żywienie pozajelitowe
Żywienie pozajelitowe (inaczej żywienie parenteralne) to forma terapii żywieniowej polegająca na dostarczaniu pacjentowi niezbędnych składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest to metoda stosowana u pacjentów, u których odżywianie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.
Wskazania do żywienia pozajelitowego obejmują: rozległe resekcje jelita cienkiego, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, niewydolność jelit oraz stany przed- i pooperacyjne. Terapia może być prowadzona jako całkowite żywienie pozajelitowe (TPN) lub jako uzupełnienie żywienia dojelitowego.
Mieszaniny do żywienia pozajelitowego zawierają aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy oraz wodę. Mogą być podawane przez dostęp obwodowy (żyły kończyn górnych) lub centralny (najczęściej żyła główna górna), w zależności od przewidywanego czasu terapii i osmolarności preparatu.
Podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, stanu nawodnienia i gospodarki elektrolitowej pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom, takim jak zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne czy zespół ponownego odżywienia. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, jeśli tylko przewód pokarmowy jest sprawny, preferowane jest żywienie dojelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wapnia glukonian – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Wapnia glukonian, stosowany w różnych formach farmaceutycznych, wykazuje zróżnicowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zależny od preparatu, drogi podania oraz dawki. Preparaty parenteralne, takie jak Calcium Gluconate hameln (95 mg/ml) nie wpływają klinicznie na funkcje psychomotoryczne, natomiast Calsiosol (95,5 mg/ml) wykazuje wyraźne działanie uspokajające po podaniu dożylnym, co wymaga od pacjenta powstrzymania się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn przez kilka godzin. Preparaty doustne, np. Multi-Sanostol zawierający 50 mg wapnia glukonianu w 10 ml syropu, nie wpływają na zdolność prowadzenia pojazdów, podobnie jak preparaty do żywienia pozajelitowego (Pediaven NN1), stosowane w populacji pediatrycznej hospitalizowanej, gdzie kwestia ta jest mniej istotna klinicznie.
biodostępność wapnia, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, działanie uspokajające, funkcja psychomotoryczna, hospitalizacja, jon wapnia, kontynuacja leczenia, kwas glukonowy, podanie dożylne, populacja pediatryczna, praktyka kliniczna, preparat doustny, preparat parenteralny, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, suplementacja, wapń glukonian, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych – Przedawkowanie
Triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych o średniej długości łańcucha, stosowane w preparatach do żywienia pozajelitowego (np. Nutriflex Lipid peri, SmofKabiven extra Nitrogen), stanowią ważne źródło energii, jednak ich przedawkowanie może prowadzić do syndromu przeciążenia tłuszczami (fat overload syndrome). Objawy tego zespołu obejmują powiększenie wątroby (hepatomegalia) i śledziony (splenomegalia), stłuszczenie narządów wewnętrznych, zaburzenia laboratoryjne (podwyższone enzymy wątrobowe, hipertriglicerydemia >3 mmol/l, anemia, leukopenia, trombocytopenia) oraz zaburzenia krzepnięcia (wydłużony czas krwawienia, protrombinowy). Klinicznie mogą wystąpić także gorączka, bóle głowy, żołądka, zmęczenie, a wczesne reakcje niepożądane to m.in. zaczerwienienie twarzy, dreszcze, nudności, wymioty, zaburzenia oddychania i wahania ciśnienia krwi. Monitorowanie stężenia triglicerydów w osoczu podczas infuzji jest kluczowe i nie powinno przekraczać 3 mmol/l.
anemia, cyanoza, czas protrombinowy, enzymy wątrobowe, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hepatomegalia, hiperlipidemia, leukopenia, parametry czynności wątroby, reakcja anafilaktyczna, sinica, skaza krwotoczna, splenomegalia, stężenie triglicerydów w osoczu, stłuszczenie narządów, syndrom przeciążenia, triglicerydy nasyconych kwasów tłuszczowych, trombocytopenia, zaburzenia oddychania, zakrzepowe zapalenie żyły, zapalenie żyły, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceftriaxone TZF 2 g
Ceftriaxone TZF, zawierający ceftriakson sodowy, jest stosowany w dawkach dostosowanych do ciężkości zakażenia, rodzaju patogenu, lokalizacji infekcji oraz indywidualnych cech pacjenta, takich jak wiek i funkcja wątroby oraz nerek. U dorosłych i młodzieży o masie ciała ≥50 kg dawki wahają się od 1 do 4 g raz na dobę, z możliwością podawania dwukrotnie przy dawkach >2 g/dobę. Specjalne schematy dawkowania dotyczą m.in. ostrego zapalenia ucha środkowego (1-2 g jednorazowo domięśniowo), profilaktyki przedoperacyjnej (2 g jednorazowo), rzeżączki (500 mg jednorazowo), kiły (0,5-2 g/dobę przez 10-14 dni) oraz rozsianej boreliozy (2 g/dobę przez 14-21 dni). U dzieci dawki są wyliczane wg masy ciała, z maksymalną dawką 4 g/dobę, a u noworodków nie należy przekraczać 50 mg/kg mc./dobę. Ceftriakson jest przeciwwskazany u wcześniaków do 41 tygodnia wieku skorygowanego oraz u noworodków wymagających dożylnego leczenia roztworami zawierającymi wapń ze względu na ryzyko wytrącenia soli wapniowej ceftriaksonu i encefalopatii bilirubinowej.
bakteriemia, borelioza, ceftriakson, dializa, dializa otrzewnowa, encefalopatia bilirubinowa, eradykacja bakterii, hemodializa, kiła, kiła układu nerwowego, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, profilaktyka przedoperacyjna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rzeżączka, schyłkowa niewydolność nerek, szpitalne zapalenie płuc, wcześniak, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie kości i stawów, zakażenie tkanek miękkich, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie wsierdzia, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sód – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
W kontekście stosowania produktów zawierających sód u kobiet w ciąży i karmiących piersią, dane kliniczne są ograniczone, co wymaga indywidualnej oceny bilansu korzyści i ryzyka. Preparaty sodowe, w tym do żywienia pozajelitowego (np. Finomel, Nutriflex, Multimel) oraz produkty do dializy otrzewnowej, mogą być stosowane wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, z uwzględnieniem potencjalnych powikłań, zwłaszcza u pacjentek ze stanem przedrzucawkowym. Monitorowanie stężenia sodu w surowicy jest wskazane podczas porodu, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu oksytocyny. Niektóre preparaty, jak Bocheńska Lecznicza Sól Jodowo-Bromowa, są przeciwwskazane w ciąży. W przypadku produktów radiofarmaceutycznych zawierających sód (Natrii fluoridum (18F) Synektik) stosowanie u kobiet ciężarnych jest zabronione ze względu na ryzyko promieniowania jonizującego, a u karmiących wymaga przerwania laktacji na 12 godzin po podaniu.
acyklowir, bilans korzyści i ryzyka, dializa otrzewnowa, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, fluorek sodu, gospodarka wodno-elektrolitowa, homeostaza wodno-elektrolitowa, leczenie matki, nadciśnienie indukowane ciążą, oksytocyna, pierwiastek śladowy, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, stan przedrzucawkowy, stężenie sodu, suplementacja pierwiastków, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Soluvit N
Soluvit N to preparat witamin rozpuszczalnych w wodzie, zawierający m.in. tiaminę, ryboflawinę, nikotynamid, pirydoksynę, kwas pantotenowy, witaminę C, biotynę (60 μg/fiolka), kwas foliowy oraz cyjanokobalaminę, dostępny w postaci liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji. Produkt musi być rozpuszczony przed podaniem, a roztwór wodny należy chronić przed światłem ze względu na fotowrażliwość witamin, natomiast rozpuszczenie w emulsji tłuszczowej (Intralipid 10% lub 20%) eliminuje konieczność ochrony przed światłem. Po rozpuszczeniu w 10 ml wody roztwór ma osmolalność około 490 mOsm/kg i pH 5,8, co jest istotne przy łączeniu z innymi preparatami do żywienia pozajelitowego. Preparat zawiera metylu parahydroksybenzoesan, który może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych.
badanie funkcji tarczycy, biotyna, choroba Gravesa-Basedowa, cyjanokobalamina, emulsja tłuszczowa, interferencja biotyny, Intralipid, kwas foliowy, kwas pantotenowy, marker sercowy, mieszanina do żywienia pozajelitowego, nikotynamid, parahydroksybenzoesan metylu, pirydoksyna, proszek do sporządzania roztworu, reakcja alergiczna, ryboflawina, Soluvit N, test troponinowy, tiamina, witamina C, witamina rozpuszczalna w wodzie, zaburzenie czynności nerek, zawał mięśnia sercowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
L-leucyna – Wskazania do stosowania
L-leucyna, aminokwas egzogenny z grupy BCAA, pełni kluczową rolę w metabolizmie białek, zwłaszcza w syntezie białek mięśniowych, i jest niezbędna w żywieniu pozajelitowym pacjentów z różnymi stanami klinicznymi. Preparaty takie jak Aminomel 10E (6,24 g L-leucyny/1000 ml), Aminomel 12,5E (7,80 g/1000 ml), Aminosteril N-Hepa 8% (13,09 g/1000 ml), Vamin 18 Electrolyte-Free (7,9 g/1000 ml) oraz Vaminolact (7,0 g/1000 ml) są stosowane w zależności od potrzeb metabolicznych, wieku pacjenta oraz obecności niewydolności wątroby. Wskazania obejmują ciężkie urazy, duże zabiegi operacyjne, ostre i przewlekłe choroby, a także specyficzne stany, takie jak encefalopatia wątrobowa czy ograniczenia w przyjmowaniu płynów. Preparaty te różnią się całkowitą zawartością aminokwasów (od 65,3 g/l do 125 g/l) i są dobierane indywidualnie, uwzględniając funkcję narządów oraz zapotrzebowanie na białko i energię.
5E, aminokwas egzogenny, aminokwasy rozgałęzione, Aminomel 10E, Aminomel 12, Aminosteril N-Hepa 8%, encefalopatia wątrobowa, funkcja narządów, katabolizm białek mięśniowych, L-leucyna, niewydolność wątroby, preparat pediatryczny, proces anaboliczny, protokół żywienia pozajelitowego, roztwór węglowodanów, synteza białek mięśniowych, terapia żywieniowa, uraz mnogi, Vamin 18 Electrolyte-Free, Vaminolact, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aminomel 10 E –
Produkt leczniczy Aminomel 10E/12,5E to roztwór aminokwasów wzbogacony elektrolitami, przeznaczony do żywienia pozajelitowego. Zawiera aminokwasy endogenne i egzogenne, takie jak L-izoleucyna, L-leucyna, L-lizyna, L-metionina, L-fenyloalanina, L-treonina, L-tryptofan, L-walina, L-arginina, L-histydyna, L-alanina, kwas L-glutaminowy, glicyna, L-prolina, L-ornityna, kwas L-asparaginowy, L-seryna, cysteina oraz tyrozyna (w postaci N-acetylowej). Całkowita zawartość azotu aminokwasowego wynosi 15,6 g/l dla Aminomel 10E oraz 19,5 g/l dla Aminomel 12,5E. Preparat zawiera również zrównoważony układ elektrolitów (Na⁺, K⁺, Ca²⁺, Mg²⁺, Cl⁻, octany, jabłczany) dobrany do utrzymania bilansu jonowego podczas terapii. Osmolarność roztworów wynosi odpowiednio 1145 mOsm/l (Aminomel 10E) i 1430 mOsm/l (Aminomel 12,5E), co klasyfikuje je jako hipertoniczne, a pH mieści się w zakresie 6,0-6,3, co sprzyja stabilności aminokwasów i minimalizuje ryzyko podrażnień naczyń.
alanina, aminokwasy egzogenne, aminokwasy endogenne, aminokwasy z elektrolitami, arginina, fenyloalanina, histydyna, izoleucyna, jon chlorkowy, jon magnezu, jon potasu, jon sodu, jon wapnia, katabolizm białek, kwas asparaginowy, kwas glutaminowy, leucyna, lizyna, metionina, N-acetylotyrozyna, powikłania septyczne, reakcja gorączkowa, roztwór hipertoniczny, seryna, stan kataboliczny, treonina, tryptofan, walina, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vitalipid N Infant –
Vitalipid N Infant to sterylny koncentrat do sporządzania emulsji do infuzji, zawierający witaminy rozpuszczalne w tłuszczach (A, D₂, E, K₁) w postaci emulsji typu olej w wodzie. Preparat charakteryzuje się osmolalnością około 300 mOsm/kg i pH około 8, co zapewnia stabilność emulsji oraz kontrolowane uwalnianie witamin do krwiobiegu. Zawartość witamin w 1 ml emulsji wynosi: witamina A (retinolu palmitynian) 135,3 μg (69 μg aktywności, 230 IU), witamina D (ergokalcyferol) 1,0 μg (40 IU), witamina E (all-rac-α-tokoferol) 0,64 mg (0,7 IU) oraz witamina K (fitomenadion) 20 μg. Po podaniu dożylnym farmakokinetyka witamin jest zbliżona do procesów zachodzących po podaniu doustnym, co oznacza fizjologiczną dystrybucję, metabolizm i eliminację.
alfa-tokoferol, biodostępność, droga dożylna, emulsja do infuzji, emulsja olej w wodzie, ergokalcyferol, farmakokinetyka witamin, fitomenadion, lipoproteiny osocza, osmolalność, retynolu palmitynian, witamina A, witamina D, witamina E, witamina K, witamina lipofilna, witamina rozpuszczalna w tłuszczach, żywienie pozajelitowe - Leksykon chorób i schorzeń
Gastropareza – Leczenie
Gastropareza to przewlekłe zaburzenie motoryki żołądka charakteryzujące się opóźnionym opróżnianiem bez mechanicznej przeszkody. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikacje dietetyczne (4-6 małych posiłków dziennie, ograniczenie tłuszczów i nierozpuszczalnego błonnika, zwiększenie płynów), kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą (częstsze i dostosowane podawanie insuliny, w tym pompa insulinowa u cukrzycy typu 1), farmakoterapię z zastosowaniem leków prokinetycznych (metoklopramid, domperidon, erytromycyna 250 mg 3x/d przez 1-2 tygodnie) oraz leków przeciwwymiotnych i neuromodulujących. Metoklopramid jest jedynym lekiem zatwierdzonym przez FDA, jednak jego długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych neurologicznych. Domperidon, choć skuteczny i bez efektów neurologicznych, nie jest zatwierdzony przez FDA i może wydłużać odstęp QTc. W terapii uwzględnia się także konsultacje dietetyczne i stopniowe podejście terapeutyczne.
akupunktura, bypass żołądkowy, domperidon, dyspepsja czynnościowa, elektrostymulacja żołądka, erytromycyna, G-POEM, gastropareza, gastropareza cukrzycowa, jejunostomia, lek prokinetyczny, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek przeciwwymiotny, metoklopramid, mirtazapina, modyfikacja diety, nagła śmierć sercowa, nudności i wymioty, ondansetron, opóźnione opróżnianie żołądka, pompa insulinowa, późna dyskineza, pyloroplastyka, receptor dopaminowy, toksyna botulinowa, żywienie enteralne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Ceftriaxon-MIP i.v./i.m 1 g 1 g
Ceftriaxon-MIP to antybiotyk z grupy cefalosporyn III generacji, dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, w dawkach 1 g (ceftriakson sodowy 1,193 g, zawartość sodu 83 mg/3,6 mmol) oraz 2 g (ceftriakson sodowy 2,386 g, zawartość sodu 166 mg/7,2 mmol). Preparat nie zawiera substancji pomocniczych, a roztwory po przygotowaniu mają charakterystyczne żółtawe zabarwienie, które nie wpływa na skuteczność ani tolerancję leku. Ceftriaxon-MIP można podawać dożylnie (infuzja co najmniej 30 minut lub bezpośrednie wstrzyknięcie dożylne dla dawki 1 g) oraz domięśniowo (1 g rozpuszczone w 3,5 ml 1% roztworu chlorowodorku lidokainy, dawki powyżej 1 g należy podzielić na więcej niż jedno miejsce podania). Do rozpuszczania stosuje się wyłącznie płyny infuzyjne bez wapnia, takie jak woda do wstrzykiwań, roztwory chlorku sodu, glukozy, dekstranu czy skrobi hydroksyetylowanej.
amsakryna, antybiotyk aminoglikozydowy, aseptyka, cefalosporyna III generacji, ceftriakson, chlorowodorek lidokainy, działanie przeciwbakteryjne, flukonazol, infuzja dożylna, korek bromobutylowy, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, roztwór dekstranu, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera, skrobia hydroksyetylowana, substancja czynna, wankomycyna, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Kwas octowy – Właściwości farmakodynamiczne
Kwas octowy, obecny w różnych preparatach leczniczych, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakodynamiczne zależne od stężenia, postaci farmaceutycznej oraz współwystępujących substancji. W roztworze do żywienia pozajelitowego Aminomix 1 Novum, zawierającym 4,50 g kwasu octowego lodowatego na 1000 ml (75 mmol/l jonów octanowych), pełni on funkcję buforującą, wspomagając utrzymanie równowagi kwasowo-zasadowej poprzez metabolizm jonów octanowych do wodorowęglanów. Zdolność zobojętniania roztworu wynosi 18,0-33,0 mmol NaOH/l, a pH po zmieszaniu utrzymuje się w zakresie 5,5-6,0, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa infuzji dożylnej. W preparatach dermatologicznych Artemisol (2-3,2% kwasu octowego) i Delacet (4% kwasu octowego 80%) kwas octowy wykazuje działanie przeciwbakteryjne i antyseptyczne, wspomagane obecnością etanolu (60-65% v/v), choć brak jest szczegółowych badań farmakologicznych tych preparatów.
azotan cynku, cytotoksyczność, denaturacja białek, działanie antyseptyczne, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, działanie cytotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, efekt kaustyczny, infuzja dożylna, jon octanowy, kwas azotowy, kwas karboksylowy, kwas octowy lodowaty, kwas szczawiowy, martwica tkanek, nabłonek płaski, nadżerka szyjki macicy, nalewka piołunowo-wrotyczowa, preparat dermatologiczny, równowaga kwasowo-zasadowa, szyjka macicy, zdolność zobojętniania, zrąb podnabłonkowy, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Molibden – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Molibden, jako pierwiastek śladowy niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, jest stosowany w żywieniu pozajelitowym oraz suplementacji pierwiastków śladowych w formie związków takich jak sodu molibdenian dwuwodny (np. Addamel N: 4,85 μg/ml, 0,02 μmol/ml; Nutryelt: 42,93 mg/l, 0,21 μmol/10 ml) oraz molibdenian amonu czterowodny (Pediaven G20: 0,09 mg/1000 ml, 50 μg). Dawki molibdenu w tych produktach są starannie dobrane i mieszczą się w zakresie zapotrzebowania fizjologicznego, co minimalizuje ryzyko toksyczności. Produkty takie jak Supliven i Tracutil również zawierają molibden w niskich stężeniach (odpowiednio 4,85 μg/ml i 2,42 μg/ml), a ich stosowanie kliniczne jest uznawane za bezpieczne, szczególnie w kontekście terapii zastępczej.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, działanie toksyczne, mieszanina odżywcza, molibdenian amonu czterowodny, ocena bezpieczeństwa, pierwiastek śladowy, roztwór pierwiastków śladowych, ryzyko toksykologiczne, sodu molibdenian dwuwodny, suplementacja pierwiastków śladowych, terapia zastępcza, wstrzyknięcie dożylne, zapotrzebowanie fizjologiczne, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Sodu selenin – Działania niepożądane
Sód selenin, jako składnik preparatu Peditrace stosowanego w żywieniu pozajelitowym, pełni istotną rolę w uzupełnianiu selenu, pierwiastka śladowego niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Dotychczasowe dane kliniczne nie wskazują na specyficzne działania niepożądane bezpośrednio związane z sodu seleninem podawanym w zalecanych dawkach terapeutycznych. Niemniej jednak, obserwowano przypadki zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych po dożylnym podaniu roztworów glukozy zawierających Peditrace, choć nie można jednoznacznie przypisać tych zdarzeń obecności sodu seleninu. Reakcje alergiczne na sodu selenin nie zostały odnotowane, w przeciwieństwie do jodu obecnego w preparacie, który może wywoływać reakcje alergiczne po podaniu miejscowym, ale nie dożylnym. Teoretyczne ryzyko przedawkowania lub kumulacji selenu istnieje przy długotrwałym stosowaniu lub przekroczeniu dawek, jednak w praktyce klinicznej nie odnotowano takich przypadków.
dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, farmakowigilancja, kumulacja selenu, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, podanie parenteralne, potas jodek, praktyka kliniczna, preparat Peditrace, proces fizjologiczny, reakcja alergiczna, stężenie selenu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych, żyła obwodowa, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Soluvit N –
Soluvit N to preparat w formie liofilizowanego proszku do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający kompleks witamin rozpuszczalnych w wodzie, przeznaczony do uzupełniania niedoborów witamin u pacjentów poddawanych żywieniu pozajelitowemu. Preparat jest wskazany zarówno dla pacjentów dorosłych, jak i pediatrycznych, wymagających suplementacji witamin podczas całkowitego lub długotrwałego żywienia pozajelitowego, zwłaszcza w stanach przewlekłego niedożywienia, okresie okołooperacyjnym, zaburzeniach wchłaniania oraz zwiększonego zapotrzebowania metabolicznego. Zawartość witamin w jednej fiolce obejmuje m.in. 2,5 mg tiaminy (witamina B1), 3,6 mg ryboflawiny (witamina B2), 40 mg nikotynamidu, 4,0 mg pirydoksyny (witamina B6), 15,0 mg kwasu pantotenowego, 100 mg witaminy C, 60 μg biotyny, 0,40 mg kwasu foliowego oraz 5,0 μg witaminy B12, co odpowiada średniemu dobowemu zapotrzebowaniu podczas terapii pozajelitowej.
biotyna, całkowite żywienie pozajelitowe, cyjanokobalamina, długotrwałe żywienie pozajelitowe, hiperkatabolizm, kwas foliowy, kwas pantotenowy, nikotynamid, okres okołooperacyjny, pirydoksyny chlorowodorek, przewlekłe niedożywienie, ryboflawiny sodu fosforan, sodu askorbinian, sodu pantotenian, Soluvit N, tiaminy azotan, witamina B1, witamina B12, witamina B2, witamina B6, witamina C, witaminy rozpuszczalne w wodzie, zaburzenie wchłaniania, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Acetylotyrozyna – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Acetylotyrozyna jest aminokwasem obecnym w preparacie do żywienia pozajelitowego Aminoplasmal Hepa 10%, w stężeniu 0,70 g na 1000 ml roztworu, co odpowiada ilości tyrozyny dostarczanej pacjentowi podczas infuzji dożylnej. Preparat ten stosowany jest wyłącznie w warunkach szpitalnych, u pacjentów hospitalizowanych, wymagających żywienia pozajelitowego. Z uwagi na specyfikę podawania (infuzja dożylna) oraz stan kliniczny pacjentów, acetylotyrozyna nie wykazuje wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Charakterystyka Produktu Leczniczego (ChPL) dla Aminoplasmal Hepa 10% w punkcie 4.7 jednoznacznie określa tę kwestię jako „Nie dotyczy”.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Peditrace –
Produkt leczniczy Peditrace jest koncentratem do sporządzania roztworu do infuzji zawierającym pierwiastki śladowe: cynk (250 μg, 3,82 μmol), miedź (20 μg, 0,315 μmol), mangan (1 μg, 18,2 nmol), selen (2 μg, 25,3 nmol), fluor (57 μg, 3,00 μmol) oraz jod (1 μg, 7,88 nmol) w 1 ml. Preparat charakteryzuje się osmolalnością 38 mOsm/kg wody oraz pH 2,0. Informacja dotycząca wpływu na płodność, ciążę i laktację jest określona jako „nie dotyczy”, co oznacza, że Peditrace nie jest wskazany do stosowania u kobiet w ciąży, planujących ciążę lub karmiących piersią, a jego zastosowanie dotyczy głównie specjalistycznego żywienia pozajelitowego w warunkach szpitalnych, zwykle u pacjentów, dla których kwestie reprodukcyjne nie mają zastosowania.