działanie mutagenne
Działanie mutagenne to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmu. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu komórek i całego organizmu.
Mutageny mogą powodować różne typy uszkodzeń DNA, w tym substytucje par zasad, delecje, insercje czy rearanżacje chromosomowe. Działanie mutagenne jest szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy komórek rozrodczych, ponieważ zmiany te mogą być przekazywane potomstwu. W komórkach somatycznych mutacje mogą prowadzić do zaburzenia funkcji komórek, a w konsekwencji do rozwoju chorób, w tym nowotworów.
Wśród czynników o działaniu mutagennym wyróżnia się promieniowanie jonizujące i ultrafioletowe, niektóre wirusy, a także liczne związki chemiczne. W praktyce klinicznej istotna jest świadomość potencjalnego działania mutagennego niektórych leków, szczególnie w kontekście ich stosowania u kobiet w ciąży. Badanie potencjału mutagennego substancji stanowi ważny element oceny bezpieczeństwa leków, kosmetyków i dodatków do żywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tinctura Ginkgo bilobae Phytopharm –
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa preparatu Tinctura Ginkgo bilobae Phytopharm wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 przekraczającą 15 ml/kg masy ciała po jednorazowym podaniu doustnym u szczurów dla stężeń 1:5 oraz 1:3. W badaniach toksyczności przewlekłej, przy dawce 1 ml/100 g masy ciała podawanej przez 3 tygodnie, nie odnotowano zgonów ani objawów toksycznych, co potwierdza dobrą tolerancję preparatu. Obserwacje kliniczne nie wykazały negatywnego wpływu na przewód pokarmowy, a zwierzęta zachowywały się fizjologicznie prawidłowo, bez anomalii w wyglądzie zewnętrznym i reakcji na bodźce.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, badanie toksykologiczne, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, hepatotoksyczność, LD50, miłorzęb japoński, morfologia krwi, nalewka z miłorzębu japońskiego, parametry hematologiczne, proces chorobowy, przewód pokarmowy, surowica krwi, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Azytromycyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Dane przedkliniczne dotyczące azytromycyny, antybiotyku makrolidowego, wskazują na dobry profil bezpieczeństwa przy stosowaniu klinicznym. W badaniach na zwierzętach toksyczność obserwowano przy dawkach około 40-krotnie wyższych niż terapeutyczne, gdzie występowała przemijająca fosfolipidoza w tkankach takich jak oczy, zwoje korzeni grzbietowych, wątroba, woreczek żółciowy, nerki, śledziona i trzustka, ustępująca po zaprzestaniu leczenia. Nie wykazano działania mutagennego ani karcinogennego, a badania embriotoksyczności u myszy i szczurów nie potwierdziły teratogenności azytromycyny. Efekty na rozwój płodów, takie jak opóźnienie kostnienia i rozwój fizyczny, obserwowano jedynie przy dawkach 50-200 mg/kg mc./dobę, znacznie przekraczających dawki stosowane u ludzi. W przypadku preparatów okulistycznych toksyczność miejscowa i ogólnoustrojowa nie została wykazana nawet przy dawkach 1000-krotnie wyższych niż maksymalne narażenie kliniczne.
akumulacja fosfolipidów, antybiotyk makrolidowy, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, embriotoksyczność, fagocyt, fagocytoza, fosfolipidoza, karcinogeneza, limfocyt, margines bezpieczeństwa, mutagenność, opóźnienie kostnienia, potencjał genotoksyczny, szpik kostny, test chłoniaka, toksyczność oczna, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zakażenie bakteryjne, zwój korzenia grzbietowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Acard 300 mg 300 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego wykazały brak działania kancerogennego w długoterminowych testach na szczurach (0,5% w karmie przez 68 tygodni) oraz negatywny wynik w teście mutagenności Amesa. Niemniej jednak, obserwowano aberracje chromosomalne w ludzkich fibroblastach, co sugeruje potencjał genotoksyczny w specyficznych warunkach. Substancja wykazuje działanie teratogenne u zwierząt laboratoryjnych, powodując zaburzenia reprodukcji, takie jak trudności w zagnieżdżaniu zarodka, embrio- i fetotoksyczność oraz hamowanie owulacji u szczurów. U potomstwa zwierząt narażonych na kwas acetylosalicylowy przed porodem zaobserwowano deficyty w uczeniu się, wskazujące na możliwy wpływ na rozwój układu nerwowego.
aberracja chromosomalna, błona śluzowa, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fibroblasty ludzkie, hamowanie owulacji, krwawienie, krwotok, kwas acetylosalicylowy, kwas salicylowy, nefrotoksyczność, ostre przedawkowanie, ostre zatrucie, potencjał genotoksyczny, przewód pokarmowy, rozwój układu nerwowego, śpiączka, test Amesa, toksyczność przewlekła, uszkodzenie nerek, właściwość mutagenna, wpływ na płodność, wrzód przewodu pokarmowego, zagnieżdżanie zarodka - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Telmisartan Bluefish 80 mg
Telmisartan wykazuje umiarkowaną biodostępność około 50% przy szybkim, choć zmiennym wchłanianiu z przewodu pokarmowego, z istotnym wpływem posiłku na zmniejszenie AUC0-∞ o 6% przy dawce 40 mg i do 19% przy dawce 160 mg. Parametry farmakokinetyczne, zwłaszcza Cmax i AUC, rosną nieproporcjonalnie do dawki powyżej 40 mg. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), głównie albuminami i alfa-1 kwaśną glikoproteiną, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 500 l, co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek pozanaczyniowych. Metabolizm telmisartanu polega na sprzęganiu do nieaktywnych glukuronidów, a eliminacja odbywa się głównie z kałem w postaci niezmienionej, z końcowym okresem półtrwania przekraczającym 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, a wydalanie nerkowe jest minimalne (<1%).
aktywność reninowa osocza, albumina, alfa-1 kwaśna glikoproteina, antagonista receptora angiotensyny II, AUC, badanie genotoksyczności, biodostępność leku, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, eliminacja leku, hemodializoterapia, inhibitor konwertazy angiotensyny, klirens osoczowy, kumulacja leku, liczba erytrocytów, maksymalne stężenie leku w osoczu, nadciśnienie tętnicze, nadżerka, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr czerwonokrwinkowy, parametr hematologiczny, pochodna glukuronidowa, przepływ wątrobowy krwi, przerost aparatu przykłębuszkowego nerek, stężenie azotu mocznikowego, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu w surowicy, stężenie w osoczu, telmisartan, wartość hematokrytu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zanik kanalików nerkowych - Leksykon substancji czynnych
Dakarbazyna – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Dakarbazyna, jako cytotoksyczny lek przeciwnowotworowy, wymaga podawania wyłącznie pod ścisłym nadzorem onkologa z odpowiednim zapleczem diagnostycznym do monitorowania parametrów klinicznych, biochemicznych i hematologicznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na wczesne wykrywanie powikłań wątrobowych, w tym choroby wenookluzyjnej wątroby, która stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do kontynuacji terapii. Monitorowanie powinno obejmować ocenę wielkości wątroby, funkcji wątroby oraz morfologii krwi, ze szczególnym uwzględnieniem liczby granulocytów kwasochłonnych (eozynofilów), których wzrost może sygnalizować rozwój powikłań. W przypadku podejrzenia choroby wenookluzyjnej stosuje się leczenie hydrokortyzonem w dawce 300 mg/dobę, samodzielnie lub w połączeniu z lekami fibrynolitycznymi (heparyna, tkankowy aktywator plazminogenu). Długotrwała terapia może prowadzić do mielotoksyczności, wymagającej czasowego odroczenia lub przerwania leczenia.
choroba wenookluzyjna wątroby, dakarbazyna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, eozynofilia, fenytoina, granulocyty kwasochłonne, heparyna, hepatotoksyczność, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykosteroidy, krwinki białe, krwinki czerwone, lek fibrynolityczny, martwica wątroby, mielotoksyczność, morfologia krwi, napad drgawkowy, niedrożność żył wątrobowych, onkolog, parametry hematologiczne, parametry kliniczne, płytki krwi, reakcja nadwrażliwości, substancja cytotoksyczna, szczepionka inaktywowana, szczepionka żywa, tkankowy aktywator plazminogenu, toksyczność szpikowa, wynaczynienie, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aceflucil 600 mg
Acetylocysteina, substancja czynna w preparacie Aceflucil (tabletki musujące 600 mg), wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szeregiem badań przedklinicznych. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnego negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Toksyczność ostra oceniona na podstawie wartości LD50 wskazuje na niską toksyczność, co zapewnia szeroki margines bezpieczeństwa przy stosowaniu terapeutycznym. Ponadto, badania toksyczności przewlekłej i podprzewlekłej nie wykazały istotnych efektów toksycznych nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi, co potwierdza dobrą tolerancję leku przy długotrwałym stosowaniu.
aberracja chromosomowa, acetylocysteina, badania farmakologiczne, badania przedkliniczne, dane niekliniczne, dawka śmiertelna, działanie embriotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, profil bezpieczeństwa, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, tabletki musujące, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Almozen 12,5 mg
Przedkliniczne badania almotryptanu, substancji aktywnej leku Almozen (12,5 mg), wykazały korzystny profil bezpieczeństwa przy dawkach terapeutycznych. Działania niepożądane oraz efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji wielokrotnie przekraczającej maksymalne poziomy osiągane u ludzi. Badania obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu oraz wpływ na reprodukcję, przy czym ryzyko działań niepożądanych w tych obszarach jest minimalne przy standardowej terapii. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności almotryptanu, a badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy i szczury) potwierdziły brak działania kancerogennego, co podkreśla bezpieczeństwo długoterminowego stosowania leku.
agonista receptorów 5-HT1B/1D, almotryptan, almotryptanu jabłczan, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, ekspozycja farmakologiczna, genotoksyczność, migrena, powinowactwo do melaniny, rakotwórczość, tkanka oka, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tobramycin B. Braun 3 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne tobramycyny wykazały zróżnicowaną toksyczność ostrej dawki w zależności od gatunku, z wartościami LD50 po podaniu dożylnym wynoszącymi 53-107 mg/kg u myszy, 133 mg/kg u szczurów oraz pomiędzy 50 a 100 mg/kg u kotów. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej zaobserwowano nefrotoksyczność manifestującą się wzrostem stężenia azotu mocznikowego we krwi, białkomoczem, martwicą korowo-cewkową oraz zmianami nabłonka cewkowego u szczurów, psów, kotów i świnek morskich. Dodatkowo u szczurów odnotowano obniżenie hematokrytu, hemoglobiny i liczby erytrocytów. Toksyczność ślimakowa wystąpiła u świnek morskich przy dawkach 25-150 mg/kg, a u psa po domięśniowym podaniu 15 mg/kg zaobserwowano utratę słuchu. U kotów dawki 40 mg/kg i 50 mg/kg wiązały się odpowiednio z porażeniem mięśni i zaburzeniami oddychania oraz ciężkim uszkodzeniem przedsionka.
azot mocznikowy, białkomocz, dawka śmiertelna medialna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, erytrocyty, hematokryt, hemoglobina, martwica korowo-cewkowa, morfologia krwi, nabłonek cewkowy, nefrotoksyczność, ototoksyczność, porażenie mięśni, potencjał mutagenny, tobramycyna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność ślimakowa, uszkodzenie przedsionka, utrata słuchu, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib MSN 12,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sunitynibu, prowadzone na szczurach i małpach przez okres do 9 miesięcy, wykazały wielonarządowe działania niepożądane obejmujące przewód pokarmowy (nudności, biegunka), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę (degranulacja i martwica komórek pęcherzykowych), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz narządy rozrodcze żeńskie (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. W badaniach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani działania klastogennego in vivo, jednak in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, guz chromochłonny, in vitro, in vivo, kostnienie kręgów, limfocyt krwi obwodowej, martwica komórkowa, nadnercze, organogeneza, poliploidia, przewód pokarmowy, rak gruczołów Brunnera, resorpcja, rozrost rdzenia nadnerczy, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, szpik kostny, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu płodu, węzeł chłonny, zanik kanalików jąder, zanik tkanki limfoidalnej, złośliwy śródbłoniak krwionośny, zwyrodnienie ciałek żółtych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alfadiol 0,25 mcg
Przedkliniczne badania toksyczności alfakalcydolu wykazały, że medianę dawki śmiertelnej (LD50) u myszy po podaniu doustnym określono na poziomie 440 μg/kg masy ciała, natomiast po podaniu dożylnym LD50 wyniosła 52 μg/kg, co wskazuje na wyższą toksyczność w porównaniu do kalcytriolu (odpowiednio 1350 μg/kg doustnie i brak danych dożylnie). W badaniach na szczurach i królikach podawanie alfakalcydolu w dawkach 0,3 i 0,9 μg/kg skutkowało zmniejszeniem liczebności miotów oraz obniżeniem masy urodzeniowej potomstwa, jednak bez wykrycia specyficznych wad rozwojowych. Te wyniki sugerują istotny wpływ na parametry rozrodcze, co wymaga uwagi przy ocenie bezpieczeństwa stosowania substancji.
- Leksykon substancji czynnych
Lipa wielkolistna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Substancja czynna pochodząca z kwiatów lipy wielkolistnej (Tilia platyphyllos Scop.), lipy drobnolistnej (Tilia cordata Miller) lub ich mieszaniny, zawarta w produkcie leczniczym LIPA Fix (1,5 g kwiatów lipy w każdej saszetce do zaparzania), nie została poddana kompleksowym badaniom przedklinicznym w zakresie toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz kancerogenności. Dokumentacja wskazuje na brak danych dotyczących wpływu na płodność, rozwój zarodka i płodu, potencjał mutagenny oraz długoterminowe ryzyko rakotwórcze. Forma farmaceutyczna to zioła do zaparzania, a przeprowadzenie szczegółowych badań przedklinicznych nie jest obligatoryjne, o ile nie jest to konieczne dla zapewnienia bezpieczeństwa stosowania produktu.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, dane epidemiologiczne, działanie mutagenne, forma farmaceutyczna, genotoksyczność, kancerogenność, kwiat lipy, lipa drobnolistna, lipa wielkolistna, medycyna tradycyjna, potencjał rakotwórczy, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, zdarzenie niepożądane, zioła do zaparzania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Abrea 75 mg
Przedkliniczny profil bezpieczeństwa kwasu acetylosalicylowego, substancji czynnej leku Abrea w tabletkach dojelitowych (75 mg, 100 mg, 160 mg), jest dobrze udokumentowany i wskazuje na akceptowalny poziom bezpieczeństwa w zalecanych dawkach klinicznych. Badania na modelach zwierzęcych wykazały nefrotoksyczność jako główny objaw toksyczności, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z istniejącą dysfunkcją nerek. Działania fetotoksyczne i teratogenne obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych, przekraczających co najmniej siedmiokrotnie maksymalne dawki stosowane klinicznie. Ponadto, badania genotoksyczności i rakotwórczości na myszach i szczurach nie wykazały potencjału mutagennego ani kancerogennego, co potwierdza bezpieczeństwo długoterminowej terapii, zwłaszcza w profilaktyce schorzeń sercowo-naczyniowych.
badania genotoksyczności, dysfunkcja nerek, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kwas acetylosalicylowy, laktoza jednowodna, lecytyna sojowa, nefrotoksyczność, profilaktyka sercowo-naczyniowa, schorzenia sercowo-naczyniowe, tabletki dojelitowe, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie nerek, żółcień pomarańczowa - Leksykon substancji czynnych
Selegilina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne selegiliny przeprowadzone na różnych modelach zwierzęcych wykazały brak specyficznej toksyczności narządowej oraz nie potwierdziły działania mutagennego i kancerogennego. Testy mutagenności, w tym bakteryjny test Amesa oraz analiza zmian chromosomalnych, nie wykazały genotoksyczności. Długoterminowe badania kancerogenności nie potwierdziły potencjału rakotwórczego substancji. W badaniach teratologicznych na szczurach podawano selegilinę w dawkach 4, 12 oraz 36 mg/kg masy ciała, co odpowiada 4-35-krotnemu przekroczeniu dawek terapeutycznych u ludzi (przeliczenie na mg/m²), bez wykazania działania teratogennego. Natomiast u królików, przy dawce 50 mg/kg m.c., zaobserwowano zmniejszenie liczby potomstwa, co jednak dotyczyło dawek znacznie przekraczających kliniczne stosowanie.
badanie kancerogenności, badanie teratogenności, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, dawkowanie na masę ciała, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt toksyczny, genotoksyczność, parametr toksykologiczny, potencjał kancerogenny, preparat Segan, profil bezpieczeństwa, selegilina, toksyczność narządowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Adatam XR 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku, substancji czynnej leku Adatam XR, obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na modelach myszy, szczurów i psów. Wyniki wskazują, że profil toksyczności jest zgodny z charakterystyką antagonistów receptorów alfa-adrenergicznych. W badaniach kardiotoksyczności u psów zaobserwowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo wysokich dawkach, jednak bez znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania mutagennego. Badania kancerogenności wykazały zwiększoną proliferację w gruczołach sutkowych samic myszy i szczurów, prawdopodobnie związaną z hiperprolaktynemią, jednak efekt ten nie ma znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
antagonista receptora alfa-adrenergicznego, badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, kardiotoksyczność, potencjał kancerogenny, prolaktyna, tamsulosyna, test in vitro, test in vivo, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Urosal 300 mg + 300 mg
Produkt leczniczy Urosal zawiera metenaminę (300 mg) oraz fenylu salicylan (300 mg) jako substancje czynne. W dokumentacji rejestracyjnej brak jest danych przedklinicznych dotyczących toksyczności ostrej, podostrej, przewlekłej, a także potencjalnego działania mutagennego, karcynogennego czy wpływu na reprodukcję dla tej kombinacji. Pomimo tego, profil bezpieczeństwa Urosalu opiera się na wieloletnim doświadczeniu klinicznym oraz danych klinicznych, co pozwala na ocenę stosunku korzyści do ryzyka w terapii. Produkt zawiera także substancje pomocnicze, takie jak laktoza jednowodna i sacharoza, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją cukrów.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Axotret 20 mg
Izotretynoina wykazuje zróżnicowaną toksyczność ostrą w badaniach na zwierzętach, z wartościami LD50 wynoszącymi około 2000 mg/kg mc. u królików, 3000 mg/kg mc. u myszy oraz ponad 4000 mg/kg mc. u szczurów. W długoterminowych badaniach na szczurach (dawki 2, 8 i 32 mg/kg mc./dobę przez ponad 2 lata) zaobserwowano odwracalne objawy toksyczności, takie jak częściowe wypadanie włosów i podwyższone stężenie trójglicerydów w osoczu, bez zmian w komórkach wątrobowych charakterystycznych dla hiperwitaminozy A. Izotretynoina wykazuje silne działanie teratogenne i embriotoksyczne, co wymaga restrykcyjnych środków ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym. W badaniach na samcach nie stwierdzono negatywnego wpływu na parametry nasienia ani na rozwój zarodka po zapłodnieniu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, budowa plemnika, charakterystyka produktu leczniczego, dawka śmiertelna, dawka śmiertelna medialna, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, parametry nasienia, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, ruchliwość plemników, stężenie trójglicerydów, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzin 5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że substancja ta wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u myszy i szczurów, z LD50 odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów tolerancja była wyższa, bez przypadków śmiertelnych przy dawkach do 100 mg/kg. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, efekty antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym przemijającą neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny. Wpływ na reprodukcję obejmował zaburzenia cykli płciowych i parametrów reprodukcyjnych u szczurów przy dawkach 1,1 mg/kg (3× dawka maksymalna u człowieka) oraz 3 mg/kg (9× dawka maksymalna u człowieka), a także opóźnienie rozwoju płodu i przemijające zmniejszenie aktywności potomstwa.
ataksja, cytotoksyczność, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe szpiku, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, ślinotok, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scorbolamid 100 mg + 5 mg + 300 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne leku Scorbolamid, zawierającego 300 mg salicylamidu, 100 mg kwasu askorbowego oraz 5 mg rutozydu, nie wykazały potencjału mutagennego dla salicylamidu i kwasu askorbowego. Wyniki dotyczące rutozydu są niejednoznaczne, jednak przeważają dane wskazujące na jego działanie antymutagenne. Żaden ze składników nie wykazał działania karcynogennego, a kwas askorbowy i rutozyd dodatkowo wykazują właściwości przeciwnowotworowe, co podkreśla korzystny profil bezpieczeństwa tych substancji w modelach przedklinicznych.
bielactwo uogólnione, działanie antymutagenne, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, efekt teratogenny, krwiak podskórny, kwas askorbowy, lordoza, niepełne wykształcenie czaszki, obrzęk ciała, potencjał karcynogenny, proces rozrodczy, przepuklina pępkowa, rozwój płodowy, rozwój zarodkowy, rutozyd, salicylamid, zmiana degeneracyjna zarodka, zmiana rozwojowa, zmiana teratogenna, zniekształcenie płodu, zrośnięcie jelit - Leksykon substancji czynnych
Alantoina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alantoina, stosowana miejscowo w różnych produktach leczniczych, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony danymi przedklinicznymi oraz wieloletnim doświadczeniem klinicznym. W preparacie Contractubex (10 mg/g żelu) nie stwierdzono działania mutagennego, teratogennego ani rakotwórczego. Podobnie, w kremie i maści Dernilan zawierających 300 mg alantoiny na 100 g preparatu, wykluczono toksyczność po podaniu wielokrotnym, a substancja nie wykazuje działania drażniącego, alergizującego ani fototoksycznego. Produkt Mucosit (0,1 g alantoiny/100 g żelu) jest dobrze tolerowany i stosowany tradycyjnie, co potwierdza jego bezpieczeństwo w profilaktyce i terapii miejscowej. Dane dotyczące produktu Baikaderm (1,00 g alantoiny/100 g kremu) są ograniczone, gdyż badania koncentrują się na innym składniku aktywnym, jednak nie wskazują na negatywny wpływ alantoiny.
Alantan-Plus, alantoina, aplikacja miejscowa, Baikaderm, bajkalina, Cepan, charakterystyka produktu leczniczego, Contractubex, Dernilan, działanie alergizujące, działanie drażniące, działanie fototoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, dziąsła, Mucosit, potencjał alergizujący, Scutellaria baicalensis, toksyczność wielokrotna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amikacin Kabi 5 mg/ml
Badania przedkliniczne amikacyny, substancji czynnej leku Amikacin Kabi, wykazały istotne ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności po podaniu wielokrotnym, co jest charakterystyczne dla antybiotyków aminoglikozydowych. Nefrotoksyczność dotyczy zarówno organizmu matki, jak i rozwijającego się płodu, a ototoksyczność manifestuje się uszkodzeniem struktur ucha wewnętrznego. Brak jest natomiast kompleksowych danych dotyczących potencjalnego działania mutagennego i rakotwórczego amikacyny, co ogranicza pełną ocenę jej długoterminowego bezpieczeństwa. W badaniach na zwierzętach laboratoryjnych (myszy, szczury, króliki) zaobserwowano zwiększone wskaźniki zgonów płodów, co podkreśla konieczność ostrożności w stosowaniu leku w okresie ciąży.
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, nefrotoksyczność, nefrotoksyczność zależna od dawki, ototoksyczność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ucho wewnętrzne, uszkodzenie nerek, uszkodzenie ucha wewnętrznego, zaburzenie słuchu, zgon płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Traumeel S –
Charakterystyka produktu leczniczego Traumeel S nie zawiera danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, co oznacza brak wyników standardowych badań toksykologicznych i farmakologicznych, takich jak toksyczność ostra i przewlekła, mutagenność, rakotwórczość, toksyczność reprodukcyjna oraz badania farmakokinetyczne (ADME). Preparat zawiera 14 składników aktywnych pochodzenia roślinnego i mineralnego, m.in. Arnica montana D3, Calendula officinalis TM, Hamamelis virginiana TM oraz Echinacea TM w stężeniach homeopatycznych, co wskazuje na jego specyficzny profil farmakologiczny i potencjalne ograniczenia w ocenie bezpieczeństwa na podstawie standardowych testów przedklinicznych.
ADME, arnica montana, badanie farmakodynamiczne, badanie farmakokinetyczne, badanie przedkliniczne, calendula officinalis, charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie niepożądane, echinacea purpurea, Hamamelis virginiana, interakcja lekowa, postać farmaceutyczna, rakotwórczość, stężenie homeopatyczne, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, Traumeel S - Leksykon substancji czynnych
Deksametazon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności deksametazonu wykazały niską toksyczność ostrą, z LD50 po jednorazowym podaniu doustnym wynoszącym 16 g/kg u myszy i >3 g/kg u szczurów, a po podaniu podskórnym odpowiednio >700 mg/kg i około 120 mg/kg. Długotrwałe stosowanie dawek powyżej 1,5 mg/dobę wiąże się z typowymi działaniami niepożądanymi glikokortykosteroidów, w tym immunosupresją i zaburzeniami osi podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowej. Badania miejscowego podawania kropli do oczu u królików wykazały działania ogólnoustrojowe charakterystyczne dla kortykosteroidów, jednak przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję kliniczną. Nie stwierdzono istotnych właściwości genotoksycznych, choć w testach in vitro i in vivo wykazano działanie klastogenne i indukcję siostrzanej wymiany chromatyd (SCE) w stężeniach 10-100 μg/ml, przekraczających dawki stosowane klinicznie. Brak jest danych dotyczących rakotwórczości, jednak glikokortykosteroidy mogą potencjalnie nasilać działanie rakotwórcze innych substancji.
działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie ototoksyczne, działanie rakotwórcze, hamowanie wzrostu wewnątrzmacicznego, immunosupresja hormonalna, martwica cewek nerkowych, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, przerost wątroby, przewidywane stężenie środowiskowe, resorpcja płodu, równowaga glikokortykosteroidowa, rozszczep podniebienia, siostrzana wymiana chromatyd, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wady ośrodkowego układu nerwowego, wpływ na rozrodczość, wydzielanie gonadotropin, zanik kory nadnerczy, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Glukoza 10 Braun 100 mg/ml
Roztwór glukozy 10% (100 mg/ml) przeszedł szerokie badania przedkliniczne, które nie wykazały istotnych zagrożeń dla pacjentów. Ocena bezpieczeństwa farmakologicznego potwierdziła brak negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy i nerwowy. Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły patologicznych zmian ani toksyczności, a testy genotoksyczności (test Amesa, aberracji chromosomowych, mikrojądrowy) potwierdziły brak działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a badania reprodukcyjne nie potwierdziły działania teratogennego, embriotoksycznego ani fetotoksycznego.
aberracja chromosomowa, badania przedkliniczne, badanie histopatologiczne, bezpieczeństwo farmakologiczne, działanie drażniące, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, infuzja dożylna, karcynogenność, ocena histopatologiczna, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, roztwór glukozy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, zmiana nowotworowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że lek wywołuje typowe dla neuroleptyków objawy toksyczności ostrej u gryzoni, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki kloniczne, z LD50 wynoszącym około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. U psów tolerancja na dawki doustne sięgała 100 mg/kg bez zgonów, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Toksyczność przewlekła, badana do 3 miesięcy u myszy i do roku u szczurów oraz psów, objawiała się zahamowaniem OUN, działaniem przeciwcholinergicznym oraz zaburzeniami hematologicznymi, w tym odwracalną neutropenią, małopłytkowością i niedokrwistością u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, przy ekspozycji 12-15-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono również odwracalne zmiany hormonalne związane ze wzrostem prolaktyny i wpływem na narządy rozrodcze.
ataksja, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, drżenie, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, in vitro, in vivo, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, szpik kostny, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zwężenie źrenic, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ropimol 2 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo ropiwakainy chlorowodorku w dawce 2 mg/ml (produkt Ropimol) wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznym. Badania ostrej toksyczności oraz toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych poza typowymi dla leków znieczulających miejscowo farmakodynamicznymi działaniami przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Parametry biochemiczne, hematologiczne oraz funkcje narządów wewnętrznych pozostawały w normie, a ocena toksyczności miejscowej nie wykazała niekorzystnych zmian histopatologicznych ani klinicznych w miejscu podania. Ponadto, brak działania mutagennego i teratogennego potwierdza bezpieczeństwo stosowania leku w kontekście genetycznym i rozrodczym.
drgawki, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt neurologiczny, funkcja narządów wewnętrznych, kardiotoksyczność, lek znieczulający miejscowo, ośrodkowy układ nerwowy, parametr biochemiczny, parametr histopatologiczny, potencjał mutagenny, ropiwakaina chlorowodorek, test genotoksyczności, toksyczność miejscowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tolutris 80 mg + 5 mg + 12,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa Tolutris, zawierającego telmisartan, hydrochlorotiazyd i amlodypinę, wykazały, że jednoczesne podawanie telmisartanu i hydrochlorotiazydu w dawkach odpowiadających klinicznym nie powoduje dodatkowych toksycznych efektów poza tymi obserwowanymi przy monoterapii. Telmisartan wykazuje charakterystyczne zmiany hematologiczne (obniżenie erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia mocznika i kreatyniny), oraz zmiany w układzie renina-angiotensyna (wzrost aktywności reniny) i strukturze nerek (hipertrofia/hiperplazja komórek aparatu przykłębuszkowego). Uszkodzenia błony śluzowej żołądka można zapobiegać przez doustne podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. Telmisartan nie wykazuje działania mutagennego ani rakotwórczego, natomiast hydrochlorotiazyd wykazuje niejednoznaczne działanie genotoksyczne i rakotwórcze w niektórych modelach. W badaniach teratogennych telmisartan nie wykazał jednoznacznych efektów, choć dawki toksyczne wpływały na zmniejszenie masy ciała noworodków i opóźnienie otwarcia oczu.
amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, badanie mutagenności, błona śluzowa żołądka, dawka toksyczna, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, gęstość nasienia, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, komórka Sertoliego, parametry hematologiczne, potencjał rakotwórczy, telmisartan i hydrochlorotiazyd, testosteron, układ renina-angiotensyna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek 40 mg
Przedkliniczne badania telmisartanu wykazały charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II zmiany w układzie krwiotwórczym, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, stężenia hemoglobiny oraz hematokrytu u szczurów i psów. W układzie nerkowym zaobserwowano hemodynamiczne zaburzenia manifestujące się wzrostem stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny oraz hiperkaliemią, a także morfologiczne zmiany, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych oraz przerost aparatu przykłębuszkowego. W układzie pokarmowym stwierdzono nadżerki, owrzodzenia i zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli. W badaniach rozwojowych nie wykazano teratogenności, jednak toksyczne dawki telmisartanu powodowały u potomstwa zmniejszenie masy ciała i opóźnienie otwarcia oczu.
aktywność reninowa osocza, antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, azot mocznikowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt klastogenny, erytrocyt, hematokryt, hemodynamika nerek, hemoglobina, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, nadżerka, owrzodzenie, potas, telmisartan, układ krwiotwórczy, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Anzorin 20 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów zaobserwowano objawy typowe dla neuroleptyków, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z dawkami śmiertelnymi LD50 wynoszącymi około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć występowały objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) odnotowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
ataksja, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe, leukocyt, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, sedacja, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Torecan 6,5 mg
Badania toksykologiczne tietyloperazyny, substancji czynnej leku Torecan, wykazały, że działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne poziomy stosowane u ludzi w dawkach terapeutycznych, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. Testy mutagenności przeprowadzone na bakteriach Salmonella typhimurium i Escherichia coli nie wykazały działania mutagennego, co sugeruje niskie ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego. Brak jest jednak danych dotyczących potencjalnego działania rakotwórczego, co pozostawia lukę w ocenie długoterminowego bezpieczeństwa stosowania leku.
badanie toksykologiczne, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Escherichia coli, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep wargi, rozwój płodu, rozwój prenatalny, Salmonella typhimurium, tietyloperazyna, toksyczność matczyna, toksyczność u samic, Torecan, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epigapent 600 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny wykazały brak istotnego działania rakotwórczego u myszy przy dawkach do 2000 mg/kg/dobę oraz u szczurów przy dawkach do 2000 mg/kg/dobę, z wyjątkiem wzrostu częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki u samców szczurów przy najwyższej dawce (2000 mg/kg/dobę). Maksymalne stężenia leku u tych zwierząt przekraczały 10-krotnie stężenia osiągane u ludzi przy dawce 3600 mg/dobę. Gabapentyna nie wykazywała działania genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach nie stwierdzono wpływu na płodność i rozrodczość przy dawkach do 2000 mg/kg, co odpowiada około 5-krotności maksymalnej dawki ludzkiej przeliczonej na mg/m² powierzchni ciała.
aberracja chromosomowa, badanie teratologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentyna, mikrojąderko w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał teratogenny, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania niekliniczne oksaliplatyny przeprowadzone na myszy, szczurach, psach i małpach wykazały wielonarządową toksyczność zgodną z profilem innych cytotoksycznych leków platynowych. Zaobserwowano mielosupresję, nefrotoksyczność, toksyczność przewodu pokarmowego oraz gonadalną, co jest typowe dla leków uszkadzających DNA. Neurotoksyczność, szczególnie u szczurów, wiąże się z interakcją oksaliplatyny z kanałami sodowymi zależnymi od potencjału błonowego, co tłumaczy ostre objawy neuropatyczne obserwowane klinicznie. Wyjątkowo u psów stwierdzono kardiotoksyczność objawiającą się zaburzeniami elektrofizjologicznymi prowadzącymi do migotania komór i zgonu przy dawce 150 mg/m², jednak ten efekt jest gatunkowo swoisty i nie obserwowany u ludzi przy stosowanych dawkach.
działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, kanał sodowy zależny od potencjału błonowego, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, mielosupresja, migotanie komór, nefrotoksyczność, neuron czuciowy, neurotoksyczność ostra, przewód pokarmowy, szpik kostny, toksyczność gonadalna, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie DNA, zaburzenie czucia, zaburzenie elektrofizjologiczne, związek platyny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dekristol Pro 25 000 IU
Przedkliniczne badania toksykologiczne cholekalcyferolu (witaminy D3) zawartego w produkcie Dekristol Pro wykazały toksyczność jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną ekspozycję u ludzi, co wskazuje na ryzyko działań niepożądanych głównie w przypadku przewlekłego przedawkowania prowadzącego do hiperkalcemii. W badaniach na zwierzętach stwierdzono działanie teratogenne przy wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. U potomstwa zwierząt narażonych na takie dawki odnotowano mikrocefalię, wady serca (w tym zmiany anatomiczne podobne do nadzastawkowego zwężenia aorty u królików) oraz nieprawidłowości szkieletu. Dodatkowo, witamina D3 wykazywała działanie fetotoksyczne, objawiające się zmniejszeniem liczby potomstwa i mniejszym rozmiarem ciała u myszy przy średnich i wysokich dawkach.
cholekalcyferol, dawka terapeutyczna, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, hiperkalcemia, mikrocefalia, nadzastawkowe zwężenie aorty, nieprawidłowość szkieletu, przewlekłe przedawkowanie, toksyczność naczyniowa, wada serca, witamina D3, zmiana anatomiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmidon 80 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu Telmidon, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, nie wykazały dodatkowych działań toksycznych przy dawkach odpowiadających klinicznym dawkom terapeutycznym (80 mg+25 mg). Obserwowane zmiany hematologiczne (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), nerkowe (wzrost stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny), oraz w układzie renina-angiotensyna (zwiększona aktywność reniny) są zgodne z farmakologicznym profilem telmisartanu i nie mają istotnego znaczenia klinicznego. Uszkodzenia śluzówki żołądka, obserwowane u zwierząt, można było zapobiegać poprzez podawanie roztworów soli i izolację zwierząt. U psów stwierdzono także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co wiąże się z działaniem telmisartanu. Nie wykazano jednoznacznych dowodów teratogenności, choć toksyczne dawki telmisartanu wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu).
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy we krwi, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, genotoksyczność, hematokryt, hemodynamika nerek, inhibitor enzymu konwertującego angiotensynę, kanaliki nerkowe, kreatynina, krwinka czerwona, renina w osoczu, śluzówka żołądka, stężenie hemoglobiny, telmisartan i hydrochlorotiazyd, układ renina-angiotensyna - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alprazolam nie wykazuje potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdzają testy in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów) przy dawkach sięgających 100 mg/kg mc./dobę, czyli 500-krotności maksymalnej dawki u ludzi (10 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150x dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50x dawka ludzka) nie wykazały działania onkogennego. Ponadto, alprazolam nie wpływał negatywnie na płodność szczurów nawet przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25x dawka ludzka), jednak prenatalna ekspozycja wiązała się z opóźnieniami rozwojowymi i zwiększoną śmiertelnością płodów oraz potencjalnymi zmianami behawioralnymi u potomstwa gryzoni.
aberracje chromosomowe, alprazolam, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, benzodiazepiny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja prenatalna, mutageneza bakteryjna, mutagenność bakteryjna, napady drgawek, neowaskularyzacja rogówki, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność płodowa, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność przewlekła, wady wrodzone, wpływ na narząd wzroku, wpływ na płodność, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meloxistad 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne meloksykamu, substancji czynnej leku Meloxistad, potwierdziły, że jego profil bezpieczeństwa jest zgodny z charakterystyką innych NLPZ. Długotrwałe podawanie dużych dawek u dwóch gatunków zwierząt wywołało typowe działania niepożądane, takie jak choroba wrzodowa żołądka i/lub dwunastnicy, nadżerki błony śluzowej oraz martwica brodawek nerkowych. Wpływ na funkcje rozrodcze obejmował zmniejszenie liczby owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczność przy dawkach ≥1 mg/kg u szczurów. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików. Dawki toksyczne przekraczały 5-10-krotnie dawki terapeutyczne stosowane u ludzi (7,5-15 mg), co wskazuje na stosunkowo szeroki margines bezpieczeństwa.
badanie in vitro, badanie in vivo, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadżerka, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profil toksykologiczny, resorpcja zarodka, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie błony śluzowej, właściwość rakotwórcza, zaburzenie owulacji, zahamowanie implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TamisPras Auro 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku obejmowały podanie pojedynczych i wielokrotnych dawek na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy), wykazując, że profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonisty receptorów α-adrenergicznych. W badaniach na psach przy bardzo dużych dawkach odnotowano zmiany w zapisie EKG, jednak efekt ten nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod tym względem.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badanie karcinogenności, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie toksyczne leku, efekt kardiologiczny, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, podwyższony poziom prolaktyny, profil bezpieczeństwa leku, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność substancji, zmiany proliferacyjne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ambroxol Aflofarm 15 mg/5 ml
Dane przedkliniczne dotyczące ambroksolu chlorowodorku wskazują na niski profil toksyczności ostrej, potwierdzony badaniami na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych, gdzie dawki do 150 mg/kg u myszy, 50 mg/kg u szczurów, 40 mg/kg u królików oraz 50 mg/kg u psów nie wywołały działań niepożądanych. Ambroksol nie wykazuje toksyczności narządowej, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa klinicznego. W zakresie toksyczności reprodukcyjnej, podanie ambroksolu w dawkach do 3000 mg/kg u szczurów i 200 mg/kg u królików nie wykazało działania embriotoksycznego ani teratogennego, a dawki do 500 mg/kg nie wpływały na płodność szczurów obu płci. W okresie okołoporodowym i po narodzinach, dawka 50 mg/kg nie powodowała działań niepożądanych u potomstwa, natomiast dawka 500 mg/kg wiązała się z niewielkim działaniem toksycznym manifestującym się wolniejszym przyrostem masy ciała oraz mniejszą masą urodzeniową potomstwa.
ambroksol chlorowodorek, dane przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, płodność, potencjał karcynogenny, rozwój okołoporodowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna