działanie mutagenne
Działanie mutagenne to zdolność czynnika chemicznego, fizycznego lub biologicznego do wywoływania mutacji w materiale genetycznym organizmu. Mutacje są trwałymi zmianami w sekwencji DNA, które mogą prowadzić do zmian w funkcjonowaniu komórek i całego organizmu.
Mutageny mogą powodować różne typy uszkodzeń DNA, w tym substytucje par zasad, delecje, insercje czy rearanżacje chromosomowe. Działanie mutagenne jest szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy komórek rozrodczych, ponieważ zmiany te mogą być przekazywane potomstwu. W komórkach somatycznych mutacje mogą prowadzić do zaburzenia funkcji komórek, a w konsekwencji do rozwoju chorób, w tym nowotworów.
Wśród czynników o działaniu mutagennym wyróżnia się promieniowanie jonizujące i ultrafioletowe, niektóre wirusy, a także liczne związki chemiczne. W praktyce klinicznej istotna jest świadomość potencjalnego działania mutagennego niektórych leków, szczególnie w kontekście ich stosowania u kobiet w ciąży. Badanie potencjału mutagennego substancji stanowi ważny element oceny bezpieczeństwa leków, kosmetyków i dodatków do żywności.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Devikap 15 000 IU/ml
Przedkliniczne badania nad cholekalcyferolem, aktywnym składnikiem produktu leczniczego Devikap (15 000 IU/ml), wykazały brak działania rakotwórczego i mutagennego. Testy genotoksyczności nie potwierdziły potencjału mutagennego ani zdolności do indukowania aberracji chromosomowych. Wyniki te wskazują na bezpieczeństwo stosowania witaminy D3 pod kątem ryzyka nowotworowego i uszkodzeń genetycznych, co jest istotne dla oceny bezpieczeństwa terapii w praktyce klinicznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Leuprostin 5 mg
W badaniach przedklinicznych octanu leuproreliny, substancji czynnej leku Leuprostin 5 mg, zaobserwowano zmiany w narządach płciowych zgodne z farmakologicznym działaniem leku. W testach rakotwórczości na szczurach podawano dawki od 0,6 do 4 mg/kg mc./dobę przez 12 i 24 miesiące, co skutkowało wzrostem częstości gruczolaków przysadki, natomiast u myszy nie stwierdzono takiego efektu, wskazując na gatunkową specyfikę potencjału rakotwórczego. Kompleksowe badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały mutagenności leuproreliny. W badaniach reprodukcyjnych na królikach odnotowano zwiększoną umieralność płodów oraz zmniejszenie ich masy ciała, co jest zgodne z farmakodynamicznym wpływem leku na układ hormonalny i funkcje rozrodcze.
aberracja chromosomowa, badanie genotoksyczności, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie farmakodynamiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja reprodukcyjna, gruczolak przysadki, implant Leuprostin, mechanizm działania, octan leuproreliny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ hormonalny, umieralność płodów - Leksykon substancji czynnych
Insulina ludzka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Insulina ludzka produkowana metodą rekombinacji DNA, uzyskana z genetycznie modyfikowanych bakterii Escherichia coli, wykazuje identyczny skład aminokwasowy jak insulina endogenna człowieka. Badania przedkliniczne, obejmujące toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, nie wykazały istotnych działań toksycznych ani mutagennych zarówno in vitro, jak i in vivo. Testy przeprowadzone na modelach zwierzęcych (szczury, myszy) po podskórnym podaniu preparatów takich jak Gensulin (R, N, M30), Humulin (R, N, M3) oraz Polhumin R potwierdziły brak toksyczności, a obserwowane działania niepożądane (osowiałość, drżenia, drgawki, chwiejny chód) były konsekwencją farmakologicznego działania hipoglikemicznego insuliny, a nie jej toksyczności. Monitorowane parametry kliniczne, biochemiczne, hematologiczne oraz analizy patomorfologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na organizm zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo długotrwałego stosowania insuliny ludzkiej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, chwiejny chód, drgawki, dysfagia, działanie farmakologiczne, działanie hipoglikemiczne, działanie mutagenne, Escherichia coli, insulina ludzka, osowiałość, parametr biochemiczny, parametr hematologiczny, parametr kliniczny, postać farmaceutyczna, rekombinacja DNA, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, zdarzenie niepożądane - Leksykon substancji czynnych
Magnez wodorotlenek – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnezu wodorotlenek (Magnesii hydroxidum), stosowany w dawkach 200-400 mg w preparatach zobojętniających kwas żołądkowy takich jak Alumag, Gastal czy Maalox, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Analizy toksyczności ostrej i przewlekłej nie wykazały działań o znaczeniu klinicznym, a badania toksyczności rozrodczej potwierdziły brak toksycznego wpływu na zarodek i płód. W szczególności, preparaty Alumag (200 mg) i Gastal (300 mg) nie wykazały istotnych działań toksycznych po podaniu doustnym, co potwierdza ich bezpieczeństwo stosowania w praktyce klinicznej. Dane dotyczące preparatu Maalox (400 mg) są ograniczone, jednak długotrwałe stosowanie magnezu wodorotlenku oraz wyniki innych badań wskazują na jego uznany profil bezpieczeństwa.
Alumag, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, Gastal, glinu tlenek uwodniony, Maalox, magnezu wodorotlenek, podanie doustne, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, środek zobojętniający, substancja czynna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, toksyczność zarodkowo-płodowa, zobojętnianie kwasu żołądkowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tezeo 40 mg
Badania przedkliniczne telmisartanu, substancji czynnej leku Tezeo, wykazały istotne zmiany hematologiczne, takie jak obniżenie liczby erytrocytów, poziomu hemoglobiny oraz hematokrytu, obserwowane u zwierząt z prawidłowym ciśnieniem tętniczym. Ponadto, telmisartan wpływał na funkcję nerek, powodując wzrost stężenia azotu we krwi, mocznika, kreatyniny oraz potasu w surowicy, a u psów stwierdzono strukturalne zmiany nerek, w tym poszerzenie i zanik kanalików nerkowych. W obrębie przewodu pokarmowego odnotowano nadżerki, owrzodzenia oraz zmiany zapalne błony śluzowej żołądka, które można było ograniczyć poprzez doustne uzupełnienie soli, co wskazuje na związek tych działań z mechanizmem farmakologicznym telmisartanu. Charakterystyczne dla leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II były także zwiększona aktywność reninowa osocza oraz przerost komórek aparatu przykłębuszkowego, jednak zmiany te nie miały istotnego znaczenia klinicznego.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy nerek, badanie in vitro, błona śluzowa żołądka, ciśnienie tętnicze, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt hematologiczny, erytrocyt, funkcja filtracyjna nerek, hematokryt, hemodynamiczna czynność nerek, hemoglobina, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina, mocznik, nadżerka, owrzodzenie, parametr czerwonokrwinkowy, poszerzenie kanalików nerkowych, potas w surowicy, stężenie azotu, telmisartan, układ renina-angiotensyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zanik kanalików nerkowych, zmiana zapalna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klozapol 100 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa klozapiny, obejmujące standardowe testy farmakologiczne, toksykologiczne oraz genotoksyczności, nie wykazały istotnych zagrożeń dla funkcji życiowych organizmu, w tym układu sercowo-naczyniowego, oddechowego i ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku zwierzętom laboratoryjnym nie ujawniło toksyczności ani potencjału mutagennego, co jest kluczowe w kontekście długotrwałej terapii schizofrenii opornej na leczenie. Długoterminowe badania karcynogenności również nie potwierdziły ryzyka rozwoju nowotworów związanych ze stosowaniem klozapiny.
badania toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, klozapina, materiał genetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rozwój nowotworów, schizofrenia oporna na leczenie, terapia klozapiną, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klarmin 250 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny, substancji czynnej leku Klarmin, wykazały wysoką tolerancję u różnych gatunków zwierząt. Dawka śmiertelna (LD50) przekracza 5 g/kg mc. po jednorazowym podaniu doustnym u myszy i szczurów. W badaniach podłużonych i przewlekłych nie stwierdzono działań niepożądanych przy dawkach do 100 mg/kg mc./dobę u naczelnych (14 dni) oraz do 75 mg/kg mc./dobę u szczurów (1 miesiąc). Psy wykazały większą wrażliwość, tolerując do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez objawów toksyczności. Przy dawkach toksycznych (np. 400 mg/kg mc./dobę u małp przez 28 dni) obserwowano śmierć zwierząt oraz objawy takie jak wymioty, osłabienie, odwodnienie i zmiany wątrobowe, manifestujące się podwyższonymi enzymami wątrobowymi (ALP, ALT, AST, GGT, LDH). Zmiany te były odwracalne po zaprzestaniu podawania leku. Dodatkowo, przy bardzo wysokich dawkach odnotowano zmętnienie i obrzęk rogówki u psów i małp oraz zaczerwienienie spojówek u psów przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka śmiertelna, dawka toksyczna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie cytotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotransferaza, klarytromycyna, obrzęk rogówki, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, substancja czynna, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, układ limfatyczny, wada układu krążenia, wczesne poronienie, wpływ na rozrodczość, zmętnienie rogówki, zmiana patologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Glenmark 5 mg
Lenalidomid wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni przekraczającą 2 000 mg/kg mc./dobę. W badaniach przewlekłych na szczurach (dawki 75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zmiany w nerkach, w tym zwiększoną mineralizację miedniczek nerkowych, bardziej wyrażoną u samic, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp podawanie wysokich dawek (4 i 6 mg/kg mc./dobę) przez 20 tygodni powodowało poważne objawy toksyczności, takie jak utrata masy ciała, pancytopenia, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofia układu chłonnego i szpiku. Dawki niższe (1 i 2 mg/kg mc./dobę) przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku, atrofię grasicy i łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, przy czym dawka 1 mg/kg mc./dobę odpowiada ekspozycji stosowanej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, karcynogenność, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyty ludzkie, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, płytki krwi, polidaktylia, rozwój zarodkowo-płodowy, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność przewlekła, układ krwiotwórczy, wada przepony, wady wrodzone kończyn, wartość AUC, zapobieganie ciąży, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Devikap 10 000 IU
Cholekalcyferol, aktywny składnik produktu leczniczego Devikap 10 000 IU, posiada ugruntowany profil bezpieczeństwa potwierdzony wieloletnim doświadczeniem klinicznym oraz badaniami przedklinicznymi. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano, że teratogenne efekty, takie jak zniekształcenia szkieletowe, małogłowie oraz wady serca, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zalecane u ludzi. Stosowanie cholekalcyferolu w dawkach terapeutycznych nie wykazuje działania teratogennego, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania Devikap 10 000 IU w zalecanych dawkach.
bezpieczeństwo długoterminowe, cholekalcyferol, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt teratogenny, hiperkalcemia, małogłowie, mineralizacja kości, nieprawidłowość w budowie, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczność rozwojowa, wada serca, witamina D3, zniekształcenie szkieletowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fluconazole B. Braun 2 mg/ml 2 mg/ml
Kompleksowe badania toksykologiczne flukonazolu wykazały, że działania toksyczne pojawiają się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. W badaniach kancerogenności na myszach i szczurach (dawki 2,5, 5 i 10 mg/kg/dobę, odpowiadające 2-7-krotności dawki ludzkiej) nie stwierdzono działania rakotwórczego u myszy, natomiast u szczurów płci męskiej zaobserwowano wzrost częstości gruczolaka wątrobowokomórkowego przy dawkach 5 i 10 mg/kg/dobę. Testy mutagenności in vitro i in vivo (m.in. na bakteriach Salmonella typhimurium, komórkach mysich i ludzkich limfocytach do stężenia 1000 µg/ml) wykazały brak działania mutagennego flukonazolu. Badania reprodukcyjne na szczurach potwierdziły brak wpływu na płodność przy dawkach doustnych do 20 mg/kg oraz pozajelitowych do 75 mg/kg.
dystocja, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, flukonazol, gruczolak wątrobowokomórkowy, kostnienie czaszki, limfocyt ludzki, nadliczbowe żebro, obumarcie zarodka, pochodne triazolu, poszerzenie miedniczki nerkowej, rozszczep podniebienia, Salmonella typhimurium, szpik kostny, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azimycin 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa azytromycyny wykazały, że lek podawany w dawkach do 40-krotnie przekraczających kliniczne dawki terapeutyczne może powodować przemijającą fosfolipidozę u zwierząt, jednak bez wyraźnych objawów toksyczności. Nie stwierdzono działania mutagennego ani teratogennego w standardowych testach in vitro i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania azytromycyny w zalecanych dawkach. Brak długoterminowych badań rakotwórczych jest uzasadniony krótkotrwałym wskazaniem do stosowania leku w terapii ostrych zakażeń, co minimalizuje ryzyko rozwoju procesów nowotworowych.
azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, mutacja genowa, okres okołoporodowy, okres pourodzeniowy, opóźnienie kostnienia, pierwszy trymestr ciąży, toksyczność ogólna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardura 2 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny, substancji czynnej produktu Cardura, wykazały brak działania karcynogennego oraz mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności przeprowadzono na szczurach i myszach, stosując maksymalne tolerowane dawki odpowiednio 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę przez okres do 24 miesięcy, co odpowiada ekspozycji AUC odpowiednio 8- i 4-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 16 mg/dobę. Badania mutagenności, obejmujące analizy na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, nie wykazały potencjału genotoksycznego doksazosyny ani jej metabolitów.
AUC, badanie karcynogenności, Cardura, dawka leku, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja ustrojowa, karcynogeneza, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, płodność, płodność męska, potencjał genotoksyczny, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, praktyka kliniczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ziele Skrzypu 1 g/1 g
Produkt leczniczy Ziele Skrzypu zawiera substancję czynną ziela skrzypu (Equiseti herba) w dawce 1 g/1 g. Dostępne dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania są ograniczone, a standardowy pakiet badań toksykologicznych, typowy dla leków syntetycznych, nie został przeprowadzony. Brak jest szczegółowych badań w zakresie toksyczności reprodukcyjnej, genotoksyczności oraz kancerogenności, co oznacza, że nie oceniono wpływu preparatu na płodność, rozwój zarodka i płodu, potencjał mutagenny ani ryzyko nowotworowe.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, Equiseti herba, Equisetum arvense, genotoksyczność, kancerogenność, lek syntetyczny, materiał genetyczny, medycyna tradycyjna, płodność, potencjał kancerogenny, produkt leczniczy, produkt roślinny, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, toksyczność reprodukcyjna, zastosowanie medyczne, ziele skrzypu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoAmlo 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej ApoAmlo, wykazały, że dawki około 50-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) mogą powodować opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa u szczurów i myszy. W kontekście płodności wyniki były zróżnicowane: w jednym modelu stosowanie dawki do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie wyższej niż dawka ludzka w mg/m²) nie wpływało negatywnie na płodność, natomiast w innym modelu, przy dawce porównywalnej do ludzkiej (mg/kg), zaobserwowano obniżenie stężenia FSH i testosteronu, zmniejszenie gęstości nasienia oraz redukcję liczby spermatyd i komórek Sertoliego. Te rozbieżności sugerują, że wpływ amlodypiny na funkcje rozrodcze może zależeć od czasu ekspozycji i schematu dawkowania.
amlodypina, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, bezylan amlodypiny, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórka Sertoliego, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, opóźnienie porodu, potencjał genotoksyczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, substancja czynna, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na rozmnażanie, właściwość rakotwórcza, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Duac (10 mg + 30 mg)/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa leku Duac (10 mg + 30 mg/g żel), zawierającego klindamycynę i nadtlenek benzoilu, wykazały brak istotnego ryzyka karcynogenności w dwuletnich testach na myszach przy stosowaniu miejscowym (klindamycyna 10 mg/g, nadtlenek benzoilu 50 mg/g). Badania fotokarcynogenności wskazały na niewielkie skrócenie mediany czasu do powstania guza pod wpływem jednoczesnej ekspozycji na lek i promieniowanie UV, jednak kliniczne znaczenie tych wyników pozostaje niejasne. Długotrwałe (ponad 90 dni) testy toksyczności skórnej na zwierzętach nie wykazały istotnych działań toksycznych poza łagodnym miejscowym podrażnieniem, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu preparatu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, badanie toksyczności, działanie fotokarcinogenne, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, klindamycyna, klindamycyna z nadtlenkiem benzoilu, nadtlenek benzoilu, podrażnienie skóry, toksyczność skórna, tolerancja miejscowa, uszkodzenie DNA, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Esmocard Lyo 2500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa esmololu chlorowodorku wykazały brak działania teratogennego w modelach zwierzęcych, co sugeruje niskie ryzyko wywoływania wad rozwojowych u płodów. W badaniach na królikach zaobserwowano toksyczność zarodkową objawiającą się zwiększoną resorpcją płodu, jednak efekt ten wystąpił jedynie przy dawkach co najmniej 10-krotnie wyższych niż stosowane terapeutycznie u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w dawkowaniu klinicznym. Kompleksowa ocena genotoksyczności, obejmująca testy in vitro i in vivo, nie wykazała działania mutagennego, potwierdzając brak potencjału do uszkodzeń genetycznych. Niemniej jednak, brak jest danych dotyczących wpływu esmololu na płodność oraz okresy okołoporodowy i poporodowy, co stanowi istotną lukę w ocenie bezpieczeństwa reprodukcyjnego leku.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, beta-adrenolityk, bezpieczeństwo długoterminowe, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, esmolol chlorowodorek, okres okołoporodowy, płodność, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, resorpcja płodu, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowa - Leksykon substancji czynnych
Zopiklon – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Zopiklon wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z LD50 doustnym wynoszącym około 3 g/kg u myszy oraz 800 mg/kg u szczurów. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów i psów zaobserwowano przemijające działanie hepatotoksyczne oraz niedokrwistość u psów przy wysokich dawkach. Substancja nie wykazuje działania mutagennego w testach in vitro i in vivo. W badaniach karcynogenności u myszy i szczurów odnotowano zwiększoną częstość występowania guzów płuc i podskórnych włókniakomięsaków, jednak zmiany te są interpretowane jako związane z mechanizmami specyficznymi dla gatunku, a nie bezpośrednim działaniem zopiklonu. U samic szczurów obserwowano wzrost ryzyka nowotworów gruczołów sutkowych przy stężeniach zopiklonu wielokrotnie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi, co wiązało się ze zwiększonym poziomem 17-beta-estradiolu. Ponadto, zwiększona częstość guzów tarczycy u szczurów korelowała z podwyższonym stężeniem TSH, efekt ten nie występuje u ludzi.
17-beta-estradiol, ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie rakotwórczości, bezsenność, dawka śmiertelna LD50, działanie fetotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, guz płuca, guz tarczycy, hormon tyreotropowy, martwica wątroby, nadżerki żołądka, niedokrwistość, nowotwór gruczołu sutkowego, objętość ejakulatu, płodność, podanie doustne, potencjał mutagenny, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, stłuszczenie wątroby, toksyczność ostra, toksyczność podostra, TSH - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Agen 10 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa amlodypiny, substancji czynnej leku Agen 10, wykazały istotne informacje dotyczące jej wpływu na rozród i płodność. W modelach zwierzęcych (szczury, myszy) działania niepożądane, takie jak opóźnienie porodu, wydłużenie czasu porodu oraz zmniejszona przeżywalność potomstwa, obserwowano jedynie przy dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę terapeutyczną dla ludzi (przeliczone na mg/kg masy ciała). W zakresie płodności wyniki były zróżnicowane: pierwsze badanie nie wykazało wpływu amlodypiny przy dawkach do 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większych w przeliczeniu na mg/m² niż dawka dla ludzi), natomiast drugie badanie, stosujące dawkę porównywalną do ludzkiej, ujawniło obniżenie stężenia hormonów (FSH, testosteron), zmniejszenie gęstości nasienia, redukcję liczby dojrzałych spermatyd oraz komórek Sertoliego.
amlodypina, bezylan, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutagenność, opóźnienie porodu, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przeżywalność potomstwa, spermatydy, testosteron, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na płodność, wydłużony poród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azycyna 500 mg
Profil bezpieczeństwa azytromycyny został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych, obejmujących toksyczność ogólnoustrojową, mutagenność, teratogenność oraz potencjalne działanie rakotwórcze. W modelach zwierzęcych stosowano dawki do 40-krotnie wyższe niż terapeutyczne, co skutkowało jedynie przemijającą fosfolipidozą bez trwałych zmian patologicznych i objawów toksyczności. Badania mutagenne in vitro i in vivo potwierdziły brak działania mutagennego, a badania embriotoksyczności na myszach i szczurach nie wykazały teratogenności. Wysokie dawki (100-200 mg/kg mc./dobę) u szczurów powodowały niewielkie opóźnienie kostnienia płodów oraz zwiększenie masy ciała u samic ciężarnych, natomiast dawka 50 mg/kg mc./dobę wiązała się z opóźnieniem kostnienia w okresie okołoporodowym i postnatalnym.
Brak długoterminowych badań karcynogenności jest uzasadniony krótkotrwałym zastosowaniem azytromycyny w terapii klinicznej, co znacząco redukuje ryzyko potencjalnego działania rakotwórczego. Obserwowane efekty toksyczne pojawiały się wyłącznie przy dawkach wielokrotnie przekraczających te stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa leku. Dane kliniczne potwierdzają, że azytromycyna stosowana zgodnie z zaleceniami nie wywołuje objawów toksyczności charakterystycznych dla fosfolipidozy. W sumie, profil bezpieczeństwa azytromycyny jest korzystny, a ryzyko działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu jest minimalne.
antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, fosfolipidoza, karcynogenność, leczenie krótkotrwałe, model zwierzęcy, mutacja genowa i chromosomowa, mutagenność, potencjał mutagenny, proces kostnienia, rozwój postnatalny, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność ogólnoustrojowa - Leksykon substancji czynnych
Terbinafina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa terbinafiny wykazały, że substancja ta jest dobrze tolerowana przy dawkach doustnych do około 100 mg/kg mc./dobę u szczurów i psów, bez istotnych objawów toksyczności przewlekłej. Wysokie dawki (>100 mg/kg mc./dobę) wiązały się z toksycznością ośrodkowego układu nerwowego, w tym drgawkami, szczególnie przy dożylnym podaniu u szczurów i małp. LD50 dla myszy i szczurów przekracza 4 g/kg mc., co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów i królików nie stwierdzono negatywnego wpływu na płodność, choć dawka 250 mg/kg mc./dobę (10-krotność maksymalnej dawki dla ludzi) powodowała toksyczność u rodziców i zwiększoną śmiertelność potomstwa.
aberracja chromosomowa, ataksja, badanie rakotwórczości, drgawki, działanie mutagenne, ekspozycja układowa, genotoksyczność, guz wątroby, LD50, nieprawidłowości siatkówki, potencjał rakotwórczy, proliferacja peroksysomów, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność potomstwa, substancja przeciwgrzybicza, terbinafina, test Amesa, test cytogenetyczny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rodzicielska, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję, wskaźnik ciąż, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon substancji czynnych
Kwas walproinowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa kwasu walproinowego, substancji aktywnej preparatów Depakine i ValproLEK, wykazały brak mutagenności in vitro oraz brak indukcji aberracji chromosomowych po podaniu doustnym in vivo, co jest istotne z punktu widzenia głównej drogi podania u ludzi. Niemniej jednak, dootrzewnowe podanie walproinianu powodowało uszkodzenia DNA u gryzoni. Badania kliniczne wskazują na zwiększoną wymianę chromatyd siostrzanych u pacjentów z padaczką leczonych walproinianem, choć wyniki są niejednoznaczne. Konwencjonalne testy rakotwórczości nie wykazały podwyższonego ryzyka nowotworów. Natomiast walproinian wykazuje jednoznaczne działanie teratogenne u myszy, szczurów i królików, powodując wady rozwojowe wielu narządów oraz zaburzenia behawioralne u potomstwa nawet do trzeciego pokolenia. Dodatkowo, narażenie płodowe skutkuje zmianami morfologicznymi i funkcjonalnymi układu słuchowego u zwierząt.
aberracja chromosomowa, AUC, badanie toksyczności, dawka teratogenna, Depakine, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, hepatocyt, kwas walproinowy, maksymalna tolerowana dawka, naprawa DNA, narząd rozrodczy, niepłodność męska, pękanie DNA, podanie doustne, poziom dawkowania bez obserwowanego działania szkodliwego, spermatogeneza, uszkodzenie chromosomu, wada rozwojowa, wstrzyknięcie dootrzewnowe, wymiana chromatyd siostrzanych, zaburzenie zachowania, zmiana histopatologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dermocort 1,372 mg/g
Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania Dermocort (1,372 mg/g hydrokortyzonu, aerozol na skórę) są ograniczone i nie zawierają szczegółowych informacji o toksyczności ostrej, podostrej czy przewlekłej. Brak jest również danych dotyczących toksyczności reprodukcyjnej, kancerogenności oraz wpływu na rozwój płodu. Niemniej jednak, hydrokortyzon jako kortykosteroid o słabym działaniu i niskim stężeniu wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu, co jest istotne w kontekście oceny ryzyka stosowania tego preparatu.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naklofen 25 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne diklofenaku sodowego, substancji czynnej produktu Naklofen (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), wykazały zróżnicowaną toksyczność w zależności od gatunku i płci zwierząt. Wartości LD50 wynosiły od 50 mg/kg u psów do 3200 mg/kg u małp. Przewlekła toksyczność w dawkach powyżej 0,5-2,0 mg/kg masy ciała indukowała owrzodzenia przewodu pokarmowego oraz zmiany hematologiczne, takie jak istotne zmiany liczby erytrocytów i leukocytów. Badania rakotwórczości, prowadzone na myszach i szczurach przy dawkach do 2 mg/kg/dobę, nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a testy genotoksyczności potwierdziły brak działania mutagennego diklofenaku.
badanie toksykologiczne, dawka śmiertelna LD50, dawka terapeutyczna, diklofenak sodowy, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inhibitor COX, owrzodzenie przewodu pokarmowego, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, roztwór do wstrzykiwań, śmierć płodu, synteza prostaglandyn, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zmiana hematologiczna - Leksykon substancji czynnych
Wapń laktobionian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wapń laktobionian (Calcii lactobionas) jest składnikiem aktywnym preparatów wapniowych, takich jak Calcium Polfarmex i jego wariant o smaku truskawkowym, stosowanych w suplementacji wapnia. Dane przedkliniczne, obejmujące konwencjonalne badania farmakologiczne i toksykologiczne, nie wykazały istotnych zagrożeń dla zdrowia ludzkiego. Substancja była dobrze tolerowana przy powtarzanym podawaniu w dawkach terapeutycznych, a badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie ujawniły efektów toksycznych. Ponadto, testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego ani klastogennego, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne wapnia laktobionianu w zastosowaniach klinicznych.
badania farmakologiczne i toksykologiczne, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, badanie toksyczności, charakterystyka produktu leczniczego, dawka terapeutyczna, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, profil bezpieczeństwa, rozród i rozwój potomstwa, rozwój embrionalny, rozwój płodowy, rozwój pourodzeniowy, suplementacja wapnia, toksyczny wpływ, uszkodzenie materiału genetycznego, wapń glubonian, wapń laktobionian, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fingolimod Symphar 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa fingolimodu przeprowadzone na myszach, szczurach, psach i małpach wykazały istotne działania na układ limfatyczny (limfopenia, zanik tkanki limfoidalnej), płuca (przyrost masy, hipertrofia mięśni gładkich), serce (ujemny efekt chronotropowy, wzrost ciśnienia krwi, zmiany okołonaczyniowe, zwyrodnienie mięśnia sercowego) oraz naczynia krwionośne (waskulopatia u szczurów przy dawkach ≥0,15 mg/kg mc., co odpowiada około 4-krotności ekspozycji AUC u ludzi po dawce 0,5 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały brak działania rakotwórczego u szczurów do dawki 2,5 mg/kg mc. (50-krotność ekspozycji AUC u ludzi), natomiast u myszy zaobserwowano wzrost częstości chłoniaków złośliwych przy dawkach ≥0,25 mg/kg mc. (6-krotność ekspozycji AUC u ludzi). Fingolimod nie wykazywał działania mutagennego ani klastogennego w testach genotoksyczności.
bodziec akustyczny, chłoniak złośliwy, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, efekt chronotropowy, ekspozycja terapeutyczna, ekspozycja układowa, fingolimod, genotoksyczność, hemocyjanina, hipertrofia mięśni gładkich, limfopenia, mineralna gęstość kości, przetrwały pień tętniczy, śmiertelność zarodkowa, stężenie osoczowe, tkanka limfoidalna, wada przegrody komorowej, waskulopatia, zaburzenia neurobehawioralne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Borez 2,5 mg
Przedkliniczne badania bisoprololu fumaranu, substancji czynnej leku Borez w dawce 2,5 mg, potwierdzają akceptowalny profil bezpieczeństwa farmakologicznego. Standardowe testy farmakologiczne i toksykologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi, w tym przy przewlekłym stosowaniu. Badania genotoksyczności nie ujawniły potencjału mutagennego, a analizy karcynogenności potwierdziły brak działania rakotwórczego, co jest kluczowe dla długoterminowej terapii beta-adrenolitykiem.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na parametry hematologiczne, a także potencjału teratogennego, mutagennego i rakotwórczego. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki i ślinotok. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano zahamowanie OUN, działanie przeciwcholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany hormonalne i morfologiczne związane ze wzrostem prolaktyny.
AUC, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki progenitorowe, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, prolaktyna, sedacja polekowa, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, zmniejszenie leukocytów, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dermatol Aflofarm –
Dokumentacja przedkliniczna dotycząca bezpieczeństwa stosowania pudru leczniczego Dermatol Aflofarm, zawierającego bizmutu galusan zasadowy (Bismuthi subgallas) w stężeniu 1 g/g, nie dostarcza istotnych danych przedklinicznych mających znaczenie kliniczne. W charakterystyce produktu leczniczego brak jest kompleksowych badań oceniających toksyczność ostrą i przewlekłą, działanie mutagenne, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na reprodukcję, które są standardowo wymagane w ocenie bezpieczeństwa przedklinicznego leków.
badanie przedkliniczne, bezpieczeństwo pacjenta, bezpieczeństwo przedkliniczne, bismuthi subgallas, bizmutu galusan zasadowy, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja rejestracyjna, działanie mutagenne, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na reprodukcję, zastosowanie kliniczne - Leksykon substancji czynnych
Sitagliptyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne sitagliptyny wykazały korzystny profil bezpieczeństwa z szerokim marginesem bezpieczeństwa względem ekspozycji klinicznej u ludzi. Poziom NOEL dla sitagliptyny ustalono przy narażeniu około 6-krotnie wyższym niż u ludzi, a dla metforminy – 2,5-krotnie wyższym. Toksyczne efekty na wątrobę i nerki obserwowano u gryzoni przy dawkach przekraczających 58-krotność ekspozycji klinicznej, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono niekorzystnych skutków. U szczurów wykazano zaburzenia rozwoju siekaczy przy dawkach >67-krotnych, jednak brak efektów przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy około 23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne oraz nieznaczne zwyrodnienie mięśni szkieletowych, które nie występowały przy 6-krotnym przekroczeniu ekspozycji klinicznej. Sitagliptyna nie wykazuje genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy u myszy jest negatywny; u szczurów zwiększona częstość nowotworów wątroby wiązała się z przewlekłą hepatotoksycznością przy dawkach >58-krotnych, co nie ma istotnego znaczenia klinicznego dla ludzi.
ataksja, badanie histologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hepatotoksyczność i nefrotoksyczność, miopatia, narażenie ustrojowe, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, nowotwór wątroby, profil bezpieczeństwa, sitagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone żeber - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xorimax 250 250 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne aksetylu cefuroksymu, substancji czynnej leku Xorimax, wykazały brak istotnych zagrożeń toksycznych przy stosowaniu terapeutycznym w dawkach 250 mg i 500 mg. Testy farmakologiczne bezpieczeństwa nie ujawniły negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, oddechowy ani ośrodkowy układ nerwowy. Ponadto, badania toksyczności po wielokrotnym podaniu nie wykazały toksyczności narządowej ani długoterminowych działań niepożądanych. Analizy genotoksyczności potwierdziły brak mutagennego i genotoksycznego potencjału cefuroksymu, a dane kliniczne i przedkliniczne nie wskazują na ryzyko karcynogenne. Ocena wpływu na reprodukcję i rozwój potomstwa nie wykazała teratogenności ani negatywnego wpływu na płodność i rozwój okołoporodowy.
aberracja chromosomowa, aksetyl cefuroksymu, cefalosporyna, cefuroksym, dawka terapeutyczna, drogi żółciowe, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, funkcja wątroby, gamma-glutamylotransferaza, mutacja genowa, ośrodkowy układ nerwowy, ryzyko karcynogenne, teratogenność, toksyczność narządowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Grafalon 20 mg/ml
Produkt leczniczy Grafalon, będący immunoglobuliną króliczą przeciwko ludzkim limfocytom T, przeszedł szerokie badania przedkliniczne oceniające jego profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej, podawanie dożylne dawki do 900 mg/kg u królików nie wywołało patologii klinicznych ani hematologicznych, natomiast u małp Rhesus dawka 100 mg/kg indukowała przejściowe zaburzenia ruchowe, przesunięcie w rozmazie granulocytów obojętnochłonnych oraz tymczasowy spadek retikulocytów i płytek krwi w ciągu pierwszych 3 dni. W badaniach toksyczności podostrej u małp Rhesus, dawki 300 i 500 mg/kg/dobę prowadziły do śmierci zwierząt po 7 i 5 dniach odpowiednio, z powodu wstrząsu anafilaktycznego i zapaści krążeniowej. W każdej grupie obserwowano spadek liczby limfocytów, bez innych nieprawidłowości hematologicznych czy histologicznych oraz bez aktywacji układu chłonnego.
badanie histologiczne, badanie przedkliniczne, działanie mutagenne, granulocyt obojętnochłonny, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, limfocyt, ośrodkowy układ nerwowy, parametr hematologiczny, płytka krwi, retikulocyt, toksyczność ostra, toksyczność podostra, układ chłonny, układ krążenia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Telmizek HCT 40 mg + 12,5 mg
Badania przedkliniczne produktu leczniczego Telmizek HCT, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, wykazały, że dawki zapewniające ekspozycję porównywalną z klinicznymi dawkami terapeutycznymi (do 80 mg/25 mg) nie powodowały dodatkowych toksycznych efektów w porównaniu z podawaniem poszczególnych składników osobno. W badaniach na szczurach i psach zaobserwowano typowe dla antagonistów receptora angiotensyny II zmniejszenie parametrów erytrocytarnych, zmiany hemodynamiczne nerek (wzrost stężenia BUN i kreatyniny), zwiększoną aktywność reniny oraz hipertrofię lub hiperplazję komórek aparatu przykłębuszkowego. U psów odnotowano także rozszerzenie i zanik kanalików nerkowych, co przypisuje się farmakologicznemu działaniu telmisartanu. Nie stwierdzono jednoznacznych dowodów na teratogenność telmisartanu, choć toksyczne dawki wpływały na rozwój noworodków (mniejsza masa ciała, opóźnione otwarcie oczu). Badania genotoksyczności i karcynogenności telmisartanu nie wykazały działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego u szczurów i myszy.
antagonista receptora angiotensyny II, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, ciśnienie tętnicze, czerwona krwinka, działanie genotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, erytrocyt, fetotoksyczność, hematokryt, hemoglobina, hiperplazja, hipertrofia, hydrochlorotiazyd, kanaliki nerkowe, kreatynina, przewód pokarmowy, renina, śluzówka żołądka, telmisartan - Leksykon substancji czynnych
Lamiwudyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania lamiwudyny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się niską toksycznością ostrą i przewlekłą, nawet przy bardzo dużych dawkach, z jedynie sporadycznymi zmianami w funkcji nerek, wątroby oraz hematologii (zmniejszenie liczby erytrocytów i neutrofilów). Lamiwudyna nie wykazuje działania mutagennego in vivo, mimo że w testach in vitro hamuje replikację DNA i wykazuje aktywność cytogenetyczną. Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie potwierdziły działania rakotwórczego. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono teratogenności ani wpływu na płodność, jednak u królików zaobserwowano zwiększoną wczesną śmiertelność zarodków przy ekspozycji porównywalnej do ludzkiej. W skojarzeniu z innymi lekami przeciwwirusowymi, takimi jak zydowudyna, obserwowano hematologiczne działania niepożądane (niedokrwistość, neutropenia, leukopenia), natomiast dane dotyczące rakotwórczości i genotoksyczności kombinacji są ograniczone.
analog nukleozydu, anemia, badanie cytogenetyczne, badanie rakotwórczości, badanie toksyczności, czynność nerek i wątroby, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcja nerek, funkcja wątroby, genotoksyczność, lek przeciwwirusowy, leukopenia, narażenie ogólnoustrojowe, neutrofile, neutropenia, rakotwórczość, replikacja DNA komórkowego, skrócenie telomerów, śmiertelność zarodkowa, stężenie w osoczu krwi, test bakteryjny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra i przewlekła, wpływ na reprodukcję, zmniejszenie liczby erytrocytów - Leksykon substancji czynnych
Azotan fentikonazolu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Azotan fentikonazolu, stosowany w produktach Gynoxin Optima (krem dopochwowy 20 mg/g, kapsułki dopochwowe 200 mg) oraz Gynoxin Uno (kapsułki dopochwowe 600 mg), wykazuje relatywnie niską toksyczność ostrą, z DL50 wynoszącą 3000 mg/kg mc. przy podaniu doustnym u myszy i szczurów, natomiast niższą toksyczność przy podaniu dootrzewnowym (309–440 mg/kg mc. u szczurów, z różnicami międzypłciowymi). W badaniach wielokrotnego podawania doustnego przez 6 miesięcy u szczurów i psów w dawkach 40, 80 i 160 mg/kg mc./dobę odnotowano dobrą tolerancję, z niewielkim wzrostem masy wątroby i przemijającym wzrostem aktywności AlAT, co sugeruje adaptacyjną hepatotoksyczność. Azotan fentikonazolu nie wykazuje działania mutagennego, co potwierdzono w sześciu badaniach genotoksyczności, a także charakteryzuje się bardzo dobrą tolerancją miejscową na modelach zwierzęcych, w tym u świń karłowatych, bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, błona śluzowa pochwy, dawka letalna, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, fotoalergia, fototoksyczność, Gynoxin Optima, Gynoxin Uno, hepatotoksyczność, kapsułka dopochwowa, krem dopochwowy, margines bezpieczeństwa, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, potencjał mutagenny, świnia karłowata, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, uczulenie, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Digoxin WZF 0,25 mg/ml
W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa digoksyny, stosowanej w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 0,25 mg/ml, nie wykazano potencjału genotoksycznego. Testy in vitro, w tym test Amesa oraz badania na komórkach chłoniaka myszy, nie potwierdziły zdolności digoksyny do indukcji uszkodzeń materiału genetycznego. Brak jest jednak danych dotyczących działania mutagennego i rakotwórczego, co wskazuje na konieczność dalszych badań w tym zakresie, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu leku.
badanie in vitro, bezpieczeństwo kliniczne, charakterystyka produktu leczniczego, chłoniak myszy, digoksyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja mutacji, materiał genetyczny, potencjał genotoksyczny, profil farmakologiczny, rozrodczość, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Furocef 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa cefuroksymu aksetylu, substancji czynnej leku Furocef, wykazały brak istotnych negatywnych efektów na kluczowe układy fizjologiczne, takie jak sercowo-naczyniowy, oddechowy oraz ośrodkowy układ nerwowy. Wielokrotne podawanie leku nie wywołało toksyczności narządowej ani efektów kumulacyjnych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania w dłuższych terapiach. Badania genotoksyczności nie wykazały działania mutagennego, a ocena wpływu na funkcje rozrodcze i rozwój płodu nie potwierdziła teratogenności, co sugeruje względne bezpieczeństwo stosowania cefuroksymu w ciąży, choć decyzje terapeutyczne powinny uwzględniać indywidualną ocenę korzyści i ryzyka. Formalne badania kancerogenności nie zostały przeprowadzone, jednak brak genotoksyczności i korzystny profil toksykologiczny wskazują na niskie ryzyko działania rakotwórczego.
badanie genotoksyczności, cefalosporyna, cefalosporyna II generacji, cefuroksym aksetyl, choroby wątroby i dróg żółciowych, działanie mutagenne, działanie teratogenne, efekt genotoksyczny, funkcje rozrodcze, gamma-glutamylotranspeptydaza, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, terapia antybiotykowa, toksyczność narządowa, toksyczność po wielokrotnym podaniu, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon substancji czynnych
Monoetanoloamid kwasu undecylenowego – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Monoetanoloamid kwasu undecylenowego, substancja czynna leku Mykodermina dostępnego w formie pudru (30 mg/g) oraz maści (60 mg/g), wykazuje niski potencjał toksyczności ostrej. W badaniach na myszach LD50 wynosiła 3300 mg/kg (doustnie) oraz 2500 mg/kg (podskórnie), a u szczurów 3000-3500 mg/kg (doustnie). Dane dotyczące toksyczności przewlekłej pochodzą z badań kwasu undecylenowego, które wykazały brak działania toksycznego przy dawce dobowej do 400 mg/kg przez 6-9 miesięcy. Test Amesa nie wykazał potencjału genotoksycznego monoetanoloamidu kwasu undecylenowego, a brak standardowych badań rakotwórczości rekompensowany jest ponad 50-letnią historią klinicznego stosowania bez udokumentowanych przypadków karcinogenności.
badanie rakotwórczości, dawka śmiertelna LD50, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, kwas undecylenowy, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, mutacja powrotna, Mykodermina, potencjał genotoksyczny, profil bezpieczeństwa, puder leczniczy, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Alpraxil 0,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa alprazolamu wykazały brak działania mutagennego w teście Amesa in vitro oraz braku aberracji chromosomowych u szczurów przy dawkach do 100 mg/kg m.c., co stanowi 500-krotność maksymalnej dawki zalecanej u ludzi (10 mg/dobę). Dwuletnie badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg m.c./dobę) i myszach (do 10 mg/kg m.c./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Ponadto, badania na szczurach wykazały brak wpływu na płodność przy dawce 5 mg/kg m.c./dobę, czyli 25-krotności dawki ludzkiej. Jednakże, długotrwałe podawanie alprazolamu (3-30 mg/kg m.c./dobę) przez 2 lata u szczurów spowodowało zależny od dawki wzrost częstości zaćmy u samic oraz wrastania naczyń w rogówkę u samców, pojawiający się po 11 miesiącach terapii.
aberracja chromosomowa, alprazolam, badanie przedkliniczne, badanie toksyczności, dawka dobowa, dawka zalecana, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, napad drgawkowy, narząd wzroku, płodność, potencjał rakotwórczy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność przewlekła, wrastanie naczyń w rogówkę, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – CetAlergin 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne cetyryzyny dichlorowodorku, substancji czynnej leku CetAlergin, wykazały brak istotnych klinicznie zaburzeń funkcjonowania układu nerwowego, sercowo-naczyniowego oraz oddechowego przy stosowaniu dawek terapeutycznych. Testy toksyczności po podaniu wielokrotnym zwierzętom laboratoryjnym nie wykazały objawów toksyczności nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawki stosowane u ludzi, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Badania genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego ani klastogennego, a testy karcynogenności nie wykazały zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów przy długotrwałym stosowaniu.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, cetyryzyna dichlorowodorek, dawka terapeutyczna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, potencjał karcynogenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wielokrotna, układ nerwowy, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy