żywienie pozajelitowe
Żywienie pozajelitowe (inaczej żywienie parenteralne) to forma terapii żywieniowej polegająca na dostarczaniu pacjentowi niezbędnych składników odżywczych bezpośrednio do układu krwionośnego, z pominięciem przewodu pokarmowego. Jest to metoda stosowana u pacjentów, u których odżywianie drogą przewodu pokarmowego jest niemożliwe, niewystarczające lub przeciwwskazane.
Wskazania do żywienia pozajelitowego obejmują: rozległe resekcje jelita cienkiego, niedrożność przewodu pokarmowego, ciężkie zapalenie trzustki, zespół krótkiego jelita, niewydolność jelit oraz stany przed- i pooperacyjne. Terapia może być prowadzona jako całkowite żywienie pozajelitowe (TPN) lub jako uzupełnienie żywienia dojelitowego.
Mieszaniny do żywienia pozajelitowego zawierają aminokwasy, glukozę, emulsje tłuszczowe, elektrolity, pierwiastki śladowe, witaminy oraz wodę. Mogą być podawane przez dostęp obwodowy (żyły kończyn górnych) lub centralny (najczęściej żyła główna górna), w zależności od przewidywanego czasu terapii i osmolarności preparatu.
Podczas prowadzenia żywienia pozajelitowego kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, stanu nawodnienia i gospodarki elektrolitowej pacjenta oraz zapobieganie powikłaniom, takim jak zakażenia odcewnikowe, zaburzenia metaboliczne czy zespół ponownego odżywienia. Zgodnie z aktualnymi wytycznymi, jeśli tylko przewód pokarmowy jest sprawny, preferowane jest żywienie dojelitowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Aminoplasmal B. Braun 10% E
Produkt leczniczy Aminoplasmal B.Braun 10% E, stosowany w żywieniu pozajelitowym, może wywoływać działania niepożądane zarówno związane z samym preparatem, jak i z procedurą infuzji. Reakcje alergiczne o nieznanej częstości występowania mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się nudności, wymioty, ból głowy, dreszcze oraz gorączkę, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i mogą wymagać dostosowania dawki lub szybkości podawania infuzji. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia.
Aminoplasmal, ból głowy, dreszcze, działanie niepożądane, gorączka, infuzja dożylna, nudności, parametry laboratoryjne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, terapia żywieniowa, układ immunologiczny, wymioty, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia żołądka, zakażenie cewnika, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Potas – Dawkowanie i sposób podawania
Potas jest kluczowym elektrolitem niezbędnym do prawidłowego funkcjonowania mięśnia sercowego, mięśni szkieletowych oraz przewodzenia nerwowego. Dawkowanie preparatów potasu powinno być indywidualnie dostosowane, uwzględniając stan kliniczny pacjenta, funkcję nerek oraz wyniki badań laboratoryjnych. Preparaty doustne dostępne są w formie tabletek (w tym o przedłużonym uwalnianiu, np. Kalipoz Prolongatum zawierający 391 mg jonów potasu/tabletkę), syropów (np. Kalium Polfarmex 782 mg/10 ml) oraz granulatów musujących (np. Kalium effervescens bezcukrowy 782 mg/saszetkę). Dawkowanie u dorosłych w przypadku nieznacznej hipokaliemii wynosi 10-20 mEq/dobę (1-2 tabletki Kalipoz Prolongatum), a w przypadku znacznej hipokaliemii 20-60 mEq/dobę (2-6 tabletek). U dzieci poniżej 12 lat większość preparatów doustnych nie jest zalecana. Preparaty do żywienia pozajelitowego zawierają potas w zakresie od 24 mmol do 75 mmol w zależności od objętości roztworu (np. Olimel N5E 1500 ml zawiera 45 mmol potasu). W dializie stężenie potasu w roztworze Biphozyl wynosi 14,2 mmol/l.
antagonista aldosteronu, antagonista receptora angiotensyny II, błona śluzowa przewodu pokarmowego, chlorek potasu, dializa, diuretyk, emulsja do infuzji, funkcja nerek, hiperkaliemia, hipokaliemia, inhibitor ACE, jon potasu, kortykosteroid, lek moczopędny, mięsień sercowy, mięsień szkieletowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, preparat o przedłużonym uwalnianiu, preparat potasu, stężenie potasu w surowicy, transmisja nerwowa, wodoroasparaginian, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Magnezu siarczan – Przedawkowanie
Siarczan magnezu, obecny w preparatach do żywienia pozajelitowego (Kabiven, SmofKabiven i ich odmiany) w dawkach od 0,26 g do 4,9 g w zależności od produktu, jest kluczowym elektrolitem, którego przedawkowanie może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych i kardiologicznych. Objawy toksyczności magnezu obejmują nudności, osłabienie mięśniowe (przy stężeniu Mg > 3-4 mmol/l), hiporefleksję (> 4-5 mmol/l), zaburzenia mowy, hipotensję (> 5-6 mmol/l), bradykardię (> 6-7 mmol/l), zaburzenia przewodnictwa serca (> 7-8 mmol/l), depresję oddechową (> 8-10 mmol/l), aż do zatrzymania oddychania (> 12-15 mmol/l) i krążenia (> 15 mmol/l). Czynniki ryzyka to niewydolność nerek, zaburzenia elektrolitowe, stosowanie leków wpływających na gospodarkę magnezową, podeszły wiek, odwodnienie oraz zbyt szybka infuzja preparatów.
aminoglikozyd, asystolia, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja oddechowa, diuretyk oszczędzający potas, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, glukonian wapnia, gospodarka elektrolitowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperosmolalność, hipokalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, hiporefleksja, hipotensja, inhibitor pompy protonowej, kwasica ketonowa, niewydolność nerek, odwodnienie osmotyczne, ośrodkowy układ nerwowy, przewodnienie, siarczan magnezu, stan hiperosmolarny, wstrząs, zaburzenia przewodnictwa serca, zaburzenia świadomości, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie oddychania, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Tokoferol – Wskazania do stosowania
Tokoferol (witamina E) jest silnym antyoksydantem stosowanym przede wszystkim w profilaktyce i leczeniu niedoborów witaminy E, które mogą wynikać z długotrwałych zaburzeń odżywiania czy zaburzeń metabolizmu. Wskazania kliniczne obejmują schorzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak miażdżyca (hamowanie oksydacji LDL), choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze oraz zakrzepowe zapalenie żył. Ponadto tokoferol jest zalecany w chorobach związanych ze stresem oksydacyjnym, w tym nowotworach, retinopatii miażdżycowej i nadciśnieniowej, niedokrwistości hemolitycznej, cukrzycy oraz kolagenozach. W geriatria i okulistyce witamina E wspomaga leczenie kserofalmii, ślepoty zmierzchowej i niedowidzenia zmierzchowego. Preparaty dostępne na rynku zawierają różne dawki tokoferolu, np. Tokovit E 100 (100 j.m. RRR-α-Tokoferolu), Tokovit E 400 (400 j.m. RRR-α-Tokoferolu) oraz MBE (200 mg all-rac-α-Tokoferylu octanu), co pozwala na dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
alfa-tokoferol, choroba niedokrwienna serca, choroba nowotworowa, cukrzyca, kolagenoza, lipoproteiny niskiej gęstości, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niedowidzenie zmierzchowe, octan alfa-tokoferylu, retinopatia miażdżycowa, retinopatia nadciśnieniowa, rogowacenie naskórka, ślepota zmierzchowa, stres oksydacyjny, tokoferol, witamina E, właściwości antyoksydacyjne, wolne rodniki, zaburzenia gruczołów płciowych, zaburzenia przemiany materii, zakrzepowe zapalenie żył, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nutryelt Pediatric –
NUTRYELT PEDIATRIC to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, zawierający pierwiastki śladowe (cynk, miedź, mangan, jod, selen) w precyzyjnych stężeniach, dostosowany do potrzeb pediatrycznych w żywieniu pozajelitowym. Produkt dostępny jest w ampułkach 10 ml, gdzie 1 ml zawiera m.in. 100 μg cynku, 20 μg miedzi, 0,5 μg manganu, 1 μg jodu oraz 2 μg selenu. Dawkowanie zależy od masy ciała: dla dzieci ≤ 20 kg zaleca się 1 ml/kg/dobę (maksymalnie 20 ml), a dla dzieci > 20 kg stałą dawkę 20 ml/dobę. W przypadku wcześniaków konieczna jest dodatkowa suplementacja cynkiem do 450-500 μg/kg/dobę, a przy żywieniu pozajelitowym trwającym ponad 3 tygodnie – suplementacja żelazem, a powyżej 4 tygodni – molibdenem. Produkt wymaga rozcieńczenia przed podaniem dożylnym, a dawkowanie powinno być regularnie dostosowywane do aktualnej masy ciała pacjenta.
charakterystyka produktu leczniczego, długotrwałe żywienie pozajelitowe, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, mikroelement, molibden, niezgodność farmaceutyczna, osmolalność, osmolarność roztworu, pierwiastek śladowy, podanie dożylne, rozcieńczenie leku, roztwór do wstrzykiwań, suplementacja cynku, wcześniak, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Fitomenadion – Dawkowanie i sposób podawania
Fitomenadion (witamina K1) jest stosowany w różnych dawkach i postaciach farmaceutycznych, dostosowanych do wskazań klinicznych oraz wieku pacjenta. W przypadku ciężkich krwawień, szczególnie po przedawkowaniu leków przeciwzakrzepowych, zaleca się podanie dożylne fitomenadionu w dawce 10-20 mg (maksymalnie 40 mg/dobę) z monitorowaniem czasu protrombinowego po 3 godzinach i ewentualnym powtórzeniem dawki. W mniej nasilonych krwawieniach preferowane jest podanie doustne lub domięśniowe w dawce 10-20 mg. W żywieniu pozajelitowym u dorosłych i dzieci powyżej 11 lat stosuje się preparaty Viantan (0,15 mg/dobę) lub Vitalipid N Adult (10 ml zawierające 0,15 mg fitomenadionu). U wcześniaków i noworodków o masie ciała <2,5 kg dawka Vitalipid N Infant wynosi 0,08 mg/kg mc./dobę (4 ml/kg mc./dobę), a u dzieci >2,5 kg 10 ml/dobę (0,2 mg/dobę). Osoby w podeszłym wieku wymagają stosowania najmniejszych skutecznych dawek ze względu na zwiększoną wrażliwość, a pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby i nerek powinni mieć indywidualnie dostosowane dawkowanie na podstawie monitorowania stężenia witaminy K w osoczu.
celiakia, ciężkie krwawienie, czas protrombinowy, emulsja do infuzji, fitomenadion, infuzja dożylna, koncentrat czynników krzepnięcia, lek przeciwzakrzepowy, mukowiscydoza, niedożywienie, niska urodzeniowa masa ciała, roztwór do wstrzykiwań, stężenie witamin w osoczu, suplementacja witaminowa, wcześniak, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, zarośnięcie przewodu żółciowego, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Selenu dwutlenek – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Preparat do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1 zawiera selen dwutlenek w ilości 6,7 µg na 250 ml roztworu (0,03 mg/1000 ml), co odpowiada wartości odżywczej selenu 4,8 µg/250 ml oraz 19 µg/1000 ml. W charakterystyce produktu leczniczego (ChPL) brak jest szczegółowych danych dotyczących wpływu selenu dwutlenku na płodność, ciążę i laktację, a punkt 4.6 opisuje tę kwestię jako „Nie dotyczy”. Może to oznaczać, że preparat nie jest przeznaczony do stosowania u kobiet w ciąży i karmiących piersią, bądź że brak jest wystarczających danych klinicznych potwierdzających bezpieczeństwo w tych populacjach. Pediaven NN1 zawiera również inne składniki odżywcze, takie jak glukoza (25 g/250 ml), aminokwasy (3,75 g/250 ml) oraz azot całkowity (0,54 g/250 ml), co należy uwzględnić przy ocenie całkowitego wpływu preparatu.
- Leksykon substancji czynnych
Magnezu chlorek sześciowodny – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Chlorek magnezu sześciowodny jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, w tym roztworów do dializy otrzewnowej, hemofiltracji oraz żywienia pozajelitowego, gdzie zapewnia odpowiednie stężenie jonów magnezu (np. 0,1017 g/l w roztworach balance i bicaVera, 0,51 g/1000 ml w Duosol, 0,30 g/1000 ml w Venolyte). Stosowanie wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z hipermagnezemią, niewydolnością nerek, miastenią oraz u osób leczonych lekami blokującymi przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, ze względu na ryzyko kumulacji magnezu i nasilenia działań niepożądanych, takich jak osłabienie mięśniowe, bradykardia, arytmie, depresja OUN czy zatrzymanie akcji serca. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia magnezu w surowicy, równowagi elektrolitowej (Na, K, Ca, fosforany), kwasowo-zasadowej, czynności nerek (kreatynina, mocznik) oraz bilansu płynów. W przypadku hipermagnezemii należy przerwać podawanie i rozważyć leczenie wapniem oraz hemodializę.
acetylocholina, arytmia, blokery kanału wapniowego, bradykardia, chlorek magnezu sześciowodny, cholestaza, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dializa otrzewnowa, glikozydy naparstnicy, glikozydy nasercowe, hemofiltracja, hipermagnezemia, kamica pęcherzyka żółciowego, leki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, leki przeciwarytmiczne, marskość wątroby, miastenia, nerki wielotorbielowate, niewydolność nerek, osady w naczyniach płucnych, osmolarność surowicy, otorbiające stwardnienie otrzewnej, powikłania wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rekuraryzacja, równowaga kwasowo-zasadowa, rzucawka, stan przedrzucawkowy, stłuszczenie wątroby, zator powietrzny, zespół ponownego odżywiania, zwłóknienie wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Numeta G13%E Preterm –
Produkt leczniczy NUMETA G13%E Preterm, stosowany w żywieniu pozajelitowym wcześniaków, jest dostępny w formie trójkomorowego worka o objętości 300 ml, zawierającego 9,4 g aminokwasów, 40 g glukozy oraz 7,5 g lipidów, co odpowiada łącznej wartości energetycznej 273 kcal, z czego 28% (75 kcal) pochodzi z lipidów. Alternatywnie, w przypadku przeciwwskazań do podawania lipidów, możliwe jest użycie aktywowanego worka dwukomorowego o objętości 240 ml i wartości energetycznej 198 kcal, zawierającego jedynie aminokwasy i glukozę. Składniki emulsji lipidowej to głównie oczyszczony olej z oliwek (około 80%) oraz olej sojowy (około 20%).
- Leksykon substancji czynnych
Asparagina – Wskazania do stosowania
Asparagina pełni kluczową rolę w farmakoterapii specjalistycznej, występując zarówno jako aminokwas w preparatach do żywienia pozajelitowego, jak i w formie enzymu L-asparaginazy (kryzantaspazy) stosowanej w onkohematologii. L-asparaginaza, szczególnie w postaci Crisantaspase Porton Biopharma (10 000 IU), jest integralnym elementem wielolekowych schematów leczenia ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL), zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na asparaginazę pochodzącą z E. coli lub jej pegylowaną formę. Enzym ten katalizuje hydrolizę L-asparaginy, niezbędnej dla komórek nowotworowych, które nie syntetyzują jej endogennie, co prowadzi do ich selektywnej eliminacji. Jednostka aktywności asparaginazy definiowana jest jako ilość enzymu hydrolizująca 1 μmol L-asparaginy na minutę w pH 8,6 i 37°C.
aminokwasy aromatyczne, aminokwasy rozgałęzione, chemioterapeutyk, cicha inaktywacja, degradacja enzymatyczna, encefalopatia wątrobowa, kryzantaspaza, L-asparagina, L-asparaginaza, leczenie onkohematologiczne, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra niewydolność wątroby, pegylowana asparaginaza, podostra niewydolność wątroby, schemat wielolekowy, terapia skojarzona, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Seryma – Przedawkowanie
Przedawkowanie roztworów aminokwasów i preparatów do żywienia pozajelitowego zawierających serymę może prowadzić do szerokiego spektrum objawów klinicznych, zależnych od dawki i szybkości infuzji. Najczęstsze symptomy to nudności, wymioty, dreszcze, ból głowy, uderzenia gorąca oraz hiperhydroza. W przypadku preparatu Aminoplasmal B.Braun 10% E dodatkowo obserwuje się utratę aminokwasów przez nerki, co skutkuje zaburzeniem równowagi azotowej. Poważniejsze przedawkowanie może wywołać hiperwolemię i kwasicę, które bez odpowiedniego leczenia mogą prowadzić do zagrażających życiu stanów. Specyficzne zaburzenia metaboliczne obejmują hiperglikemię, cukromocz i zespół hiperosmolarny przy przekroczeniu klirensu metabolicznego glukozy, a także zespół przeciążenia tłuszczami w wyniku nadmiernej podaży emulsji tłuszczowej.
chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, ciśnienie śródczaszkowe, cukromocz, emulsja tłuszczowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodiafiltracja, hemodializa, hemofiltracja, hiperglikemia, hiperhydroza, hiperwolemia, kwasica, osmolarność osocza, próg nerkowy dla glukozy, reabsorpcja cewkowa, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór aminokwasów, suplementacja insuliny, technika nerkozastępcza, zaburzenia elektrolitowe, zespół hiperosmolarny, zespół przeciążenia tłuszczami, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Miedź – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Miedź, jako mikroelement obecny w różnych preparatach leczniczych, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w dawkach terapeutycznych. Analiza charakterystyk produktów takich jak Elevit PRONATAL (2,51 mg miedzi siarczanu bezwodnego), Revalid (0,5 mg miedzi w formie chelatu), Addamel N (0,34 mg miedzi(II) chlorku dwuwodnego, 2 μmol Cu), Supliven (0,10 mg miedzi(II) chlorku dwuwodnego/ml, 0,60 μmol Cu) oraz Tracutil (204,6 μg miedzi(II) chlorku dwuwodnego/ml, 12 μmol na ampułkę) potwierdza brak lub nieistotny wpływ na funkcje psychomotoryczne niezbędne do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Podobnie preparaty do żywienia pozajelitowego, takie jak Nutryelt Pediatric (1428 μg miedzi glukonianu, 3,15 μmol Cu) i Peditrace Novum (0,630 μmol Cu/ml, 40 μg), nie odnoszą się do tej kwestii ze względu na grupę docelową – pacjentów pediatrycznych, którzy nie prowadzą pojazdów.
charakterystyka produktu leczniczego, chelat miedzi, chlorek miedzi, dawka terapeutyczna, glukonian miedzi, koncentrat do roztworów, mikroelement, pierwiastek śladowy, preparat radiofarmaceutyczny, roztwór do infuzji, siarczan miedzi, składnik aktywny, stan kliniczny, substancja pomocnicza, suplementacja miedzi, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – SmofKabiven Nutribase –
SmofKabiven Nutribase, stosowany w żywieniu pozajelitowym, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które dotyczą wielu układów organizmu. Najczęściej obserwuje się tachykardię, duszność, brak łaknienia, nudności, wymioty oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Zaburzenia naczyniowe obejmują zarówno niedociśnienie, jak i nadciśnienie tętnicze. Objawy ogólne to m.in. nieznaczne podwyższenie temperatury ciała, dreszcze, zawroty i ból głowy, a także reakcje nadwrażliwości, takie jak reakcje anafilaktyczne, wysypka czy pokrzywka. W przypadku wystąpienia powyższych działań niepożądanych zaleca się przerwanie infuzji lub zmniejszenie dawki leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu przedawkowania tłuszczu (fat overload syndrome), który może wystąpić przy ciężkiej hipertriglicerydemii lub nagłej zmianie stanu klinicznego pacjenta i objawia się m.in. hiperlipidemią, gorączką, powiększeniem wątroby i śledziony, anemią, leukopenią, trombocytopenią, zaburzeniami krzepnięcia, hemolizą oraz śpiączką. Objawy te ustępują zwykle po przerwaniu infuzji tłuszczów.
anemia, dreszcz, duszność, enzym wątrobowy, hemoliza, hepatomegalia, hiperglikemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, leukopenia, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, nudność, pokrzywka, przedawkowanie aminokwasów, reakcja anafilaktyczna, retikulocytoza, sinica, śpiączka, splenomegalia, tachykardia, trombocytopenia, wymioty, zaburzenia krzepnięcia, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – SmofKabiven EF
SmofKabiven EF, będący złożonym preparatem do żywienia pozajelitowego zawierającym aminokwasy, glukozę oraz emulsję tłuszczową (olej sojowy, triglicerydy średniołańcuchowe, olej z oliwek i olej rybny), wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wybranymi lekami. Insulina może wpływać na aktywność lipazy, jednak kliniczne znaczenie tej interakcji jest niskie i zwykle nie wymaga modyfikacji dawkowania. Heparyna w dawkach terapeutycznych indukuje przejściowe uwalnianie lipazy lipoproteinowej, co skutkuje początkowym wzrostem lipolizy osoczowej, a następnie przejściowym obniżeniem klirensu triglicerydów, dlatego zaleca się monitorowanie stężenia triglicerydów, zwłaszcza na początku terapii. Olej sojowy zawiera witaminę K1, jednak jej stężenie jest zbyt niskie, aby istotnie wpływać na działanie pochodnych kumaryny; mimo to wskazane jest rutynowe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów na antykoagulantach. Spożycie alkoholu etylowego podczas terapii SmofKabiven EF jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zaburzeń metabolizmu glukozy i lipidów oraz zwiększone obciążenie wątroby.
działanie przeciwzakrzepowe, emulsja do infuzji, fibrat, heparyna, insulina, klirens triglicerydów, lek hepatotoksyczny, lipaza lipoproteinowa, lipoliza osoczowa, olej rybny, olej sojowy, olej z oliwek, pochodna kumaryny, profil lipidowy, SmofKabiven EF, terapia żywieniowa, triglicerydy, triglicerydy średniołańcuchowe, warfaryna, witamina K1, zaburzenie lipidowe, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Magnezu mleczan – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Magnezu mleczan dwuwodny jest stosowany jako źródło jonów magnezu w preparacie do żywienia pozajelitowego Pediaven NN1, w dawce 0,12 g na 250 ml roztworu (0,48 g na 1000 ml), co odpowiada 0,53 mmol magnezu na 250 ml (2,1 mmol na 1000 ml). Preparat ten zawiera również aminokwasy, glukozę oraz inne elektrolity i pierwiastki śladowe, a jego osmolarność wynosi około 715 mOsm/l, przy pH 4,8–5,5. Brak specyficznych badań toksyczności magnezu mleczanu dwuwodnego w tym preparacie, jednak dane literaturowe wskazują, że stosowanie aminokwasów i roztworów glukozy w różnych stężeniach nie niesie ze sobą istotnego ryzyka toksycznego dla pacjenta.
badanie toksyczności, badanie toksykologiczne, dawka fizjologiczna, działanie toksyczne, elektrolity i pierwiastki śladowe, jon magnezu, magnez mleczan dwuwodny, mieszanina aminokwasów, osmolarność roztworu, preparat żywieniowy, profil bezpieczeństwa, roztwór glukozy, terapia zastępcza, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Disodu fosforan dwuwodny – Interakcje
Disodu fosforan dwuwodny, stosowany w żywieniu pozajelitowym jako suplement fosforanów, nie wykazuje bezpośrednich interakcji farmakologicznych, jednak wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń gospodarki fosforanowej. Szczególnie istotne jest monitorowanie stężenia fosforanów przy jednoczesnym podawaniu witaminy D, która może indukować hiperfosfatemię poprzez zwiększone wchłanianie fosforanów z przewodu pokarmowego. Warto uwzględnić, że emulsje tłuszczowe stosowane w żywieniu pozajelitowym zawierają około 7,5 mmol fosforanów na 500 ml, co może prowadzić do kumulacji fosforanów i zwiększać ryzyko hiperfosfatemii. Ponadto, jednoczesne podawanie preparatów wapnia niesie ryzyko wytrącania nierozpuszczalnych soli wapniowo-fosforanowych, zwłaszcza przy nieprawidłowym pH roztworu, co może skutkować poważnymi powikłaniami, takimi jak mikrozatorowość.
aminoglikozyd, analog parathormonu, cyklosporyna, disodu fosforan dwuwodny, diuretyk pętlowy, emulsja tłuszczowa, glikokortykosteroid, gospodarka fosforanowa, hiperfosfatemia, hipofosfatemia, inhibitor ACE, lek anaboliczny, mikrozatorowość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, preparat wapnia, suplementacja fosforanów, takrolimus, witamina D, zaburzenie elektrolitowe, żywienie pozajelitowe