Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku

Poniżej przedstawiono szczegółowe dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania diklofenaku sodowego, substancji czynnej zawartej w produkcie Naklofen (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań). Informacje te oparte są na wynikach badań toksykologicznych, rakotwórczych, mutagennych oraz wpływu na reprodukcję, przeprowadzonych na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej diklofenaku przeprowadzone na różnych gatunkach zwierząt wykazały zróżnicowaną wrażliwość w zależności od gatunku oraz płci zwierząt. Wartości LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) dla poszczególnych gatunków przedstawiały się następująco:²

Toksyczność przewlekła

Wyniki badań nad przewlekłą toksycznością diklofenaku przeprowadzono głównie na szczurach i psach. Obserwowano zróżnicowane działania niepożądane po zastosowaniu dawek uznanych za toksyczne. W badaniach tych wykazano, że po podaniu dawek przekraczających 0,5 lub 2,0 mg/kg masy ciała (w zależności od gatunku zwierząt) występowały:³

• Owrzodzenia przewodu pokarmowego – związane z działaniem inhibitorów COX na błonę śluzową przewodu pokarmowego
• Zmiany hematologiczne – obserwowano istotne zmiany ilościowe erytrocytów i leukocytów

Działanie rakotwórcze

Przeprowadzono długoterminowe badania oceniające potencjalne działanie rakotwórcze diklofenaku u myszy i szczurów. W badaniach tych zwierzętom podawano diklofenak w dawkach do 2 mg/kg masy ciała na dobę. Wyniki nie wykazały znaczącego wzrostu częstości występowania nowotworów u badanych zwierząt, co sugeruje brak potencjału rakotwórczego diklofenaku w dawkach terapeutycznych.⁴

Działanie mutagenne

Przeprowadzone testy genotoksyczności nie dostarczyły dowodów na potencjalne działanie mutagenne diklofenaku. Badania obejmowały standardowe testy stosowane w ocenie potencjału mutagennego substancji chemicznych i farmaceutycznych.⁵

Wpływ na reprodukcję i rozwój

Przeprowadzono badania embriotoksyczności i teratogenności diklofenaku na trzech gatunkach zwierząt: szczurach, myszach i królikach. Istotne jest, że efekty niepożądane na rozwój płodu obserwowano wyłącznie przy dawkach toksycznych dla organizmu matki. W badaniach zaobserwowano:⁶

• Śmierć płodu – tylko przy dawkach toksycznych dla matki
• Wolniejszy rozwój płodu – również obserwowany wyłącznie przy dawkach toksycznych dla matki
• Brak działania teratogennego – nie stwierdzono zmian strukturalnych ani wad rozwojowych u płodów
• Wydłużenie czasu trwania ciąży i porodu – co może mieć związek z hamowaniem syntezy prostaglandyn, które odgrywają istotną rolę w procesie porodu

Powyższe dane wskazują, że diklofenak w dawkach terapeutycznych nie wykazuje istotnego potencjału teratogennego, a obserwowane działania niepożądane na rozwój płodu występują wyłącznie przy dawkach toksycznych dla organizmu matki.⁷