obrzęk naczynioruchowy
Obrzęk naczynioruchowy to nagła, miejscowa opuchlizna tkanek miękkich, przede wszystkim skóry i błon śluzowych, spowodowana zwiększoną przepuszczalnością naczyń krwionośnych. Charakteryzuje się szybkim rozwojem obrzęku, który może dotyczyć twarzy, warg, języka, krtani, kończyn, narządów płciowych lub przewodu pokarmowego.
Mechanizm powstawania obrzęku naczynioruchowego związany jest najczęściej z uwalnianiem mediatorów zapalnych, takich jak histamina, bradykinina czy leukotrieny. Wyróżnia się obrzęk alergiczny (mediowany przez IgE), niealergiczny (związany z działaniem leków, np. inhibitorów ACE), wrodzony (dziedziczny niedobór inhibitora C1-esterazy) oraz idiopatyczny (o nieznanej przyczynie).
Obrzęk naczynioruchowy górnych dróg oddechowych stanowi stan zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji. W przypadku obrzęku alergicznego leczenie obejmuje podanie adrenaliny, kortykosteroidów i leków przeciwhistaminowych. W obrzęku bradykininowym (np. dziedzicznym) stosuje się koncentrat inhibitora C1-esterazy, antagonistów receptora bradykininowego lub świeżo mrożone osocze.
Profilaktyka polega na identyfikacji i unikaniu czynników wyzwalających, edukacji pacjenta oraz, w przypadku obrzęku wrodzonego, na długoterminowym leczeniu zapobiegawczym inhibitorami C1-esterazy, antagonistami receptora bradykininowego lub lekami antyfibrynolitycznymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Dalacin C 75 mg
Przedawkowanie klindamycyny w formie doustnej (Dalacin C 75 mg) jest rzadko opisywane, jednak może prowadzić do poważnych reakcji alergicznych, takich jak odczyny surowicze, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne oraz wstrząs anafilaktyczny. Typowe objawy przedawkowania nie zostały jednoznacznie określone, jednak ze względu na potencjalne zagrożenia, konieczne jest szybkie rozpoznanie i odpowiednie postępowanie. W przypadku przedawkowania zaleca się płukanie żołądka jako pierwszą linię interwencji oraz leczenie objawowe dostosowane do symptomów pacjenta. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie są skuteczne w eliminacji klindamycyny, a swoista odtrutka nie jest znana.
chlorowodorek, choroba posurowicza, ciężka reakcja alergiczna, dializa otrzewnowa, drogi oddechowe, hemodializa, hipotonia, klindamycyna doustna, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, niewydolność oddechowa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk skóry, odczyn surowiczny, płukanie żołądka, pokrzywka, procedura resuscytacyjna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, swoista odtrutka, wspomagane oddychanie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sagalix 10 mg
Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej, wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa, potwierdzony zarówno w badaniach klinicznych, jak i w okresie po wprowadzeniu do obrotu. Najczęstsze działania niepożądane, występujące u 1-10% pacjentów, to ból głowy, ból brzucha, zaparcia, biegunka, wzdęcia oraz nudności i wymioty, bez zależności od dawki. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do <1/10), niezbyt często (≥ 1/1000 do <1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o częstości nieznanej. Omeprazol może powodować działania niepożądane obejmujące różne układy, m.in. hematologiczne (leukopenia, trombocytopenia, agranulocytoza), immunologiczne (reakcje nadwrażliwości), metaboliczne (hiponatremia, hipomagnezemia), psychiczne (bezsenność, pobudzenie, depresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje), żołądkowo-jelitowe (ból brzucha, polipy dna żołądka), wątrobowe (podwyższone enzymy, zapalenie wątroby), skórne (wysypka, zespół Stevensa-Johnsona), mięśniowo-szkieletowe (złamania, ból stawów), nerkowe (śródmiąższowe zapalenie nerek) oraz inne.
agranulocytoza, dysgeuzja, encefalopatia, ginekomastia, hepatocyt, hiperhydroza, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przewodu pokarmowego, mikroskopowe zapalenie jelita grubego, nadżerkowe zapalenie przełyku, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omeprazol, parestezja, polip dna żołądka, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty, toksyczna rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Captopril Jelfa 12,5 mg
Captopril Jelfa, inhibitor konwertazy angiotensyny (ACE), dostępny jest w dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg w formie tabletek. Przed rozpoczęciem terapii należy bezwzględnie wykluczyć przeciwwskazania, takie jak nadwrażliwość na kaptopryl, inne inhibitory ACE lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (42,15 mg, 84,30 mg lub 168,60 mg na tabletkę odpowiednio do dawki). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego związanego z inhibitorami ACE oraz na kobiety w ciąży – stosowanie leku jest przeciwwskazane w II i III trymestrze ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu, w tym hipotensji, niewydolności nerek, hiperkaliemii i deformacji czaszkowo-twarzowych. Konieczne jest poinformowanie kobiet w wieku rozrodczym o konieczności stosowania skutecznej antykoncepcji i natychmiastowym zgłoszeniu ciąży.
aliskiren, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, cukrzyca, deformacja czaszkowo-twarzowa, diuretyk, hiperkaliemia, hipotensja, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaptopryl, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, sakubitryl walsartan, sartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedawkowanie – Klimicin 300 mg/2 ml (150 mg/ml)
Przedawkowanie klindamycyny, składnika leku Klimicin, jest rzadko opisywane w literaturze medycznej, a brak szczegółowych danych klinicznych utrudnia określenie dawki toksycznej u ludzi. Badania na modelach zwierzęcych wykazały, że bardzo wysokie dawki mogą wywołać drgawki i śmiertelność, jednak ich ekstrapolacja na populację ludzką jest ograniczona. W przypadku przedawkowania nie istnieje specyficzna odtrutka, a leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący. Klindamycyna nie jest usuwalna za pomocą hemodializy ani dializy otrzewnowej, co nie wpływa na skrócenie jej okresu półtrwania w organizmie.
badania przedkliniczne, choroba posurowicza, dawka toksyczna, drgawki, działanie neurotoksyczne, hemodializa, hipotensja, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, napad drgawkowy, objawy kliniczne, obrzęk naczynioruchowy, odczyn surowiczny, odtrutka, okres półtrwania leku, pokrzywka, przedawkowanie klindamycyny, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości typu I, reakcja nadwrażliwości typu III, skurcz oskrzeli, wspomagane oddychanie, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie oddychania, zejście śmiertelne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ramve 5 mg 5 mg
Ramipryl, jako inhibitor ACE, ma ściśle określone przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii lekiem Ramve 5 mg. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na ramipryl, inne inhibitory ACE oraz składniki pomocnicze takie jak czerwieni koszenilowej (E124), karmoizyny (E122), metylu (E218) i propylu parahydroksybenzoesanu (E216). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią obrzęku naczynioruchowego, zwłaszcza jeśli był on związany z wcześniejszym stosowaniem inhibitorów ACE lub AIIRA, a także u osób z dziedzicznym lub idiopatycznym obrzękiem naczynioruchowym, ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji, takich jak obrzęk górnych dróg oddechowych. Ramve 5 mg nie powinien być stosowany jednocześnie z sakubitrylem i walsartanem, gdyż zwiększa to ryzyko obrzęku naczynioruchowego poprzez kumulację bradykininy.
antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, czerwień koszenilowa, drogi oddechowe, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, karmoizyna, metylu parahydroksybenzoesan, nadwrażliwość, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk naczynioruchowy, propylu parahydroksybenzoesan, ramipryl, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, sakubitryl, układ renina-angiotensyna-aldosteron - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sytena 100 mg
Sytena, zawierająca sytagliptynę w dawkach 25 mg, 50 mg lub 100 mg, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie – nadwrażliwość na sytagliptynę lub substancje pomocnicze. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu dotyczącego wcześniejszych reakcji alergicznych na inhibitory DPP-4, gdyż reakcje krzyżowe wykluczają stosowanie leku. Nadwrażliwość może manifestować się od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, dlatego istotne jest uwzględnienie wszystkich składników preparatu, których wykaz znajduje się w charakterystyce produktu leczniczego (punkt 6.1).
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Igzelym 60 mg
Tikagrelor w dawce 60 mg, stosowany w terapii przeciwpłytkowej, wykazuje profil bezpieczeństwa oceniany w dużych badaniach fazy 3 (PLATO, PEGASUS) obejmujących ponad 39 000 pacjentów. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są krwawienia oraz duszność. W badaniu PLATO częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była wyższa w grupie tikagreloru (7,4%) niż klopidogrelu (5,4%), a w PEGASUS – 16,1% (tikagrelor + ASA) vs 8,5% (ASA). Krwawienia obejmują różne lokalizacje, w tym przewód pokarmowy, układ oddechowy, skórę, mięśnie, nerki i układ rozrodczy, a także krwotoki śródczaszkowe (0,3% tikagrelor vs 0,2% klopidogrel w PLATO). W badaniu PEGASUS ciężkie krwawienia wg TIMI występowały u 2,3% pacjentów na tikagrelorze 60 mg + ASA vs 1,1% na ASA, przy czym krwawienia prowadzące do zgonu były równe (0,3%). Duszność, zgłaszana u 13,8% pacjentów w PLATO i 14,2% w PEGASUS, była zwykle łagodna lub umiarkowana i nie wiązała się z pogorszeniem funkcji serca czy płuc.
badanie kliniczne fazy 3, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradyarytmia, dna moczanowa, duszność, hiperurykemia, kreatynina we krwi, krwawienie, krwawienie podskórne, krwiomocz, krwioplucie, krwotoczne zapalenie pęcherza, krwotok do oka, krwotok śródczaszkowy, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skaza krwotoczna, świąd, tikagrelor, wybroczyny krwawe, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Roxan 10 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Roxan 10 mg, jest doustnym antykoagulantem o dobrze udokumentowanym profilu bezpieczeństwa, potwierdzonym w 13 badaniach klinicznych fazy III obejmujących 53 103 pacjentów. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i anemii różni się w zależności od wskazania: w profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po zabiegach ortopedycznych krwawienia występowały u 6,8% pacjentów, a anemia u 5,9%, natomiast u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosiła 28 na 100 pacjentolat. Rywaroksaban zwiększa ryzyko zarówno jawnych, jak i utajonych krwawień, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej i powikłań takich jak zespół ciasnoty przedziałów powięziowych czy niewydolność nerek.
antagonista witaminy K, cholestaza, krwawienie domięśniowe, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, profilaktyka udaru, rywaroksaban, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności aminotransferaz, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tritace 5 comb 5 mg + 25 mg
Lek Tritace 5 comb zawiera ramipryl (5 mg) oraz hydrochlorotiazyd (25 mg) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub pomocnicze, a także u osób z obrzękiem naczynioruchowym w wywiadzie (dziedzicznym, idiopatycznym lub wywołanym inhibitorami ACE/AIIRA). Nie należy stosować go jednocześnie z sakubitrylem i walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, ani z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m². Przeciwwskazania obejmują także ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), znaczące zwężenie tętnic nerkowych, ciężkie zaburzenia wątroby, encefalopatię wątrobową, ciążę (II i III trymestr) oraz karmienie piersią. Lek może powodować poważne zaburzenia elektrolitowe (hiponatremia, hipokaliemia, hiperkalcemia, hiperurykemia), które wymagają monitorowania i mogą stanowić przeciwwskazanie do terapii.
agranulocytoza, aliskiren, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, dławica piersiowa, drugi trymestr ciąży, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hydrochlorotiazyd, idiopatyczny obrzęk naczynioruchowy, inhibitor ACE, karmienie piersią, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na składniki leku, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, przerostowa kardiomiopatia, ramipryl, sakubitryl z walsartanem, sulfonamid, tiazydowy lek moczopędny, trzeci trymestr ciąży, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, żółtaczka, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Dermogen 400 mg
Ibuprofen Dermogen w dawce 400 mg zawiera ibuprofen oraz 28,5 mg laktozy jednowodnej i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na NLPZ, w tym na ibuprofen i kwas acetylosalicylowy, a także u osób z ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA), aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, niewyjaśnionymi zaburzeniami krwiotworzenia oraz ciężkim odwodnieniem. Stosowanie leku jest również bezwzględnie przeciwwskazane w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko zamknięcia przewodu tętniczego płodu i nefrotoksyczności.
alergiczny nieżyt nosa, astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba naczyń obwodowych, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa żołądka, diuretyk, heparyna, ibuprofen, inhibitor COX-2, kortykosteroid, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lit, małowodzie, metotreksat, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na substancję czynną, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nieżyt błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewód tętniczy płodu, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krwiotworzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Budixon Neb 0,25 mg/ml
Produkt leczniczy Budixon Neb (budezonid) w formie zawiesiny do nebulizacji wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla wziewnych glikokortykosteroidów. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego, takie jak kaszel, chrypka, podrażnienie gardła oraz bezgłos, występujące u ≥1/100 pacjentów. Często występują także zakażenia grzybicze jamy ustnej i gardła, będące efektem lokalnego działania immunosupresyjnego. U pacjentów z POChP notuje się często zapalenie płuc, jednak analiza 8 badań klinicznych (4643 pacjentów leczonych budezonidem vs 3643 kontrolnych) nie wykazała istotnego wzrostu ryzyka tego powikłania. Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy oraz reakcje anafilaktyczne, a także skurcz oskrzeli wymagający pilnej interwencji. Ogólnoustrojowe działania glikokortykosteroidów, takie jak zahamowanie czynności kory nadnerczy i spowolnienie wzrostu, występują rzadko i są zależne od dawki, czasu terapii oraz indywidualnej wrażliwości, co wymaga szczególnej uwagi u dzieci i młodzieży.
afonia, budezonid, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, działanie glikokortykosteroidów, glikokortykosteroid wziewny, immunosupresja, jaskra, kontaktowe zapalenie skóry, nadmierna aktywność psychoruchowa, nebulizacja, obrzęk naczynioruchowy, POChP, pokrzywka, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, skurcz oskrzeli, zaburzenie snu, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zakażenie grzybicze jamy ustnej, zapalenie płuc, zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin Sandoz
Produkt leczniczy Sitagliptin Sandoz jest wskazany do leczenia cukrzycy typu 2 i nie powinien być stosowany u pacjentów z cukrzycą typu 1 ani w przypadku cukrzycowej kwasicy ketonowej. Stosowanie sytagliptyny wiąże się z ryzykiem ostrego zapalenia trzustki, które objawia się uporczywym, silnym bólem brzucha. W przypadku podejrzenia zapalenia trzustki konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku oraz innych potencjalnie zaangażowanych produktów leczniczych, a także wdrożenie diagnostyki potwierdzającej lub wykluczającej to powikłanie. Po potwierdzeniu zapalenia trzustki leczenie sytagliptyną nie powinno być kontynuowane, zwłaszcza u pacjentów z historią tego schorzenia. Hipoglikemia jest rzadkością podczas monoterapii sytagliptyną, jednak ryzyko to wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga dostosowania dawek tych leków.
agonista receptora PPAR, anafilaksja, ból brzucha, cukrzyca typu 1, cukrzyca typu 2, cukrzycowa kwasica ketonowa, dializa otrzewnowa, dipeptydylopeptydaza 4, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hipoglikemia, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sunitinib Bluefish 50 mg
Sunitynib Bluefish, dostępny w kapsułkach twardych o dawkach 12,5 mg, 25 mg oraz 50 mg, ma jedno kluczowe przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na substancję czynną (sunitynib) lub którąkolwiek z substancji pomocniczych. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji na inhibitory kinaz tyrozynowych oraz składniki preparatu. Objawy nadwrażliwości, takie jak wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu czy reakcje anafilaktyczne, stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do podania leku.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidon Zentiva 801 mg
Pirfenidon, stosowany w dawce 2403 mg/dobę w leczeniu idiopatycznego włóknienia płuc (IPF), wykazuje specyficzny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 1650 pacjentów, z obserwacją sięgającą nawet 10 lat. Najczęstsze działania niepożądane o częstości bardzo częstej (≥1/10) dotyczą układu pokarmowego (niestrawność 16,1%, nudności 32,4%, biegunka 18,8%), układu oddechowego (duszność, kaszel), skóry (wysypka), układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy), a także zmniejszenia masy ciała i apetytu (20,7%). Często obserwuje się również reakcje nadwrażliwości na światło (9,3%) oraz podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, gamma-GT), co wymaga monitorowania funkcji wątroby ze względu na ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby, włącznie z przypadkami śmiertelnymi.
Rzadkie, ale poważne działania niepożądane obejmują agranulocytozę, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksję, a także ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół DRESS, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i intensywnego leczenia. Zaawansowanie IPF nie wpływa istotnie na profil bezpieczeństwa pirfenidonu. W trakcie leczenia konieczne jest unikanie ekspozycji na światło słoneczne oraz stosowanie środków ochronnych. Wszystkie podejrzewane działania niepożądane powinny być zgłaszane do odpowiednich organów nadzoru farmakologicznego w celu ciągłego monitorowania stosunku korzyści do ryzyka terapii.
agranulocytoza, anafilaksja, bezsenność, biegunka, bilirubina całkowita, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba refluksowa przełyku, duszność, działanie niepożądane, fotosensytywność, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, hiponatremia, idiopatyczne włóknienie płuc, letarg, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja nadwrażliwości na światło, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, zaburzenie smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zaparcie, zawrót głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie aktywności AlAT, zwiększenie aktywności AspAT - Leksykon leków
Działania niepożądane – Astmodil 4 mg
Montelukast w dawce 4 mg w formie tabletek do rozgryzania i żucia został oceniony pod kątem bezpieczeństwa w badaniach klinicznych obejmujących około 4000 dorosłych (≥15 lat), 1750 dzieci w wieku 6-14 lat oraz 851 dzieci 2-5 lat. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy u dorosłych, ból brzucha u dzieci 6-14 lat oraz nadmierne pragnienie u dzieci 2-5 lat (częstość ≥1/100, <1/10). Profil bezpieczeństwa pozostawał stabilny podczas długotrwałej terapii (do 2 lat u dorosłych, do 12 miesięcy u dzieci 6-14 lat oraz do 12 miesięcy i dłużej u dzieci 2-5 lat). W badaniach klinicznych nie odnotowano istotnych zmian w bezpieczeństwie podczas przedłużonego stosowania leku.
aminotransferaza, astma, ból mięśnia, ból stawu, depresja, drgawka, eozynofilia, hipoestezja, kołatanie serca, krwawienie z nosa, kurcz mięśnia, montelukast, myśli samobójcze, naciek eozynofilów, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, senność, somnambulizm, zaburzenie snu, zapalenie naczyń, zapalenie płuc, zapalenie wątroby, zapalenie wątroby cholestatyczne, zapalenie wątroby wątrobowokomórkowe, zapalenie zatok, zawrót głowy, zespół Churga-Strauss - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadalafil Belupo 20 mg
Tadalafil Belupo w dawce 20 mg jest stosowany w leczeniu zaburzeń erekcji oraz łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są ból głowy, niestrawność, ból pleców i mięśni, których nasilenie jest zależne od dawki i zwykle ma charakter łagodny do umiarkowanego. U pacjentów geriatrycznych (>65 lat) częściej występuje biegunka, a u osób powyżej 75. roku życia dodatkowo zawroty głowy. W badaniach klinicznych (8022 pacjentów leczonych tadalafilem vs 4422 placebo) odnotowano także rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego (NAION) oraz incydenty sercowo-naczyniowe, w tym zawał mięśnia sercowego i niestabilna dławica piersiowa, głównie u pacjentów z istniejącymi czynnikami ryzyka.
biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba refluksowa przełyku, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwiomocz, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, nagła utrata słuchu, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, priapizm, przedłużony wzwód, przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, tadalafil, udar, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tolperison NeuroPharma
Stosowanie tolperyzonu w dawkach 50 mg lub 150 mg (tabletki powlekane Tolperison NeuroPharma) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, które mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, takie jak wstrząs. Szczególnie narażone są kobiety, pacjenci z historią alergii lub nadwrażliwości na leki oraz osoby z nadwrażliwością na lidokainę, u których istnieje ryzyko reakcji krzyżowych. W przypadku wystąpienia objawów nadwrażliwości (zaczerwienienie, wysypka, pokrzywka, świąd, obrzęk naczynioruchowy, tachykardia, niedociśnienie, duszność) należy natychmiast przerwać terapię i nie stosować ponownie tolperyzonu u danego pacjenta. Zalecana jest edukacja pacjenta w zakresie rozpoznawania i zgłaszania objawów niepożądanych.
konsultacja alergologiczna, laktoza jednowodna, lidokaina, nadwrażliwość na leki, nadwrażliwość na lidokainę, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, tabletka powlekana, tachykardia, tolperyzon, wstrząs anafilaktyczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tensart HCT
Produkt leczniczy Tensart HCT, zawierający walsartan i hydrochlorotiazyd, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych, takich jak hiperkaliemia indukowana przez walsartan oraz hipokaliemia, hiponatremia, zasadowica hipochloremiczna, hipomagnezemia i hiperkalcemia wywoływane przez hydrochlorotiazyd. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia potasu, sodu, magnezu, wapnia oraz innych elektrolitów w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z niedoborem sodu, odwodnieniem, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min), chorobami wątroby oraz chorobami serca, zwłaszcza ciężką niewydolnością serca, gdzie ryzyko ostrej niewydolności nerek i azotemii jest podwyższone. Przeciwwskazane jest stosowanie u pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne działania teratogenne AIIRA.
azotemia, ciśnienie wewnątrzgałkowe, fotodermatoza, hiperkalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra zamkniętego kąta, kardiomiopatia przerostowa, nadczynność przytarczyc, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, oliguria, ostra niewydolność nerek, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, rak płaskonabłonkowy, rak podstawnokomórkowy, sulfonamid, toczeń rumieniowaty, tolerancja glukozy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zasadowica hipochloremiczna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Asbima
Asbima to lek złożony zawierający amlodypinę (antagonistę kanałów wapniowych) oraz walsartan (antagonistę receptora angiotensyny II), stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Stosowanie leku wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w ciąży (przeciwwskazane), pacjentów z niedoborem sodu i odwodnieniem (ryzyko hipotonii, obserwowane u 0,4% pacjentów), a także u osób z zaburzeniami czynności nerek (GFR >30 ml/min/1,73 m² bez konieczności modyfikacji dawki, ale z koniecznością monitorowania potasu i kreatyniny) oraz wątroby (maksymalna dawka walsartanu 80 mg u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami). Należy unikać stosowania u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem oraz zachować ostrożność u osób z nadciśnieniem w przebiegu zwężenia tętnicy nerkowej, po przeszczepie nerki, z ciężką niewydolnością serca oraz z ryzykiem obrzęku naczynioruchowego. W przypadku wystąpienia niedociśnienia zaleca się ułożenie pacjenta w pozycji leżącej i podanie dożylne roztworu soli fizjologicznej.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotemia, biodostępność, cholestaza, hiperaldosteronizm pierwotny, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, kreatynina w surowicy, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik we krwi, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedobór sodu, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, niewydolność serca, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, okres półtrwania leku, ostra niewydolność nerek, potas w surowicy, przeszczepienie nerki, skąpomocz, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, walsartan, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aorty, zwężenie zastawki dwudzielnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pralex 15 mg
Pralex, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg, jest lekiem z grupy SSRI, który może wywoływać liczne działania niepożądane, najczęściej pojawiające się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ustępujące z czasem. Wśród najczęstszych działań niepożądanych (występujących u >1/10 pacjentów) znajdują się zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia metaboliczne (hiponatremia, nieadekwatne wydzielanie ADH), psychiczne (niepokój, stany splątania, mania, agresja), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, parestezje, drżenie, zespół serotoninowy), okulistyczne (mydriasis, zaburzenia widzenia), kardiologiczne (częstoskurcz, bradykardia, wydłużenie QT z ryzykiem torsade de pointes), żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia, wymioty, krwawienia), skórne (pokrzywka, łysienie, wysypka), mięśniowo-szkieletowe (bóle stawów i mięśni), oraz zaburzenia układu rozrodczego (impotencja, zaburzenia wytrysku, krwotoki maciczne). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wydłużenia QT i arytmii komorowych, zwłaszcza u kobiet z hipokaliemią lub chorobami serca, oraz na zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów powyżej 50. roku życia. Nagłe odstawienie leku może powodować objawy odstawienne, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, nudności, drżenie i stany splątania, dlatego zalecane jest stopniowe zmniejszanie dawki.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, bruksizm, częstoskurcz, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, impotencja, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesięczkowy, krwotok poporodowy, mania, mlekotok, myśli samobójcze, napad panicznego lęku, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój psychoruchowy, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, SSRI, stan splątania, szumy uszne, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odcinka QT, zaburzenia ruchowe, zaburzenia wytrysku, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Egzysta 300 mg
Preparat Egzysta zawierający pregabalinę w kapsułkach twardych dostępny jest w dawkach od 25 mg do 300 mg, z różną zawartością laktozy jednowodnej, która waha się od 8,00 mg (75 mg kapsułka) do 66,00 mg (50 mg kapsułka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na pregabalinę lub na którykolwiek składnik pomocniczy, co wymaga szczegółowego wywiadu alergologicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z nietolerancją galaktozy, całkowitym niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy, u których obecność laktozy w preparacie może stanowić względne przeciwwskazanie do terapii, zwłaszcza przy dawkach 25 mg i 50 mg zawierających odpowiednio 33,00 mg i 66,00 mg laktozy jednowodnej.
anafilaksja, farmakoterapia, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na pregabalinę, nadwrażliwość na składniki pomocnicze, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, pregabalina, reakcja nadwrażliwości, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja skórna, skurcz oskrzeli, układ oddechowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lacosamide Neuraxpharm 150 mg
Lakozamid, stosowany w leczeniu napadów częściowych, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący przede wszystkim objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i przewodu pokarmowego. W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo (n=1308) 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem zgłosiło co najmniej jedno działanie niepożądane, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, często zależne od dawki. Lakozamid powoduje również zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń i bradykardii. W badaniach klinicznych blok I stopnia występował u 0,7% pacjentów przy dawce 200 mg i 0,5% przy dawce 600 mg, bez przypadków bloku II stopnia lub wyższego. W porównaniu z karbamazepiną CR, częstość przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych była niższa dla lakozamidu (10,6% vs. 15,6%).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, bradykardia, dyskineza, dyzartria, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, martwicze toksyczne oddzielanie się naskórka, migotanie przedsionków, napad częściowy, napad miokloniczny, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, podwójne widzenie, senność, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, zaburzenia psychiczne, zaburzenia równowagi, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Coxitex 30 mg
Etorykoksyb, substancja czynna leku Coxitex (dawki 30 mg, 60 mg, 90 mg, 120 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na lek lub substancje pomocnicze, aktywną chorobą wrzodową żołądka/dwunastnicy, krwawieniami z przewodu pokarmowego oraz zapaleniem błony śluzowej jelit. Nie należy go stosować u osób z reakcjami alergicznymi po NLPZ, w tym skurczem oskrzeli, ostrym nieżytem nosa, polipami nosa, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Coxitex jest przeciwwskazany w ciąży i laktacji ze względu na ryzyko teratogenne i przenikanie do mleka matki. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (albuminy <25 g/l lub Child-Pugh ≥10), ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u dzieci poniżej 16. roku życia.
choroba naczyń mózgowych, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność nerek, ciężka niewydolność wątroby, etorykoksyb, inhibitor COX-2, klasyfikacja NYHA, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na etorykoksyb, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostry nieżyt nosa, pokrzywka, polip nosa, skala Child-Pugh, skurcz oskrzeli, stężenie albumin, TIA, udar mózgu, zapalenie błony śluzowej jelit, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ibandronic acid Synthon 50 mg
Kwas ibandronowy, stosowany w dawce 50 mg doustnie w terapii pacjentów onkologicznych z przerzutami do kości, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które wymagają ścisłego monitorowania. Do najpoważniejszych należą reakcje anafilaktyczne i wstrząs, nietypowe złamania podkrętarzowe i trzonu kości udowej, zapalenie oka oraz martwica kości szczęki lub żuchwy (ONJ). Hipokalcemia, często obserwowana podczas terapii, charakteryzuje się obniżeniem stężenia wapnia w surowicy poniżej dolnej granicy normy, często towarzyszy jej obniżenie fosforanów i niestrawność. W trakcie leczenia należy również monitorować morfologię krwi ze względu na ryzyko niedokrwistości oraz funkcję nerek z uwagi na możliwość wystąpienia azotemii. Występują także objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zapalenie przełyku, ból brzucha, nudności i zapalenie żołądka, a także reakcje skórne, w tym rzadkie, ale ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i rumień wielopostaciowy.
astenia, astma, azotemia, ból brzucha, dysfagia, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hipofosfatemia, hipokalcemia, krwawienie z przewodu pokarmowego, kserostomia, kwas ibandronowy, martwica kości, martwica kości szczęki, morfologia krwi, nadwrażliwość, niedokrwistość, niestrawność, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie dwunastnicy, parestezje, pęcherzowe zapalenie skóry, przerzut do kości, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, substancja czynna, świąd, zaburzenia smaku, zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie nadtwardówki, zapalenie oka, zapalenie przełyku, zapalenie twardówki, zapalenie żołądka, zdarzenie kostne, zespół Stevensa-Johnsona, złamanie kości udowej, złamanie podkrętarzowe - Leksykon substancji czynnych
Finasteryd – Działania niepożądane
Finasteryd, stosowany w dawkach 5 mg w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego oraz 1 mg w terapii łysienia androgenowego typu męskiego, działa jako inhibitor 5α-reduktazy, obniżając stężenie dihydrotestosteronu (DHT). Terapia finasterydem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym zaburzeń seksualnych takich jak impotencja (częstość ≥1/100 do <1/10), zmniejszenie libido (≥1/100 do <1/10), zaburzenia ejakulacji (≥1/1000 do <1/100) oraz zmniejszenie objętości ejakulatu (≥1/100 do <1/10). Zaburzenia te mogą utrzymywać się nawet po zakończeniu leczenia. Ponadto, finasteryd może wywoływać zaburzenia psychiczne, w tym depresję i stany lękowe (częstość niezbyt często, ≥1/1000 do <1/100) oraz myśli samobójcze (częstość nieznana). Reakcje skórne i nadwrażliwości, takie jak wysypka (≥1/1000 do <1/100), świąd, pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy, mogą mieć poważny przebieg, zwłaszcza gdy obejmują drogi oddechowe. U mężczyzn obserwuje się także zmiany w obrębie gruczołów piersiowych, w tym ginekomastię i ryzyko raka piersi (częstość nieznana).
badanie MTOPS, dihydrotestosteron, doksazosyna, enzymy wątrobowe, finasteryd, ginekomastia, hematospermia, impotencja, inhibitor 5α-reduktazy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, łysienie androgenowe typu męskiego, niepłodność męska, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, rak piersi u mężczyzn, rak prostaty, reakcje nadwrażliwości, skala Gleasona, swoisty antygen sterczowy, terapia skojarzona, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia psychiczne, zaburzenia seksualne, zmniejszenie libido - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Polsart 80 mg
Telmisartan, będący selektywnym antagonistą receptora AT1 angiotensyny II, wykazuje długotrwałe i silne działanie hipotensyjne po podaniu doustnym, z niemal całkowitym hamowaniem wzrostu ciśnienia tętniczego indukowanego angiotensyną II przy dawce 80 mg, utrzymującym się przez 24-48 godzin. Efekt obniżający ciśnienie tętnicze rozwija się stopniowo w ciągu 3 godzin od pierwszej dawki, osiągając maksimum po 4-8 tygodniach terapii, i obejmuje zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, bez wpływu na częstość akcji serca. Telmisartan nie hamuje aktywności reninowej osocza ani konwertazy angiotensyny, co przekłada się na niższe ryzyko działań niepożądanych związanych z bradykininą, takich jak suchy kaszel, w porównaniu do inhibitorów ACE. Badania kliniczne (ONTARGET, TRANSCEND) potwierdzają porównywalną skuteczność telmisartanu i ramiprylu w prewencji zdarzeń sercowo-naczyniowych u pacjentów z wysokim ryzykiem, przy jednoczesnym lepszym profilu tolerancji telmisartanu, zwłaszcza mniejszej częstości kaszlu i obrzęku naczynioruchowego. Terapia skojarzona telmisartanem i ramiprylem nie przynosi dodatkowych korzyści, a zwiększa ryzyko hiperkaliemii, niewydolności nerek i niedociśnienia, co dyskwalifikuje ją u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i nefropatią cukrzycową.
antagonista angiotensyny II, antagonista receptora angiotensyny II, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie rozkurczowe, ciśnienie skurczowe, cukrzyca typu 2, działanie hipotensyjne, efekt hipotensyjny, eozynofile, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwertaza angiotensyny, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze wtórne, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obniżenie ciśnienia krwi, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, posocznica, przemijający napad niedokrwienny, receptor AT1, terapia skojarzona, tolerancja leczenia, udar mózgu, układ RAA, zastoinowa niewydolność serca, zawał serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pragiola 150 mg
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, była badana u ponad 8900 pacjentów, w tym ponad 5600 w kontrolowanych badaniach placebo. Profil bezpieczeństwa wykazał, że najczęstszymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy i senność, które były również główną przyczyną przerwania terapii (12% w grupie pregabaliny vs. 5% placebo). Działania niepożądane miały zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie, jednak u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego obserwowano zwiększoną częstość działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony OUN. Wśród zgłaszanych działań niepożądanych o częstości ≥1/100 wyróżniono m.in. zapalenie jamy nosowo-gardłowej, neutropenię, nadwrażliwość, zwiększenie apetytu, zaburzenia psychiczne (euforia, splątanie, bezsenność), zawroty głowy, senność, bóle głowy, zaburzenia widzenia i tachykardię. Warto zwrócić uwagę na objawy odstawienne, takie jak bezsenność, bóle głowy, nudności, lęk i drgawki, które mogą wskazywać na uzależnienie od leku, a ich nasilenie zależy od dawki.
bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawki kloniczne, duszność, dyskineza, hipoglikemia, jadłowstręt, jaskrawe widzenie, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie, niedoczulica, nieostre widzenie, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, parkinsonizm, Pragiola, pregabalina, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, uraz rdzenia kręgowego, utrata wzroku, uzależnienie lekowe, wodobrzusze, zaburzenia koordynacji, zaburzenia poznawcze, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorazepam Orion 2,5 mg
Lek Lorazepam Orion w dawce 2,5 mg, będący benzodiazepiną, wykazuje typowy profil działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami układu nerwowego. Bardzo często obserwuje się uspokojenie i senność, a często ataksję i zawroty głowy. Niezbyt często występują bóle głowy, zmniejszenie czujności, zaburzenia widzenia (diplopia, niewyraźne widzenie) oraz nudności. Rzadko pojawiają się poważne objawy neurologiczne, takie jak drgawki, dyzartria czy śpiączka. Wśród zaburzeń psychicznych często notuje się dezorientację, depresję i ujawnienie wcześniej istniejącej depresji, a reakcje paradoksalne (lęk, pobudzenie, agresja) mają nieznaną częstość. Zmęczenie i astenię obserwuje się bardzo często i często, odpowiednio. Osłabienie mięśni, istotne zwłaszcza u osób starszych, występuje często, zwiększając ryzyko upadków.
agranulocytoza, astenia, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, dezorientacja, diplopia, dyskrazja krwi, dyzartria, hiperbilirubinemia, hiponatremia, lorazepam, myśli samobójcze, napad padaczkowy, niepamięć następcza, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, osłabienie mięśni, pancytopenia, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja paradoksalna, sedacja, senność, SIADH, trombocytopenia, zaburzenia snu, zawroty głowy, zespół odstawienia, żółtaczka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lisinoratio 5 5 mg
Lisinoratio, zawierający lizynopryl w dawkach 5 mg, 10 mg oraz 20 mg, jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE) i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania. Należą do nich nadwrażliwość na lizynopryl lub substancje pomocnicze, przebyte epizody obrzęku naczynioruchowego podczas terapii inhibitorami ACE, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, ciąża oraz okres karmienia piersią. Ponadto, jednoczesne stosowanie Lisinoratio z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR < 60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotonii i pogorszenia funkcji nerek. Również kojarzenie z inhibitorem neprylizyny (np. sakubitryl) jest zabronione, a odstęp czasowy między podaniem tych leków powinien wynosić co najmniej 36 godzin, aby zminimalizować ryzyko obrzęku naczynioruchowego.
afereza LDL, agranulocytoza, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotonia, inhibitor ACE, inhibitor neprylizyny, lizynopryl, morfologia krwi, neutropenia, niewyrównana niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktoidalna, sakubitryl, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, zabieg chirurgiczny, zaburzenie czynności nerek, zwężenie tętnic nerkowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carzap 16 mg
Carzap, zawierający kandesartan cyleksetylu w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 32 mg, jest antagonistą receptora angiotensyny II (AIIRA) stosowanym przede wszystkim w leczeniu pierwotnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Lek umożliwia długotrwałą kontrolę ciśnienia tętniczego i jest dostępny w formie tabletek z linią podziału, co pozwala na precyzyjne dostosowanie dawki. Warto zwrócić uwagę na zawartość laktozy jednowodnej (od 121,80 mg do 243,60 mg) oraz sodu (od 0,36 mg do 0,73 mg) w poszczególnych dawkach, co ma znaczenie u pacjentów z nietolerancją laktozy lub wymagających restrykcji sodowych.
antagonista receptora angiotensyny II, antagonista receptora mineralokortykoidowego, eplerenon, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, kandesartan cyleksetylu, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze u dzieci, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, spironolakton, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności skurczowej lewej komory - Leksykon substancji czynnych
Poliowirus typ 2 – Działania niepożądane
Poliowirus typu 2, obecny w inaktywowanej formie (szczep MEF-1) w szczepionce Boostrix Polio, jest stosowany w dawce 8 jednostek antygenu D na 0,5 ml preparatu, namnażany w hodowli komórkowej VERO. Profil bezpieczeństwa szczepionki oceniano w badaniach klinicznych obejmujących 908 dzieci (4-8 lat) oraz 955 osób w wieku 10-93 lat. Najczęstsze działania niepożądane to reakcje miejscowe: ból, zaczerwienienie i obrzęk w miejscu podania, występujące u 31,3-82,3% pacjentów, pojawiające się zwykle w ciągu 48 godzin i ustępujące samoistnie. Szczepionka może zawierać śladowe ilości formaldehydu, neomycyny, polimyksyny, poniżej 0,07 ng kwasu para-aminobenzoesowego oraz 0,0298 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z alergiami lub fenyloketonurią. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na wymienione składniki.
anafilaksja, antygen D, ból w miejscu wstrzyknięcia, Boostrix Polio, Bordetella pertussis, fenyloalanina, fenyloketonuria, formaldehyd, fosforan glinu, komórki Vero, kwas para-aminobenzoesowy, neomycyna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk w miejscu wstrzyknięcia, polimyksyna, poliomyelitis, poliowirus typ 2, reakcja alergiczna, reakcja miejscowa, szczep MEF-1, toksoid błoniczy i tężcowy, VAPP, wirus polio, wodorotlenek glinu, zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Betahistyna Bluefish 16 mg
Betahistyna dichlorowodorek, stosowana w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 24 mg (produkt Betahistyna Bluefish), wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie układ nerwowy i pokarmowy. Najczęściej obserwowane działania to bóle głowy (częstość ≥1/100 do <1/10), nudności oraz zaburzenia trawienia o podobnej częstości. Dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak wymioty, bóle brzucha, wzdęcia i gazy, występują z częstością nieznaną i mogą być łagodzone przez podawanie leku podczas posiłku lub zmniejszenie dawki. Poza tym, zgłaszane są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wysypka i świąd, których częstość występowania nie jest precyzyjnie określona ze względu na charakter zgłoszeń spontanicznych.
anafilaksja, betahistyna, betahistyna dichlorowodorek, ból głowy, ból żołądka i jelit, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, dyskomfort w jamie brzusznej, nudności, obrzęk naczynioruchowy, personel medyczny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świąd, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia trawienia, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zmiany skórne - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ximaract 50 mg
Produkt leczniczy Ximaract, zawierający cefuroksym sodu w dawce 50 mg, podawany do komory przedniej oka, wykazuje ograniczony profil działań niepożądanych. Wśród zgłoszonych reakcji dominują dwie kategorie: zaburzenia układu immunologicznego oraz zaburzenia oka. Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić reakcje anafilaktyczne, które stanowią poważne zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, w tym podania adrenaliny, tlenoterapii, kortykosteroidów oraz leków przeciwhistaminowych. Objawy anafilaksji obejmują obrzęk naczynioruchowy, hipotensję, tachykardię, duszność, skurcz oskrzeli, pokrzywkę i obrzęk krtani. Przed podaniem leku zaleca się dokładny wywiad alergologiczny oraz przygotowanie środków do szybkiego leczenia ewentualnych reakcji alergicznych.
badanie dna oka, cefuroksym, cefuroksym sodu, komora przednia oka, leczenie przeciwzapalne, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk plamki, OCT, optyczna koherentna tomografia, podmiot odpowiedzialny, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, stosunek korzyści do ryzyka, tachykardia, układ immunologiczny, widzenie centralne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Serevent Dysk 50 mcg/dawkę inh.
Lek Serevent Dysk zawiera salmeterol ksynafonian w dawce 50 mikrogramów na dawkę inhalacyjną i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem reakcji na beta-mimetyki, do których należy salmeterol. Stosowanie leku u pacjentów z udokumentowanymi reakcjami alergicznymi może prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych, w tym reakcji anafilaktycznych.
beta-mimetyk, dawka inhalacyjna, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, proszek do inhalacji, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, salmeterolu ksynafonian, skurcz oskrzeli, spadek ciśnienia tętniczego, substancja czynna, substancja pomocnicza, wysypka skórna, wywiad alergologiczny - Leksykon substancji czynnych
Kolagenaza – Przedawkowanie
Kolagenaza, będąca enzymem proteolitycznym o aktywności klostrydiopeptydazy A (≥1,2 j./g) i zawierająca co najmniej 0,24 j. proteaz towarzyszących na gram preparatu, jest stosowana w maści Iruxol Mono (1,2 j./g) do leczenia ran. Przypadki przedawkowania są rzadkie, głównie ze względu na zewnętrzną formę aplikacji. W sytuacji przypadkowego doustnego spożycia zaleca się natychmiastowe wywołanie wymiotów oraz, jeśli konieczne, płukanie żołądka w celu usunięcia substancji z przewodu pokarmowego. Mechanizm działania enzymatycznego kolagenazy może prowadzić do podrażnienia błony śluzowej przewodu pokarmowego, objawiającego się bólem brzucha, nudnościami, wymiotami, a także zaburzeniami trawienia, takimi jak biegunka i zaburzenia wchłaniania. Ponadto możliwe są reakcje miejscowe (podrażnienie, zaczerwienienie, obrzęk) oraz reakcje alergiczne o różnym nasileniu, w tym ryzyko anafilaksji.
aktywność proteolityczna, charakterystyka produktu leczniczego, działanie proteolityczne, indukcja wymiotów, Iruxol Mono, klostrydiopeptydaza A, kolagenaza, leczenie objawowe, obrzęk naczynioruchowy, płukanie żołądka, podrażnienie przewodu pokarmowego, postać farmaceutyczna, proteazy towarzyszące, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja miejscowa, reakcja nadwrażliwości, substancja aktywna, wywoływanie wymiotów, zaburzenia trawienne, zaburzenie świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Eferox 25 mcg
Lewotyroksyna sodowa (Eferox) wykazuje działania niepożądane ściśle związane z dawkowaniem, które najczęściej ustępują po jego redukcji lub przerwaniu terapii. Najpoważniejszym powikłaniem jest przełom tarczycowy – stan zagrożenia życia charakteryzujący się objawami tyreotoksykozy, takimi jak gorączka, tachykardia, arytmia, niewydolność serca, splątanie czy drgawki, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Inne działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, obrzęk), nadczynność tarczycy, zaburzenia psychiczne (niepokój, pobudzenie, bezsenność), objawy neurologiczne (drżenie, ból głowy, drgawki), a także powikłania ze strony układu sercowo-naczyniowego (dławica piersiowa, zaburzenia rytmu, tachykardia, niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie tętnicze). Częstość występowania większości działań niepożądanych jest nieznana, co podkreśla konieczność uważnego monitorowania pacjentów podczas terapii.
arytmia, biegunka, dawka supresyjna, dławica piersiowa, drgawki, drżenie, duszność, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, lewotyroksyna sodowa, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadmierna potliwość, niedociśnienie tętnicze, niepokój, nieregularna miesiączka, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, pokrzywka, przełom tarczycowy, reakcja nadwrażliwości, skurcz mięśni, śpiączka, splątanie, tachykardia, tyreotoksykoza, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka, zwiększenie apetytu - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sitagliptin Grindeks
Sitagliptin Grindeks, inhibitor DPP-4, jest przeciwwskazany u pacjentów z cukrzycą typu 1 oraz w leczeniu kwasicy ketonowej. Istotnym ryzykiem jest możliwość wystąpienia ostrego zapalenia trzustki, objawiającego się silnym, uporczywym bólem brzucha; w takim przypadku należy natychmiast odstawić lek i przeprowadzić diagnostykę oraz odpowiednie leczenie. Po odstawieniu zapalenie trzustki zwykle ustępuje, jednak potwierdzone ostre zapalenie trzustki stanowi przeciwwskazanie do ponownego stosowania sytagliptyny. Profil bezpieczeństwa uwzględnia ryzyko hipoglikemii, które jest niskie przy monoterapii lub skojarzeniu z lekami o niskim ryzyku hipoglikemii (np. metformina, agoniści PPARγ), natomiast wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu insuliny lub pochodnych sulfonylomocznika, co wymaga rozważenia redukcji ich dawek. Sytagliptyna jest wydalana przez nerki, dlatego u pacjentów z GFR < 45 ml/min, w schyłkowej niewydolności nerek (ESRD) wymagającej hemodializy lub dializie otrzewnowej zaleca się zmniejszenie dawki, aby utrzymać stężenie leku zbliżone do wartości u pacjentów z prawidłową funkcją nerek.
agonista receptora PPARγ, anafilaksja, cukrzyca typu 1, dializa otrzewnowa, hemodializa, hipoglikemia, inhibitor DPP-4, kwasica ketonowa, martwicze zapalenie trzustki, metformina, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pemfigoid pęcherzowy, pochodna sulfonylomocznika, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa niewydolność nerek, sytagliptyna, terapia skojarzona, zaburzenie czynności nerek, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczająca choroba skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olfen UNO 150 mg
Olfen UNO (diklofenak sodowy) w dawce 150 mg w tabletkach o zmodyfikowanym uwalnianiu wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania i układów narządów. Najczęstsze działania obejmują zaburzenia ze strony układu nerwowego (ból głowy, zawroty głowy) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania hematologiczne (trombocytopenia, agranulocytoza), reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia psychiczne, poważne uszkodzenia wątroby (zapalenie, żółtaczka, niewydolność), a także ciężkie reakcje skórne (zespół Stevens-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka). Występują również rzadkie, ale istotne działania ze strony układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca oraz nadciśnienie tętnicze. Wskazane jest szczególne monitorowanie pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem lub niewydolnością serca.
agranulocytoza, białkomocz, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, diklofenak sodowy, guzek krwawniczy, hipotensja, jałowe zapalenie opon mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, plamica alergiczna, reakcja anafilaktyczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, udar naczyniowy mózgu, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, zaburzenie psychotyczne, zakrzepica tętnic, zapalenie naczyń, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy błędnikowy, zespół Kounisa, zespół Lyella, zespół nerczycowy, zespół Stevens-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwiększenie aktywności aminotransferaz - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ospamox 1000 mg
Lek Ospamox zawiera amoksycylinę w dawkach 500 mg, 750 mg oraz 1000 mg w formie tabletek powlekanych i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na amoksycylinę lub inne penicyliny, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Przeciwwskazaniem jest także nadwrażliwość na substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią ciężkich natychmiastowych reakcji anafilaktycznych typu I na antybiotyki beta-laktamowe, w tym penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy i monobaktamy, gdyż stosowanie Ospamox w takich przypadkach może prowadzić do zagrażających życiu reakcji, takich jak wstrząs anafilaktyczny, obrzęk naczynioruchowy czy skurcz oskrzeli.
amoksycylina, amoksycylina trójwodna, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, charakterystyka produktu leczniczego, fenoksymetylopenicylina, karbapenem, konsultacja alergologiczna, monobaktam, nadwrażliwość na amoksycylinę, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, piperacylina, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, tabletka powlekana, test diagnostyczny, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nalgesin PRO
Stosowanie produktu Nalgesin PRO (naproksen sodowy) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego i układu sercowo-naczyniowego. Konieczne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, owrzodzeń i perforacji przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu. Ryzyko to jest szczególnie wysokie u osób w podeszłym wieku, pacjentów z historią owrzodzeń, stosujących leki przeciwzakrzepowe, kortykosteroidy, SSRI lub kwas acetylosalicylowy. Zaleca się stosowanie najniższej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz rozważenie terapii osłonowej inhibitorami pompy protonowej lub mizoprostolem u pacjentów z podwyższonym ryzykiem. Produkt jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny <30 ml/min, a u pacjentów z zaburzeniami nerek, wątroby, niewydolnością serca oraz u osób starszych konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i dostosowanie dawki.
agregacja płytek krwi, alkoholowa choroba wątroby, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, choroba Crohna, incydent zakrzepowy tętnic, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor pompy protonowej, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, marskość wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność nerek, niewydolność serca, nieżyt nosa, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, perforacja przewodu pokarmowego, polekowy ból głowy, polip nosa, przesączanie kłębuszkowe, reakcja anafilaktyczna, reaktywność oskrzeli, skurcz oskrzeli, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zastoinowa niewydolność serca, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry