szumy uszne

Szumy uszne (tinnitus) to percepcja dźwięku w uszach lub głowie bez zewnętrznego źródła bodźca akustycznego. Pacjenci najczęściej opisują je jako dzwonienie, brzęczenie, syczenie, szum lub pisk. Szumy mogą być jednostronne lub obustronne, stałe lub przerywane, a ich nasilenie może się zmieniać w czasie.

Etiologia szumów usznych jest złożona i obejmuje uszkodzenia układu słuchowego (m.in. urazy akustyczne, prezbjakuzję, chorobę Ménière’a), zaburzenia naczyniowe, choroby metaboliczne, infekcje, urazy głowy, działania niepożądane leków (np. aminoglikozydów, salicylanów) czy zaburzenia w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego. U około 40% pacjentów nie udaje się ustalić jednoznacznej przyczyny.

Diagnostyka szumów usznych obejmuje szczegółowy wywiad, badanie otolaryngologiczne, audiometrię tonalną i słowną, tympanometrię, badania obrazowe (TK lub MRI) oraz ocenę układu stomatognatycznego. W wybranych przypadkach wskazane są badania naczyniowe, szczególnie gdy szum ma charakter pulsujący.

Leczenie szumów usznych powinno być ukierunkowane na przyczynę, jeśli jest możliwa do zidentyfikowania. Terapia obejmuje metody habituacyjne (TRT – Tinnitus Retraining Therapy), terapię dźwiękiem, techniki relaksacyjne, terapię poznawczo-behawioralną oraz farmakoterapię wspomagającą. W wybranych przypadkach stosuje się aparaty słuchowe, generatory szumu lub stymulację elektryczną. Skuteczność poszczególnych metod jest zróżnicowana, a terapia często wymaga podejścia interdyscyplinarnego.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen dla dzieci 60 mg

Przedawkowanie ibuprofenu w postaci czopków Nurofen dla dzieci, powyżej dawki 200 mg/kg masy ciała, może prowadzić do wieloukładowych objawów toksycznych o różnym nasileniu. Wśród manifestacji klinicznych dominują objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, krwawienia), układu nerwowego (oczopląs, zaburzenia widzenia, senność, śpiączka, napady drgawkowe), metaboliczne (kwasica metaboliczna, hipotermia, hiperkaliemia), krzepnięcia (wydłużony czas protrombinowy/INR), układu krążenia (hipotensja, sinica) oraz oddechowego (depresja oddechowa, zaostrzenie astmy). Ciężkie zatrucia mogą skutkować ostrą niewydolnością nerek i wątroby, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Szczególną uwagę należy zwrócić na toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy oraz potencjalne powikłania metaboliczne i hemostatyczne.
astma, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, dawka toksyczna, depresja oddechowa, diazepam, działanie toksyczne, hiperkaliemia, hipotensja, hipotermia, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lorazepam, napad drgawkowy, niewydolność wątroby, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, sinica, śpiączka, szumy uszne, węgiel aktywny, wymioty
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tetracyclinum TZF 250 mg

Tetracyclinum TZF (chlorowodorek tetracykliny) w dawce 250 mg wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do wtórnych zakażeń niewrażliwymi patogenami, w tym rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego i gronkowcowego zapalenia jelita cienkiego oraz okrężnicy. W zakresie hematologicznym obserwuje się rzadko niedokrwistość hemolityczną, trombocytopenię, leukopenię, eozynofilię oraz porfirię. Reakcje alergiczne mogą mieć charakter od łagodnych wysypek i świądu do zagrażających życiu wstrząsu anafilaktycznego. Często występują również zaburzenia skórne, takie jak fotosensytyzacja, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella). Wśród objawów neurologicznych dominują bóle i zawroty głowy, a także rzadkie przypadki łagodnego nadciśnienia śródczaszkowego z zaburzeniami widzenia. Układ pokarmowy jest szczególnie narażony na nudności, wymioty, biegunkę, bóle brzucha oraz zapalenia błon śluzowych, które zwykle ustępują po zakończeniu terapii.
antybiotyk tetracyklinowy, artralgia, chlorowodorek tetracykliny, duszność, dysfagia, eozynofilia, fotosensytyzacja, gronkowcowe zapalenie jelita, hipermocznikowość, leukopenia, mialgia, miastenia, nadciśnienie śródczaszkowe, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie przełyku, plamica anafilaktyczna, pokrzywka, porfiria, przebarwienie szkliwa, przebarwienie tarczycy, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, świąd odbytu, szumy uszne, tachykardia, Tetracyclinum TZF, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, uwypuklenie ciemiączka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rozwoju zębów, zakażenie wtórne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelita, zapalenie języka, zapalenie narządów płciowych, zapalenie osierdzia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół choroby posurowiczej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Polopiryna Max 500 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, substancji czynnej Polopiryny MAX, może prowadzić do poważnych zaburzeń ogólnoustrojowych, których nasilenie zależy od dawki: łagodne lub umiarkowane objawy pojawiają się przy dawce 150-300 mg/kg masy ciała, ciężkie przy 300-500 mg/kg, a dawki powyżej 500 mg/kg są potencjalnie śmiertelne. Objawy obejmują nudności, wymioty, szumy uszne, zaburzenia widzenia, bóle głowy, tachypnoe wskazującą na kwasicę metaboliczną, hipertermię, odwodnienie, zaburzenia elektrolitowe oraz wydłużony czas protrombinowy. Zgony odnotowano po jednorazowym przyjęciu 10-30 g kwasu acetylosalicylowego u dorosłych. Wczesne rozpoznanie i szybka interwencja są kluczowe dla poprawy rokowania pacjenta.
Postępowanie lecznicze w zatruciu kwasem acetylosalicylowym ma charakter objawowy i wspierający, gdyż brak jest specyficznej odtrutki. Zaleca się dekontaminację przewodu pokarmowego poprzez prowokację wymiotów lub płukanie żołądka do 3-4 godzin po spożyciu (do 10 godzin przy dużych dawkach) oraz podanie węgla aktywnego (50-100 g u dorosłych, 30-60 g u dzieci). Leczenie obejmuje kontrolę i wyrównanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, alkalizację moczu do pH 7,5-8 za pomocą dożylnego wodorowęglanu sodu, a w ciężkich przypadkach hemodializę lub dializę otrzewnową. Monitorowanie parametrów życiowych, neurologicznych, koagulologicznych oraz stężenia salicylanów w surowicy jest niezbędne do oceny skuteczności terapii i zapobiegania powikłaniom. Wskazane jest unikanie leków depresyjnych na OUN ze względu na ryzyko zahamowania ośrodka oddechowego.
czas protrombinowy, dawka toksyczna, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dializa otrzewnowa, diureza alkaliczna, drgawki, gospodarka kwasowo-zasadowa, hemodializa, hemostaza, hipertermia, intubacja dotchawicza, kwas acetylosalicylowy, kwasica, kwasica metaboliczna, nudności, oddech zastępczy, ośrodek oddechowy, parametry koagulologiczne, płukanie żołądka, pobudzenie ruchowe, postępowanie przeciwwstrząsowe, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylany, skłonność do krwawień, szumy uszne, tachypnoe, toksyczność, węgiel aktywny, witamina K, wodorowęglan sodu, zaburzenia widzenia, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zaburzenie ogólnoustrojowe, zatrucie
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – AuroBetina 24 mg

AuroBetina, zawierająca betahistyny dichlorowodorek w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 24 mg, jest wskazana przede wszystkim w leczeniu choroby Méniere’a oraz objawowym leczeniu zawrotów głowy pochodzenia przedsionkowego. Choroba Méniere’a charakteryzuje się napadowymi, rotacyjnymi zawrotami głowy, szumami usznymi, fluktuacyjną, a następnie postępującą utratą słuchu oraz nudnościami. Betahistyna poprawia przepływ krwi w naczyniach błędnika, co przyczynia się do łagodzenia objawów. Lek jest również stosowany w zaburzeniach przedsionkowych takich jak zapalenie nerwu przedsionkowego, pourazowe uszkodzenia błędnika, migrena przedsionkowa oraz łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, szczególnie gdy objawy znacząco obniżają jakość życia pacjenta.
betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, łagodne napadowe położeniowe zawroty głowy, migrena przedsionkowa, pełność w uchu, szumy uszne, układ przedsionkowy, utrata słuchu, zapalenie nerwu przedsionkowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego
Leksykon chorób i schorzeń
Otoskleroza – Rokowania, prognozy i postęp choroby

Otoskleroza jest przewlekłą chorobą ucha środkowego prowadzącą do unieruchomienia strzemiączka i niedosłuchu przewodzeniowego, której rokowanie zależy od wieku pacjenta, stopnia zaawansowania choroby oraz zastosowanego leczenia. Leczenie chirurgiczne, głównie stapedotomia i stapedektomia, wykazuje wysoką skuteczność – około 90% pacjentów doświadcza znacznej poprawy słuchu, a 59% operacji osiąga pooperacyjną rezerwę ślimakową (air-bone gap) ≤10 dB. Długoterminowo, 49% pacjentów utrzymuje normalny lub łagodny niedosłuch, a średni spadek słuchu wynosi około 0,75 dB, co jest porównywalne do presbyacusis. Czynniki wpływające na wyniki to m.in. przedoperacyjna rezerwa ślimakowa, próg przewodnictwa powietrznego, obecność otosklerozy ślimakowej, płeć, strona operacji i wiek. Operacje rewizyjne dają gorsze wyniki, z zamknięciem rezerwy ślimakowej do 10 dB u 50-70% pacjentów, a ryzyko pooperacyjnej głuchoty jest wyższe niż po operacji pierwotnej.
błona bębenkowa, nerw twarzowy, niedosłuch przewodzeniowy, operacja rewizyjna, otoskleroza, otoskleroza ślimakowa, płytka strzemiączka, presbyacusis, przewodnictwo powietrzne, rezerwa ślimakowa, stapedektomia, stapedotomia, starczy niedosłuch, strzemiączko, szumy uszne, trąbka Eustachiusza, ucho środkowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Telam 80 mg + 5 mg

Produkt leczniczy Telam, zawierający telmisartan (80 mg) i amlodypinę (5 mg), wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z pięciu kontrolowanych badań klinicznych obejmujących ponad 3500 pacjentów, z czego ponad 2500 stosowało terapię skojarzoną. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zawroty głowy oraz obrzęk obwodowy, klasyfikowane jako często występujące (≥ 1/100 do < 1/10). Rzadziej występują ciężkie omdlenia (< 1/1000). Działania niepożądane dotyczące układu nerwowego obejmują również senność, migrenę, ból głowy i parestezje (niezbyt często), a w zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwuje się bradykardię, kołatanie serca, niedociśnienie i ortostatyczne niedociśnienie (niezbyt często), z bardzo rzadkimi przypadkami zawału mięśnia sercowego, arytmii, częstoskurczu komorowego i migotania przedsionków. Obrzęk okolic kostek jest głównie związany z amlodypiną. Należy zwrócić uwagę na potencjalne zaburzenia czynności wątroby, szczególnie u pacjentów japońskich, oraz na rzadkie, ale poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczna nekroliza naskórka.
arytmia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, bradykardia, częstomocz, częstoskurcz komorowy, duszność, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipertonia mięśniowa, hipoglikemia, hiponatremia, infekcja dróg moczowych, infekcja górnych dróg oddechowych, kołatanie serca, kurcz mięśni, leukopenia, małopłytkowość, migotanie przedsionków, migrena, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczulica, niedokrwistość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, ostra niewydolność nerek, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, posocznica, przerost dziąseł, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan splątania, szumy uszne, tachykardia, upośledzenie widzenia, wzdęcia, zaburzenia erekcji, zapalenie gardła, zapalenie naczyń, zapalenie pęcherza, zapalenie ścięgna, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zastój żółci, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toksycznej nekrolizy naskórka, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Toradiur 10 mg

Toradiur, zawierający torasemid w dawce 10 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Do często obserwowanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (utrata apetytu, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunki, zaparcia), metaboliczne (zaostrzona kwasica metaboliczna, kurcze mięśni, hipokaliemia, podwyższone stężenia kwasu moczowego, glukozy oraz lipidów we krwi) oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipowolemia, hipokaliemia i hiponatremia. Niezbyt często występują podwyższone stężenia kreatyniny i mocznika, co może wskazywać na wpływ leku na funkcję nerek, a także zatrzymanie moczu u pacjentów z zaburzeniami mikcji. Bardzo rzadko obserwuje się poważne powikłania, takie jak zapalenie trzustki, zaburzenia hematologiczne (zmniejszenie liczby płytek, erytrocytów i leukocytów), reakcje alergiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny, oraz powikłania sercowo-naczyniowe i neurologiczne związane z zagęszczeniem krwi (zakrzepowo-zatorowe, niedociśnienie, zaburzenia rytmu serca, niedokrwienie mięśnia sercowego i mózgu). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). W trakcie leczenia należy szczególnie monitorować elektrolity, funkcję nerek oraz objawy nadwrażliwości.
ból brzucha, dławica piersiowa, enzymy wątrobowe, erytrocyty, gamma-glutamylotranspeptydaza, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, krążenie wieńcowe, kreatynina, kurcze mięśniowe, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, leukocyty, morfologia krwi obwodowej, niedociśnienie, parestezje, płytki krwi, powikłania zakrzepowo-zatorowe, stan splątania, szumy uszne, torasemid, utrata słuchu, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC 200 mg

Acetylocysteina (ACC) w dawce 200 mg w formie tabletek może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania, od bardzo częstych (≥1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Do najważniejszych działań niepożądanych należą reakcje nadwrażliwości immunologicznej, takie jak świąd, wysypka, pokrzywka (niezbyt często), a także wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko), który wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Inne objawy obejmują ból głowy, szumy uszne, tachykardię, niedociśnienie tętnicze, duszność i skurcz oskrzeli, a także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i ból brzucha (często niezbyt często). W bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zwłaszcza u pacjentów stosujących jednocześnie inne leki.
acetylocysteina, agregacja płytek, astma oskrzelowa, biegunka, ból brzucha, duszność, lek przeciwkrzepliwy, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, produkt leczniczy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skurcz oskrzeli, szumy uszne, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Escitalopram Aurovitas 15 mg

Escitalopram Aurovitas, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), jest stosowany w leczeniu zaburzeń depresyjnych i lękowych, jednak jego stosowanie wiąże się z szerokim spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu w trakcie dalszego leczenia. Do najczęstszych działań należą zaburzenia układu nerwowego (np. bóle głowy, bezsenność, zawroty głowy) oraz żołądkowo-jelitowe (nudności, biegunka, zaparcia). Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalne kardiologiczne działania niepożądane, takie jak wydłużenie odstępu QT i komorowe zaburzenia rytmu serca, w tym torsade de pointes, zwłaszcza u kobiet, pacjentów z hipokaliemią lub wcześniejszymi chorobami serca. Ponadto, istotne jest monitorowanie objawów psychicznych, w tym lęku, niepokoju, zmniejszenia popędu płciowego oraz ryzyka myśli i zachowań samobójczych, szczególnie w początkowym okresie leczenia i po zmianie dawki.
akatyzja, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, dyskineza, hiperrefleksja, hipertermia, hipokaliemia, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, małopłytkowość, mania, myśli samobójcze, napad paniki, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenic, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, wrodzony zespół długiego QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie depresyjne, zapalenie wątroby, zapalenie zatok, zatrzymanie moczu, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja –

Syrop z lipy, bzu czarnego, wierzby i dziewanny Ziołowa Tradycja nie posiada udokumentowanych przypadków przedawkowania, jednak jego skład wskazuje na potencjalne ryzyko toksyczne. Preparat zawiera wyciąg płynny (1:1,46) z kwiatu dziewanny, lipy, kory wierzby i kwiatu bzu czarnego w proporcjach 2,5/3,0/1,5/3,0, z etanolem 60% (V/V) jako ekstrahentem, przy czym zawartość etanolu w produkcie nie przekracza 5,1% (m/m). Istotna jest również obecność sacharozy w ilości 3,9 g na 5 ml syropu, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z cukrzycą. Potencjalne objawy przedawkowania obejmują dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha) związane z wyciągami ziołowymi, hiperglikemię wywołaną sacharozą, objawy zatrucia salicylanami (szumy uszne, zaburzenia słuchu, zawroty głowy) pochodzącymi z kory wierzby, reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, obrzęki, reakcje anafilaktyczne) oraz objawy zatrucia etanolem (zaburzenia równowagi, mowy, senność) przy znacznym przedawkowaniu.
biegunka, ból brzucha, cukrzyca, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, etanol, glukoza we krwi, hiperglikemia, kora wierzby, kwiat bzu czarnego, kwiat dziewanny, kwiat lipy, nudności, obrzęk, parametr życiowy, płukanie żołądka, postępowanie przeciwalergiczne, poziom glikemii, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sacharoza, salicylan, senność, świąd, szumy uszne, wielomocz, wyciąg płynny, wysypka, wzmożone pragnienie, zaburzenie mowy, zaburzenie równowagi, zaburzenie słuchu, zatrucie alkoholowe, zatrucie etanolem, zatrucie salicylanami, zawrót głowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teicopix

Teikoplanina, jako antybiotyk glikopeptydowy o wąskim spektrum działania głównie przeciwko bakteriom Gram-dodatnim, wymaga szczególnej ostrożności podczas kwalifikacji pacjenta i prowadzenia terapii. Nie wolno jej podawać dokomorowo ze względu na ryzyko poważnych powikłań neurologicznych. W trakcie leczenia istnieje ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym wstrząsu anafilaktycznego, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na wankomycynę, z którą może wystąpić nadwrażliwość krzyżowa. Rzadko może pojawić się „zespół czerwonego człowieka” objawiający się świądem, pokrzywką, rumieniem, tachykardią i niedociśnieniem, co wymaga zatrzymania lub zwolnienia infuzji. Zaleca się podawanie dawki dobowej w formie 30-minutowej infuzji, aby ograniczyć reakcje infuzyjne. Należy monitorować objawy zespołu Stevensa-Johnsona (SJS) i toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka (TEN), które mogą być zagrażające życiu i wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
aminoglikozydy, antybiotyk glikopeptydowy, bakterie Gram-dodatnie, cyklosporyna, małopłytkowość, nadkażenie, nadwrażliwość krzyżowa, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ototoksyczność, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, szumy uszne, teikoplanina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wankomycyna, wstrząs anafilaktyczny, zespół czerwonego człowieka, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół poudarowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka

Zespół poudarowy (Persistent post-concussive symptoms, PPCS) definiowany jest jako utrzymywanie się objawów po wstrząśnieniu mózgu przez okres dłuższy niż 3 miesiące od urazu. Dotyka około 15-20% pacjentów po łagodnym urazie mózgu, choć częstość występowania w badaniach waha się od 11,4% do 38,7%. Objawy obejmują dolegliwości fizyczne (np. bóle głowy u 30%, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, nadwrażliwość na światło i hałas u 32%), poznawcze (trudności z koncentracją u 37,5%, problemy z pamięcią, „mgła mózgowa”), emocjonalne (depresja, lęk, drażliwość) oraz zaburzenia snu (bezsenność, nadmierna senność). Patofizjologia zespołu poudarowego jest złożona i obejmuje dysfunkcję neuronalną, uszkodzenia aksonalne, stres oksydacyjny, zaburzenia neuroznaczenia i przepływu krwi mózgowej, a także dysfunkcję układu autonomicznego i przedsionkowego. Ryzyko rozwoju PPCS nie koreluje z ciężkością początkowego urazu, a czynniki ryzyka to m.in. wiek, płeć, wcześniejsze urazy głowy oraz zaburzenia psychiczne.
benzodiazepiny, bezdech senny, bezsenność, blokery kanału wapniowego, ból głowy, dysfunkcja autonomiczna, dysfunkcja metaboliczna, dysfunkcja neuronalna, dysfunkcja przedsionkowa, dysfunkcja tarczycy, elektroencefalografia, funkcjonalny rezonans magnetyczny, hipersomnia, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmigrenowe, leki przeciwpadaczkowe, mgła mózgowa, mindfulness, NLPZ, obrazowanie tensora dyfuzji, przepływ krwi mózgowej, PTSD, rezonans magnetyczny, rTMS, skala Glasgow, SNRI, SPECT, SSRI, stres oksydacyjny, szumy uszne, tDCS, terapia poznawczo-behawioralna, terapia przedsionkowa, tlenoterapia hiperbaryczna, tomografia komputerowa, uraz mózgu, uszkodzenie aksonalne, wstrząśnienie mózgu, zaburzenia koncentracji, zaburzenia lękowo-depresyjne, zaburzenia pamięci, zaburzenia psychiczne, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie osobowości, zawroty głowy, zespół drugiego uderzenia, zespół poudarowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Napritum 250 mg

Napritum, zawierający naproksen w dawkach 250 mg lub 500 mg, jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) o szerokim spektrum działań niepożądanych, które mogą dotyczyć wielu układów i narządów. Najczęstsze i najpoważniejsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego, w tym ryzyka krwawień, perforacji i owrzodzeń, szczególnie u pacjentów geriatrycznych. Ponadto naproksen może powodować zaburzenia hematologiczne (np. trombocytopenię, agranulocytozę), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (depresja, omamy), neurologiczne (bóle głowy, aseptyczne zapalenie opon mózgowych), okulistyczne (zapalenie nerwu wzrokowego) oraz kardiologiczne (kołatanie serca, nadciśnienie, niewydolność serca). Występują także działania niepożądane ze strony układu oddechowego, nerek, skóry i układu mięśniowo-szkieletowego, a także zaburzenia płodności u kobiet.
agranulocytoza, agregacja płytek krwi, aseptyczne zapalenie opon mózgowych, białkomocz, choroba Crohna, czas krwawienia, depresja, dezorientacja, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, incydent zakrzepowo-zatorowy, kłębuszkowe zapalenie nerek, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, melena, naproksen, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność przewodu pokarmowego, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, owrzodzenie, parestezja, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, perforacja przewodu pokarmowego, porfiria skórna późna, pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tarcza zastoinowa, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, wewnątrzgałkowe zapalenie nerwu wzrokowego, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wybroczyny, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia płodności, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Alka-Seltzer 324 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) zawartego w preparacie Alka-Seltzer (324 mg) może prowadzić do zatrucia ostrego lub przewlekłego (salicylizmu). Zatrucie przewlekłe pojawia się przy dawkach >100 mg/kg/dobę przez >2 dni i objawia się m.in. zawrotami głowy, szumami usznymi (przy stężeniu ASA 150-300 µg/ml), głuchotą, nudnościami, wymiotami, bólem głowy i splątaniem. Objawy te ustępują po redukcji dawki. Poważniejsze działania niepożądane występują przy stężeniu ASA >300 µg/ml. Ostre zatrucie charakteryzuje się zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej, u dzieci często kwasicą metaboliczną. Stężenie ASA we krwi nie zawsze koreluje z ciężkością zatrucia ze względu na opóźnione wchłanianie i tworzenie złogów w żołądku.
alkaloza oddechowa, czas protrombinowy, diureza alkaliczna, encefalopatia toksyczna, hemodializa, hipernatremia, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipoprotrombinemia, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, napad drgawkowy, obrzęk płuc niesercowy, płukanie żołądka, równowaga kwasowo-zasadowa, salicylizm, szumy uszne, węgiel aktywowany, zaburzenia gospodarki węglowodanowej, zaburzenia metabolizmu glukozy, zatrucie salicylanami
Leksykon leków
Działania niepożądane – Trifas 10 5 mg/ml

Torasemid, substancja czynna preparatów Trifas 10 mg i 20 mg w formie roztworu do wstrzykiwań dożylnych, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do najczęstszych należą zaburzenia metaboliczne, takie jak zasadowica metaboliczna, kurcze mięśni, hiperurykemia, hiperglikemia, dyslipidemia oraz zaburzenia gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym hipokaliemia, hiponatremia i hipowolemia. W początkowej fazie leczenia często obserwuje się dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (anoreksja, bóle brzucha, nudności, wymioty, biegunki, zaparcia) oraz objawy ogólne, takie jak bóle głowy, zawroty głowy, uczucie zmęczenia i osłabienie. Niezbyt często występują podwyższone stężenia kreatyniny i mocznika, suchość w jamie ustnej, parestezje oraz zatrzymanie moczu u pacjentów z zaburzeniami mikcji.
anemia, diureza, dławica piersiowa, dna moczanowa, dyslipidemia, działanie moczopędne, działanie niepożądane, erytrocyt, fotosensytywność, gamma-glutamylotranspeptydaza, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, kreatynina, kwas moczowy, leukocyt, leukopenia, niedociśnienie, niedokrwienie mięśnia sercowego, ostry zawał mięśnia sercowego, parestezja, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, produkt leczniczy, przerost gruczołu krokowego, reakcja alergiczna, szumy uszne, tinnitus, torasemid, Trifas, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapalenie trzustki, zasadowica metaboliczna, zatrzymanie moczu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Wamlox 5 mg + 160 mg

Produkt leczniczy Wamlox, zawierający amlodypinę (5 mg lub 10 mg) oraz walsartan (80 mg lub 160 mg), został poddany szczegółowej analizie bezpieczeństwa w pięciu kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 5175 pacjentów, z czego 2613 otrzymywało terapię skojarzoną. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie nosa i gardła, grypa, nadwrażliwość, ból głowy, omdlenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęki (w tym obrzęk twarzy i obwodowy), zmęczenie, nagłe zaczerwienienie twarzy oraz uderzenia gorąca. Działania te sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10 000). Profil bezpieczeństwa uwzględnia również rzadkie, ale istotne klinicznie zdarzenia, takie jak hiperkaliemia, hiperglikemia, zaburzenia rytmu serca oraz zawał mięśnia sercowego.
amlodypina bezylan, ciężka reakcja alergiczna, depresja, duszność, hiperglikemia, hiperkaliemia, kołatanie serca, nadwrażliwość, nagłe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk obwodowy, obrzęk twarzy, parestezja, skurcz mięśni, szumy uszne, tachykardia, walsartan, wielomocz, zaburzenia mikcji, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zapalenie naczyń, zapalenie nosa i gardła, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Etopiryna PRO 500 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego, aktywnego składnika leku Etopiryna PRO, prowadzi do objawów zależnych od dawki, obejmujących zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, ośrodkowego układu nerwowego oraz homeostazy. Dawki 150-300 mg/kg masy ciała wywołują łagodne do średnio ciężkich objawów, takich jak nudności, wymioty, szumy uszne i przyspieszenie oddechu. Przy dawkach 300-500 mg/kg pojawiają się ciężkie objawy, w tym zaburzenia widzenia, utrata słuchu, senność przechodząca w śpiączkę, drgawki, hipertermia oraz kwasica metaboliczna i odwodnienie. Dawki powyżej 500 mg/kg są potencjalnie śmiertelne, manifestując się głęboką śpiączką, niewydolnością oddechową, zaburzeniami hemodynamicznymi i niewydolnością wielonarządową. W praktyce klinicznej odnotowano zgony po jednorazowym przyjęciu 10-30 g kwasu acetylosalicylowego u dorosłych.
czas protrombinowy, dializa otrzewnowa, diureza alkaliczna, drgawki, gospodarka kwasowo-zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipertermia, intubacja dotchawicza, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, niewydolność oddechowa, niewydolność wielonarządowa, nudności, oddech zastępczy, płukanie żołądka, postępowanie przeciwwstrząsowe, przyspieszenie oddechu, śpiączka, szumy uszne, utrata słuchu, węgiel aktywny, wodorowęglan sodu, wstrząs, wymioty, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia widzenia
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadalafil Aristo 10 mg

Tadalafil Aristo, dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa obejmujący zarówno często występujące, jak i rzadkie działania niepożądane. Najczęstsze objawy to ból głowy, niestrawność, ból pleców oraz ból mięśni, których częstość nasila się wraz ze wzrostem dawki. Ból głowy pojawia się najczęściej w pierwszych 10-30 dniach terapii. Dane pochodzą z badań klinicznych obejmujących 8022 pacjentów leczonych tadalafilem oraz 4422 pacjentów z grupy placebo, stosujących lek zarówno doraźnie, jak i w schemacie raz na dobę w leczeniu zaburzeń erekcji i łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. W grupie pacjentów powyżej 65 lat obserwowano częstsze występowanie biegunki, a u osób powyżej 75 lat – zawrotów głowy i biegunki, zwłaszcza przy dawce 5 mg raz na dobę. Współstosowanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból oka, ból pleców, bradykardia zatokowa, centralna surowicza chorioretinopatia, częstoskurcz, EKG, incydent krwotoczny, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, migrena, nagła głuchota, NAION, napad drgawkowy, niestabilna dławica piersiowa, niestrawność, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powieki, okluzja naczyń siatkówki, omdlenie, przekrwienie spojówki, przemijająca amnezja, przemijający napad niedokrwienny, reakcja nadwrażliwości, szumy uszne, tadalafil, TIA, ubytek pola widzenia, udar, zaburzenia erekcji, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Anapran 550 mg

Naproksen sodowy, składnik leku Anapran, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, niestrawność, zgaga, bóle brzucha) oraz układu nerwowego (zawroty głowy, bóle głowy, uczucie pustki w głowie). Niezbyt często występują wymioty, zaparcia, biegunka, wysypki skórne, świąd, pokrzywka, ospałość, bezsenność i senność. Rzadko mogą pojawić się poważne powikłania, takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, choroba wrzodowa, obrzęk naczynioruchowy, niewydolność nerek czy zaburzenia hematologiczne. Bardzo rzadko notuje się ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, martwica naskórka), zapalenie trzustki, kłębuszkowe zapalenie nerek, drgawki, zaburzenia sercowo-naczyniowe (niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze), a także reakcje anafilaktyczne i uszkodzenia wątroby (żółtaczka, zapalenie wątroby).
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, astma oskrzelowa, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, depresja, drgawki, duszność, dyskomfort brzuszny, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, leukopenia, liszaj płaski, łysienie, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica naskórka, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niedosłuch, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, ospałość, pęcherzowe oddzielenie naskórka, pęcherzyca, plamica, pokrzywka, przewód pokarmowy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skaza krwotoczna, śródmiąższowe zapalenie nerek, świąd, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, udar, układ nerwowy, wstrząs anafilaktyczny, wybroczyny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia funkcji poznawczych, zaburzenia krwi, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia nerek, zaburzenia serca, zaburzenia skóry, zaburzenia snu, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia układu oddechowego, zaburzenia widzenia, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie przełyku, zapalenie tarczy nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zator tętnicy, zawał serca, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zgaga, zmętnienie rogówki, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Lidocaine 1% Fresenius Kabi 10 mg/ml

Lidokaina, stosowana jako miejscowy środek znieczulający, wykazuje profil bezpieczeństwa z rzadko występującymi działaniami niepożądanymi, które najczęściej wynikają z podwyższonego stężenia leku w osoczu. Przyczyny tego stanu to m.in. niezamierzone wstrzyknięcie donaczyniowe, przekroczenie dawki lub szybkie wchłanianie z obszarów o bogatym unaczynieniu. Toksyczność ogólnoustrojowa dotyczy głównie ośrodkowego układu nerwowego i układu krążenia, manifestując się objawami od parestezji, zawrotów głowy, drgawek, po zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie czy zatrzymanie akcji serca. W znieczuleniu regionalnym, zwłaszcza dokanałowym i zewnątrzoponowym, obserwuje się niedociśnienie, hipowentylację, zespół Hornera oraz hipoglikemię, których nasilenie koreluje z dawką i rozległością blokady nerwowej. Znieczulenie podpajęczynówkowe może wywołać przejściowe objawy neurologiczne, takie jak ból dolnego odcinka kręgosłupa i kończyn dolnych, a w rzadkich przypadkach zapalenie pajęczynówki lub zespół końskiego ogona, szczególnie po zastosowaniu roztworu hiperbarycznego lub długotrwałej infuzji.
blokada nerwowa, blokada zwoju gwiaździstego, bradykardia, depresja oddechowa, diplopia, drgawki, drżenie, duszność, dyzartria, hipoglikemia, hipowentylacja, idiosynkrazja, lidokaina, methemoglobina, methemoglobinemia, nadciśnienie, nadwrażliwość, nadwrażliwość słuchowa, neuropatia, niedociśnienie, niedowład połowiczy, niewyraźne widzenie, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parestezja okołoustna, podwójne widzenie, pokrzywka, porażenie kończyn dolnych, przemijająca ślepota, reakcja nadwrażliwości, roztwór hiperbaryczny, skurcz oskrzeli, śpiączka, środek znieczulający, stężenie leku w osoczu, szumy uszne, tętnica kręgowa, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krążenia, unaczynienie, uszkodzenie nerwu obwodowego, utrata przytomności, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie rytmu serca, zapalenie oczodołu, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddechu, zespół Hornera, zespół końskiego ogona, znieczulenie dokanałowe, znieczulenie lędźwiowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zagałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Działania niepożądane – Etopiryna 300 mg + 100 mg + 50 mg

Etopiryna, zawierająca kwas acetylosalicylowy (300 mg), etenzamid (100 mg) oraz kofeinę (50 mg), wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, leukopenia, agranulocytoza, eozynopenia oraz niedokrwistość, w tym hemolityczna u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej. Ponadto obserwuje się wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, co zwiększa ryzyko krwawień. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli oraz wstrząs anafilaktyczny. Objawy neurologiczne, takie jak szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, mogą wskazywać na przedawkowanie lub wpływ na układ nerwowy. Istotne są także powikłania sercowo-naczyniowe, w tym niewydolność serca i nadciśnienie tętnicze.
agranulocytoza, aminotransferazy, białkomocz, bilirubina, ból brzucha, brak łaknienia, choroba wrzodowa, czas krwawienia, czas protrombinowy, eozynopenia, erytrocyty w moczu, etenzamid, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hemostaza, kofeina, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica komórek wątrobowych, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność serca, nudności, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie żołądka, perforacja, pokrzywka, powiększenie wątroby, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, uczucie pełności w nadbrzuszu, uszkodzenie błony śluzowej żołądka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka skórna, zaburzenia słuchu, zawroty głowy, zgaga
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Histigen 24 mg

Produkt leczniczy Histigen, zawierający dichlorowodorek betahistyny w dawce 24 mg, jest stosowany w terapii zespołu Ménière’a, charakteryzującego się objawami takimi jak zawroty głowy, szumy uszne oraz utrata słuchu. Badania kliniczne wykazały, że betahistyna nie wywiera istotnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym na prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. W związku z tym sam lek nie pogarsza zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa preparatu w tym zakresie.
betahistyna, dichlorowodorek betahistyny, Histigen, nasilenie objawów choroby, substancja czynna, szumy uszne, utrata słuchu, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne, zespół Ménière’a
Leksykon leków
Przedawkowanie – Vitaminum PP 50 mg Polfarmex 50 mg

Przedawkowanie nikotynamidu, substancji czynnej preparatu Vitaminum PP 50 mg Polfarmex, może prowadzić do wielonarządowych objawów toksyczności, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego i wątroby. Wczesne symptomy obejmują bóle głowy, parestezje (mrowienie kończyn), świąd skóry owłosionej głowy oraz szumy uszne, co wskazuje na neurotoksyczne działanie substancji. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego manifestują się uczuciem niestrawności i dyskomfortem w nadbrzuszu, natomiast układ sercowo-naczyniowy może reagować zaburzeniami rytmu serca, takimi jak tachykardia czy arytmie. Szczególnie istotnym i poważnym powikłaniem jest hepatotoksyczność, która może objawiać się klinicznie żółtaczką oraz biochemicznymi markerami uszkodzenia wątroby.
arytmia serca, arytmie, ból głowy, dyspepsja, funkcja wątroby, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, monitoring kardiologiczny, niestrawność, nikotynamid, opieka hepatologiczna, parametry biochemiczne, parestezje, świąd skóry głowy, szumy uszne, tachykardia, uszkodzenie wątroby, żółtaczka
Leksykon leków
Przedawkowanie – Nurofen dla dzieci 125 mg

Przedawkowanie ibuprofenu w postaci czopków Nurofen dla dzieci (125 mg) powyżej dawki toksycznej 200 mg/kg masy ciała może prowadzić do wieloukładowych objawów zatrucia. Dominują symptomy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu oraz rzadziej biegunka i krwawienie z przewodu pokarmowego. Objawy neurologiczne obejmują szumy uszne, ból głowy, senność, pobudzenie, dezorientację, utratę przytomności, śpiączkę oraz sporadyczne napady drgawkowe. W ciężkich przypadkach obserwuje się kwasicę metaboliczną, wydłużony czas protrombinowy (INR) wskazujący na zaburzenia krzepnięcia, ostrą niewydolność nerek, hipotensję, uszkodzenie wątroby oraz zaostrzenie astmy u chorych z tym schorzeniem.
antidotum, astma, biegunka, ból nadbrzusza, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, dawka toksyczna, diazepam, drożność dróg oddechowych, hipotensja, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, monitorowanie czynności serca, napad drgawkowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nudności, obniżone ciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, śpiączka, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, wymioty, zaburzenie funkcji wątroby
Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie błędnika i zapalenie nerwu przedsionkowego – Objawy

Zapalenie błędnika (labyrinthitis) i zapalenie nerwu przedsionkowego (vestibular neuritis) to ostre stany zapalne ucha wewnętrznego, różniące się zakresem zajęcia: zapalenie nerwu przedsionkowego dotyczy gałęzi przedsionkowej nerwu VIII, natomiast zapalenie błędnika obejmuje cały błędnik, w tym narządy słuchu i równowagi. Klinicznie zapalenie błędnika manifestuje się nagłymi, silnymi zawrotami głowy, zaburzeniami równowagi, nudnościami, oczopląsem oraz dodatkowymi objawami słuchowymi, takimi jak utrata słuchu (od lekkiej do całkowitej) i szumy uszne (tinnitus). W zapaleniu nerwu przedsionkowego występują podobne objawy przedsionkowe, jednak bez zaburzeń słuchu. Ostra faza trwa zwykle kilka dni do tygodnia, z maksymalnym nasileniem objawów w pierwszych 24-48 godzinach, po czym następuje faza przewlekła charakteryzująca się łagodniejszymi zawrotami głowy, niestabilnością, nadwrażliwością na ruch i trudnościami z koncentracją. Typowy czas powrotu do zdrowia wynosi około 8 tygodni, choć u części pacjentów objawy mogą utrzymywać się do 2-3 miesięcy lub dłużej.
benzodiazepiny, dezorientacja przestrzenna, faza ostra choroby, kortykosteroidy, łagodne napadowe pozycyjne zawroty głowy, leki przeciwhistaminowe, mgła mózgowa, narząd równowagi, nerw czaszkowy VIII, nudności i wymioty, oczopląs, rehabilitacja przedsionkowa, ropne zapalenie błędnika, szumy uszne, udar mózgu, utrata słuchu, wirusowe zapalenie błędnika, zaburzenia przedsionkowe, zaburzenia równowagi, zapalenie błędnika, zapalenie nerwu przedsionkowego, zapalenie opon mózgowych, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Ibum Express Forte 400 mg

Przedawkowanie ibuprofenu w dawce 400 mg (Ibum Express Forte) może prowadzić do wieloukładowych objawów klinicznych, obejmujących przewód pokarmowy (nudności, wymioty, ból brzucha), układ nerwowy (ból głowy, zawroty głowy, senność), narządy wzroku (oczopląs, zaburzenia widzenia), narząd słuchu (szumy uszne), układ krążenia (hipotensja), układ moczowy (niewydolność nerek) oraz ośrodkowy układ nerwowy (utrata przytomności). W ciężkich przypadkach może rozwinąć się kwasica metaboliczna, stanowiąca bezpośrednie zagrożenie życia. Objawy wczesne to głównie dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego, natomiast objawy ciężkie i bardzo ciężkie, takie jak niewydolność nerek, utrata przytomności i kwasica metaboliczna, wymagają pilnej interwencji medycznej.
ból brzucha, ból głowy, dekontaminacja przewodu pokarmowego, hipotensja, Ibum Express Forte, ibuprofen, kwasica metaboliczna, leczenie objawowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nudności, oczopląs, oddział intensywnej terapii, płynoterapia, podwójne widzenie, przewód pokarmowy, senność, szumy uszne, układ nerwowy, utrata przytomności, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zawroty głowy
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Virtago 8 mg

Produkt leczniczy Virtago, zawierający betahistynę dichlorowodorek w dawkach 8 mg, 16 mg oraz 24 mg, jest wskazany do objawowego leczenia choroby Ménière’a. Choroba ta charakteryzuje się nawracającymi zawrotami głowy typu błędnikowego, postępującym niedosłuchem odbiorczym oraz szumami usznymi, będącymi następstwem wodniaka błędnika i zaburzeń mikrokrążenia w uchu wewnętrznym. Betahistyna działa poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych błędnika, co zmniejsza ciśnienie endolimfatyczne i łagodzi objawy, wpływając na częstość i nasilenie ataków zawrotów głowy oraz poprawiając słuch i redukując szumy uszne.
betahistyna, betahistyny dichlorowodorek, choroba Ménière’a, ciśnienie endolimfatyczne, diagnostyka otoneurologiczna, endolimfa, mikrokrążenie ucha wewnętrznego, narząd równowagi, niedosłuch, niedosłuch odbiorczy, szumy uszne, tinnitus, uczucie pełności w uchu, zawroty głowy, zawroty głowy typu błędnikowego
Leksykon leków
Przedawkowanie – Anacard medica protect 75 mg

Przedawkowanie kwasu acetylosalicylowego (ASA) stanowi stan zagrożenia życia, manifestujący się w formie zatrucia przewlekłego lub ostrego, szczególnie niebezpiecznego przy dawkach >100 mg/kg/dobę przez >2 dni. Lekkie zatrucie (salicylizm) objawia się niespecyficznymi symptomami, takimi jak zawroty głowy, szumy uszne (występujące przy stężeniach ASA 150-300 μg/ml), nudności, wymioty i splątanie. Ciężkie zatrucie charakteryzuje się zaburzeniami równowagi kwasowo-zasadowej (alkaloza oddechowa z wyrównawczą kwasicą metaboliczną), kwasicą metaboliczną u dzieci, oraz poważnymi objawami ze strony układu oddechowego, sercowo-naczyniowego, nerwowego i metabolicznego. Diagnostyka opiera się na ocenie objawów klinicznych, badaniach laboratoryjnych (m.in. alkalemia, aciduria, hipokaliemia, hipernatremia, hipoprotrombinemia) oraz monitorowaniu stężenia ASA, które jednak nie zawsze koreluje z ciężkością zatrucia ze względu na opóźnione wchłanianie i tworzenie złogów w przewodzie pokarmowym.
aciduria, alkalemia, alkaloza oddechowa, alkaluria, arytmia, asfiksja, czas protrombinowy, diureza alkaliczna, encefalopatia toksyczna, hemodializa, hiperglikemia, hipernatremia, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipoprotrombinemia, hipotensja, ketoza, koagulopatia, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, letarg, napad drgawkowy, niewydolność nerek, obrzęk płuc niesercowy, oliguria, płukanie żołądka, salicylizm, szumy uszne, tinnitus, węgiel aktywowany, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej, zahamowanie agregacji płytek, zatrucie salicylanami
Leksykon leków
Przedawkowanie – Eubiocard 150 mg

Eubiocard zawiera 150 mg kwasu acetylosalicylowego w formie tabletek dojelitowych, co zmniejsza ryzyko przypadkowego przedawkowania, jednak celowe spożycie dużej liczby tabletek może prowadzić do toksycznych stężeń, pojawiających się nawet do 12 godzin po zażyciu. Szczególnie narażone na ciężkie skutki, w tym śmiertelne, są osoby starsze i małe dzieci. Charakterystyczne objawy przedawkowania obejmują szumy uszne, hiperwentylację, gorączkę, nudności, zaburzenia widzenia, bóle głowy, splątanie, kwasicę metaboliczną z luką anionową, hipokaliemię, hiponatremię, hipoglikemię oraz wykwity skórne. W ostrych przypadkach mogą wystąpić delirium, drżenie, duszność, nadmierna potliwość, pobudzenie i śpiączka.
alkalizacja moczu, barbiturat, czas protrombinowy, delirium, dializa otrzewnowa, duszność, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hipertermia, hiperwentylacja, hipoglikemia, hipokaliemia, hiponatremia, intubacja dotchawicza, kwas acetylosalicylowy, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, luka anionowa, niewydolność nerek, ośrodek termoregulacji, otoczka leku, płukanie żołądka, podwójne widzenie, salicylizm, śpiączka, stan splątania, stężenie toksyczne, szpitalny oddział ratunkowy, szumy uszne, tabletka dojelitowa, technika nerkozastępcza, toksyczny wpływ na OUN, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, witamina K, wodorowęglan sodowy, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bactrazol 500 mg

Lek Bactrazol (azytromycyna) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującymi zaburzeniami ze strony układu pokarmowego, gdzie biegunka występuje bardzo często (≥1/10 pacjentów), a wymioty, ból brzucha i nudności często (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej. Szczególnie istotne klinicznie są zaburzenia czynności wątroby, w tym żółtaczka cholestatyczna (rzadko, ≥1/10 000 do <1/1000) oraz poważne powikłania, takie jak niewydolność wątroby, piorunujące zapalenie i martwica, o częstości nieznanej. W zakresie układu nerwowego często występuje ból głowy (≥1/100 do <1/10), a rzadziej zawroty głowy, senność, parestezje i zaburzenia smaku. Z nieustaloną częstością mogą pojawić się poważne objawy neurologiczne, w tym drgawki i miastenia. Wśród działań kardiologicznych niezbyt często występuje kołatanie serca, a z częstością nieznaną poważne zaburzenia rytmu, takie jak torsade de pointes i wydłużenie QT.
AGEP, azytromycyna, biegunka, ból głowy, częstoskurcz komorowy, drgawki, dysfagia, eozynofilia, fotodermatoza, hepatotoksyczność, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, mykobakterioza, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niedosłuch, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakażenie grzybicze, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon substancji czynnych
Streptomycyna – Dawkowanie i sposób podawania

Streptomycyna, aminoglikozydowy antybiotyk podawany wyłącznie domięśniowo, jest kluczowym lekiem w terapii gruźlicy, stosowanym w pierwszej fazie leczenia skojarzonego z izoniazydem, pirazynamidem i ryfampicyną. Standardowe dawkowanie u dorosłych wynosi 15 mg/kg mc./dobę (maks. 1 g) w leczeniu ciągłym lub 25-30 mg/kg mc./dobę (maks. 1,5 g) w leczeniu przerywanym, przez około 2 miesiące, z całkowitą dawką nieprzekraczającą 120 g. U dzieci dawki są wyższe (20-40 mg/kg mc./dobę lub 25-30 mg/kg mc./dobę), ale również nie przekraczają 1-1,5 g/dobę. U pacjentów powyżej 50. roku życia oraz z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest indywidualne zmniejszenie dawki i ścisły monitoring funkcji nerek (kreatynina, azot mocznikowy) oraz słuchu, aby zapobiec nefro- i ototoksyczności. Miejsce podania zależy od wieku pacjenta, z preferencją dla mięśni bocznych uda u niemowląt i małych dzieci oraz pośladka lub uda u dorosłych.
alkalizacja moczu, antybiotyk aminoglikozydowy, azot mocznikowy, badanie audiometryczne, dżuma, enterokoki, gruźlica, izoniazyd, kreatynina, leczenie przeciwgruźlicze, lek przeciwprątkowy, nefrotoksyczność, nerw kulszowy, ototoksyczność, paciorkowce, penicylina, pirazynamid, podanie domięśniowe, ryfampicyna, streptomycyna, szumy uszne, terapia przeciwgruźlicza, tularemia, zakażenie niegruźlicze, zapalenie wsierdzia, zawroty głowy
Leksykon leków
Przedawkowanie – Kidofen max 250 mg/5 ml

Przedawkowanie ibuprofenu, substancji czynnej zawartej w Kidofen max (250 mg/5 ml, zawiesina doustna), może prowadzić do poważnych objawów toksyczności, które pojawiają się najczęściej po dawkach przekraczających 400 mg/kg masy ciała, choć ryzyko istnieje już powyżej 100 mg/kg mc. Objawy obejmują dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, ból brzucha, krwawienia), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, senność, dezorientacja, śpiączka, napady drgawkowe) oraz zaburzenia metaboliczne (kwasica metaboliczna, hipotermia, hiperkaliemia, wydłużenie czasu protrombinowego i wzrost INR). Najcięższe powikłania to ostra niewydolność nerek i wątroby, hipotensja, depresja oddechowa oraz sinica, a u pacjentów z astmą możliwe jest zaostrzenie objawów astmatycznych.
astma, ból brzucha, ból głowy, centrum zatruć, czas protrombinowy, czynniki krzepnięcia, dawka toksyczna, depresja oddechowa, dezorientacja, diazepam, hiperkaliemia, hipotensja, hipotermia, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, lek rozszerzający oskrzela, lorazepam, napad drgawkowy, niewydolność wątroby, nudności, oczopląs, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, pobudzenie, sinica, śpiączka, szumy uszne, toksyczność leku, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, zatrucie ibuprofenem, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Clarithromycin hameln 500 mg

Klarytromycyna, stosowana zarówno u dorosłych, jak i dzieci, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla antybiotyków makrolidowych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz dysgeuzja. Dawki dobowe 1000 mg i 2000 mg wiążą się z występowaniem nudności, wymiotów, bólów brzucha, biegunek, wysypki, wzdęć, bólu głowy, zaparć, zaburzeń słuchu oraz podwyższeniem aktywności aminotransferaz (AspAT, AlAT), co wskazuje na potencjalne ryzyko hepatotoksyczności. W grupie pacjentów z obniżoną odpornością obserwowano również leukopenię, małopłytkowość oraz wzrost stężenia azotu mocznikowego, szczególnie przy dawkach 4000 mg/dobę, które zwiększają częstość działań niepożądanych 3-4-krotnie. Forma dożylna klarytromycyny może powodować miejscowe reakcje zapalne, takie jak zapalenie żył i ból w miejscu podania.
agranulocytoza, AIDS, allopurynol, aminotransferazy, aminotransferazy wątrobowe, antybiotyki makrolidowe, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, czas protrombinowy, drgawki, duszność, dysgeuzja, fibraty, głuchota, halucynacje, klarytromycyna, kolchicyna, leukocyty, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miopatia, niedokrwistość, niewydolność wątroby, nudność, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, płytki krwi, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, statyny, suchość jamy ustnej, świąd, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, triazolam, wymioty, wysypka, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zakażenie Mycobacterium, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie żył, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Apo-Napro 500 mg

Lek Apo-Napro (naproksen), należący do grupy niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania podczas terapii. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują wrzody trawienne, perforacje oraz krwawienia z przewodu pokarmowego, które mogą mieć charakter zagrażający życiu, zwłaszcza u osób starszych. Objawy takie jak nudności, wymioty, biegunka, wzdęcia, zaparcia i ból brzucha są również często obserwowane. Naproksen może wywoływać reakcje alergiczne, w tym anafilaksję, zaostrzenie astmy oraz różnorodne zmiany skórne, od wysypek po ciężkie dermatozy, takie jak zespół Stevensa-Johnsona. Istotne jest także ryzyko sercowo-naczyniowe, w tym zwiększone ryzyko zakrzepicy tętniczej, obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu dużych dawek.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, choroba Leśniowskiego-Crohna, eozynofilowe zapalenie płuc, granulocytopenia, hiperkaliemia, krwawienie z żołądka, krwiomocz, martwica brodawek nerkowych, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, naproksen, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, parestezja, perforacja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smołowaty stolec, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wymioty krwawe, zakrzepica tętnic, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kłębuszków nerkowych, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – ACC 200 mg

Acetylocysteina (ACC) w dawce 200 mg w formie tabletek musujących może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000). Najważniejsze z nich to reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje anafilaktyczne (bardzo rzadko), oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (bardzo rzadko). Działania niepożądane obejmują także objawy ze strony układu nerwowego (ból głowy, niezbyt często), układu oddechowego (duszność i skurcz oskrzeli, rzadko), przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha, niezbyt często), a także zaburzenia skórne (pokrzywka, wysypka, obrzęk naczynioruchowy, świąd, niezbyt często). W badaniach potwierdzono zmniejszoną agregację płytek krwi, co może predysponować do krwotoków (bardzo rzadko), dlatego należy zachować ostrożność u pacjentów ze skłonnością do krwawień.
acetylocysteina, agregacja płytek krwi, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, duszność, gorączka, krwotok, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, skłonność do krwawień, skurcz oskrzeli, świąd, szumy uszne, tabletka musująca, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wyprysk, wysypka, zapalenie jamy ustnej, zespół Stevensa-Johnsona, zmiana śluzówkowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Frimig 100 mg

Preparat Frimig (sumatryptan) stosowany w leczeniu migreny wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według częstości występowania. Do często obserwowanych należą objawy ze strony układu nerwowego, takie jak dzwonienie w uszach, zawroty głowy, senność oraz zaburzenia czucia (parestezje, niedoczulica). Często występują również przejściowe zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi, nagłe zaczerwienienie, duszność, nudności i wymioty, a także uczucie ciężkości i bóle mięśniowe. Zdarzają się także objawy ogólne, takie jak ból, uczucie gorąca lub zimna, ucisk lub zaciskanie oraz zmęczenie i osłabienie, zwykle o łagodnym lub umiarkowanym nasileniu. Bardzo rzadko obserwowano niewielkie zaburzenia czynności wątroby.
artralgia, arytmia, biegunka, bradykardia, diplopia, dławica piersiowa, drgawka, duszność, dysfagia, dystonia, hiperhidroza, hipotensja, kołatanie serca, mialgia, mroczek, nadciśnienie tętnicze, napad migreny, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, nudności, oczopląs, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz naczyń wieńcowych, stan lękowy, sumatryptan, sztywność karku, szumy uszne, tachykardia, utrata wzroku, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czucia, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy, zespół Raynauda
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aridya 2 mg

Dienogest w dawce 2 mg (Aridya) wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z najwyższą częstością ich występowania w początkowym okresie terapii, która następnie ulega zmniejszeniu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to ból głowy (9%), dyskomfort piersiowy (5,4%), obniżony nastrój (5,1%) oraz trądzik (5,1%). Znaczące zmiany dotyczą profilu krwawień menstruacyjnych, monitorowanych metodologią WHO w 90-dniowych okresach referencyjnych. W pierwszym okresie 90 dni brak miesiączki wystąpił u 1,7% pacjentek, rzadkie krwawienia u 27,2%, częste u 13,4%, nieregularne u 35,2%, a przedłużone u 38,3%. W czwartym okresie referencyjnym brak miesiączki wzrósł do 28,2%, a częste i przedłużone krwawienia znacząco spadły do odpowiednio 2,7% i 4%. Pomimo częstych zmian w krwawieniach, pacjentki rzadko zgłaszały je jako działania niepożądane.
autonomiczny układ nerwowy, ból głowy, brak miesiączki, dienogest, duszność, dyskomfort piersi, dysplazja włóknisto-torbielowata sutka, gęstość mineralna kości, hirsutyzm, kandydoza pochwy, kołatanie serca, kurcz mięśni, łamliwość paznokci, migrena, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość, nieregularne krwawienie, obniżony nastrój, odcinek lędźwiowy kręgosłupa, przedłużone krwawienie, rzadkie krwawienie, słownik MedDRA, suche oko, szumy uszne, torbiel jajnika, trądzik, uderzenia gorąca, utrata libido, wzmożone łaknienie, zaburzenia metabolizmu, zaburzenia pigmentacji, zakażenie dróg moczowych, zanikowe zapalenie sromu, zapalenie dziąseł, zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedawkowanie – Edicin 1000 mg

Przedawkowanie wankomycyny, substancji czynnej leku Edicin (dostępnego w dawkach 500 mg i 1 g, odpowiednio 500 000 IU i 1 000 000 IU), prowadzi do poważnych powikłań klinicznych, głównie ototoksyczności i nefrotoksyczności. Ototoksyczność objawia się szumami usznymi, niedosłuchem, zawrotami głowy i zaburzeniami równowagi, wynikającymi z uszkodzenia komórek słuchowych ucha wewnętrznego, a ryzyko wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu innych leków ototoksycznych. Nefrotoksyczność manifestuje się wzrostem stężenia kreatyniny w surowicy, zmniejszonym klirensem kreatyniny, białkomoczem, oligurią, anurią oraz ostrą niewydolnością nerek, spowodowaną uszkodzeniem kanalików nerkowych i zaburzeniem filtracji kłębuszkowej, szczególnie u pacjentów z wcześniejszą dysfunkcją nerek i przy współstosowaniu innych leków nefrotoksycznych.
anuria, białkomocz, chlorowodorek, dializa otrzewnowa, Edicin, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hemofiltracja, klirens kreatyniny, nefrotoksyczność, niedosłuch, oliguria, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, stężenie kreatyniny, szumy uszne, uszkodzenie kanalików nerkowych, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie nerek, utrata słuchu, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Furosemide Kalceks 10 mg/ml

Furosemid, jako silny diuretyk pętlowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (np. hemokoncentracja, małopłytkowość, rzadko niedokrwistość hemolityczna, aplastyczna i agranulocytoza), immunologiczne reakcje alergiczne (w tym rzadkie ciężkie reakcje anafilaktyczne), oraz liczne zaburzenia elektrolitowe. Do najczęstszych należą hiponatremia, hipochloremia, hipokalemia, hiperglikemia oraz zaburzenia lipidowe (wzrost triglicerydów i cholesterolu). Hipokalemia manifestuje się objawami nerwowo-mięśniowymi, jelitowymi, nerkowymi i sercowymi, a jej znaczne niedobory mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak porażenna niedrożność jelit czy śpiączka. U pacjentów z niewydolnością wątroby często obserwowana jest encefalopatia wątrobowa, a u osób z niewydolnością nerek lub hipoproteinemią możliwe są odwracalne zaburzenia słuchu, rzadziej głuchota nieodwracalna. Bardzo często po podaniu dożylnym występuje niedociśnienie, w tym zespół ortostatyczny, a u osób starszych i dzieci mogą pojawić się poważne problemy z krążeniem, włącznie z zapaścią krążeniową.
AGEP, agranulocytoza, cholestaza wewnątrzwątrobowa, diuretyk pętlowy, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, fotowrażliwość, głuchota, hemokoncentracja, hiperglikemia, hipochloremia, hipokalcemia, hipokalemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, kamica nerkowa, kwasica metaboliczna, leukopenia, małopłytkowość, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja glukozy, odwodnienie, parestezje, pemfigoid, przetrwały przewód tętniczy, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty, wapnica nerek, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia słuchu, zakrzepica, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapaść krążeniowa, zespół Barttera, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół ortostatyczny, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Przedawkowanie – Diclac 50 50 mg

Przedawkowanie diklofenaku sodowego, substancji czynnej preparatu Diclac 50, może prowadzić do poważnych powikłań wielonarządowych, w tym ostrej niewydolności nerek, uszkodzenia wątroby oraz zaburzeń ze strony układu nerwowego i krążenia. Objawy kliniczne obejmują wymioty, biegunkę, krwotoki z przewodu pokarmowego, zawroty głowy, szumy uszne, drgawki, znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego oraz zaburzenia oddychania. Nasilenie symptomów jest zależne od dawki oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta, a także współistniejących chorób i stosowanych leków. Warto podkreślić, że brak jest specyficznych objawów jednoznacznie wskazujących na przedawkowanie diklofenaku, co wymaga szerokiej diagnostyki i monitorowania stanu pacjenta.
ciśnienie tętnicze krwi, dializa, Diclac 50, diklofenak sodowy, drgawki, dysfagia, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok z przewodu pokarmowego, leczenie nerkozastępcze, lek przeciwdrgawkowy, metabolizm wątrobowy, niewydolność narządowa, niewydolność oddechowa, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przetaczanie krwi, przewód pokarmowy, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, wymuszona diureza, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie neurologiczne
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – ApoBetina 16 mg

Betahistyna dichlorowodorek, będąca składnikiem aktywnym leku ApoBetina dostępnym w dawkach 8 mg i 16 mg, jest stosowana głównie w leczeniu choroby Meniere’a oraz zawrotów głowy różnego pochodzenia. Pomimo że sama betahistyna nie wykazuje istotnego klinicznie wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, to jednak podstawowa choroba, zwłaszcza w okresach zaostrzeń objawów takich jak napadowe zawroty głowy, szumy uszne, zaburzenia równowagi czy nudności, może znacząco ograniczać bezpieczeństwo pacjenta w ruchu drogowym. Badania kliniczne potwierdzają, że betahistyna nie upośledza zdolności psychomotorycznych, jednak ryzyko związane z samą chorobą wymaga szczególnej uwagi lekarza prowadzącego.
ApoBetina, badania kliniczne, betahistyny dichlorowodorek, bezpieczeństwo farmakoterapii, choroba Ménière’a, farmakoterapia, napadowe zawroty głowy, nudności, szumy uszne, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zdolności psychomotoryczne
Leksykon leków
Przedawkowanie – Kivenul 200 mg + 500 mg

Przedawkowanie leku Kivenul, zawierającego 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu na tabletkę, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne ze względu na toksyczne działanie obu substancji. Dawki toksyczne ibuprofenu u dzieci przekraczają 400 mg/kg masy ciała, a u dorosłych efekt toksyczny jest mniej przewidywalny. Paracetamol stwarza ryzyko hepatotoksyczności już przy dawce 5 g u pacjentów z czynnikami ryzyka oraz przy dawce 10 g (20 tabletek Kivenul) u osób zdrowych. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, układu nerwowego, metaboliczne, hematologiczne, a także uszkodzenie wątroby i nerek. Wczesne objawy ibuprofenu pojawiają się w pierwszych godzinach, natomiast toksyczność paracetamolu manifestuje się po 12-48 godzinach, co wymaga długotrwałego monitorowania pacjenta.
astma oskrzelowa, dawka toksyczna ibuprofenu, drgawki, encefalopatia, hepatotoksyczność, hipoglikemia, ibuprofen z paracetamolem, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwasica metaboliczna, leki indukujące enzymy wątrobowe, leki przeciwpadaczkowe, martwica kanalików nerkowych, mukowiscydoza, N-acetylocysteina, nadużywanie alkoholu, niedobór glutationu, niewydolność wątroby, obrzęk mózgu, okres półtrwania ibuprofenu, ostra niewydolność nerek, szumy uszne, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia widzenia, zakażenie HIV, zapalenie trzustki, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bromergon 2,5 mg

Bromergon (bromokryptyna mezylan) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów zgodnie z MedDRA oraz częstości ich występowania, choć większość z nich ma częstość nieznaną. Do najważniejszych działań niepożądanych należą zaburzenia psychiczne (stan splątania, pobudzenie psychomotoryczne, bezsenność, zaburzenia kontroli impulsów takie jak patologiczny hazard, hiperseksualizm, kompulsywne zakupy i napadowe objadanie się), zaburzenia układu nerwowego (bóle głowy, senność, zawroty głowy, dyskinezje, parestezje, nagłe zasypianie), a także poważne zmiany sercowo-naczyniowe (wysięk do osierdzia, zaciskające zapalenie osierdzia, tachykardia, bradykardia, zwłóknienie zastawek serca). Ponadto obserwuje się objawy ze strony układu oddechowego, pokarmowego, skóry, mięśniowo-szkieletowego oraz ogólne, takie jak zmęczenie i obrzęki obwodowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko wystąpienia zespołu przypominającego złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłaszcza przy gwałtownym odstawieniu leku.
alergiczne zapalenie skóry, bromokryptyna, bromokryptyna mezylan, dyskinezja, działanie niepożądane, hiperseksualizm, klasyfikacja MedDRA, krwawienie z przewodu pokarmowego, nadciśnienie tętnicze, nagłe zasypianie, napadowe objadanie, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk obwodowy, parestezja, patologiczny hazard, pobudzenie psychomotoryczne, stan splątania, szumy uszne, udar mózgu, wrzód trawienny, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, zaburzenia kontroli impulsów, zaciskające zapalenie osierdzia, zapalenie opłucnej, zawał serca, zespół Raynauda, złośliwy zespół neuroleptyczny, zwłóknienie opłucnej, zwłóknienie płuc, zwłóknienie pozaotrzewnowe, zwłóknienie zastawek serca
Leksykon chorób i schorzeń
Perforacja błony bębenkowej – Epidemiologia

Perforacja błony bębenkowej (TMP) stanowi przerwanie ciągłości błony, łącząc ucho zewnętrzne ze środkowym. Epidemiologicznie, częstość występowania TMP w populacji USA wynosi około 2,1% (95% CI, 1,7%-2,6%), co przekłada się na około 5,8 mln osób. Najwyższa częstość dotyczy osób starszych (6,1%, 95% CI, 4,7%-7,6%), natomiast u nastolatków jest znacznie niższa (0,6%, 95% CI, 0,3%-0,9%). Występowanie jest podobne u obu płci, choć perforacje urazowe częściej dotyczą mężczyzn (proporcja 1,49:1). Wśród czynników ryzyka wymienia się choroby osłabiające tkankę błony bębenkowej (perlak, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, infekcje), wiek oraz predyspozycje genetyczne do nawracających zapaleń ucha środkowego. Perforacje często współistnieją z urazami głowy i złamaniami kości skroniowej, co może prowadzić do powikłań takich jak krwiak jamy bębenkowej, utrata słuchu czy przetoka płynu mózgowo-rdzeniowego.
błona bębenkowa, drenaż wentylacyjny, dysfunkcja trąbki Eustachiusza, ostre zapalenie ucha środkowego, otolaryngolog, patologia, perforacja błony bębenkowej, perforacja traumatyczna, perlak, podstawa czaszki, porażenie nerwu twarzowego, przetoka płynu mózgowo-rdzeniowego, przewlekłe zapalenie ucha środkowego, szumy uszne, termometr na podczerwień, tympanoplastyka, ucho środkowe, uraz głowy, utrata słuchu, wyciek płynu mózgowo-rdzeniowego, zakażenie ucha środkowego, złamanie kości skroniowej
Leksykon leków
Działania niepożądane – Polopiryna C 500 mg + 200 mg

Polopiryna C, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 200 mg kwasu askorbowego w tabletkach musujących, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o istotnym znaczeniu klinicznym. Kwas acetylosalicylowy może indukować zaburzenia hematologiczne, takie jak małopłytkowość, niedokrwistość z niedoboru żelaza (wskutek przewlekłych mikrokrwawień z przewodu pokarmowego), niedokrwistość hemolityczną (szczególnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej), leukopenię, agranulocytozę oraz eozynopenię. Ponadto obserwuje się wydłużenie czasu krwawienia i protrombinowego, co zwiększa ryzyko krwawień. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować wysypkę, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli oraz wstrząs anafilaktyczny. Dolegliwości neurologiczne to m.in. szumy uszne, zaburzenia słuchu i zawroty głowy, a kwas askorbinowy może powodować znużenie, uczucie palenia za mostkiem, bezsenność i senność.
agranulocytoza, białkomocz, bilirubina, choroba wrzodowa, dyspepsja, eozynopenia, fosfataza alkaliczna, gorączka reumatyczna, hepatomegalia, kamica cystynowa, kamica moczanowa, kamica szczawianowa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, kwas acetylosalicylowy, kwas askorbowy, leukocyturia, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica hepatocytów, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższone aminotransferazy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, toczeń rumieniowaty układowy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka skórna
Leksykon leków
Działania niepożądane – Bellix 20 mg

Bilastyna (Bellix) w dawce 20 mg wykazuje profil bezpieczeństwa porównywalny z placebo, potwierdzony w badaniach klinicznych II i III fazy obejmujących 1697 pacjentów dorosłych i młodzieży. Częstość działań niepożądanych wyniosła 12,7% dla bilastyny i 12,8% dla placebo. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane to ból głowy (4,01% vs 3,38%), senność (3,06% vs 2,86%), zawroty głowy (0,83% vs 0,59%) oraz zmęczenie (0,83% vs 1,32%). Rzadziej obserwowano m.in. blok prawej odnogi pęczka Hisa (0,24%), arytmię zatokową (0,30%) oraz wydłużenie odstępu QT w EKG (0,53% vs 0,37%). Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłoszono również reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, arytmia zatokowa, bezsenność, biegunka, bilastyna, blok prawej odnogi pęczka Hisa, ból głowy, ból nadbrzusza, częstoskurcz, duszność, gamma-glutamylotransferaza, kołatanie serca, kreatynina we krwi, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, opryszczka jamy ustnej, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, świąd, szumy uszne, triglicerydy we krwi, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zawroty głowy pochodzenia obwodowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zwiększone łaknienie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ropivacaine Kabi 5 mg/ml

Profil działań niepożądanych ropiwakainy, stosowanej w preparacie Ropivacaine Kabi, jest zbliżony do innych amidowych leków miejscowo znieczulających o długim czasie działania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to nudności oraz obniżenie ciśnienia tętniczego (bardzo często ≥1/10), które mogą być trudne do odróżnienia od fizjologicznych efektów blokady nerwów, takich jak bradykardia czy hipotonia po znieczuleniu podpajęczynówkowym. Toksyczność ogólnoustrojowa dotyczy głównie ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu sercowo-naczyniowego, manifestując się początkowo zaburzeniami widzenia, parestezjami, zawrotami głowy, a w cięższych przypadkach drgawkami typu grand mal, utratą przytomności oraz zaburzeniami rytmu serca, w tym bradykardią, tachykardią, a nawet zatrzymaniem akcji serca. Warto podkreślić, że toksyczność sercowo-naczyniowa ma cięższy przebieg niż neurotoksyczność i może wymagać przedłużonej resuscytacji. U dzieci częstość obniżenia ciśnienia tętniczego jest mniejsza (>1/100 do <1/10), jednak wczesne objawy toksyczności mogą być trudne do wykrycia ze względu na ograniczoną zdolność werbalizacji symptomów.
blokada centralna, bradykardia, całkowita blokada rdzeniowa, drętwienie wokół ust, drgawki typu grand mal, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dyskineza, dyzartria, hiperkapnia, hipoksja, krwiak kanału kręgowego, kurczliwość mięśnia sercowego, kwasica metaboliczna, kwasica oddechowa, lek miejscowo znieczulający z grupy amidów, nadwrażliwość słuchowa, neuropatia, obniżenie ciśnienia tętniczego, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, popunkcyjny ból głowy, reakcja anafilaktyczna, ropień zewnątrzoponowy, szumy uszne, układ sercowo-naczyniowy, uogólnione drgawki, wstrząs anafilaktyczny, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia rytmu, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie widzenia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół ogona końskiego, zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Naproxen Aflofarm 200 mg

Podczas ordynacji naproksenu (Naproxen Aflofarm 200 mg) lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Chociaż lek zasadniczo nie wpływa lub ma niewielki wpływ na te funkcje, istnieje ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak senność, zawroty głowy, bezsenność czy stany depresyjne, które mogą znacząco obniżyć zdolności psychomotoryczne. Dodatkowo, mogą pojawić się bóle głowy, zaburzenia poznawcze, zaburzenia widzenia (np. zmętnienie rogówki, zapalenie nerwu wzrokowego) oraz zaburzenia słuchu i szumy uszne, które stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów. W rzadkich przypadkach odnotowano poważniejsze powikłania neurologiczne, takie jak drgawki czy aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, całkowicie wykluczające możliwość bezpiecznego prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, bezsenność, ból głowy, choroba neurologiczna, depresja, drgawki, działania niepożądane, naproksen, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie ruchowe, przedawkowanie naproksenu, pustka w głowie, senność, szumy uszne, zaburzenia poznawcze, zaburzenia słuchu, zaburzenia widzenia, zapalenie nerwu wzrokowego, zawroty głowy, zmętnienie rogówki
Leksykon leków
Działania niepożądane – Furosemidum Polpharma 10 mg/ml

Furosemid, będący diuretykiem pętlowym, jest generalnie dobrze tolerowany, jednak może wywoływać szereg działań niepożądanych o różnym nasileniu. Do istotnych powikłań hematologicznych należą anemia hemolityczna, trombocytopenia, anemia aplastyczna, leukopenia i agranulocytoza, które wymagają monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku zahamowania czynności szpiku. Reakcje alergiczne, choć rzadkie, mogą obejmować wysypkę, nadwrażliwość na światło, zapalenie naczyń, śródmiąższowe zapalenie nerek oraz ciężkie reakcje anafilaktyczne. Furosemid powoduje istotne zaburzenia gospodarki elektrolitowej, w tym hipokaliemię, hipokalcemii i hipomagnezemię, co może prowadzić do tężyczki, zaburzeń rytmu serca i niedociśnienia, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku. Dodatkowo obserwuje się ryzyko hipowolemii, odwodnienia, hiperglikemii oraz pogorszenia kontroli glikemii u chorych z cukrzycą.
agranulocytoza, alkaloza metaboliczna, anemia, anemia aplastyczna, anemia hemolityczna, cholestaza wewnątrzwątrobowa, częstomocz, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, eozynofilia, fotowrażliwość, glikozuria, hiperglikemia, hipowolemia, kamica nerkowa, lek moczopędny, leukopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedociśnienie ortostatyczne, ostra uogólniona krostkowica, ostre zapalenie trzustki, ostre zatrzymanie moczu, parestezja, pemfigoid pęcherzowy, plamica, przetrwały przewód tętniczy, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, szumy uszne, tężyczka, trombocytopenia, wapnica nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia słuchu, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie naczyń, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Velafax 75 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Velafax, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych, w którym najczęściej (>1/10) występują nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Nagłe przerwanie terapii może wywołać objawy odstawienia, takie jak zawroty głowy, parestezje, zaburzenia snu, lęk, nudności, drżenia i objawy grypopodobne, które zwykle mają łagodne do umiarkowanego nasilenie, lecz mogą być ciężkie i przedłużone, co uzasadnia stopniowe zmniejszanie dawki. U dzieci i młodzieży (6-17 lat) profil działań niepożądanych jest podobny do dorosłych, z dodatkowymi reakcjami, takimi jak zmniejszenie apetytu i masy ciała, podwyższone ciśnienie tętnicze oraz wzrost cholesterolu, a także zwiększone ryzyko myśli samobójczych, wrogości i samookaleczeń, szczególnie w przebiegu zaburzeń depresyjnych.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, brak orgazmu, bruksizm, depersonalizacja, derealizacja, dyskineza, dyspepsja, dystonia, działanie niepożądane, eozynofilia płucna, halucynacja, hipercholesterolemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, krwotok z przewodu pokarmowego, majaczenie, małopłytkowość, mania, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, mioklonia, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nietrzymanie moczu, objawy grypopodobne, objawy pozapiramidowe, pancytopenia, parestezja, populacja pediatryczna, poty nocne, przerwanie leczenia, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, substancja czynna, szumy uszne, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia snu, zaburzenia wytrysku, zaburzenie depresyjne, zapalenie trzustki, zatrzymanie moczu, zawroty głowy nieukładowe, zawroty głowy układowe, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie libido