokrotnie oraz Cmax o 22%. Inne inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol) oraz sok grejpfrutowy mogą również podnosić stężenia tadalafilu, co wymaga ostrożności w dawkowaniu. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC tadalafilu o 88%, co może obniżyć jego skuteczność kliniczną. Tadalafil nie wpływa istotnie na metabolizm leków metabolizowanych przez CYP450, w tym warfaryny (substrat CYP2C9), ani na wydłużenie czasu krwawienia wywołane przez kwas acetylosalicylowy. Jednoczesne stosowanie tadalafilu z teofiliną powoduje niewielkie zwiększenie częstości akcji serca (3,5 uderzeń/min), bez znaczenia klinicznego.
azotany organiczne, czas krwawienia, czas protrombinowy, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, S-warfaryna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, teofilina, terbutalina
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib Krka 50 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne wpływające na jego metabolizm i stężenie w osoczu. Silne inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir, telitromycyna, sok grejpfrutowy) znacząco zwiększają ekspozycję na dazatynib i nie są zalecane do jednoczesnego stosowania. Z kolei silne induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, ziele dziurawca) mogą obniżyć AUC dazatynibu nawet o 82%, co wymaga unikania ich stosowania lub wyboru alternatywnych leków. Deksametazon, jako słaby induktor CYP3A4, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, leki wpływające na pH żołądka, takie jak inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H2 (famotydyna), mogą obniżyć ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 43% i 61%, dlatego zaleca się stosowanie leków zobojętniających sok żołądkowy z zachowaniem odstępu czasowego co najmniej 2 godzin od podania dazatynibu. Dazatynib wiąże się z białkami osocza w około 96%, co może prowadzić do interakcji wypierania innych leków, choć kliniczne znaczenie tego zjawiska pozostaje niejasne.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, astemizol, beprydyl, biodostępność dazatynibu, chinidyna, cyzapryd, dazatynib, deksametazon, dihydroergotamina, dysfagia, ergotamina, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glitazon, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek zobojętniający sok żołądkowy, omeprazol, pH żołądka, pimozyd, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, symwastatyna, telitromycyna, terfenadyna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Adablix 10 mg

Bilastyna, substancja czynna leku Adablix, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z transporterami błonowymi, takimi jak OATP1A2 i glikoproteina P. Spożycie pokarmu zmniejsza biodostępność bilastyny o 20% (tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej 10 mg) do 30% (tabletki 20 mg), a sok grejpfrutowy oraz inne soki owocowe redukują ją o około 30% poprzez hamowanie OATP1A2. Inhibitory glikoproteiny P, takie jak ketokonazol (400 mg QD) i erytromycyna (500 mg TID), powodują dwukrotny wzrost AUC i dwu- do trzykrotny wzrost Cmax bilastyny, natomiast diltiazem (60 mg QD) zwiększa Cmax o 50%. Rytonawir i ryfampicyna mogą obniżać stężenie bilastyny w osoczu, co potencjalnie zmniejsza jej skuteczność. Mimo tych zmian farmakokinetycznych, badania nie wykazały istotnego wpływu na profil bezpieczeństwa leku.
AUC, benzodiazepina, bilastyna, biodostępność, biodostępność bilastyny, cyklosporyna, depresyjne działanie alkoholu, diltiazem, działanie depresyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, glikoproteina p, hamowanie glikoproteiny P, hamowanie OATP1A2, inhibitor glikoproteiny p, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lorazepam, maksymalne stężenie, OATP1A2, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, parametr farmakokinetyczny, polipeptyd OATP1A2, profil bezpieczeństwa, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, stężenie w osoczu, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, transporter błonowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Beloflow 10 mg

Bursztynian solifenacyny, substancja czynna leku Beloflow w dawkach 5 mg i 10 mg, wykazuje działanie antycholinergiczne i jest stosowany w terapii pęcherza nadreaktywnego. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do stosowania są: zatrzymanie moczu, ciężkie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (w tym toksyczne rozdęcie okrężnicy), miastenia, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadwrażliwość na solifenacynę lub składniki pomocnicze (w tym laktozę jednowodną w ilości 54,25 mg w dawce 5 mg i 108,50 mg w dawce 10 mg), pacjenci poddawani hemodializie, ciężkie zaburzenia czynności wątroby oraz umiarkowane zaburzenia czynności wątroby lub nerek przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol). Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie zatrzymania moczu oraz ocena ryzyka wystąpienia wymienionych schorzeń na podstawie szczegółowego wywiadu.
antagonista receptorów muskarynowych, bursztynian solifenacyny, choroba autoimmunologiczna, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, fenytoina, hemodializa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, jaskra z wąskim kątem przesączania, karbamazepina, ketokonazol, laktoza jednowodna, miastenia, nadwrażliwość na solifenacynę, neuropatia autonomiczna, nietolerancja laktozy, pęcherz nadreaktywny, perystaltyka jelit, przeszkoda podpęcherzowa, ryfampicyna, rytonawir, spowolniona perystaltyka, stężenie solifenacyny w osoczu, toksyczne rozdęcie okrężnicy, wydłużony odstęp QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib Vipharm 25 mg

Sunitynib, stosowany w leczeniu GIST, MRCC oraz pNET, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z lekami wpływającymi na enzym CYP3A4. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, rytonawir, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna oraz sok grejpfrutowy, powodują wzrost Cmax o 49% i AUC0-∞ o 51% sumy stężenia sunitynibu i jego głównego metabolitu, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W takich przypadkach zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET). Z kolei silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają Cmax o 23% i AUC0-∞ o 46%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. W takich sytuacjach konieczne może być stopniowe zwiększanie dawki sunitynibu o 12,5 mg do maksymalnie 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), z uwzględnieniem monitorowania tolerancji pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, BCRP, deksametazon, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, GIST, heparyna, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpłytkowy, nowotwory neuroendokrynne trzustki, rak nerkowokomórkowy, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, sunitynib, trombocytopenia, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Aurovitas 10 mg

Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, klarytromycyna, ketokonazol) znacząco zwiększają stężenie atorwastatyny w osoczu, co podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy; zaleca się unikanie ich jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki atorwastatyny z monitorowaniem klinicznym. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podwyższają stężenia leku, wymagając ostrożności i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenie atorwastatyny, co może osłabiać efekt terapeutyczny, zwłaszcza przy ryfampicynie, gdzie zaleca się jednoczesne podawanie leków. Inhibitory transporterów (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich łączone stosowanie wymaga zmniejszenia dawki i ścisłego monitorowania, przy czym kombinacja letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazana.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu, inhibitor białka transportowego, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kwas fusydowy, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczy, letermowir, miopatia, P-glikoproteina, polipeptydy transportujące aniony organiczne, rabdomioliza, ryfampicyna, telitromycyna, transportery błonowe, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Urotrim 100 mg

Trimetoprim, substancja czynna leku Urotrim, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny) poprzez hamowanie ich metabolizmu, co zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania INR. Ponadto, trimetoprim nasila działanie leków hipoglikemizujących, takich jak tolbutamid, repaglinid i rozyglitazon, co może prowadzić do hipoglikemii i wymaga kontroli glikemii oraz ewentualnej redukcji dawek. Interakcje z lekami wpływającymi na gospodarkę potasową (inhibitory ACE, ARB, spironolakton) mogą powodować hiperkaliemię, dlatego konieczne jest regularne monitorowanie poziomu potasu w surowicy. U pacjentów stosujących cyklosporynę istnieje zwiększone ryzyko nefrotoksyczności, a jednoczesne podawanie trimetoprimu z lamiwudyną zwiększa ekspozycję na ten lek o około 40%, co może wymagać dostosowania dawki.
amantadyna, anemia, barbituranem, bloker receptora angiotensynowego, cyklosporyna, cytopenia, dapson, digoksyna, diuretyk oszczędzający potas, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperkaliemia, hipoglikemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, INR, klirens kreatyniny, kreatynina, kumaryna, lamiwudyna, metotreksat, mielosupresja, neutropenia, prokainamid, prymidon, przesączanie kłębuszkowe, repaglinid, rozyglitazon, ryfampicyna, spironolakton, tolbutamid, trimetoprim, trombocytopenia, warfaryna, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Solpadeine 500 mg + 8 mg + 30 mg

Solpadeine, zawierający paracetamol (500 mg), fosforan kodeiny (8 mg) oraz kofeinę (30 mg), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Paracetamol może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych kumaryn, zwiększając ryzyko krwawień, a także wykazuje hepatotoksyczność nasilającą się przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna). Ponadto, probenecyd zmniejsza wydalanie paracetamolu o 50%, co wymaga redukcji dawki. Kodeina nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego (OUN) w połączeniu z innymi opioidami, benzodiazepinami oraz alkoholem, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej i śpiączki. Interakcje z inhibitorami MAO mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, a jednoczesne stosowanie z lekami cholinolitycznymi grozi niedrożnością porażenną jelit. Kofeina, z kolei, może mieć zmieniony klirens pod wpływem disulfiramu, hormonów płciowych oraz wpływać antagonistycznie na działanie leków nasennych i uspokajających.
antykoncepcja hormonalna, benzodiazepina, centralny układ nerwowy, chloramfenikol, depresja oddechowa, depresja OUN, disulfiram, domperydon, estrogen, farmakokinetyka, fenobarbital, fenotiazyna, fenytoina, flukloksacylina, fosforan kodeiny, gorączka, hepatotoksyczność, hormon płciowy, hormonalna terapia zastępcza, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, klirens kofeiny, kofeina, kolestyramina, krwawienie, kumaryna, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek cholinolityczny, lek nasenny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zmniejszający przekrwienie, lit, luka anionowa, metoklopramid, motoryka przewodu pokarmowego, niedrożność porażenna jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, paracetamol, probenecyd, progesteron, ryfampicyna, salicylamid, sedacja, śpiączka, środek znieczulający, stężenie osoczowe, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Fingolimod MSN 0,5 mg

Fingolimod wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii stwardnienia rozsianego. Ze względu na addycyjne działanie immunosupresyjne, jednoczesne stosowanie fingolimodu z lekami przeciwnowotworowymi, immunomodulującymi i immunosupresyjnymi jest przeciwwskazane z uwagi na ryzyko nadmiernej immunosupresji i zwiększonego ryzyka infekcji. Szczególną ostrożność należy zachować przy przejściu z natalizumabu, teriflunomidu i mitoksantronu, planując odpowiedni okres eliminacji tych leków. Fingolimod obniża skuteczność szczepień, zwłaszcza żywych szczepionek atenuowanych (MMR, ospa wietrzna, żółta febra, rotawirusy), które są przeciwwskazane podczas terapii i do 2 miesięcy po jej zakończeniu. Ponadto, lek może powodować bradykardię, szczególnie na początku leczenia, co jest nasilane przez beta-adrenolityki (np. atenolol), leki antyarytmiczne klasy Ia i III, antagonistów kanału wapniowego (werapamil, diltiazem), iwabradynę, digoksynę oraz inhibitory cholinesterazy i pilokarpinę. W takich przypadkach zalecana jest konsultacja kardiologiczna oraz odpowiednie monitorowanie, a jeśli odstawienie tych leków nie jest możliwe, obserwacja pacjenta powinna być przedłużona do następnego dnia po pierwszej dawce fingolimodu.
amiodaron, antagonista cholinesterazy, antagonista kanału wapniowego, antybiotyk makrolidowy, atenolol, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, cyklosporyna, CYP4F2, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fingolimod, immunosupresja, inhibitor proteazy, iwabradyna, karbamazepina, ketokonazol, kortykosteroid, lek antyarytmiczny, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lewonorgestrel, limfocyty, mitoksantron, natalizumab, pilokarpina, progestagen, przeciwciało monoklonalne, ryfampicyna, sotalol, stwardnienie rozsiane, szczepionka atenuowana, teriflunomid
Leksykon leków
Interakcje leku – Deca-Durabolin 50 mg/ml

Podczas terapii dekanianiem nandrolonu (Deca-Durabolin) należy uwzględnić liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania. Induktory enzymów cytochromu P450 (np. ryfampicyna, karbamazepina) obniżają stężenie nandrolonu, zmniejszając skuteczność leczenia, natomiast inhibitory tych enzymów (np. ketokonazol, erytromycyna) zwiększają jego stężenie, co może nasilać działania niepożądane. Deca-Durabolin wpływa na metabolizm glukozy, poprawiając tolerancję i zmniejszając zapotrzebowanie na insulinę oraz leki przeciwcukrzycowe, co wymaga ścisłego monitorowania glikemii, zwłaszcza na początku i końcu terapii. Ponadto, duże dawki nandrolonu mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe pochodnych kumaryny (np. warfaryny), co wymaga kontroli czasu protrombinowego i ewentualnej korekty dawki antykoagulantu. Współstosowanie z kortykosteroidami lub ACTH zwiększa ryzyko obrzęków, szczególnie u pacjentów z chorobami serca, wątroby lub skłonnością do retencji płynów.
acenokumarol, ACTH, arytmia, barbituran, czas protrombinowy, Deca-Durabolin, dekanian nandrolonu, diltiazem, dziurawiec, erytromycyna, fenprokumon, fenytoina, funkcja tarczycy, ginekomastia, globulina wiążąca tyroksynę, hepatotoksyczność, induktor enzymu, inhibitor enzymu, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kontrola glikemii, kortykosteroid, lek hepatotoksyczny, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm glukozy, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, paracetamol, pochodna kumaryny, rekombinowana ludzka erytropoetyna, retencja sodu, rhEPO, ryfampicyna, steryd anaboliczny, tyroksyna całkowita, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil, wirylizacja, zastój żółci, żółtaczka
Leksykon leków
Interakcje leku – Dabigatran Etexilate Viatris 150 mg

Dabigatran eteksylan jest substratem transportera P-glikoproteiny (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory P-gp, takie jak ketokonazol i dronedaron, zwiększają ekspozycję na dabigatran 2,1-2,5-krotnie (AUC i Cmax), co znacząco podnosi ryzyko krwawień i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory P-gp (werapamil, amiodaron, chinidyna, takrolimus) podnoszą stężenia dabigatranu o 1,5-2,0-krotnie, co również zwiększa ryzyko krwawień i wymaga ścisłego monitorowania oraz rozważenia redukcji dawki. Induktory P-gp, takie jak ryfampicyna, zmniejszają ekspozycję na dabigatran do 67%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową. Ponadto, jednoczesne stosowanie dabigatranu z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (heparyna, warfaryna, rywaroksaban) lub lekami hamującymi agregację płytek (ASA, klopidogrel, tikagrelor) istotnie zwiększa ryzyko krwawień, co potwierdzają dane z badania RE-LY, wskazujące na 2,5-krotny wzrost częstości dużych krwawień przy kojarzeniu leków przeciwzakrzepowych oraz podwojenie ryzyka przy stosowaniu ASA lub klopidogrelu.
amiodaron, antagonista receptora GPIIb/IIIa, antagonista witaminy K, białko transportowe, chinidyna, choroba wrzodowa, cyklosporyna, cytochrom P450, dabigatran eteksylan, dekstran, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, fenytoina, glekaprewir/pibrentaswir, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, induktor P-glikoproteiny, inhibitor agregacji płytek, inhibitor P-glikoproteiny, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, niedokrwistość, NLPZ, P-glikoproteina, pantoprazol, powikłanie krwotoczne, pozakonazol, prasugrel, ranitydyna, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, SNRI, SSRI, substancja lecznicza, sulfinpirazon, takrolimus, tikagrelor, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Gripex SinuCaps 300 mg + 25 mg + 5 mg

Gripex SinuCaps, zawierający 300 mg paracetamolu, 25 mg kofeiny oraz 5 mg chlorowodorku fenylefryny, wykazuje liczne istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Paracetamol wchodzi w interakcje z inhibitorami MAO, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), induktorami enzymów mikrosomalnych wątroby (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, barbiturany) oraz lekami modyfikującymi motorykę przewodu pokarmowego (metoklopramid, leki cholinolityczne). Szczególnie istotne jest ryzyko hepatotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu induktorów enzymatycznych oraz alkoholu etylowego, który dodatkowo potęguje toksyczność paracetamolu. Kofeina metabolizowana jest w wątrobie, a jej metabolizm może być hamowany przez doustne środki antykoncepcyjne, cymetydynę, chinolony, metoksalen, meksyletynę i werapamil, co wydłuża jej okres półtrwania i nasila działanie kardiostymulujące.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora beta-adrenergicznego, barbituran, chinolon, choroba wrzodowa, cymetydyna, fenytoina, gruźlica, guanetydyna, hepatocyt, hepatotoksyczność, hipertermia, indometacyna, induktor enzymu mikrosomalnego, inhibitor MAO, karbamazepina, lek cholinolityczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, łuszczyca, mekamylamina, meksyletyna, metoklopramid, metoksalen, metyldopa, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pobudzenie psychoruchowe, pochodna kumaryny, przełom nadciśnieniowy, receptor adrenergiczny, rezerpina, ryfampicyna, środek antykoncepcyjny, tachykardia, uszkodzenie wątroby, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Omeprazole Genoptim 40 mg

Omeprazol, jako inhibitor pompy protonowej, znacząco wpływa na pH wewnątrzżołądkowe, co modyfikuje farmakokinetykę leków zależnych od kwaśnego środowiska żołądka. Szczególnie istotne są interakcje z lekami przeciwwirusowymi stosowanymi w terapii HIV, gdzie omeprazol w dawce 40 mg/dobę zmniejsza ekspozycję na nelfinawir o około 40% oraz na jego aktywny metabolit M8 o 75-90%, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, ekspozycja na atazanawir redukowana jest o 30-75%, a zwiększenie dawki atazanawiru nie kompensuje tego efektu. Omeprazol zmniejsza także wchłanianie leków przeciwgrzybiczych (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol) oraz erlotynibu, co może obniżać ich skuteczność kliniczną. W przypadku metotreksatu obserwuje się możliwe zwiększenie stężenia, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia omeprazolu przy wysokich dawkach metotreksatu.
antagonista witaminy K, atazanawir, choroba wrzodowa, cylostazol, CYP3A4, diazepam, digoksyna, dziurawiec, erlotynib, farmakokinetyka substancji, fenytoina, glikozyd nasercowy, hamowanie agregacji płytek, hepatotoksyczność, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, izoenzym CYP2C19, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kreatyniny, klopidogrel, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwwirusowy, metabolizm wątrobowy, metotreksat, nelfinawir, pH wewnątrzżołądkowe, pozakonazol, ryfampicyna, sakwinawir, takrolimus, terapia HIV, warfaryna, wchłanianie zależne od pH, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Sintrom 4 mg

Acenokumarol (Sintrom) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jego działanie przeciwzakrzepowe poprzez mechanizmy takie jak zaburzenia wchłaniania, hamowanie lub indukcja enzymów metabolizujących (głównie CYP2C9) oraz zmniejszona dostępność witaminy K. Szczególnie istotne są interakcje z lekami zwiększającymi ryzyko krwawień, takimi jak NLPZ (np. ibuprofen, diklofenak, celekoksyb), leki przeciwpłytkowe (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, prasugrel), niektóre antybiotyki (amoksycylina, cefalosporyny, fluorochinolony) oraz leki przeciwgrzybicze (mikonazol, flukonazol). W przypadku konieczności stosowania tych leków jednocześnie z acenokumarolem zaleca się częste monitorowanie INR, nawet do dwóch razy w tygodniu, oraz dostosowanie dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na leki o wysokim poziomie istotności interakcji, takie jak amiodaron czy inhibitory enzymu CYP2C9 (np. kwas walproinowy), które mogą wymagać redukcji dawki acenokumarolu o 30-50%.
acenokumarol, agregacja płytek krwi, aktywator plazminogenu, allopurynol, aminoglutetymid, amoksycyklina, androgen, angioplastyka z implantacją stentu, antagonista witaminy K, barbiturany, cefalosporyna, chloramfenikol, choroba wrzodowa, cymetydyna, disulfiram, dna moczanowa, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie przeciwzakrzepowe, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenylobutazon, fibrat, fluorochinolon, glukagon, glukozamina, gryzeofulwina, hemostaza, heparyna, hipercholesterolemia, hipoglikemia, hormon tarczycy, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor COX-2, inhibitor CYP2C9, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor trombiny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, INR, karbamazepina, klopidogrel, kolestyramina, kompleks protrombiny, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas etakrynowy, lek antyarytmiczny, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek prokinetyczny, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek trombolityczny, migotanie przedsionków, neomycyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nowotwór hormonozależny, ostry zespół wieńcowy, paracetamol, pochodna imidazolu, pochodna pirazolonu, pochodna sulfonylomocznika, powikłanie krwotoczne, prasugrel, receptor H2, ryfampicyna, statyna, steroid anaboliczny, sulfonamid, tamoksyfen, terapia antyagregacyjna, tetracyklina, tramadol, tyklopidyna, układ krzepnięcia, wiloksazyna, witamina E, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Anidulafungin Fresenius Kabi 100 mg

Anidulafungina cechuje się korzystnym profilem interakcji lekowych, nie będąc klinicznie istotnym substratem, induktorem ani inhibitorem izoenzymów cytochromu P450 (1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6, 3A). Badania kliniczne wykazały, że jednoczesne podawanie anidulafunginy z lekami immunosupresyjnymi (cyklosporyna, takrolimus), przeciwgrzybiczym worykonazolem, amfoterycyną B oraz antybiotykiem ryfampicyną nie wymaga modyfikacji dawkowania, co jest istotne w terapii pacjentów po przeszczepieniach i z ciężkimi zakażeniami grzybiczymi lub mieszanymi. Brak metabolizmu anidulafunginy przez układ CYP450 minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych, a poziom istotności tych interakcji oceniono jako niski. W przypadku alkoholu etylowego, mimo braku bezpośrednich dowodów na interakcje farmakokinetyczne lub farmakodynamiczne, zaleca się unikanie spożycia ze względu na potencjalne negatywne skutki dla układu immunologicznego i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.
3-β-D-glukanu, alkohol etylowy, amfoterycyna B, anidulafungina, cyklosporyna, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, inwazyjne zakażenie grzybicze, izoenzymy cytochromu P450, lek immunosupresyjny, metabolizm wątrobowy, populacja pediatryczna, przeszczepienie narządu, ryfampicyna, takrolimus, terapia przeciwgrzybicza, terapia skojarzona, układ immunologiczny, worykonazol, zakażenie grzybicze, zakażenie grzybiczo-bakteryjne