Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Anzorin 20 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów zaobserwowano objawy typowe dla neuroleptyków, takie jak zmniejszenie aktywności, śpiączka, drżenia i drgawki, z dawkami śmiertelnymi LD50 wynoszącymi około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów. Psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów, choć występowały objawy neurologiczne i kardiologiczne. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) odnotowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany związane z hiperprolaktynemią, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Anzorin
Olanzapina, substancja czynna leku Anzorin, została poddana szczegółowym badaniom przedklinicznym w celu oceny jej bezpieczeństwa. Badania te obejmowały analizę toksyczności ostrej i przewlekłej, wpływu na układ rozrodczy, potencjalnych właściwości mutagennych oraz rakotwórczych. Poniżej przedstawiono szczegółowe wyniki tych badań, które stanowią podstawę do oceny bezpieczeństwa stosowania leku u ludzi.1
Toksyczność ostra (po podaniu pojedynczej dawki)
W badaniach toksyczności ostrej po podaniu pojedynczej dawki olanzapiny obserwowano typowe dla silnych neuroleptyków objawy u gryzoni. W przypadku myszy i szczurów, po doustnym podaniu leku, zaobserwowano: zmniejszenie aktywności, śpiączkę, drżenia, drgawki kloniczne, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Określona średnia dawka śmiertelna wynosiła około 210 mg/kg masy ciała u myszy oraz 175 mg/kg masy ciała u szczurów.2
Psy wykazały lepszą tolerancję na olanzapinę, przeżywając pojedyncze dawki doustne sięgające 100 mg/kg masy ciała bez przypadków śmiertelnych. U psów obserwowano następujące objawy kliniczne: sedację, ataksję, drżenia, przyspieszenie czynności serca, utrudnione oddychanie, zwężenie źrenic oraz jadłowstręt.3
W przypadku małp, podanie pojedynczych dawek doustnych do 100 mg/kg masy ciała powodowało prostrację, zaś wyższe dawki prowadziły do zaburzeń świadomości.4
Toksyczność po podaniu wielokrotnym
Badania toksyczności przewlekłej prowadzono przez okres do 3 miesięcy u myszy oraz do 1 roku u szczurów i psów. Główne zaobserwowane efekty to: hamowanie aktywności ośrodkowego układu nerwowego, objawy działania antycholinergicznego oraz obwodowe zaburzenia hematologiczne. Z czasem rozwijała się tolerancja na działanie hamujące aktywność ośrodkowego układu nerwowego. Po zastosowaniu dużych dawek olanzapiny stwierdzono zmniejszenie wskaźników wzrostu u badanych zwierząt.5
U szczurów zaobserwowano odwracalne działania związane ze zwiększeniem stężenia prolaktyny, takie jak: zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne w nabłonku pochwy i gruczole sutkowym.6
Toksyczność hematologiczna
Wpływ olanzapiny na parametry hematologiczne obserwowano u wszystkich badanych gatunków zwierząt. U myszy stwierdzono zależne od dawki zmniejszenie liczby leukocytów, a u szczurów niespecyficzne zmniejszenie liczby leukocytów. Nie znaleziono jednak dowodów na cytotoksyczne działanie olanzapiny wobec szpiku kostnego.7
U kilku psów otrzymujących dawkę 8 lub 10 mg/kg masy ciała na dobę wystąpiła odwracalna neutropenia, małopłytkowość lub niedokrwistość. W tych przypadkach całkowite pole pod krzywą (AUC) dla olanzapiny było 12-15 razy większe niż obserwowane u ludzi otrzymujących dawkę 12 mg. Co istotne, u psów z cytopenią nie stwierdzono negatywnego wpływu na progenitorowe i proliferujące komórki szpiku kostnego.8
Toksyczny wpływ na reprodukcję
Badania nad wpływem olanzapiny na rozrodczość wykazały, że substancja ta nie wykazuje działania teratogennego. U szczurów zaobserwowano jednak sedację, która przejawiała się zaburzeniem zdolności samców do kojarzenia się. Cykle płciowe były zaburzone po podaniu dawki 1,1 mg/kg masy ciała, co stanowi trzykrotność maksymalnej dawki stosowanej u człowieka.9
Parametry reprodukcyjne u szczurów uległy zmianie po zastosowaniu dawki 3 mg/kg masy ciała, co odpowiada dziewięciokrotności dawki maksymalnej u człowieka. U potomstwa szczurów, którym podawano olanzapinę, zaobserwowano opóźnienie w rozwoju płodu oraz przejściowe zmniejszenie aktywności potomstwa.10
Działanie mutagenne
Kompleksowe badania potencjału mutagennego olanzapiny wykazały brak działania mutagennego lub klastogennego. Przeprowadzono pełen zakres testów standardowych, w tym testy mutacji w komórkach bakterii oraz testy na ssakach zarówno in vitro, jak i in vivo. Wszystkie te badania dały wyniki negatywne, co wskazuje na brak genotoksycznego działania olanzapiny.11
Działanie rakotwórcze
Przeprowadzono również badania nad potencjalnym działaniem rakotwórczym olanzapiny. Na podstawie wyników eksperymentów na myszach i szczurach stwierdzono, że olanzapina nie wykazuje działania rakotwórczego.12
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania