ciałko żółte
Ciałko żółte (corpus luteum) to tymczasowa struktura endokrynna powstająca w jajniku po owulacji z pękniętego pęcherzyka Graafa. Komórki pęcherzyka przekształcają się w komórki luteinowe, które produkują głównie progesteron oraz estrogeny, niezbędne do utrzymania wczesnej ciąży.
Proces formowania ciałka żółtego rozpoczyna się natychmiast po owulacji pod wpływem lutropiny (LH). Jeśli dojdzie do zapłodnienia, ciałko żółte jest utrzymywane przez gonadotropinę kosmówkową (hCG) wydzielaną przez rozwijające się łożysko. W przypadku braku zapłodnienia, po około 14 dniach ciałko żółte ulega inwolucji, przekształcając się w ciałko białawe (corpus albicans).
Zaburzenia funkcji ciałka żółtego mogą prowadzić do niewydolności lutealnej, skutkującej niepłodnością lub poronieniami wczesnymi. W diagnostyce ginekologicznej ocena ciałka żółtego ma znaczenie przy monitorowaniu cyklu miesiączkowego, terapii niepłodności oraz w przypadkach nawracających poronień. W badaniu USG ciałko żółte widoczne jest jako hypoechogeniczna struktura o wymiarach około 1,5-2 cm z charakterystycznym unaczynieniem obwodowym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Kabi 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania nad lewozymendanem wykazały brak genotoksyczności oraz teratogenności przy krótkotrwałym stosowaniu, jednak ujawniły istotne działania toksyczne na układ rozrodczy i rozwój płodów. U samic szczurów podawanie leku przed i we wczesnej ciąży skutkowało obniżeniem płodności, manifestującym się zmniejszoną liczbą ciałek żółtych oraz zagnieżdżonych zarodków. Ponadto, obserwowano toksyczność rozwojową objawiającą się zmniejszoną liczbą młodych w miocie, zwiększoną liczbą wczesnych resorpcji zarodka oraz poronień poimplantacyjnych. Efekty te występowały przy poziomach ekspozycji odpowiadających dawkom terapeutycznym u ludzi, co podkreśla potencjalne ryzyko kliniczne stosowania lewozymendanu w okresie ciąży.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa karwedylolu, substancji czynnej leku Dilatrend, wykazały brak potencjału rakotwórczego i mutagennego w testach na szczurach i myszach, nawet przy dawkach sięgających 75 mg/kg/dobę u szczurów oraz 200 mg/kg/dobę u myszy, co odpowiada 38-100-krotności maksymalnej zalecanej dawki dla ludzi (MRHD). Badania te potwierdzają bezpieczeństwo długotrwałego stosowania karwedylolu. W zakresie wpływu na rozrodczość, podawanie toksycznych dawek ≥200 mg/kg (100-krotność MRHD) u samic szczurów prowadziło do osłabienia aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenia liczby ciałek żółtych oraz zaburzeń zagnieżdżenia zarodka, jednak efekty te nie występowały przy dawkach terapeutycznych.
charakterystyka produktu leczniczego, ciałko żółte, Dilatrend, działanie teratogenne, implantacja zarodka, karwedylol, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, rakotwórczość, śluzówka macicy, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa płodu, wpływ na rozrodczość, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trileptal 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące okskarbazepiny (Trileptal) oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) wskazują na zróżnicowane efekty toksyczne zależne od gatunku, w tym nefrotoksyczność u szczurów, ale nie u psów i myszy. Badania immunotoksyczności wykazały potencjał do wywoływania opóźnionych reakcji nadwrażliwości, szczególnie przez MHD. Ocena genotoksyczności dała mieszane wyniki: test Amesa wykazał mutagenność okskarbazepiny w jednym szczepie bakterii bez aktywacji metabolicznej, natomiast testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego. W badaniach reprodukcyjnych okskarbazepina nie wpływała na płodność szczurów do dawki 150 mg/kg mc./dobę, natomiast MHD powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby implantacji przy dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi. Wady rozwojowe i zwiększona śmiertelność zarodków obserwowano jedynie przy dawkach toksycznych dla matek.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie mutagenne, enzymy mikrosomalne, genotoksyczność, hormon luteinizujący, mikrojądra, monohydroksypochodna, nefrotoksyczność, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, produkt leczniczy, śmiertelność zarodków, szpik kostny, test Amesa, toksyczność, Trileptal, wada rozwojowa, zaburzenia cyklu rujowego, ziarniniaki układu rozrodczego - Leksykon chorób i schorzeń
Krwawienie poprzymiotopauzalne – Patofizjologia i mechanizm
Krwawienie poprzymiotopauzalne (PMB) definiowane jest jako krwawienie z dróg rodnych po 12 miesiącach od ostatniej miesiączki i zawsze wymaga diagnostyki w celu wykluczenia poważnych przyczyn, w tym nowotworowych. Najczęstszą etiologią PMB jest atrofia endometrium, odpowiadająca za 60-80% przypadków, wynikająca z hipoestrogenowego środowiska po menopauzie, prowadzącego do mikroerozji nabłonka i przewlekłego zapalenia. Inne istotne przyczyny to polipy endometrium (2-12%), hiperplazja endometrium (5-10%), rak endometrium (~10%) oraz terapia hormonalna (15-25%). Hiperplazja i rak endometrium są związane z długotrwałą, nierównoważoną stymulacją estrogenową bez odpowiedniego działania progesteronu, co prowadzi do proliferacji i nieprawidłowej architektury endometrium. Diagnostyka obrazowa, głównie przezpochwowa ultrasonografia, jest kluczowa; grubość endometrium ≤ 4 mm ma ponad 99% ujemną wartość predykcyjną dla raka, jednak histologiczna ocena jest wskazana przy uporczywym krwawieniu niezależnie od grubości. Histeroskopia z biopsją pozostaje złotym standardem w ocenie zmian endometrium.
adenomioza, atrofia endometrium, atrofia narządów płciowych, biopsja endometrium, brak owulacji, choroba Cowdena, ciałko żółte, dysfunkcja owulacyjna, hiperplazja endometrium, histeroskopia, krwawienie poprzymiotopauzalne, mięśniak macicy, mutacja BRCA, niedokrwistość wtórna, polip endometrium, rak endometrium, śródnabłonkowa neoplazja endometrium, stan zapalny, stymulacja estrogenowa, terapia hormonalna menopauzy, ultrasonografia miednicy, ultrasonografia przezpochwowa, zapalenie endometrium, zespół Lyncha - Leksykon substancji czynnych
Progesteron – Przedawkowanie
Progesteron, hormon steroidowy produkowany głównie przez ciałko żółte, łożysko oraz nadnercza, jest stosowany w różnych formach farmaceutycznych, takich jak kapsułki doustne, tabletki dopochwowe, globulki, żel dopochwowy oraz iniekcje. Przedawkowanie progesteronu, choć rzadko zagrażające życiu, może wywołać objawy neurologiczne (senność, zawroty głowy, zmiany nastroju w tym depresję i euforię), żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, ból brzucha) oraz ginekologiczne (tkliwość piersi, bolesne miesiączkowanie, krwawienie z odstawienia). Objawy te zależą od dawki, drogi podania oraz indywidualnej wrażliwości pacjentki, a także od postaci farmaceutycznej, np. globulki Cyclogest cechują się dużym marginesem bezpieczeństwa, natomiast żel Crinone ma niskie ryzyko przedawkowania dzięki jednodawkowym aplikatorom.
ból brzucha, bolesne miesiączkowanie, ciałko żółte, depresja, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, endogenny progesteron, estradiol, euforia, farmakoterapia, globulka, hormon steroidowy, hormonalna terapia zastępcza, kapsułka doustna, krwawienie z odstawienia, łożysko, menopauza, nadnercza, nudności, okres okołomenopauzalny, plamienie, postać farmaceutyczna, progesteron, senność, tabletka dopochwowa, tkliwość piersi, układ pokarmowy, układ rozrodczy, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zawroty głowy, żel dopochwowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carvedilol-ratiopharm 6,25 mg
Przedkliniczne badania karwedylolu wykazały korzystny profil bezpieczeństwa, bez istotnych zagrożeń dla układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz ośrodkowego układu nerwowego. Wielokrotne podawanie leku nie powodowało klinicznie istotnej toksyczności narządowej ani zaburzeń biochemicznych i hematologicznych. Standardowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a długoterminowe badania na modelach zwierzęcych nie wykazały zwiększonego ryzyka kancerogenezy. W badaniach reprodukcyjnych zaobserwowano zaburzenia płodności u samic szczurów przy dawkach ≥200 mg/kg, co stanowi ≥100-krotność maksymalnej rekomendowanej dawki dla człowieka (MRHD). Nie stwierdzono działania teratogennego w badaniach embriotoksyczności na szczurach i królikach, choć u królików odnotowano toksyczność embrionalną przy dawkach niższych niż toksyczne dla samicy.
ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność, genotoksyczność, kancerogeneza, karwedylol, model zwierzęcy, mutagenność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry hematologiczne, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność dla płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ sercowo-naczyniowy, wpływ na rozród, zaburzenie płodności, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lutezin 200 mg
Lutezin w postaci tabletek dopochwowych zawiera 200 mg syntetycznego progesteronu, identycznego z naturalnym hormonem produkowanym przez ciałko żółte jajnika. Progesteron jest kluczowym hormonem w drugiej fazie cyklu owulacyjnego, którego wydzielanie wzrasta od około 5 do 55 mg/dobę, osiągając szczyt między 20. a 22. dniem cyklu. Hormon ten działa poprzez specyficzne receptory w macicy, gruczołach sutkowych oraz ośrodkowym układzie nerwowym, regulując procesy takie jak owulacja, przygotowanie endometrium do implantacji, hamowanie nadmiernego rozrostu błony śluzowej macicy oraz cykliczne zmiany w nabłonku jajowodów, szyjki macicy i pochwy. Progesteron odgrywa także istotną rolę w ciąży, modulując układ immunologiczny matki, wspierając rozwój płodu oraz zapobiegając przedwczesnym skurczom macicy. Progesteron jest szeroko stosowany w technikach wspomaganego rozrodu, zwłaszcza w programach zapłodnienia in vitro, gdzie jego skuteczność została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych. Profil bezpieczeństwa tego hormonu jest korzystny, z działaniami niepożądanymi występującymi rzadko i o umiarkowanym nasileniu. Jego zastosowanie obejmuje również utrzymanie ciąży oraz inicjację porodu, co podkreśla jego wieloaspektową rolę w ginekologii i położnictwie. Kod ATC preparatu to G03DA04, a progesteron jest pochodną pregnenu, należącą do grupy hormonów płciowych i modulatorów układu płciowego.
cholesterol, ciałko żółte, działanie tokolityczne, endometrium, estrogeny, faza lutealna, glikokortykosteroidy, hormon luteinizujący, implantacja zarodka, lipoproteiny niskiej gęstości, mineralokortykosteroidy, ośrodkowy układ nerwowy, owulacja, pęcherzyk Graafa, pregnenolon, progestagen, przysadka mózgowa, wspomagany rozród, zapłodnienie in vitro - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Progesterone Besins 100 mg
Progesteron, hormon steroidowy produkowany przez ciałko żółte jajnika, jest kluczowy w regulacji cyklu miesiączkowego i przygotowaniu endometrium do implantacji zarodka. Lek Progesterone Besins zawiera mikronizowany progesteron, identyczny chemicznie z endogennym hormonem, co dzięki mikronizacji zwiększa jego biodostępność po podaniu doustnym. Progesteron działa poprzez wiązanie się z receptorami progesteronowymi, indukując transformację endometrium z fazy proliferacyjnej do wydzielniczej, co jest niezbędne dla prawidłowego przebiegu cyklu i implantacji. W terapii hormonalnej u kobiet po menopauzie, suplementacja progesteronem (dostępnym w kapsułkach 100 mg i 200 mg) przeciwdziała estrogenowo indukowanemu rozrostowi endometrium, zmniejszając ryzyko hiperplazji i raka endometrium.
biodostępność progesteronu, ciałko żółte, cykl miesiączkowy, ekspresja genów, endometrium, faza proliferacyjna, faza wydzielnicza, hiperplazja endometrium, hormon płciowy, hormon steroidowy, hormonalna terapia zastępcza, implantacja zarodka, kapsułka miękka, klasyfikacja ATC, krwawienie maciczne, lecytyna sojowa, modulator układu płciowego, nadwrażliwość na soję, niewydolność ciałka żółtego, progestagen, progesteron mikronizowany, rak endometrium, receptor progesteronowy, rozrost endometrium, stan przedrakowy, terapia estrogenowa, terapia hormonalna, wspomagany rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sunitynibu wykazały wpływ na wiele narządów docelowych, w tym przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny, trzustkę, ślinianki, stawy oraz narządy rozrodcze, przy klinicznie istotnych stężeniach osoczowych. Obserwowano nudności, biegunki, przekrwienie i martwicę tkanek, zmniejszenie liczby komórek szpiku kostnego, degranulację komórek trzustki, przerost gronek ślinianek, zanik macicy i zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych. Dodatkowo odnotowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zmiany w nerkach i przysadce. Większość zmian była odwracalna po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. W testach genotoksyczności sunitynib nie wykazywał mutagenności ani klastogenności in vivo, choć in vitro obserwowano poliploidię w ludzkich limfocytach. Nie oceniano genotoksyczności metabolitu aktywnego leku.
atrezja pęcherzyków, badanie toksykologiczne, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie teratogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, kanaliki jądrowe, koloid, komórki mezangium, nadnercze, narządy rozrodcze, organogeneza, pęcherzyki jajnikowe, płytka wzrostowa, poliploidia, przewód pokarmowy, resorpcja, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, układ krwiotwórczy, węzły chłonne, właściwości mutagenne, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nadmiernej stymulacji jajników – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zespół nadmiernej stymulacji jajników (OHSS) jest jatrogenicznym powikłaniem technik wspomaganego rozrodu, którego częstość umiarkowanych postaci wynosi 3-6%, a ciężkich 0,1-3% cykli stymulacji. Najlepszym predyktorem ciężkiego OHSS jest liczba pęcherzyków ≥10 mm w dniu podania hCG, szczególnie powyżej 15, co charakteryzuje się wysoką czułością i swoistością. Parametry rezerwy jajnikowej oraz markery biochemiczne, takie jak stężenie TNF-α w płynie pęcherzykowym, a także polimorfizm genetyczny rs4073366 C receptora LHCGR, również korelują z ryzykiem rozwoju OHSS. Protokół z antagonistą GnRH oraz stosowanie kabergoliny zmniejszają częstość ciężkich postaci, a procedura „coasting” może być stosowana w celu ograniczenia ryzyka u pacjentek z wysoką odpowiedzią jajnikową. Wczesne podanie hCG i ciąże mnogie zwiększają ryzyko OHSS, co wymaga szczególnej uwagi podczas planowania terapii.
agonista GnRH, antagonista GnRH, ciałko żółte, czynnik martwicy nowotworów alfa, czynnik predykcyjny, dojrzewanie oocytów, gonadotropina kosmówkowa, hormon luteinizujący, incydent zakrzepowo-zatorowy, kabergolina, marker biochemiczny, niska masa urodzeniowa, pęcherzyki jajnikowe, płyn pęcherzykowy, poród przedwczesny, powikłanie jatrogenne, przepuszczalność naczyniowa, receptor VEGF, rezerwa jajnikowa, stymulacja jajników, wspomagany rozród, wstrząs hipowolemiczny, zaburzenia elektrolitowe, zespół nadkrzepliwości, zespół nadmiernej stymulacji jajników - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Progesterone Besins 200 mg
Progesteron mikronizowany zawarty w preparacie Progesterone Besins (kod ATC: G03DA04) jest identyczny chemicznie z naturalnym progesteronem endogennym, produkowanym przez ciałko żółte jajnika. Mikronizacja zwiększa biodostępność progesteronu po podaniu doustnym, co skutkuje istotnym wzrostem jego stężenia w osoczu. Hormon ten odgrywa kluczową rolę w przekształceniu endometrium z fazy proliferacyjnej do wydzielniczej, przygotowując błonę śluzową macicy do implantacji zarodka. W terapii hormonalnej po menopauzie, dodanie progesteronu do estrogenów zapobiega rozrostowi endometrium i zmniejsza ryzyko raka trzonu macicy u kobiet z zachowaną macicą.
biodostępność, ciałko żółte, cykl miesiączkowy, endometrium, faza proliferacyjna, faza wydzielnicza, hormonalna terapia zastępcza, hormony płciowe, implantacja zarodka, kapsułka miękka, lecytyna sojowa, mikronizacja, monoterapia estrogenowa, nadwrażliwość na soję, progestagen, progesteron endogenny, progesteron mikronizowany, rak trzonu macicy, reakcja alergiczna, rozrost endometrium - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności pazopanibu wykazały wielonarządowe działania niepożądane związane z mechanizmem hamowania VEGFR i zakłócaniem sygnalizacji VEGF, obejmujące m.in. zahamowanie wzrostu i zwiększoną łamliwość kości, zaburzenia przebudowy zębów, zmiany strukturalne w łożyskach pazurów, upośledzenie funkcji narządów rozrodczych, zaburzenia hematologiczne, a także zmiany czynnościowe i strukturalne nerek oraz trzustki. Większość tych efektów występowała przy stężeniach osoczowych niższych niż osiągane klinicznie u ludzi. U samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie (ogniska eozynofilii i gruczolaki) przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC). Szczególną wrażliwość wykazano u młodych zwierząt, gdzie dawki odpowiadające 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji powodowały zahamowanie wzrostu kończyn, zwiększoną łamliwość kości oraz zaburzenia przebudowy zębów, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży.
aberracja chromosomalna, chlorowodorek pazopanibu, ciałko żółte, działanie mutagenne, embriotoksyczność i teratogenność, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, morfologia krwi, ognisko eozynofilii, proliferacyjne zmiany wątroby, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, ruchomość plemników, stężenie plemników, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 300 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne okskarbazepiny i jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) nie wykazały istotnych zagrożeń genotoksycznych dla człowieka, mimo że okskarbazepina zwiększała częstość mutacji w jednym z pięciu szczepów bakterii w teście Amesa in vitro, a oba związki indukowały aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach jajnika chomika chińskiego. W testach in vivo na szpiku kostnym szczura nie stwierdzono działań klastogennych ani aneugenicznych. W badaniach toksyczności wielokrotnych dawek zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy, co wskazuje na gatunkową specyficzność działania. Ponadto, MHD wykazało potencjał do indukcji opóźnionej reakcji nadwrażliwości, co jest istotne przy ocenie ryzyka uczuleniowego leku.
aberracja chromosomowa, aktywność mutagenna, badanie karcynogenności, ciałko żółte, cykl rujowy, działanie klastogenne, estradiol, genotoksyczność, hormon luteinizujący, immunostymulacja, mikrojądro, mikrosomalne enzymy wątrobowe, nefrotoksyczność, nowotwór z komórek ziarnistych, okskarbazepina, pochodna monohydroksylowa, poliploidia, reakcja nadwrażliwości, śmiertelność zarodkowa, test Amesa, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Pharmascience 200 mg
Pazopanib przeszedł szerokie badania toksykologiczne na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, królikach i małpach, które ujawniły działania niepożądane związane głównie z mechanizmem hamowania VEGFR i szlaków zależnych od VEGF. Zaobserwowano zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, nerkach, trzustce oraz tkankach hematologicznych, często przy stężeniach osoczowych niższych niż te osiągane klinicznie. U młodych szczurów podawanie pazopanibu w dawkach ≥ 10 mg/kg mc./dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji u dorosłych) powodowało zahamowanie wzrostu, zwiększoną łamliwość kości i przebudowę zębów. Dodatkowo, u samic myszy przy ekspozycji 2,5-krotnie wyższej niż u ludzi stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie. Badania wykazały także embriotoksyczność i teratogenność już przy ekspozycji ponad 300 razy niższej niż u ludzi, manifestującą się m.in. zmniejszeniem płodności, stratami przed- i poimplantacyjnymi oraz wadami układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie farmakologiczne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, gruczolakorak dwunastnicy, narząd rozrodczy, ognisko eozynofilii, pazopanib, receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego, resorpcja zarodka, ruchliwość plemników, straty przedimplantacyjne, test Amesa, test mikrojądrowy, tkanka hematologiczna, torbiel jajnika, wada rozwojowa układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karbagen 150 mg
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksylowego (MHD) obejmowała badania farmakologiczne, genotoksyczne, immunotoksyczne, reprodukcyjne oraz karcynogenne. Badania farmakologiczne nie wykazały istotnych zagrożeń, choć w toksyczności po wielokrotnych dawkach zaobserwowano nefrotoksyczność u szczurów, nieobecną u psów i myszy. Immunostymulacja wykazała, że MHD, a w mniejszym stopniu okskarbazepina, mogą indukować opóźnioną reakcję nadwrażliwości, co ma znaczenie kliniczne. W testach genotoksyczności in vitro okskarbazepina zwiększała mutacje w teście Amesa (bez aktywacji metabolicznej) oraz powodowała aberracje chromosomowe i poliploidię w komórkach CHO, natomiast MHD dawała ujemny wynik w teście Amesa i nie wykazywała mutagenności ani klastogenności in vitro i in vivo (szpik kostny szczura). Okskarbazepina w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę nie wpływała na płodność szczurów, jednak MHD w dawkach klinicznych powodowała zaburzenia cyklu rujowego i zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz implantacji u samic. Badania reprodukcyjne wykazały zwiększoną śmiertelność zarodków i opóźnienia rozwojowe przy dawkach toksycznych dla matki, a w jednym badaniu obserwowano wzrost wad rozwojowych u płodów szczura.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, estradiol, hormon luteinizujący, immunotoksyczność, indukcja mikrosomalnych enzymów wątrobowych, karcynogenność, nefrotoksyczność, okskarbazepina, opóźniona reakcja nadwrażliwości, pochodna monohydroksylowa, poliploidia, potencjał rakotwórczy, reakcja immunologiczna, szpik kostny, test in vitro, toksyczność, wada rozwojowa - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel jajnika – Objawy
Torbiel jajnika to płynna struktura, często funkcjonalna, powstająca w trakcie cyklu miesiączkowego, która w 70-80% przypadków ulega samoistnej regresji w ciągu 2-3 miesięcy. Torbiele o średnicy powyżej 4-6 cm niosą ryzyko powikłań takich jak skręcenie jajnika (torsja, ryzyko około 15%), pęknięcie czy krwawienie do wnętrza torbieli. Objawy kliniczne obejmują ból miednicy, uczucie pełności, zaburzenia mikcji i defekacji, a w przypadku powikłań – ostry, jednostronny ból, nudności, wymioty, gorączkę oraz objawy wstrząsu. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych i monitorowaniu zmian wielkości torbieli, szczególnie u kobiet po menopauzie, gdzie ryzyko transformacji nowotworowej jest wyższe.
anemia, badanie ultrasonograficzne, ból miednicy, ciałko żółte, cykl miesiączkowy, częstomocz, dojrzewanie płciowe, dyspareunia, krwawienie wewnętrzne, krwawienie z pochwy, mastalgia, nowotwór złośliwy, nudności, pęknięcie torbieli, rak jajnika, ruptura torbieli, skręcenie jajnika, torbiel, torbiel funkcjonalna, torbiel jajnika, torbiel krwotoczna, torbiel pęcherzykowa, torsja jajnika, wzdęcie brzucha, zaburzenia wypróżniania, zaburzenie miesiączkowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Oxepilax 300 mg
Dane przedkliniczne dotyczące okskarbazepiny oraz jej aktywnego metabolitu monohydroksypochodnej (MHD) nie wskazują na istotne zagrożenia dla bezpieczeństwa stosowania u ludzi, w tym genotoksyczności. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania zaobserwowano neurotoksyczne efekty u szczurów, które nie potwierdziły się u psów i myszy, co sugeruje zróżnicowaną odpowiedź gatunkową. MHD wykazała zdolność do wywoływania opóźnionej reakcji nadwrażliwości w modelu mysim, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście potencjalnych reakcji alergicznych. Testy mutagenne in vitro wykazały zwiększoną częstość mutacji w teście Amesa dla okskarbazepiny bez aktywacji metabolicznej oraz aberracje chromosomowe w komórkach CHO, jednak testy in vivo na szpiku kostnym szczura nie potwierdziły działania klastogennego ani aneugennego, co podkreśla ograniczone ryzyko mutagenne w warunkach fizjologicznych.
Badania reprodukcyjne wykazały, że okskarbazepina nie wpływa na płodność szczurów przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę, natomiast MHD w dawkach porównywalnych do stosowanych u ludzi powodowała zaburzenia cyklu rujowego oraz zmniejszenie liczby ciałek żółtych, implantacji i żywych zarodków. W toksycznych dawkach dla matki obserwowano zwiększoną śmiertelność zarodków i płodów oraz opóźnienie rozwoju potomstwa. W badaniach rakotwórczych u szczurów i myszy stwierdzono indukcję nowotworów wątroby, nowotworów jąder oraz ziarniniaków w układzie rozrodczym samic, jednak mechanizmy te są prawdopodobnie specyficzne dla gatunku i nie mają istotnego znaczenia klinicznego u ludzi. Podsumowując, okskarbazepina charakteryzuje się akceptowalnym profilem bezpieczeństwa przedklinicznego, a obserwowane efekty mutagenne, reprodukcyjne i rakotwórcze mają ograniczone znaczenie kliniczne ze względu na specyficzne mechanizmy działania i dawki toksyczne.
aberracja chromosomowa, ciałko żółte, działanie aneugeniczne, działanie klastogenne, efekt neurotoksyczny, estradiol, genotoksyczność, hormon luteinizujący, indukcja enzymów mikrosomalnych wątroby, mikrojądro, monohydroksypochodna, nowotwór jądra, nowotwór wątroby, opóźniona reakcja nadwrażliwości, poliploidia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność zarodkowo-płodowa, szpik kostny, test Amesa, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, ziarniniaki układu rozrodczego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dilatrend 6,25 mg
Dane przedkliniczne dotyczące karwedylolu, obejmujące badania na szczurach i myszach, wykazały brak działania rakotwórczego nawet przy dawkach do 75 mg/kg/dobę (38-krotność MRHD) u szczurów oraz do 200 mg/kg/dobę (100-krotność MRHD) u myszy. Badania mutagenności przeprowadzone in vitro i in vivo na komórkach ssaków i innych zwierzętach nie wykazały działania mutagennego. W badaniach płodności na samicach szczurów dawki toksyczne ≥ 200 mg/kg (≥ 100-krotność MRHD) powodowały zaburzenia reprodukcyjne, takie jak osłabienie aktywności reprodukcyjnej, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz zaburzenia zagnieżdżenia zarodka, jednak efekty te występowały wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających klinicznie stosowane wartości.
aktywność reprodukcyjna, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, dawka toksyczna, działanie teratogenne, embriotoksyczność, karwedylol, maksymalna zalecana dawka, margines bezpieczeństwa, mutagenność, płodność, rakotwórczość, teratogenność, wada rozwojowa, zagnieżdżenie zarodka, zgon po implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sermion 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące nicergoliny wykazały brak istotnych zagrożeń dla bezpieczeństwa stosowania tego leku u ludzi. Analizy obejmowały badania farmakologiczne bezpieczeństwa, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności oraz wpływu na rozwój zarodka, płodu i rozwój okołoporodowy i pourodzeniowy. Nie stwierdzono działania rakotwórczego, choć formalne badania w tym zakresie nie zostały przeprowadzone. W badaniach płodności u samców szczurów podawanie dawki do 50 mg/kg mc./dobę (8-krotnie wyższej niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi 60 mg/dobę w przeliczeniu na mg/m²) nie wpływało negatywnie na funkcje rozrodcze. Natomiast u samic szczurów w tej samej dawce zaobserwowano istotne zaburzenia płodności, takie jak spadek liczby ciąż, zmniejszenie liczby ciałek żółtych oraz liczby zagnieżdżonych zarodków, co sugeruje wpływ na owulację i implantację.
badania toksykologiczne, badanie płodności, bezpieczeństwo farmakologiczne, ciałko żółte, cięcie cesarskie, dawka terapeutyczna, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, implantacja zarodka, nicergolina, owulacja, profil bezpieczeństwa, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodka i płodu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ, zagnieżdżenie zarodka, zapłodnienie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Suganet 25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały toksyczność wielonarządową przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu, obejmującą przewód pokarmowy (nudności, biegunki), nadnercza (przekrwienie, krwotoki, martwica), układ limfatyczny i krwiotwórczy (zmniejszenie komórek szpiku, zanik tkanki limfoidalnej), trzustkę zewnątrzwydzielniczą (degranulacja i martwica komórek), ślinianki (przerost gronek), stawy (zgrubienie płytki wzrostu) oraz układ rozrodczy (zanik macicy, zmniejszenie wzrostu pęcherzyków jajnikowych). Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie LVEF, zanik kanalików jądrowych, rozrost komórek mezangium nerek, krwotoki z przewodu pokarmowego i jamy ustnej oraz przerost komórek płata przedniego przysadki. Większość zmian była odwracalna w ciągu 2-6 tygodni po zakończeniu terapii. Badania genotoksyczności wykazały brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć sunitynib indukował poliploidię in vitro. Działanie rakotwórcze potwierdzono w modelach zwierzęcych, gdzie dawki ≥0,9 do 7,8-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi powodowały nowotwory żołądka, dwunastnicy, śródbłoniaki krwionośne, guzy chromochłonne i rozrosty gruczołów Brunnera.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, ciałko żółte, dysfagia, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, kanalik jądrowy, krwotok z przewodu pokarmowego, mutagenność, nadnercza, odstęp QTc, organogeneza, płat przedni przysadki, płytka wzrostu, poliploidia, przewód pokarmowy, rdzeń nadnerczy, rozród i rozwój potomstwa, rozrost komórek mezangium, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianki, śródbłoniak krwionośny, sunitynib, szpik kostny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, układ limfatyczny i krwiotwórczy, układ rozrodczy, wady rozwojowe szkieletu, zanik kanalików jądrowych, zanik macicy, zewnątrzwydzielnicza część trzustki - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sunitinib Bluefish 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały wielonarządową toksyczność obejmującą przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, trzustkę, ślinianki, stawy oraz układ rozrodczy samic. Zmiany te występowały przy klinicznie istotnych stężeniach leku w osoczu i były w większości odwracalne po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Dodatkowo obserwowano wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF), zanik kanalików jądrowych oraz rozrost komórek mezangium w nerkach. Ocena genotoksyczności wykazała brak mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro stwierdzono poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych (myszy transgeniczne rasH2 i szczury) wykazały występowanie nowotworów, takich jak rak żołądka, dwunastnicy, złośliwy śródbłoniak krwionośny oraz guzy chromochłonne nadnerczy, przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających AUC u pacjentów (≥ 7,3-krotne). Znaczenie tych zmian dla ludzi pozostaje niejednoznaczne.
aberracja chromosomalna, atrezja pęcherzyków, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie klastogenne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, embriotoksyczność, frakcja wyrzutowa lewej komory, genotoksyczność, gruczoły Brunnera, guz chromochłonny, hiperplazja błony śluzowej, komórki mezangium, odstęp QTc, poliploidia, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, teratogenność, tkanka limfoidalna, trzustka zewnątrzwydzielnicza, układ krwiotwórczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewozymendanu wykazały brak istotnej toksyczności ogólnej oraz genotoksyczności przy krótkotrwałym stosowaniu, co potwierdza bezpieczeństwo leku w tych aspektach. Jednakże, lewozymendan wykazuje istotny wpływ na rozrodczość i rozwój płodów u zwierząt doświadczalnych, w tym obniżenie płodności u samic szczurów, zmniejszenie liczby młodych w miocie, zwiększoną liczbę resorpcji zarodków oraz poronień poimplantacyjnych. Ponadto, obserwowano uogólnione zmniejszenie stopnia kostnienia u płodów szczurów i królików oraz nieprawidłowy rozwój kości nadpotylicznej u królików. Lewozymendan przenika również do mleka matki, co ma znaczenie przy stosowaniu u kobiet karmiących piersią.
ciałko żółte, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, ekspozycja kliniczna, genotoksyczność, kość nadpotyliczna, kostnienie, lewozymendan, płodność, poronienie poimplantacyjne, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, resorpcja zarodka, rozrodczość, stosunek korzyści do ryzyka, teratogenność, toksyczność ogólna, toksyczność rozwojowa, toksykologia, uszkodzenie DNA, zagnieżdżenie zarodka - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Librexa 11,25 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa octanu leuproreliny, substancji czynnej produktu LIBREXA, wykazały niską toksyczność ostrą z LD50 powyżej 2000 mg/kg, niezależnie od drogi podania. W badaniach przewlekłych (13-tygodniowych i 12-miesięcznych) stosowano dawki do 32 mg/kg miesięcznie, obserwując charakterystyczne efekty farmakologiczne, takie jak miejscowe zmiany skórne, zanikowe zmiany w narządach rozrodczych oraz wakuolizację komórek wątroby i nerek. Dwuletnie badania rakotwórczości wykazały zwiększoną częstość gruczolaków przysadki u szczurów przy dawkach 0,6–4 mg/dobę, natomiast u myszy przy dawce 60 mg/kg/dobę nie stwierdzono takiego efektu. Ocena genotoksyczności nie wykazała działania mutagennego, a badania reprodukcyjne potwierdziły odwracalność wpływu na płodność, z pełnym powrotem funkcji rozrodczych do 24 tygodni po zakończeniu terapii. Działanie teratogenne nie zostało potwierdzone, choć u królików zaobserwowano embriotoksyczność przy dawkach >0,24 μg/kg.
analog GnRH, badanie in vitro, badanie in vivo, ciałko żółte, działanie embriotoksyczne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, gruczolak przysadki, LD50, Librexa, mutacja chromosomowa, mutacja genetyczna, octan leuproreliny, podwyższony poziom hormonu, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, toksyczność ostra, układ hormonalny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib Accord 200 mg
Pazopanib, będący inhibitorem receptora VEGFR, wykazuje w badaniach przedklinicznych toksyczność wielonarządową, obejmującą zmiany w kościach, zębach, narządach rozrodczych, hematologicznych, nerkach i trzustce, obserwowane u gryzoni przy stężeniach osoczowych niższych niż kliniczne. U młodych szczurów podawanie leku w dawkach ≥ 10 mg/kg/dobę (około 0,1-0,2 klinicznej ekspozycji ocenianej na podstawie AUC) powodowało zahamowanie wzrostu, łamliwość kości i zmiany w zębach, co wskazuje na podwyższone ryzyko działań niepożądanych u dzieci i młodzieży. Dodatkowo, u samic myszy zaobserwowano proliferacyjne zmiany w wątrobie przy dawkach skutkujących 2,5-krotnie większą ekspozycją niż u ludzi. W badaniach toksyczności rozwojowej u szczurów i królików wykazano embriotoksyczność i teratogenność nawet przy ekspozycji ponad 300 razy mniejszej niż u ludzi (AUC), manifestującą się zmniejszeniem płodności, stratami przed- i poimplantacyjnymi, obumarciem zarodków oraz wadami układu krążenia.
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie mutagenne, działanie teratogenne, eozynofilia, farmakokinetyka leku, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, mechanizm działania farmakologiczny, pazopanib, pole pod krzywą AUC, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa leku, proliferacja wątroby, przebudowa zębów, receptor VEGFR, ruchomość plemników, straty przedimplantacyjne, szlak sygnalizacji VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wady układu krążenia, zanik jajnika - Leksykon substancji czynnych
Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksyczności przewlekłej poli(O-2-hydroksyetylo)skrobi (HES 130/0,4) w dawce 9 g/kg mc./dobę (odpowiadającej 90 ml/kg mc./dobę dla Voluven 10%) u szczurów i psów wykazały brak ogólnych objawów zatrucia, jednak ujawniły specyficzne efekty toksyczne związane z obciążeniem nerek i wątroby oraz gromadzeniem substancji w miąższu wątroby. Najniższa dawka toksyczna przekracza 9 g/kg mc./dobę, co stanowi co najmniej 5-krotny margines bezpieczeństwa względem maksymalnych dawek stosowanych klinicznie u ludzi. W badaniach reprodukcyjnych nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów i królików, choć dawki toksyczne (5 g/kg mc.) indukowały letalność zarodków królików oraz opóźnienia rozwojowe i zmniejszenie masy ciała potomstwa u szczurów, przy jednoczesnym przeciążeniu płynami u samic.
4%, badania przedkliniczne, badanie teratogenności, ciałko żółte, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie teratogenne, fetotoksyczność, hydroksyetyloskrobia 130/0, implantacja zarodka, letalne działanie na zarodki, margines bezpieczeństwa, miąższ wątroby, obciążenie nerek, obciążenie wątroby, poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia, przeciążenie płynami, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, układ siateczkowo-śródbłonkowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Norprolac 25 mcg; 50 mcg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chinagolidu wykazały, że dawki letalne (LD50) po podaniu doustnym różnią się w zależności od gatunku: myszy 357 do >500 mg/kg, szczury >500 mg/kg, króliki >150 mg/kg. Toksydność przewlekła u samic szczurów objawiała się zmniejszeniem stężenia cholesterolu oraz odwracalnymi zmianami narządowymi, takimi jak powiększenie jajników, wodomacicze i zapalenie błony śluzowej macicy, co wiązało się z farmakodynamicznym hamowaniem sekrecji prolaktyny i zaburzeniem luteolizy. W badaniach mutagenności chinagolid nie wykazał działania mutagennego in vitro ani in vivo. Długoterminowe badania rakotwórczości u gryzoni ujawniły powstawanie guzów komórek Leydiga u szczurów (już przy dawkach 0,01 mg/kg) oraz guzów mezenchymalnych macicy u myszy, jednak zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego ze względu na różnice międzygatunkowe w regulacji układu endokrynnego.
badanie przedkliniczne, chinagolid, cholesterol, ciałko żółte, dawka letalna, działanie embriotoksyczne, działanie farmakodynamiczne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, guz komórek Leydiga, guz mezenchymalny macicy, hormon luteinizujący, lek dopaminergiczny, luteoliza, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, powiększenie jajnika, prolaktyna, sekrecja prolaktyny, toksyczność ostra i przewlekła, wodomacicze, zapalenie błony śluzowej macicy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Luteina 200 mg
Luteina to preparat zawierający 200 mg progesteronu w formie tabletek dopochwowych, należący do grupy progestagenów (kod ATC: G03DA04). Progesteron w Luteinie jest syntetycznym hormonem identycznym strukturalnie z naturalnym hormonem produkowanym przez ciałko żółte jajnika, łożysko, korę nadnerczy oraz ośrodkowy układ nerwowy. W fizjologii kobiety progesteron jest syntetyzowany z cholesterolu, a jego wydzielanie przez ciałko żółte charakteryzuje się pulsacyjnym rytmem, osiągając maksymalnie około 55 mg/dobę w 20-22 dniu cyklu. Hormon działa poprzez specyficzne receptory w macicy, gruczołach sutkowych i OUN, regulując owulację, przemianę endometrium, hamując nadmierny rozrost błony śluzowej oraz wpływając na nabłonek jajowodów, szyjki macicy i pochwy. W gruczole sutkowym progesteron współdziała z estrogenami, stymulując rozwój pęcherzyków gruczołowych i przygotowując tkanki do laktacji.
- Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel jajnika – Patofizjologia i mechanizm
Torbiele jajnika to struktury wypełnione płynem, powstające w jajniku lub na jego powierzchni, o zróżnicowanej etiologii obejmującej torbiele funkcjonalne (pęcherzykowe, ciałka żółtego, krwotoczne), patologiczne (nowotworowe, dermoidalne, endometrioma) oraz związane z zespołem policystycznych jajników (PCOS) i innymi stanami. Torbiele funkcjonalne powstają w wyniku zaburzeń cyklu miesiączkowego, często ustępują samoistnie, natomiast torbiele nowotworowe mogą mieć charakter łagodny lub złośliwy, z ryzykiem transformacji nowotworowej rosnącym wraz z wiekiem. Endometrioma, zwana czekoladową torbielą, zawiera zmienioną krew i jest powiązana z endometriozą, co może prowadzić do bolesnych objawów i powikłań. Torbiele tekal-luteinowe powstają w wyniku nadmiernej stymulacji hCG i są predysponowane do powikłań takich jak skręcenie czy krwotok. PCOS charakteryzuje się obecnością licznych małych torbieli (2-5 mm) i jest istotną przyczyną niepłodności, związanej z nadmiarem androgenów i zaburzeniami owulacji.
antygen nowotworowy 125, biopsja, chemiczne zapalenie otrzewnej, chemioterapia, ciałko żółte, cykl miesiączkowy, endometrioma, endometrioza, gonadotropina kosmówkowa, guz komórek rozrodczych, hiperstymulacja jajników, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, hormon uwalniający gonadotropinę, pęcherzyk Graafa, pęknięcie torbieli, remisja, skręcenie jajnika, tomografia komputerowa, torbiel ciałka żółtego, torbiel dermoidalna, torbiel jajnika, torbiel nowotworowa, torbiel pęcherzykowa, torsja jajnika, ultrasonografia, zespół policystycznych jajników - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Irprestan 300 mg
Przedkliniczne badania irbesartanu, substancji czynnej leku Irprestan, wykazały brak toksyczności ogólnoustrojowej i narządowej przy dawkach klinicznie istotnych. Wysokie dawki (≥250 mg/kg/dobę u szczurów, ≥100 mg/kg/dobę u makaków) powodowały obniżenie parametrów erytrocytarnych (liczba erytrocytów, hemoglobina, hematokryt). Dawki ≥500 mg/kg/dobę indukowały zmiany zwyrodnieniowe w nerkach, takie jak śródmiąższowe zapalenie, poszerzenie kanalików nerkowych, nacieki z bazofilów oraz wzrost stężeń mocznika i kreatyniny w osoczu, co wiązano z przeciwnadciśnieniowym działaniem leku i zmniejszonym przepływem nerkowym. Rozrost/przerost komórek aparatu przykłębuszkowego obserwowano przy dawkach ≥90 mg/kg/dobę u szczurów i ≥10 mg/kg/dobę u makaków, jednak zmiany te nie mają znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi.
aparat przykłębuszkowy, badanie przedkliniczne, ciałko żółte, działanie przeciwnadciśnieniowe, działanie teratogenne, erytrocyt, hematokryt, hemoglobina, implantacja zarodka, irbesartan, klastogenność, mutagenność, naciek z bazofilów, obrzęk podskórny, parametry czerwonokrwinkowe, poszerzenie kanalików nerkowych, poszerzenie miedniczek nerkowych, przenikanie przez łożysko, rakotwórczość, resorpcja płodu, śródmiąższowe zapalenie nerek, stężenie mocznika i kreatyniny, toksyczność ogólnoustrojowa, wodniak moczowodu, zdolność rozrodcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pazopanib STADA 400 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pazopanibu wykazały wielonarządową toksyczność, szczególnie u młodych osobników, z działaniami niepożądanymi dotyczącymi kości, zębów, nerek, płuc, wątroby i serca. Efekty te pojawiały się przy ekspozycjach już od 0,1 do 0,2 wartości AUC klinicznej u dorosłych ludzi. U samic myszy stwierdzono proliferacyjne zmiany w wątrobie przy dawkach powodujących 2,5-krotnie wyższą ekspozycję niż u ludzi. Pazopanib wykazuje działanie embriotoksyczne i teratogenne u szczurów i królików przy dawkach ponad 300 razy niższych niż kliniczna ekspozycja, powodując m.in. zmniejszenie płodności, wady rozwojowe układu krążenia oraz obumieranie zarodków. U samców szczurów obserwowano zmniejszenie masy jąder i najądrzy oraz obniżenie parametrów nasienia przy dawkach odpowiadających 0,3 klinicznej ekspozycji (AUC).
aberracja chromosomalna, ciałko żółte, działanie teratogenne, genotoksyczność, gruczolak, gruczolak wątroby, gruczolakorak dwunastnicy, obumarcie zarodka, ognisko eozynofilii, potencjał rakotwórczy, proliferacja wątroby, przebudowa zębów, receptor VEGFR, resorpcja zarodka, strata przedimplantacyjna, szlak sygnalizacyjny VEGF, test Amesa, test mikrojądrowy, wada układu krążenia, wytwarzanie plemników, zanik jajnika - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Luttagen 200 mg
Luttagen to preparat zawierający progesteron w dawkach 100 mg lub 200 mg, będący identycznym chemicznie hormonem jak endogenny progesteron produkowany przez ciałko żółte. Jego działanie farmakodynamiczne opiera się na modulacji tkanek docelowych uprzednio uwrażliwionych przez estrogeny, co jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania układu rozrodczego kobiety. Progesteron indukuje transformację endometrium z fazy proliferacyjnej do wydzielniczej, co przygotowuje błonę śluzową macicy do implantacji zarodka oraz zapobiega estrogenozależnemu przerostowi endometrium, zmniejszając ryzyko rozwoju raka endometrium. W tkance piersiowej hormon ten promuje różnicowanie struktur przewodowych i zrazikowych oraz antagonizuje proliferacyjne działanie estradiolu na komórki nabłonkowe i mezenchymalne, co ma znaczenie w regulacji proliferacji gruczołu piersiowego.
ciałko żółte, cykl miesiączkowy, faza proliferacyjna, faza wydzielnicza, gruczoł piersiowy, hormon płciowy, implantacja zarodka, mięśniówka gładka macicy, naturalny progesteron, poronienie, progestagen, progesteron, przedwczesny poród, przerost endometrium, rak endometrium, terapia hormonalna, tkanka docelowa, tkanka gruczołowa, układ rozrodczy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klertis 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sunitynibu wykazały istotne zmiany toksykologiczne w narządach docelowych, takich jak przewód pokarmowy, nadnercza, układ limfatyczny i krwiotwórczy, przy stężeniach osoczowych odpowiadających ekspozycji klinicznej. Obserwowano również działania farmakologiczne, m.in. wydłużenie odstępu QTc, zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory (LVEF) oraz zmiany w macicy i płytce wzrostowej kości, z większością efektów odwracalnych po 2-6 tygodniach od zakończenia terapii. Potencjał genotoksyczny sunitynibu był negatywny w testach mutagenności i klastogenności in vivo, choć in vitro wykazano poliploidię w ludzkich limfocytach. Badania rakotwórczości na modelach zwierzęcych wykazały występowanie nowotworów (m.in. rak żołądka, dwunastnicy, gruczołów Brunnera, guzy chromochłonne) przy dawkach ≥ 0,9 do 7,8-krotnie przekraczających AUC u pacjentów leczonych zalecaną dawką.
atrezja pęcherzyków, badanie toksyczności, ciałko żółte, działanie klastogenne, frakcja wyrzutowa lewej komory, gruczoł Brunnera, guz chromochłonny, kanalik jądrowy, komórka mezangium, krwotok z przewodu pokarmowego, morfologia krwi, mutagenność, nadnercze, najądrze, odstęp QTc, pęcherzyk nasienny, płat przedni przysadki, poliploidia, przewód pokarmowy, rak żołądka, resorpcja zarodka, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, ślinianka, śródbłoniak krwionośny, szpik kostny, tkanka limfoidalna, układ limfatyczny i krwiotwórczy, wada rozwojowa szkieletu, zewnątrzwydzielnicza część trzustki