diltiazem
Diltiazem to bloker kanałów wapniowych należący do grupy pochodnych benzotiazepiny. Jest szeroko stosowany w kardiologii dzięki swoim właściwościom rozszerzającym naczynia wieńcowe i obwodowe oraz działaniu antyarytmicznemu.
Mechanizm działania diltiazemu polega na blokowaniu kanałów wapniowych typu L w komórkach mięśnia sercowego i mięśni gładkich naczyń krwionośnych, co prowadzi do zmniejszenia napływu jonów wapnia do komórek. Skutkuje to zwolnieniem przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, obniżeniem oporu obwodowego i rozszerzeniem naczyń krwionośnych.
Główne wskazania do stosowania diltiazemu obejmują leczenie nadciśnienia tętniczego, stabilnej dławicy piersiowej, dławicy Prinzmetala oraz niektórych zaburzeń rytmu serca, szczególnie tachyarytmii nadkomorowych. Lek wykazuje korzystny profil działania u pacjentów z współistniejącymi schorzeniami układu oddechowego.
Diltiazem jest dostępny w różnych postaciach farmaceutycznych, w tym w preparatach o przedłużonym uwalnianiu, co pozwala na stosowanie go raz lub dwa razy na dobę. Najczęstsze działania niepożądane obejmują obrzęki obwodowe, zawroty głowy, zaczerwienienie twarzy, bóle głowy oraz zaparcia. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami wpływającymi na układ przewodzący serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Vesoligo 5 mg
Interakcje lekowe bursztynianu solifenacyny (substancji czynnej preparatu Vesoligo) obejmują zarówno mechanizmy farmakologiczne, jak i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Solifenacyna wykazuje synergistyczne działanie z innymi lekami cholinolitycznymi, co może nasilać efekty terapeutyczne i działania niepożądane; zaleca się zachowanie tygodniowej przerwy po zakończeniu terapii przed rozpoczęciem innego leczenia cholinolitycznego. Jednoczesne stosowanie z agonistami receptorów cholinergicznych może obniżać skuteczność solifenacyny, natomiast lek osłabia działanie prokinetyków (metoklopramid, cyzapryd). Solifenacyna metabolizowana jest głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. ketokonazol 200 mg/dobę podwaja AUC, 400 mg/dobę potraja AUC solifenacyny) i induktorami tego enzymu. W przypadku silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka Vesoligo nie powinna przekraczać 5 mg, a stosowanie u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby jest przeciwwskazane.
agonista receptora cholinergicznego, bursztynian solifenacyny, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny lek antykoncepcyjny, działanie antycholinergiczne, efekt sedatywny, etynyloestradiol, fenytoina, induktor enzymatyczny, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lek przeciwzakrzepowy, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątrobowy, nelfinawir, perystaltyka przewodu pokarmowego, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, układ cholinergiczny, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Teva Pharmaceuticals Polska 10 mg
Atorwastatyna, metabolizowana głównie przez CYP3A4 oraz transportowana przez OATP1B1/1B3, P-gp i BCRP, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Silni inhibitory CYP3A4, takie jak cyklosporyna, klarytromycyna, inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir) czy azole przeciwgrzybicze, mogą zwiększać stężenie atorwastatyny nawet do 9,4-krotności, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W takich przypadkach zaleca się stosowanie najniższych dawek atorwastatyny (np. nie przekraczając 10 mg/dobę przy rytonawirze) oraz ścisłe monitorowanie kliniczne. Umiarkowani inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem) podnoszą AUC atorwastatyny o około 1,3-1,5 raza, co również wymaga dostosowania dawki i obserwacji. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, mogą obniżać stężenie leku, potencjalnie osłabiając efekt terapeutyczny, dlatego zaleca się jednoczesne podawanie lub odpowiednie monitorowanie. Inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) również zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, co wymaga ograniczenia dawki i ostrożności, a niektóre kombinacje (np. z letermowirem i cyklosporyną) są przeciwwskazane.
amiodaron, antybiotyki makrolidowe, atorwastatyna, azole przeciwgrzybicze, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, diltiazem, doustne środki antykoncepcyjne, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, elbaswir, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibraty, flukonazol, gemfibrozyl, glekaprewir, hepatotoksyczność, induktory enzymatyczne, inhibitory enzymatyczne, inhibitory proteazy HIV, inhibitory transporterów, kolchicyna, kwas fusydowy, leki przeciwwirusowe HCV, letermowir, P-glikoproteina, pochodne kumaryny, pochodne kwasu fibrynowego, rabdomioliza, ryfampicyna, transportery wątrobowe, typranawir, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bilaxten 10 mg
Bilastyna, lek przeciwhistaminowy II generacji dostępny w dawce 10 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Cmax po 1,3 h) i średnią biodostępnością 61%. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 5-220 mg, brak kumulacji oraz wysoki stopień wiązania z białkami osocza (84-90%). Bilastyna jest substratem transporterów P-gp i OATP, co może prowadzić do interakcji z lekami (np. ketokonazol, erytromycyna) i sokiem grejpfrutowym. Metabolizm jest minimalny, bez wpływu na CYP450, a eliminacja odbywa się głównie w postaci niezmienionej (95% dawki: 28,3% moczem, 66,5% kałem). Okres półtrwania wynosi średnio 14,5 h, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, bilastyna, biodostępność, cytochrom P450, diltiazem, erytromycyna, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hipoalbuminemia, ketokonazol, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polipeptydy transportujące aniony organiczne, przewlekła pokrzywka, stężenie maksymalne w osoczu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, wydalanie z moczem, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze mięśni nóg – Leczenie
Skurcze mięśni nóg (charley horses) to mimowolne, bolesne skurcze najczęściej dotyczące mięśni łydki, stopy i uda, trwające od kilku sekund do minut. Podstawą leczenia ostrych epizodów są metody niefarmakologiczne, takie jak rozciąganie (np. prostowanie nogi i przyciąganie palców stopy w kierunku twarzy dla łydki), masaż, zastosowanie ciepła lub zimna oraz odpowiednia aktywność fizyczna. W przypadku bólu po skurczu można stosować leki przeciwbólowe dostępne bez recepty (ibuprofen, paracetamol). W cięższych i nawracających przypadkach rozważa się farmakoterapię, w tym leki rozluźniające mięśnie (karisoprodol, orfenadryna), blokery kanałów wapniowych (diltiazem, werapamil) oraz gabapentynę. Chinina, mimo skuteczności, nie jest zalecana ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych; dawka terapeutyczna wynosi 200-300 mg/dobę, zwykle przed snem. Suplementacja witaminami i minerałami (kompleks witamin B, magnez, witamina D z wapniem, witamina K2) może wspomagać terapię, zwłaszcza u osób starszych i kobiet w ciąży.
ablacja falami radiowymi, ablacja laserowa, angioplastyka, bloker kanałów wapniowych, chinina, choroba tętnic obwodowych, diltiazem, fizjoterapia, gabapentyna, hepatotoksyczność, ibuprofen, kompleks witamin B, lek rozluźniający mięśnie, małopłytkowość, napój izotoniczny, niewydolność żylna, nocny skurcz mięśni, skleroterapia, skurcz łydki, skurcz mięśni nóg, stentowanie, terapia cieplna, terapia kompresyjna, werapamil, żylaki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simvachol 20 mg
Simvachol, zawierający symwastatynę w dawkach 10 mg i 20 mg, jest podawany doustnie raz dziennie wieczorem, z zakresem dawkowania od 5 do 80 mg/dobę. Modyfikacje dawki powinny być dokonywane co najmniej co 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, u których niższe dawki okazały się nieskuteczne. W terapii homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej zalecana dawka wynosi 40 mg/dobę, stosowana jako uzupełnienie innych metod leczenia. W profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych dawka wynosi 20-40 mg/dobę. W przypadku terapii skojarzonej z fibratami (oprócz gemfibrozylu) lub fenofibratem dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 10 mg/dobę, natomiast przy jednoczesnym stosowaniu amiodaronu, amlodypiny, werapamilu, diltiazemu, elbaswiru lub grazoprewiru – 20 mg/dobę. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) dawka powinna być ograniczona do 10 mg/dobę, a wyższe dawki stosowane ostrożnie. U dzieci i młodzieży (10-17 lat) z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną dawka początkowa to 10 mg/dobę, z zakresem do 40 mg/dobę.
afereza LDL, amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, choroba wieńcowa, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibraty, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, klirens kreatyniny, lomitapid, podanie doustne, powikłania sercowo-naczyniowe, preparaty wiążące kwasy żółciowe, simvachol, skala Tannera, symwastatyna, werapamil, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ticatrom
Tikagrelor wymaga szczegółowej oceny ryzyka krwawień przed zastosowaniem, zwłaszcza u pacjentów z niedawnymi urazami, zabiegami chirurgicznymi, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi krwawieniami z przewodu pokarmowego lub stosujących jednocześnie NLPZ, doustne antykoagulanty bądź leki fibrynolityczne. Przeciwwskazania obejmują czynne krwawienie, krwotok śródczaszkowy w wywiadzie oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby. W przypadku krwawienia transfuzja płytek i desmopresyna są nieskuteczne, natomiast leki przeciwfibrynolityczne i rekombinowany czynnik VIIa mogą poprawić hemostazę. Tikagrelor należy odstawić na 5 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a u pacjentów po udarze niedokrwiennym stosować maksymalnie do 12 miesięcy. U pacjentów z umiarkowaną niewydolnością wątroby zaleca się ostrożność, a u ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lek jest przeciwwskazany.
antagonista wapnia, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, dnawe zapalenie stawów, doustny antykoagulant, hiperurykemia, krwawienie, krwotok śródczaszkowy, kwas acetylosalicylowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, lek fibrynolityczny, lek przeciwfibrynolityczny, małopłytkowość, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, plazmafereza, podwyższony poziom kreatyniny, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła niewydolność serca, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, tikagrelor, transfuzja płytek krwi, werapamil, zaburzenia krzepnięcia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Afobam 1 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego bezpieczeństwo i skuteczność terapeutyczną. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak opioidy, neuroleptyki, leki nasenne, przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe oraz środki znieczulające, które mogą nasilać sedację, depresję oddechową i ryzyko śpiączki. Alprazolam metabolizowany jest głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, itrakonazol, nefazodon, fluwoksamina) mogą podwajać AUC alprazolamu, co wymaga zmniejszenia dawki lub unikania jednoczesnego stosowania. Induktory CYP3A4, takie jak rytonawir, mogą z kolei zmniejszać stężenie alprazolamu, co wpływa na osłabienie efektu terapeutycznego i wymaga monitorowania oraz ewentualnej modyfikacji dawkowania.
alprazolam, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, cymetydyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, działanie niepożądane, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z opioidami, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, lek przeciwpsychotyczny, nefazodon, neuroleptyk, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propoksyfen, propranolol, rytonawir, sertralina, środek znieczulający, SSRI, teofilina, troleandomycyna, uzależnienie, warfaryna, worykonazol, zaburzenie psychomotoryczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Simvastatin Bluefish 40 mg
Symwastatyna, metabolizowana głównie przez cytochrom P450 3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które znacząco zwiększają ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, inhibitory proteazy HIV) powodują 10-11-krotne zwiększenie ekspozycji na aktywny metabolit symwastatyny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie gemfibrozyl (1,9-krotny wzrost AUC) oraz cyklosporyna i danazol zwiększają ryzyko działań niepożądanych i są przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, takie jak flukonazol, werapamil, diltiazem i amlodypina, podnoszą narażenie na kwas symwastatyny odpowiednio 1,6-2,7-krotnie, co wymaga ograniczenia dawki symwastatyny do 20 mg/dobę. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu kwasu fusydowego, amiodaronu, lomitapidu oraz inhibitorów transportera BCRP, ze względu na zwiększone ryzyko miopatii i rabdomiolizy.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, antybiotyk makrolidowy, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, danazol, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, inhibitor OATP1B1, inhibitor proteazy HIV, inhibitory reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, International Normalized Ratio, kolchicyna, kwas fusydowy, kwas nikotynowy, lek przeciwgrzybiczny, lomitapid, miopatia, niacyna, niewydolność nerek, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – ACEBIS 10 mg + 10 mg
Lek ACEBIS, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (beta-adrenolityk), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wynikające z podwójnego mechanizmu działania na układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) oraz układ współczulny. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego – zalecany odstęp czasowy między lekami to minimum 36 godzin. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II, aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz ostrej niewydolności nerek. W trakcie terapii należy monitorować stężenie potasu, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, cyklosporyny czy heparyny. Interakcje z lekami przeciwcukrzycowymi (w tym insuliną) mogą nasilać działanie hipoglikemizujące i maskować objawy hipoglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii. NLPZ i kwas acetylosalicylowy mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu i zwiększać ryzyko pogorszenia funkcji nerek, szczególnie u osób starszych.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, amiodaron, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, chinidyna, chromanie przestankowe, cyklosporyna, dializa, dihydropirydyna, diltiazem, dobutamina, dyzopiramid, epinefryna, ewerolimus, felodypina, fenytoina, flekainid, glikozyd naparstnicy, hemofiltracja, heparyna, hiperkaliemia, inhibitor ACE, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor mTOR, izoprenalina, jaskra, klonidyna, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, meflochina, metylodopa, moksonidyna, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norepinefryna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, propafenon, przełom nadciśnieniowy, racekadotryl, ramipryl i bisoprolol, reakcja rzekomoanafilaktyczna, receptor beta-adrenergiczny, rylmenidyna, sakubitryl walsartan, sole litu, spironolakton, syrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, werapamil, wildagliptyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Cilostazol LEK-AM 100 mg
Cylostazol, inhibitor fosfodiesterazy III o działaniu przeciwpłytkowym, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W dawce 150 mg dwa razy na dobę nie wydłuża czasu krwawienia u zdrowych osób, jednak współstosowanie z innymi lekami przeciwpłytkowymi (np. ASA, klopidogrel) i przeciwzakrzepowymi wymaga ostrożności ze względu na ryzyko addytywnego działania i zwiększonego ryzyka krwawień. Szczególnie przeciwwskazane jest stosowanie cylostazolu z co najmniej dwoma dodatkowymi lekami przeciwpłytkowymi lub przeciwzakrzepowymi. W badaniu CASTLE odnotowano wzrost częstości krwotoków przy jednoczesnym stosowaniu cylostazolu, ASA i klopidogrelu. W przypadku doustnych antykoagulantów, takich jak warfaryna, zaleca się częste monitorowanie parametrów krzepnięcia (PT, APTT) pomimo braku bezpośredniego wpływu cylostazolu na te parametry.
agregacja płytek, alkaloid sporyszu, atorwastatyna, cylostazol, CYP1A2, CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P-450, cyzapryd, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, diltiazem, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec, erytromycyna, fenytoina, halofantryna, hamowanie agregacji płytek, inhibitor fosfodiesterazy III, interakcja z alkoholem, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lowastatyna, omeprazol, pimozyd, ryfampicyna, symwastatyna, tachykardia odruchowa, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Vivacor 25 mg
Karwedylol, substancja czynna leku Vivacor, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Jako substrat i inhibitor glikoproteiny P oraz metabolizowany przez enzymy CYP2D6 i CYP2C9, karwedylol może zwiększać biodostępność leków takich jak digoksyna (wzrost ekspozycji do 20%) i cyklosporyna (wzrost ekspozycji o 10-20%), co wymaga monitorowania ich stężeń. Amiodaron podwaja stężenia R- i S-karwedylolu (2,3-krotny wzrost), natomiast ryfampicyna zmniejsza ekspozycję na karwedylol o około 60%, osłabiając jego działanie hipotensyjne. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna i paroksetyna, zwiększają AUC enancjomeru R(+) karwedylolu o 77%. Interakcje te mają kluczowe znaczenie w terapii pacjentów z niewydolnością serca i nadciśnieniem tętniczym, wymagając ścisłego monitorowania farmakokinetyki i efektów klinicznych.
agonista receptora beta-adrenergicznego, amiodaron, antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, antagonista wapnia, bradykardia, cyklosporyna, CYP2C9, CYP2D6, deetyloamiodaron, digoksyna, diltiazem, działanie inotropowo ujemne, fluoksetyna, glikoproteina p, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karwedylol, katecholamina, klonidyna, lek beta-adrenolityczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek znieczulający, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Davoster 0,5 mg
Dutasteryd, metabolizowany głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP3A5, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tych enzymów. Silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, indynawir, ketokonazol, itrakonazol, nefazodon) mogą znacząco zwiększać stężenie dutasterydu w surowicy, co wymaga rozważenia zmniejszenia częstości podawania leku w przypadku działań niepożądanych. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 i P-glikoproteiny, takie jak werapamil i diltiazem, podnoszą stężenie dutasterydu o 1,6-1,8 raza. Wydłużenie okresu półtrwania dutasterydu może przekroczyć 6 miesięcy, co wpływa na czas osiągnięcia stanu stacjonarnego. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami wiążącymi kwasy żółciowe (np. cholestyraminą) ani wpływu dutasterydu na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP1A2, CYP2D6, CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Ponadto, dutasteryd nie wpływa na farmakokinetykę tamsulozyny i terazosyny, co umożliwia bezpieczne łączenie terapii u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego.
5α-reduktaza, antagonista receptorów α-adrenergicznych, cholestyramina, CYP1A2, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, CYP3A5, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, digoksyna, diltiazem, dutasteryd, glikol propylenowy, indynawir, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, łagodny rozrost gruczołu krokowego, nefazodon, P-glikoproteina, rak gruczołu krokowego, rytonawir, swoisty antygen sterczowy, tamsulozyna, terazosyna, warfaryna, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Ranozek 375 mg
Ranolazyna jest metabolizowana głównie przez enzymy CYP3A4 i CYP2D6 oraz transportowana przez glikoproteinę P (P-gp), co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg dwa razy na dobę), zwiększają AUC ranolazyny 3,0-3,9-krotnie, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem 180-360 mg/dobę) podnoszą stężenie ranolazyny 1,5-2,4-krotnie, wymagając ostrożnego doboru dawki. Inhibitory P-gp, takie jak werapamil (120 mg trzy razy na dobę), powodują 2,2-krotny wzrost stężenia ranolazyny. Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (600 mg/dobę), obniżają stężenie ranolazyny o około 95%, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania. Silny inhibitor CYP2D6, paroksetyna (20 mg/dobę), zwiększa stężenie ranolazyny o 1,2-krotnie przy dawce 1000 mg dwa razy na dobę, jednak modyfikacja dawki nie jest zwykle konieczna.
atorwastatyna, bupropion, chinidyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, diltiazem, efawirenz, erytromycyna, ewerolimus, flekainid, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor glikoproteiny p, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek immunosupresyjny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, metformina, metoprolol, odstęp QTc, paroksetyna, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie osoczowe, substrat CYP2B6, substrat CYP3A4, substrat OCT2, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, werapamil, zakres terapeutyczny - Leksykon leków
Interakcje leku – Xanax 1 mg
Alprazolam, metabolizowany głównie przez CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie kliniczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami hamującymi CYP3A4, takimi jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol, pozakonazol, worykonazol), nefazodon, fluwoksamina, makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, troleandomycyna), diltiazem, fluoksetyna, sertralina oraz doustne środki antykoncepcyjne, które mogą zwiększać stężenie alprazolamu w osoczu i nasilać jego działanie. W przypadku inhibitorów CYP3A4 zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności i rozważenie zmniejszenia dawki alprazolamu. Z kolei induktory enzymu, takie jak ryfampicyna i izoniazyd, mogą obniżać stężenie alprazolamu, osłabiając jego efekt terapeutyczny. Ponadto alprazolam wykazuje addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z opioidami, lekami przeciwpsychotycznymi, nasennymi, przeciwlękowymi, przeciwhistaminowymi oraz narkotycznymi lekami przeciwbólowymi, co zwiększa ryzyko sedacji, depresji oddechowej i uzależnienia.
antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, disulfiram, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, imipramina, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoniazyd, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwlękowy, narkotyczny lek przeciwbólowy, nefazodon, neuroleptyki, ośrodkowy układ nerwowy, pozakonazol, propranolol, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, środek znieczulający, teofilina, warfaryna, worykonazol, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie pamięci, zaburzenie świadomości, zależność psychiczna - Leksykon leków
Interakcje leku – Ticagrelor Reddy 60 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę i potencjalne interakcje lekowe. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie ekspozycji na tikagrelor (Cmax ↑2,4x, AUC ↑7,3x) oraz istotne zmniejszenie stężenia jego aktywnego metabolitu, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) zwiększają Cmax tikagreloru o 69% i AUC o 2,7x, ale są dopuszczalne do stosowania. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają stężenia tikagreloru (Cmax ↓73%, AUC ↓86%), co może zmniejszać jego skuteczność i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cmax ↑2,3x, AUC ↑2,8x), wymagając ostrożności. Morfina opóźnia i zmniejsza wchłanianie tikagreloru o około 35%, co może obniżać jego skuteczność u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym (ACS).
agregacja płytek, aktywowany czas krzepnięcia, antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, cyklosporyna, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, desmopresyna, diltiazem, działanie hipotensyjne, działanie przeciwpłytkowe, efekt przeciwzakrzepowy, enoksaparyna, etynyloestradiol, glikoproteina p, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor GpIIb/IIIa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, kwas acetylosalicylowy, lowastatyna, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, pauza komorowa, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sok grejpfrutowy, statyna, umiarkowany inhibitor CYP3A4, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Simcovas 20 mg
Simcovas, zawierający symwastatynę w dawkach 20 mg i 40 mg, jest stosowany w leczeniu hipercholesterolemii oraz profilaktyce zdarzeń sercowo-naczyniowych. Dawkowanie wynosi od 5 mg do 80 mg raz na dobę, podawane doustnie wieczorem, z korektą dawki co najmniej co 4 tygodnie. Maksymalna dawka 80 mg jest zarezerwowana dla pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym, którzy nie osiągnęli celów terapeutycznych przy niższych dawkach. Terapia powinna być łączona z dietą niskocholesterolową i aktywnością fizyczną. U pacjentów z homozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną zaleca się rozpoczęcie od 40 mg/dobę, stosując symwastatynę jako uzupełnienie innych metod leczenia. W populacji pediatrycznej (10-17 lat) dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę, z maksymalną dawką 40 mg/dobę, dostosowywaną indywidualnie.
amiodaron, amlodypina, cholesterol LDL, ciężka hipercholesterolemia, ciężkie zaburzenia czynności nerek, diltiazem, elbaswir, fenofibrat, fibrat, gemfibrozyl, grazoprewir, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hiperlipidemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, interakcja lekowa, klirens kreatyniny, LDL-afereza, leki hipolipemizujące, produkty wiążące kwasy żółciowe, profilaktyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, skala Tannera, symwastatyna, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, werapamil - Leksykon leków
Interakcje leku – Ramizek Combi 5 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramizek Combi, zawierający ramipryl (inhibitor ACE) oraz amlodypinę (antagonista kanałów wapniowych), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko podwójnej blokady układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Przeciwwskazane jest łączenie Ramizek Combi z sakubitrylem i walsartanem ze względu na wysokie ryzyko obrzęku naczynioruchowego – zaleca się zachowanie co najmniej 36-godzinnego odstępu między terapiami. Ponadto, stosowanie leków moczopędnych oszczędzających potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd) oraz suplementów potasu wymaga regularnego monitorowania stężenia potasu w surowicy, aby zapobiec hiperkaliemii. Interakcje z inhibitorami CYP3A4 (np. makrolidy, azole, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko hipotensji, zwłaszcza u osób starszych, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) mogą obniżać jej stężenie, wymagając dostosowania dawki.
afereza lipoprotein, allopurynol, amiloryd, antagonista angiotensyny II, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, azotan, baklofen, cyklosporyna, cytostatyk, dantrolen, dializa, digoksyna, diltiazem, diuretyk, erytromycyna, ewerolimus, heparyna, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor mTOR, klarytromycyna, kortykosteroid, kotrimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek alfa-adrenolityczny, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek znieczulający, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron, prokainamid, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ryfampicyna, spironolakton, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, triamteren, trimetoprim, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, werapamil, wildagliptyna, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca - Leksykon leków
Interakcje leku – Alpragen 0,25 mg
Alprazolam, będący benzodiazepiną, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie alprazolamu z alkoholem oraz opioidami, co prowadzi do addytywnego działania depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu. W przypadku inhibitorów CYP3A4, takich jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, klarytromycyna czy rytonawir, obserwuje się znaczące zwiększenie stężenia alprazolamu i wydłużenie jego działania, co wymaga redukcji dawki nawet o 50-75%. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. erytromycyna, fluoksetyna, fluwoksamina, diltiazem, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie alprazolamu, wskazując na konieczność zmniejszenia dawki o 30-50% i monitorowania pacjenta. Induktory CYP3A4, takie jak karbamazepina, fenytoina i ryfampicyna, obniżają stężenie alprazolamu, co może wymagać zwiększenia dawki lub zmiany terapii.
alkohol etylowy, alprazolam, antybiotyki makrolidowe, benzodiazepiny, choroba wrzodowa, cymetydyna, cytochrom P450, depresja oddechowa, dezypramina, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, gruźlica, imipramina, inhibitory proteazy HIV, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, klozapina, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwdepresyjne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwgrzybicze, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, leki znieczulające, nadciśnienie tętnicze, nefazodon, neuroleptyki, opioidy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pozakonazol, propoksyfen, ryfampicyna, rytonawir, sertralina, SSRI, telitromycyna, troleandomycyna, worykonazol - Leksykon leków
Interakcje leku – Silamil 10 mg
Solifenacyna, substancja czynna produktu Silamil, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa terapii. Wśród interakcji farmakologicznych należy zwrócić uwagę na nasilenie działania cholinolitycznego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków cholinolitycznych oraz osłabienie skuteczności solifenacyny przez agonistów receptorów cholinergicznych. Solifenacyna może również osłabiać działanie leków prokinetycznych, takich jak metoklopramid i cyzapryd. Farmakokinetycznie solifenacyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. ketokonazol 200-400 mg/dobę zwiększa AUC solifenacyny 2-3-krotnie) i induktorami tego enzymu. W przypadku stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka solifenacyny nie powinna przekraczać 5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek lub umiarkowanymi zaburzeniami wątroby ich łączna terapia jest przeciwwskazana. Brak istotnych interakcji farmakokinetycznych stwierdzono z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi (etynyloestradiol/lewonorgestrel), warfaryną oraz digoksyną.
agonista receptora cholinergicznego, benzodiazepina, bradykardia, cewnikowanie pęcherza, CYP1A1, CYP3A4, cytochrom P450, cyzapryd, czas protrombinowy, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, etynyloestradiol, fenytoina, fizostygmina, hipokaliemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakokinetyczna, interakcja farmakologiczna, itrakonazol, izoenzym cytochromu P450, karbachol, karbamazepina, ketokonazol, lek beta-adrenolityczny, lek cholinolityczny, lek prokinetyczny, lewonorgestrel, metoklopramid, mikrosom wątroby, nelfinawir, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność serca, pilokarpina, ryfampicyna, rytonawir, solifenacyna, suchość jamy ustnej, warfaryna, węgiel aktywny, werapamil, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Ecugra 90 mg
Tikagrelor jest substratem i łagodnym inhibitorem CYP3A4 oraz substratem i słabym inhibitorem glikoproteiny P (P-gp), co wpływa na jego farmakokinetykę w interakcjach lekowych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują znaczące zwiększenie stężenia tikagreloru (Cₘₐₓ ↑ 2,4×, AUC ↑ 7,3×) oraz zmniejszenie stężenia jego aktywnego metabolitu (Cₘₐₓ ↓ 89%, AUC ↓ 56%), co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. diltiazem) zwiększają Cₘₐₓ tikagreloru o 69% i AUC 2,7-krotnie, zmniejszając Cₘₐₓ metabolitu o 38%, co wymaga ostrożności. Induktory CYP3A (np. ryfampicyna) obniżają stężenie tikagreloru (Cₘₐₓ ↓ 73%, AUC ↓ 86%), co może zmniejszać jego skuteczność i jest przeciwwskazane. Cyklosporyna zwiększa ekspozycję tikagreloru (Cₘₐₓ ↑ 2,3×, AUC ↑ 2,8×), co wymaga zachowania ostrożności. Morfina i inne opioidy opóźniają i zmniejszają ekspozycję na tikagrelor o około 35%, co może obniżać jego skuteczność, sugerując rozważenie pozajelitowych inhibitorów P2Y₁₂ w sytuacjach wymagających szybkiego działania.
aktywowany czas krzepnięcia, alkohol, antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, aPTT, atorwastatyna, beta-adrenolityk, bradykardia, cyklosporyna, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, enoksaparyna, fenytoina, glikoproteina p, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, induktor CYP3A, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor P2Y12, inhibitor pompy protonowej, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, kinaza fosfokreatynowa, klarytromycyna, lewonorgestrel, lowastatyna, ostry zespół wieńcowy, paroksetyna, pauza komorowa, rabdomioliza, rozuwastatyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, SSRI, statyna, symwastatyna, tolbutamid, warfaryna - Leksykon leków
Interakcje leku – Bimatoprost + Timolol Genetic 0,3 mg/ml + 5 mg/ml
Produkt leczniczy Bimatoprost + Timolol Pharmabide (0,3 mg/ml + 5 mg/ml), stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu, może ulegać wchłanianiu ogólnoustrojowemu, co wiąże się z ryzykiem interakcji farmakologicznych, głównie ze względu na obecność tymololu – beta-adrenolityku. Istotne interakcje obserwuje się z doustnymi blokerami kanału wapniowego (np. werapamil, diltiazem), lekami antyarytmicznymi (szczególnie amiodaronem), ogólnoustrojowymi beta-adrenolitykami, glikozydami naparstnicy oraz inhibitorami CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna). Mechanizmy tych interakcji obejmują synergistyczne lub addytywne działanie na układ sercowo-naczyniowy, prowadzące do niedociśnienia, bradykardii, zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, a także ryzyko depresji i nasilenia ogólnoustrojowej blokady receptorów beta. Dodatkowo, współstosowanie z adrenaliną może wywołać poszerzenie źrenic, co jest klinicznie istotne u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania.
adrenalina, amiodaron, beta-adrenolityk, bimatoprost, blok przedsionkowo-komorowy, bloker kanału wapniowego, bradykardia, chinidyna, ciśnienie śródgałkowe, diltiazem, działanie chronotropowe, efekt hipotensyjny, epinefryna, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, guanetydyna, hipoglikemia, inhibitor CYP2D6, jaskra z wąskim kątem, lek antyarytmiczny, lek sympatykolityczny, mydriaza, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, parasympatykolityk, paroksetyna, poszerzenie źrenic, przewodnictwo przedsionkowo-komorowe, receptor beta-adrenergiczny, tymolol, werapamil, zaburzenie przewodnictwa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ecugra
Przed zastosowaniem tikagreloru (Ecugra) konieczna jest szczegółowa ocena stosunku korzyści do ryzyka u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień, zwłaszcza u osób z zaburzeniami krzepnięcia, aktywnymi krwawieniami, po zabiegach chirurgicznych oraz stosujących jednocześnie leki zwiększające ryzyko krwawień (np. NLPZ, doustne antykoagulanty). Tikagrelor jest przeciwwskazany u pacjentów z aktywnym krwawieniem, krwotokiem śródczaszkowym w wywiadzie oraz ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. W przypadku krwawienia transfuzja płytek nie odwraca działania tikagreloru, natomiast leczenie przeciwfibrynolityczne i rekombinowanym czynnikiem VIIa może poprawić hemostazę. Zaleca się przerwanie tikagreloru na 5 dni przed planowanymi zabiegami chirurgicznymi, a u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby stosowanie leku wymaga ostrożności. W badaniu PLATO wykazano, że tikagrelor może być stosowany do 12 miesięcy u pacjentów z ostrym zespołem wieńcowym po przebytym niedokrwiennym udarze mózgu, jednak nie zaleca się dłuższego leczenia u pacjentów z zawałem serca w wywiadzie.
antagonista receptora angiotensyny, antagonista wapnia, astma, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, desmopresyna, digoksyna, diltiazem, dnawe zapalenie stawów, działanie przeciwpłytkowe, hiperurykemia, krwotok śródczaszkowy, kwas aminokapronowy, kwas traneksamowy, leczenie przeciwfibrynolityczne, lek fibrynolityczny, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość zależna od heparyny, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nefropatia moczanowa, niedokrwienny udar mózgu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, oddychanie Cheyne’a-Stokesa, ośrodkowy bezdech senny, ostry zespół wieńcowy, patologiczne krwawienie, pomostowanie aortalno-wieńcowe, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rekombinowany czynnik VIIa, skłonność do krwawień, tikagrelor, transfuzja płytek, werapamil, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół chorego węzła zatokowego - Leksykon leków
Interakcje leku – Simratio 10 10 mg
Symwastatyna, jako inhibitor reduktazy HMG-CoA, jest metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4 oraz transportowana przez białko OATP1B1, co predysponuje ją do licznych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. itrakonazol, telitromycyna) mogą zwiększać stężenie symwastatyny w osoczu nawet 10-11-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Podobne przeciwwskazania dotyczą cyklosporyny, danazolu i gemfibrozylu, które również podwyższają stężenia symwastatyny i jej metabolitów. Inhibitory BCRP (elbaswir, grazoprewir) oraz antagoniści kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, amlodypina) zwiększają ekspozycję na symwastatynę, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 20 mg/dobę. Sok grejpfrutowy w ilości powyżej 1 litra dziennie może powodować 7-krotne zwiększenie narażenia na kwas symwastatyny, co również wymaga unikania jego spożycia.
amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, BCRP, boceprewir, cyklosporyna, CYP3A4, czas protrombinowy, danazol, daptomycyna, diltiazem, fenofibrat, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, grazoprewir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor OATP1B1, inhibitor proteazy HIV, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, itrakonazol, kobicystat, kolchicyna, kwas fusydowy, lek obniżający stężenie lipidów, lek przeciwzakrzepowy, lomitapid, nefazodon, niacyna, niewydolność nerek, OATP1B, OATP1B1, pochodna kumaryny, rabdomioliza, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, substrat cytochromu P450, telitromycyna, tikagrelor, transporter leków, werapamil