niewydolność serca
Niewydolność serca to zespół objawów klinicznych spowodowanych nieprawidłową budową lub funkcją serca, która prowadzi do upośledzenia dostarczania tlenu do tkanek proporcjonalnie do ich zapotrzebowania metabolicznego. Stan ten charakteryzuje się typowymi objawami, takimi jak duszność, obrzęki kończyn dolnych i zmęczenie, którym mogą towarzyszyć objawy przedmiotowe (np. podwyższone ciśnienie w żyłach szyjnych, trzeszczenia nad polami płucnymi, obrzęki obwodowe).
Główne przyczyny niewydolności serca to choroba niedokrwienna serca, nadciśnienie tętnicze, wady zastawkowe oraz kardiomiopatie. Klasyfikuje się ją w oparciu o frakcję wyrzutową lewej komory (HFrEF <40%, HFmrEF 40-49%, HFpEF ≥50%) oraz według klasy czynnościowej NYHA (I-IV), opisującej nasilenie objawów podczas wysiłku fizycznego.
Diagnostyka niewydolności serca obejmuje badania laboratoryjne (peptydy natriuretyczne BNP/NT-proBNP), elektrokardiografię, badania obrazowe (echokardiografia, rezonans magnetyczny serca) oraz testy czynnościowe. Leczenie jest wielokierunkowe i obejmuje modyfikację stylu życia, farmakoterapię (inhibitory ACE/ARB/ARNI, beta-adrenolityki, antagoniści aldosteronu, inhibitory SGLT2), leczenie inwazyjne (np. implantacja urządzeń wspomagających pracę serca) oraz w wybranych przypadkach transplantację serca.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Tritace 10 10 mg
Lek Tritace (ramipryl) dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg w formie tabletek, które należy przyjmować raz dziennie o stałej porze, niezależnie od posiłku. W terapii nadciśnienia tętniczego dawka początkowa standardowo wynosi 2,5 mg/dobę, z możliwością zmniejszenia do 1,25 mg u pacjentów z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron lub stosujących diuretyki. Dawkę można stopniowo zwiększać co 2-4 tygodnie do maksymalnie 10 mg/dobę. U pacjentów z cukrzycą i mikroalbuminurią lub z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego dawki początkowe wynoszą odpowiednio 1,25 mg i 2,5 mg, z zalecanym stopniowym zwiększaniem do 5-10 mg/dobę. W przypadku nefropatii niecukrzycowej z białkomoczem ≥3 g/dobę dawka początkowa to 1,25 mg, z możliwością zwiększenia do 5 mg/dobę. U pacjentów po zawale serca dawka początkowa wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę, z możliwością modyfikacji do 5 mg dwa razy na dobę, podawana w dwóch dawkach podzielonych.
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek dawkowanie należy dostosować do klirensu kreatyniny: przy ≥60 ml/min dawka maksymalna to 10 mg/dobę, przy 30-60 ml/min – 5 mg/dobę, a przy 10-30 ml/min – 5 mg/dobę, z dawką początkową 1,25-2,5 mg/dobę. U hemodializowanych pacjentów dawkę 1,25 mg należy podawać kilka godzin po dializie, maksymalnie do 5 mg/dobę. U pacjentów z niewydolnością wątroby dawka maksymalna wynosi 2,5 mg/dobę, a leczenie wymaga ścisłej kontroli. U osób w podeszłym wieku zaleca się niższe dawki początkowe (1,25 mg) i bardziej stopniowe zwiększanie dawki ze względu na ryzyko działań niepożądanych. Bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone. Podczas terapii konieczne jest monitorowanie czynności nerek i stężenia potasu w surowicy, zwłaszcza u pacjentów stosujących diuretyki, ze względu na ryzyko niedociśnienia tętniczego.
białkomocz, biodostępność, choroba układu sercowo-naczyniowego, czynnik ryzyka sercowo-naczyniowy, czynność nerek, diuretyk, działanie niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, potas w surowicy, ramipryl, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 5 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo to preparat złożony łączący wysoce selektywny beta1-adrenolityk bisoprolol oraz inhibitor ACE ramipryl (prolek aktywowany do ramiprylatu). Bisoprolol działa poprzez blokadę receptorów beta1-adrenergicznych, co prowadzi do zwolnienia częstości pracy serca, zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego oraz redukcji zużycia tlenu, z maksymalnym efektem po 3-4 godzinach i 24-godzinnym czasem działania. Ramipryl hamuje konwertazę angiotensyny, zmniejszając produkcję angiotensyny II i wydzielanie aldosteronu oraz zwiększając stężenie bradykininy, co skutkuje rozszerzeniem naczyń i obniżeniem ciśnienia tętniczego. Efekt przeciwnadciśnieniowy ramiprylu pojawia się po 1-2 godzinach, osiąga maksimum po 3-6 godzinach i utrzymuje się przez 24 godziny, a pełny efekt terapeutyczny rozwija się po 3-4 tygodniach stosowania. Bisoprolol osiąga pełny efekt po około 2 tygodniach terapii.
aktywacja neuroendokrynna, aktywność reninowa osocza, aldosteron, angiotensyna II, beta₁-adrenolityk, bisoprolol, bradykinina, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania komory, dipeptydylokarboksypeptydaza I, dławica piersiowa, działanie inotropowe ujemne, efekt z odbicia, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, kininaza II, konwertaza angiotensyny, mięśnie gładkie oskrzeli, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, objętość wyrzutowa, opór obwodowy, opór tętniczy obwodowy, pojemność minutowa serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność serca, ramipryl, ramiprylat, receptor beta-adrenergiczny, receptor β2, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ współczulny, wskaźnik sercowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polopiryna Complex 500 mg + 15,58 mg + 2 mg
Polopiryna Complex, zawierająca 500 mg kwasu acetylosalicylowego, 15,58 mg fenylefryny wodorowinianu oraz 2 mg chlorofenaminy maleinianu, posiada liczne przeciwwskazania wynikające z farmakologicznych właściwości jej składników. Lek jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy (występującą u 0,3% populacji ogólnej, a nawet do 20% u chorych z astmą oskrzelową lub przewlekłą pokrzywką), innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, astmą oskrzelową, przewlekłymi chorobami układu oddechowego, gorączką sienną, aktywną chorobą wrzodową żołądka i/lub dwunastnicy, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca, zaburzeniami krzepnięcia (np. hemofilia, małopłytkowość) oraz u osób stosujących leki przeciwzakrzepowe. Fenylefryna, jako środek naczyniozwężający, wyklucza stosowanie u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i nadciśnieniem tętniczym. Dodatkowo, lek jest przeciwwskazany u osób z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, cukrzycą, jaskrą zamkniętego kąta, nadczynnością tarczycy, przerostem gruczołu krokowego oraz chromochłonnym guzem nadnerczy.
astma oskrzelowa, chlorofenamina, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wrzodowa żołądka, cukrzyca, fenylefryna, gorączka sienna, guz chromochłonny nadnerczy, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra zamkniętego kąta, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, małopłytkowość, metotreksat, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk błony śluzowej nosa, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe schorzenie układu oddechowego, substancja czynna, substancja pomocnicza, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół Reye’a - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Elestar 40 mg + 5 mg
Lek Elestar, zawierający olmesartan medoksomil oraz amlodypinę (w postaci bezylanu), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki aktywne lub substancje pomocnicze, w drugim i trzecim trymestrze ciąży, przy ciężkiej niewydolności wątroby oraz niedrożności dróg żółciowych. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory serca oraz niestabilną hemodynamicznie niewydolnością serca po ostrym zawale. Jednoczesne podawanie z aliskirenem jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą oraz z GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii i pogorszenia funkcji nerek. Dostępne dawki preparatu to: 20 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny, 40 mg olmesartanu + 5 mg amlodypiny oraz 40 mg olmesartanu + 10 mg amlodypiny.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, antagonista wapnia, cukrzyca, hiperkaliemia, hipotensja, hipotonia, nadwrażliwość na składniki leku, niedociśnienie, niedrożność dróg żółciowych, niestabilność hemodynamiczna, niewydolność serca, niewydolność wątroby, odwodnienie, olmesartan medoksomil, ostry zawał serca, perfuzja narządowa, perfuzja wieńcowa, pochodne dihydropirydyny, stenoza aortalna, trymestr ciąży, współczynnik filtracji kłębuszkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zwężenie drogi odpływu, zwężenie drogi odpływu z lewej komory, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius (25 mg + 4,5 mg)/ml
Produkt leczniczy Glucosum 5% et Natrium chloratum 0,9% 1:1 Fresenius to roztwór do infuzji zawierający 25 g glukozy (w postaci glukozy jednowodnej 27,5 g) oraz 4,5 g sodu chlorku na 1000 ml, co odpowiada stężeniom jonów sodu (Na+) i chlorkowych (Cl-) po 76,9 mmol/l. Osmolarność roztworu wynosi 293 mOsmol/l, a pH mieści się w zakresie 3,5-6,5. Przedawkowanie może prowadzić do przewodnienia, przeciążenia substancjami rozpuszczonymi, hipernatremii, hiperglikemii oraz hiperosmolarności, co z kolei może skutkować poważnymi powikłaniami, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością serca, chorobami nerek, cukrzycą, zaburzeniami elektrolitowymi oraz u osób w podeszłym wieku. Objawy przedawkowania obejmują m.in. obrzęki, zastój w krążeniu płucnym, pobudzenie, drgawki, wielomocz, odwodnienie i zaburzenia świadomości.
diureza, dysfagia, gospodarka węglowodanowa, hemodializa, hiperglikemia, hipernatremia, hiperosmolarność osocza, hiperwolemia, leczenie diuretyczne, niewydolność krążenia, niewydolność serca, obrzęk obwodowy, odwodnienie komórkowe, osmolarność, przeciążenie substancjami rozpuszczonymi, przewodnienie, równowaga kwasowo-zasadowa, śpiączka hiperglikemiczna, technika nerkozastępcza, zaburzenie elektrolitowe, zastój w krążeniu płucnym - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Optiray 300 636 mg/ml (300 mg I/ml)
Optiray 300 to jodowy środek kontrastowy zawierający 636 mg/ml jowersolu, co odpowiada 300 mg/ml jodu elementarnego, o osmolalności 645 mOsm/kg i lepkości 8,2 mPa·s w 25°C oraz 5,5 mPa·s w 37°C. Preparat jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na jodowe środki kontrastowe lub składniki pomocnicze oraz u osób z ujawnioną nadczynnością tarczycy, ze względu na ryzyko poważnych reakcji alergicznych i zaostrzenia choroby tarczycy, w tym przełomu tarczycowego. Podanie preparatu wymaga oceny ryzyka i korzyści, szczególnie u pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych, zaburzeniami funkcji nerek, wątroby, niewydolnością serca, zaburzeniami krążenia oraz chorobami ośrodkowego układu nerwowego.
choroba ośrodkowego układu nerwowego, drgawka, jod elementarny, jodowy środek kontrastowy, jowersol, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na środki kontrastowe, niejonowy środek kontrastowy, niewydolność serca, osmolalność, przełom tarczycowy, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, roztwór do wstrzykiwań, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie krążenia - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pricoron 10 mg
Pricoron to lek zawierający peryndopryl z argininą, dostępny w dawkach 5 mg i 10 mg, należący do inhibitorów ACE. Wskazania obejmują nadciśnienie tętnicze (zarówno pierwotne, niezależnie od stopnia zaawansowania), stabilną chorobę wieńcową oraz objawową niewydolność serca (tylko dawka 5 mg). Peryndopryl działa poprzez rozszerzenie naczyń krwionośnych, co ułatwia pompowanie krwi i obniża ciśnienie tętnicze, z efektem utrzymującym się przez 24 godziny, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. W stabilnej chorobie wieńcowej lek zmniejsza ryzyko incydentów sercowo-naczyniowych, poprawiając perfuzję wieńcową i redukując obciążenie serca. W niewydolności serca peryndopryl poprawia funkcję lewej komory, zmniejszając obciążenie wstępne i następcze.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, choroba naczyń mózgowych, choroby współistniejące, ciśnienie tętnicze, diuretyk, efekt hipotensyjny, funkcja lewej komory, funkcja serca, glikozydy nasercowe, hiperkaliemia, incydent sercowo-naczyniowy, incydent sercowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, lek przeciwpłytkowy, miażdżyca, nadciśnienie tętnicze, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obciążenie wstępne, perfuzja wieńcowa, peryndopryl z argininą, pierwotne nadciśnienie tętnicze, stabilna choroba wieńcowa, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, upośledzona funkcja nerek, zabieg rewaskularyzacyjny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Betaxolol Medreg 20 mg
Przedawkowanie betaksololu chlorowodorku (Betaxolol Medreg 20 mg) prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i ośrodkowego układu nerwowego, z objawami takimi jak ciężkie niedociśnienie, bradykardia (<60 uderzeń/min), zahamowanie zatokowe, niewydolność serca oraz wstrząs kardiogenny. Dodatkowo mogą wystąpić zaburzenia oddychania, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości, a w rzadkich przypadkach uogólnione drgawki. Objawy te stanowią bezpośrednie zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji medycznej w warunkach intensywnej terapii.
aktywność elektryczna mózgu, aspiracja, asystolia, atropina, betaksolol chlorowodorek, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dekompensacja kardiologiczna, dobutamina, drgawki uogólnione, drogi oddechowe, funkcja skurczowa serca, glukagon, interwencja medyczna, izoprenalina, leczenie zatruć, lek beta-adrenolityczny, mięśnie gładkie oskrzeli, niedociśnienie, niewydolność serca, oddział intensywnej opieki medycznej, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, perfuzja mózgowa, perfuzja tkankowa, skurcz oskrzeli, układ sercowo-naczyniowy, węzeł zatokowo-przedsionkowy, wspomaganie oddychania, wstrząs kardiogenny, zaburzenie oddychania, zaburzenie świadomości, zahamowanie zatokowe, zatrzymanie akcji serca - Leksykon chorób i schorzeń
Nadciśnienie tętnicze – Etiologia i przyczyny
Nadciśnienie tętnicze definiuje się jako utrzymujące się wartości ciśnienia skurczowego powyżej 130 mmHg lub rozkurczowego powyżej 80 mmHg, zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Towarzystwa Kardiologicznego. Stan ten jest głównym czynnikiem ryzyka wielu poważnych schorzeń, w tym udaru mózgu, choroby wieńcowej, niewydolności serca, migotania przedsionków, przewlekłej choroby nerek oraz otępienia naczyniowego. Nadciśnienie pierwotne, stanowiące 90-95% przypadków, ma etiologię wieloczynnikową, obejmującą interakcję czynników genetycznych (udział dziedziczności 33-57%) oraz środowiskowych, takich jak wiek, rasa, otyłość, nadmierne spożycie sodu, brak aktywności fizycznej, palenie tytoniu, nadmierne spożycie alkoholu, stres i zaburzenia snu. Nadciśnienie wtórne (5-10%) jest związane z chorobami nerek, zaburzeniami endokrynologicznymi (np. pierwotny hiperaldosteronizm, zespół Cushinga, guzy chromochłonne), obturacyjnym bezdechem sennym oraz stosowaniem niektórych leków i substancji. Warto podkreślić, że otyłość odpowiada za 65-78% przypadków nadciśnienia pierwotnego, a ryzyko rozwoju nadciśnienia w wieku 55-65 lat sięga 90% u osób bez wcześniejszej diagnozy.
choroba wieńcowa, ciśnienie krwi, ciśnienie skurczowe, epinefryna, guz chromochłonny, hiperaldosteronizm, kłębuszkowe zapalenie nerek, koarktacja aorty, metylacja DNA, miażdżyca, migotanie przedsionków, naczynie krwionośne, nadciśnienie naczyniowo-nerkowe, nadciśnienie pierwotne, nadciśnienie samoistne, nadciśnienie tętnicze, nadciśnienie wtórne, nadczynność tarczycy, nadnercze, niedoczynność tarczycy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, norepinefryna, obturacyjny bezdech senny, otępienie naczyniowe, otyłość, przewlekła choroba nerek, rzut serca, stan przedrzucawkowy, tętniczka, tętno, udar mózgu, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wazokonstrykcja, wielotorbielowatość nerek, zespół Cushinga, zespół Liddle’a, zespół nerczycowy - Leksykon substancji czynnych
Jopromid – Działania niepożądane
Jopromid, stosowany jako środek kontrastowy zawierający jod w stężeniach 300-370 mg/ml (produkty Ultravist 300 i 370), posiada dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na danych z badań klinicznych (ponad 3900 pacjentów) oraz obserwacji po wprowadzeniu do obrotu (ponad 74000 pacjentów). Najczęstsze działania niepożądane (≥4%) to bóle głowy, nudności oraz rozszerzenie naczyń krwionośnych. Istotne jest jednak ryzyko poważnych powikłań zagrażających życiu, takich jak wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zatrzymanie oddechu, skurcz oskrzeli, obrzęk krtani, udar mózgu, zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca oraz ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona). Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) oraz częstość nieznana, co ma znaczenie przy ocenie ryzyka u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka.
cholangiopankreatografia wsteczna, częstość nieznana, drgawki, encefalopatia kontrastowa, jopromid, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, obrzęk gardła, obrzęk krtani, obrzęk mózgu, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, osutka krostkowa, powikłanie sercowo-naczyniowe, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przełom tarczycowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skurcz naczyń, skurcz oskrzeli, środek kontrastujący, stan splątania, Ultravist, utrata przytomności, wstrząs rzekomoanafilaktyczny, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności tarczycy, zaburzenie połykania, zapalenie trzustki, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawał mózgu, zespół ciasnoty międzypowięziowej, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Micalcet 30 mg
Profil bezpieczeństwa leku Micalcet (cynakalcet) został określony na podstawie badań klinicznych oraz doświadczeń po wprowadzeniu do obrotu, wskazując na najczęstsze działania niepożądane obejmujące nudności i wymioty o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego. Działania niepożądane dotyczą głównie układu pokarmowego, nerwowego oraz mięśniowo-szkieletowego, a także mogą obejmować reakcje nadwrażliwości, takie jak obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hipokalcemii, która może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych, w tym wydłużenia odstępu QT i komorowych zaburzeń rytmu serca. U pacjentów z chorobami serca odnotowano również przypadki niedociśnienia i nasilenia niewydolności serca, co wymaga ostrożności podczas terapii.
biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, cynakalcet, drgawki, duszność, dysfagia, hiperkalemia, hipokalcemia, jadłowstręt, komorowe zaburzenia rytmu serca, niedociśnienie, niestrawność, niewydolność serca, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, parestezje, pierwotna nadczynność przytarczyc, pokrzywka, rak przytarczyc, reakcja nadwrażliwości, schyłkowa choroba nerek, skurcz mięśni, wtórna nadczynność przytarczyc, wydłużenie odstępu QT, wysypka, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcie, zawroty głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibum Grip 200 mg + 30 mg
IBUM GRIP to preparat zawierający 200 mg ibuprofenu oraz 30 mg pseudoefedryny chlorowodorku w jednej tabletce powlekanej. Ze względu na farmakologiczne właściwości obu składników, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, pseudoefedrynę lub substancje pomocnicze (m.in. laktoza jednowodna 84 mg, barwniki E104 i E110). Nie należy go stosować u osób z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, skazą krwotoczną, ciężką niewydolnością wątroby, nerek lub serca (klasa IV wg NYHA), a także w ciąży i okresie laktacji. Ponadto, ze względu na działanie sympatykomimetyczne pseudoefedryny, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami układu sercowo-naczyniowego (tachykardia, nadciśnienie, dławica piersiowa), zatrzymaniem moczu, nadczynnością tarczycy, jaskrą z wąskim kątem oraz ryzykiem krwotocznego udaru mózgu. Stosowanie IBUM GRIP z innymi NLPZ lub inhibitorami COX-2 jest niewskazane ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza ze strony przewodu pokarmowego.
agregacja płytek krwi, astma oskrzelowa, choroba wrzodowa żołądka, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cyklooksygenaza, dławica piersiowa, ibuprofen, inhibitory COX-2, inhibitory MAO, jaskra, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwzakrzepowe, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nieżyt nosa, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, przerost gruczołu krokowego, pseudoefedryna, receptory alfa-adrenergiczne, skaza krwotoczna, SSRI, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, udar krwotoczny mózgu, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Carvedilol Orion 25 mg
Carvedilol Orion to lek zawierający karwedylol, nieselektywny beta-adrenolityk z działaniem alfa-adrenolitycznym, dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 6,25 mg, 12,5 mg oraz 25 mg. Mechanizm działania obejmuje blokadę receptorów beta-adrenergicznych, co zmniejsza częstość akcji serca, kurczliwość mięśnia sercowego oraz aktywność układu renina-angiotensyna-aldosteron, a także blokadę receptorów alfa-1-adrenergicznych, prowadzącą do rozszerzenia naczyń obwodowych i obniżenia oporu naczyniowego. Lek jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego samoistnego, przewlekłej, stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej, stabilnej niewydolności serca o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, gdzie poprawia przebudowę mięśnia sercowego i frakcję wyrzutową.
akcja serca, alfa-adrenolityk, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, ciśnienie tętnicze, diuretyk, frakcja wyrzutowa, glikozyd naparstnicy, inhibitor konwertazy angiotensyny, karwedylol, kurczliwość mięśnia sercowego, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, mięsień sercowy, nadciśnienie tętnicze samoistne, napad dławicowy, nietolerancja laktozy, niewydolność serca, obciążenie następcze, objawy dławicowe, opór obwodowy, pierwotne nadciśnienie tętnicze, przebudowa mięśnia sercowego, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rozszerzenie naczyń obwodowych, stabilna dławica piersiowa, tachykardia odruchowa, tolerancja wysiłku, układ renina-angiotensyna-aldosteron, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Interakcje leku – Concor Cor 1,25 1,25 mg
Bisoprolol fumaranu, substancja czynna preparatu Concor Cor, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu znaczenia klinicznego. Szczególnie niezalecane jest jednoczesne stosowanie bisoprololu z lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. chinidyna, dyzopiramid), antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu oraz lekami przeciwnadciśnieniowymi działającymi ośrodkowo (klonidyna, metylodopa), ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, ujemnego działania inotropowego, znacznego niedociśnienia tętniczego oraz nasilenia niewydolności serca. W praktyce klinicznej wymaga to szczególnej ostrożności i monitorowania pacjentów, zwłaszcza przy dożylnym podaniu werapamilu, które może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego i krytycznego niedociśnienia.
antagonista wapnia typu dihydropirydyny, antagonista wapnia typu werapamilu, beta-adrenolityk miejscowy, beta-adrenomimetyk, bisoprolol fumaran, blok przedsionkowo-komorowy, bradyarytmia, bradykardia, choroba Raynauda, chromanie przestankowe, czas przewodzenia przedsionkowo-komorowego, czynność skurczowa komór, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra, krążenie obwodowe, kurczliwość mięśnia sercowego, lek adrenomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwnadciśnieniowy działający ośrodkowo, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, pochodna ergotaminy, przełom nadciśnieniowy, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor alfa-adrenergiczny, tachykardia, zaburzenie przewodnictwa, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Lapixen 6 mg
Lacydypina, będąca substancją czynną leku Lapixen, jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jej stosowania są nadwrażliwość na lacydypinę lub substancje pomocnicze (w tym laktozę bezwodną w dawkach 137 mg, 274 mg, 411 mg odpowiednio dla dawek 2 mg, 4 mg i 6 mg), wstrząs kardiogenny, niestabilna dławica piersiowa, zwężenie zastawki aorty oraz ostry zawał mięśnia sercowego i pierwszy miesiąc po jego przebyciu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z reakcjami alergicznymi na inne dihydropirydyny ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z trudnościami w połykaniu, a tabletki 2 mg i 6 mg nie posiadają linii podziału, co uniemożliwia ich dzielenie.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, dysfagia, inhibitor cytochromu P450, lacydypina, laktoza bezwodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostry zawał mięśnia sercowego, pochodna dihydropirydyny, reakcja krzyżowa, wstrząs kardiogenny, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Symapamid SR 1,5 mg
Symapamid SR, zawierający 1,5 mg indapamidu w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego pierwotnego. Jako diuretyk pochodny sulfonamidów, lek ten może być stosowany zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej, zapewniając 24-godzinną kontrolę ciśnienia tętniczego dzięki stopniowemu uwalnianiu substancji czynnej. Preparat jest szczególnie zalecany u pacjentów z nowo rozpoznanym nadciśnieniem, a także u osób z nadciśnieniem współistniejącym z cukrzycą lub niewydolnością serca, gdzie diuretyki tiazydopodobne są preferowanym wyborem terapeutycznym.
cukrzyca, diuretyk tiazydopodobny, indapamid, laktoza jednowodna, lek diuretyczny, lek hipotensyjny, monoterapia, monoterapia pierwszego rzutu, nadciśnienie tętnicze pierwotne, nadciśnienie tętnicze samoistne, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, pochodne sulfonamidowe, podwyższone ciśnienie tętnicze, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia skojarzona, terapia złożona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Ibuprofen Lysine InnFarm 200 mg
Ibuprofen Lysine InnFarm w dawce 200 mg ibuprofenu (342 mg soli ibuprofenu z lizyną) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ibuprofen, substancje pomocnicze (m.in. lak aluminiowy z barwnikami E110, E124, lecytyna sojowa E322, glukoza), a także u osób z alergią na orzeszki ziemne lub soję. Nie należy go stosować u pacjentów z reakcjami nadwrażliwości na ASA lub inne NLPZ, które mogą manifestować się skurczem oskrzeli, astmą, obrzękiem naczynioruchowym czy pokrzywką. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u osób z aktywną lub nawracającą chorobą wrzodową, krwawieniami z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolnością serca (NYHA IV), niewydolnością nerek lub wątroby, a także u pacjentów ze skazą krwotoczną, zaburzeniami krzepnięcia, aktywnym krwawieniem z naczyń mózgowych oraz niewyjaśnionymi zaburzeniami krwiotworzenia.
Ibuprofen Lysine InnFarm nie powinien być stosowany u pacjentów z ciężkim odwodnieniem, które zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a także u dzieci i młodzieży o masie ciała poniżej 40 kg. Lek jest ściśle przeciwwskazany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego u płodu oraz komplikacji porodowych. Tabletki mają wymiary około 20,0 mm × 8,0 mm i posiadają linię podziału ułatwiającą rozkruszenie, jednak nie służącą do dzielenia na równe dawki, co należy uwzględnić u pacjentów z trudnościami w połykaniu. W takich przypadkach wskazane jest rozważenie alternatywnej postaci farmaceutycznej.
astma, choroba wrzodowa, ibuprofen, krwawienie czynne, krwawienie z naczyń mózgowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, lecytyna sojowa, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, trzeci trymestr ciąży, zaburzenie krwiotworzenia, zaburzenie krzepnięcia krwi, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rexetin
Paroksetyna w dawce 20 mg (Rexetin) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza ze względu na ryzyko działań niepożądanych takich jak akatyzja, zespół serotoninowy oraz wydłużenie odstępu QT. Leczenie należy rozpoczynać po odpowiednim odstępie od inhibitorów MAO (minimum 2 tygodnie po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych). Paroksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów poniżej 18. roku życia z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i agresji. Pacjenci z historią maniakalnych epizodów, zaburzeniami czynności nerek, wątroby, cukrzycą, padaczką oraz chorobami serca wymagają ścisłego monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii, krwawień (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych) oraz interakcje farmakokinetyczne, np. z tamoksyfenem (inhibicja CYP2D6). W trakcie terapii i po jej zakończeniu konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby zminimalizować objawy odstawienia, które występują u około 30% pacjentów i obejmują m.in. zawroty głowy, parestezje, nudności i zaburzenia snu.
akatyzja, arytmia komorowa, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blok serca, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciężki epizod depresyjny, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek serotoninergiczny, mania, marskość wątroby, myśli samobójcze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, padaczka, parestezja, paroksetyna, plamica, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hadmuliv 200 mg + 500 mg
Badania kliniczne wykazały, że stosowanie kombinacji ibuprofenu z paracetamolem nie zwiększa ryzyka działań niepożądanych w porównaniu z monoterapią tymi lekami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha oraz objawy dyspeptyczne. Istnieje ryzyko poważnych powikłań, takich jak choroba wrzodowa, perforacja czy krwawienie z przewodu pokarmowego, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Dawkowanie ibuprofenu do 2400 mg/dobę wiąże się z niewielkim wzrostem ryzyka tętniczych zdarzeń zatorowo-zakrzepowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu. Ponadto, stosowanie NLPZ może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca.
agranulocytoza, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, ibuprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek, martwica wątroby, mieszana choroba tkanki łącznej, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk, ostra niewydolność wątroby, ostre zapalenie wątroby, pancytopenia, paracetamol, perforacja, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie naczyń, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie przełyku, zapalenie trzustki, zatorowość tętnicza, zawał mięśnia sercowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Sodowy D-pantotenian – Przeciwwskazania stosowania
D-pantotenian sodowy, obecny w preparatach takich jak Vita Buerlecithin (20 mg/100 ml), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na tę substancję czynną lub inne składniki preparatu, w tym lecytynę sojową, witaminy B2, B6, B12 oraz amid kwasu nikotynowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z alergią na soję, orzeszki ziemne lub orzechy ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Ponadto, stosowanie preparatów zawierających D-pantotenian sodowy i lecytynę sojową jest przeciwwskazane u osób z zespołem przeciwciał antyfosfolipidowych, ze względu na możliwość nasilenia immunologicznych i hemostatycznych zaburzeń. W preparatach płynnych, takich jak Vita Buerlecithin, obecność etanolu wyklucza stosowanie u dzieci poniżej 12 lat, kobiet w ciąży i karmiących, pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, chorobą alkoholową oraz uszkodzeniami mózgu.
choroba alkoholowa, cukrzyca, etanol, fosfolipidy, lecytyna sojowa, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, napad drgawkowy, nietolerancja fruktozy, niewydolność nerek, niewydolność serca, padaczka, pantotenian sodowy, reakcja immunologiczna, reakcja krzyżowa, uszkodzenie mózgu, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy, zespół antyfosfolipidowy, zespół przeciwciał antyfosfolipidowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Presartan 100 mg
Losartan potasowy, będący antagonistą receptora AT1 dla angiotensyny II, wykazuje selektywne blokowanie tego receptora, co prowadzi do obniżenia ciśnienia tętniczego poprzez hamowanie efektów angiotensyny II, takich jak wazokonstrykcja i proliferacja komórek mięśni gładkich naczyń. Jego aktywny metabolit, kwas karboksylowy (E 3174), jest 10-40 razy silniejszy farmakologicznie niż związek macierzysty. Losartan skutecznie obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak i rozkurczowe, utrzymując działanie przez 24 godziny bez efektu „z odbicia” po odstawieniu. W badaniu LIFE (n=9193, wiek 55-80 lat, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych o 13% (p=0,021) oraz ryzyko udaru mózgu o 25% (p=0,001) w porównaniu z atenololem, przy podobnym obniżeniu ciśnienia. W badaniu RENAAL (n=1513, cukrzyca typu 2, białkomocz, dawka 50-100 mg/dobę) losartan zmniejszył ryzyko podwojenia stężenia kreatyniny o 25,3% (p=0,006) oraz ryzyko schyłkowej niewydolności nerek o 28,6% (p=0,002), potwierdzając działanie nefroprotekcyjne niezależne od wpływu na ciśnienie tętnicze.
aktywność reninowa osocza, angiotensyna II, antagonista receptora AT1, badanie LIFE, badanie RENAAL, białkomocz, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, cukrzyca typu 2, dializoterapia, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, mięsień gładki naczyń, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność serca, ostre uszkodzenie nerek, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon substancji czynnych
Ziele rdestu ptasiego – Przeciwwskazania stosowania
Ziele rdestu ptasiego (Polygonum aviculare L., herba) jest składnikiem preparatów leczniczych takich jak Fitolizyna i Vagosan, jednak jego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na rdest ptasi lub inne składniki preparatów, w tym rośliny z rodzin Asteraceae i Apiaceae, anetol, olejek miętowy, mentol, a także na substancje pomocnicze jak parahydroksybenzoesan etylu (E 214) i skrobia pszeniczna. Szczególną uwagę należy zwrócić na możliwość reakcji krzyżowych u osób uczulonych na pyłki brzozy, gdyż preparaty zawierają liście brzozy oraz inne rośliny z rodziny astrowatych i baldaszkowatych. Fitolizyna zawiera do 4% (V/V) etanolu, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, uszkodzeniami mózgu, chorobami psychicznymi, kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz osób z uzależnieniem od alkoholu.
alergen pyłku brzozy, anetol, choroba nerek, choroba psychiczna, choroba wątroby, ciężka choroba serca, filtracja nerkowa, Fitolizyna, korzeń lubczyku, korzeń pietruszki, kwiat nagietka, kwiat rumianku, liść brzozy, nadwrażliwość, niewydolność nerek, niewydolność serca, olejek miętowy, padaczka, parahydroksybenzoesan etylu, Polygonum aviculare, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, rodzina astrowatych, rodzina baldaszkowatych, skrobia pszeniczna, układ sercowo-naczyniowy, uszkodzenie mózgu, uzależnienie od alkoholu, Vagosan, właściwość moczopędna, zawartość etanolu, ziele nawłoci, ziele rdestu ptasiego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Bisoprolol Aurovitas 10 mg
Przedawkowanie bisoprololu, selektywnego beta-adrenolityku β1, może prowadzić do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, oddechowego oraz metabolicznego. Najczęściej obserwowanymi objawami są bradykardia, niedociśnienie tętnicze, skurcz oskrzeli, ostra niewydolność serca, hipoglikemia oraz blok przedsionkowo-komorowy. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują nasilone blokowanie receptorów β1 w sercu (prowadzące do zwolnienia czynności serca i zaburzeń przewodnictwa) oraz β2 w oskrzelach (skurcz oskrzeli). Hipoglikemia wynika z hamowania glikogenolizy i glukoneogenezy. Warto podkreślić, że bisoprolol ma ograniczoną dializowalność, a pacjenci z niewydolnością serca wykazują zwiększoną wrażliwość na lek.
aminofilina, atropina, beta-2-sympatykomimetyk, beta-adrenolityk, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dobutamina, fumaran bisoprololu, glukagon, hipoglikemia, izoprenalina, lek inotropowy, lek moczopędny, lek obkurczający naczynia, lek rozszerzający naczynia, lek rozszerzający oskrzela, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, ostra niewydolność serca, receptor beta-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, stymulator serca, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tadaxin 20 mg
Tadalafil w dawce 20 mg (Tadaxin) posiada istotne przeciwwskazania, które lekarz musi uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na tadalafil lub substancje pomocnicze, w tym 200 mg laktozy jednowodnej w każdej tabletce, co jest istotne u pacjentów z nietolerancją laktozy. Leku nie należy stosować jednocześnie z organicznymi azotanami ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego wynikającego z synergistycznego działania na szlak tlenek azotu/cGMP. Ponadto, przeciwwskazania kardiologiczne obejmują pacjentów po zawale mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 90 dni, z niestabilną dławicą piersiową, niewydolnością serca klasy NYHA ≥ II w ciągu ostatnich 6 miesięcy, niekontrolowanymi arytmiami, niedociśnieniem (<90/50 mm Hg), niekontrolowanym nadciśnieniem oraz po udarze mózgu w ciągu ostatnich 6 miesięcy. Tadalafil jest także przeciwwskazany u pacjentów z utratą wzroku w jednym oku z powodu NAION oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków pobudzających cyklazę guanylową (np. riocyguat) z powodu ryzyka objawowego niedociśnienia.
azotany organiczne, choroba niedokrwienna serca, choroba serca, ciśnienie tętnicze, cyklaza guanylowa, inhibitor PDE5, klasyfikacja NYHA, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, nadciśnienie niekontrolowane, nadwrażliwość, neuropatia niedokrwienna nerwu wzrokowego, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedociśnienie objawowe, niestabilna dławica piersiowa, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, tadalafil, udar mózgu, zaburzenia dziedziczne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba małych naczyń – Objawy
Choroba małych naczyń (SVD) obejmuje zmiany patologiczne w mikrokrążeniu serca i mózgu, manifestujące się różnorodnymi objawami klinicznymi zależnymi od lokalizacji i stopnia uszkodzenia. W sercowej postaci SVD dominują objawy dławicowe, takie jak ból w klatce piersiowej trwający od 10 do 30 minut lub dłużej, duszność wysiłkowa, tachykardia (>100/min), kołatania serca oraz objawy wegetatywne. Mózgowa SVD (CSVD) charakteryzuje się zaburzeniami poznawczymi (pamięć, koncentracja), deficytami motorycznymi (zaburzenia chodu i równowagi), zaburzeniami nastroju (depresja, apatia) oraz ryzykiem udaru niedokrwiennego i krwotocznego. Progresja CSVD wiąże się ze wzrostem objętości hiperintensywności istoty białej (WMH) w tempie 2,50-3,02 cm³/rok, powstawaniem mikrokrwawień, lakunarnych udarów i zanikiem mózgu. Czynniki ryzyka przyspieszające progresję to wiek (wzrost ryzyka 2,08x na każde 10 lat), nadciśnienie tętnicze (1,55x), dyslipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu oraz obturacyjny bezdech senny. Terapia statynami wykazuje istotne działanie spowalniające progresję zmian obrazowych (HR: 0,446-0,608).
angiopatia amyloidowa, bezdech senny, ból w klatce piersiowej, choroba małych naczyń, choroba małych naczyń mózgowych, cukrzyca, depresja, dławica piersiowa, duszność wysiłkowa, dysfagia, dyslipidemia, hiperintensywność istoty białej, kołatanie serca, lek przeciwpłytkowy, migotanie przedsionków, mikrokrwawienie mózgowe, mózgowa choroba małych naczyń, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrazowanie tensora dyfuzji, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, rezonans magnetyczny, statyny, tachykardia, udar lakunarny, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie nastroju, zaburzenie poznawcze, zanik mózgu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Perindopril/Amlodipine Krka 4 mg + 10 mg
Perindopril/Amlodipine Krka to lek złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę bezylan, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Przeciwwskazania obejmują m.in. nadwrażliwość na składniki, obrzęk naczynioruchowy po inhibitorach ACE, stosowanie w II i III trymestrze ciąży, znaczne obustronne zwężenie tętnic nerkowych, ciężkie niedociśnienie, wstrząs kardiogenny, zwężenie drogi odpływu z lewej komory oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolność serca po zawale. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), wątroby, u osób w podeszłym wieku oraz przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas, suplementów potasu, litu czy NLPZ. Zaleca się monitorowanie stężenia potasu, parametrów nerkowych oraz ciśnienia tętniczego, zwłaszcza na początku terapii i podczas dostosowywania dawki.
amlodypina, dihydropirydyna, dysfagia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, kreatynina, leki hipoglikemizujące, leki przeciwcukrzycowe, niedociśnienie, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy idiopatyczny, peryndopryl, potas w surowicy, sakubitryl walsartan, stenoza tętnicy nerkowej, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego, zwężenie tętnicy nerkowej, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Kivenul 200 mg + 500 mg
Lek Kivenul, zawierający 200 mg ibuprofenu i 500 mg paracetamolu, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym NLPZ, a także u osób z chorobami przewodu pokarmowego, takimi jak czynna lub nawracająca choroba wrzodowa, przebyte krwotoki czy perforacje. Ponadto, stosowanie leku jest zabronione u pacjentów z krwawieniami z naczyń mózgowych, innymi aktywnymi krwawieniami, niewyjaśnionymi zaburzeniami hematopoezy, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby i nerek, ciężką niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA) oraz u osób z ciężkim odwodnieniem. Kivenul nie powinien być stosowany w ostatnim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego i nadciśnienia płucnego u płodu, a także u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
astma oskrzelowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, hepatotoksyczność, interakcja lekowa, krążenie płodowe, krwawienie z naczyń mózgowych, krwotok z przewodu pokarmowego, lek przeciwpłytkowy, nadciśnienie płucne, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, nefrotoksyczność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, perforacja, płytki krwi, pokrzywka, polip nosa, przedawkowanie paracetamolu, retencja płynów, skurcz oskrzeli, trymestr ciąży, warfaryna, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematopoezy, zamknięcie przewodu tętniczego, zapalenie błony śluzowej nosa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Levosimendan Accord 2,5 mg/ml
Levosimendan Accord to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 2,5 mg/ml, zawierający 12,5 mg lewozymendanu w fiolce 5 ml. Lek jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych stanów niewyrównania ciężkiej przewlekłej niewydolności serca (ADHF) u dorosłych pacjentów, szczególnie gdy konwencjonalna terapia (diuretyki, inhibitory ACE, beta-blokery) jest niewystarczająca lub gdy konieczne jest zastosowanie inotropów dodatnich w celu poprawy kurczliwości mięśnia sercowego i perfuzji obwodowej. Preparat zawiera znaczną ilość etanolu (785 mg/ml, 98% objętościowych), co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobami wątroby, alkoholizmem, padaczką oraz u kobiet w ciąży i karmiących piersią.
acutely decompensated severe chronic heart failure, ADHF, alkoholizm, beta-bloker, choroba wątroby, dekompensacja niewydolności serca, diuretyk, etanol, inhibitor konwertazy angiotensyny, konwencjonalna terapia, kurczliwość mięśnia sercowego, lek inotropowy dodatni, lewozymendan, niewydolność serca, padaczka, perfuzja obwodowa, roztwór do infuzji, rzut serca - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Noclaud 100 mg
Cylostazol, stosowany w dawce 100 mg dwa razy na dobę, wykazuje istotną skuteczność w leczeniu chromania przestankowego, potwierdzoną w 9 kontrolowanych badaniach klinicznych obejmujących 1634 pacjentów. Terapia przez 24 tygodnie prowadzi do znaczącego zwiększenia bezwzględnego dystansu chromania (ACD) o 60,4-129,1 m oraz początkowego dystansu chromania (ICD) o 47,3-93,6 m. Metaanaliza wykazała średnią poprawę ACD o 42 m (100% względem placebo). Lek działa poprzez hamowanie agregacji płytek krwi, rozszerzanie naczyń krwionośnych oraz hamowanie proliferacji komórek mięśni gładkich, co przekłada się na poprawę przepływu krwi i zmniejszenie objawów chromania. Efekt antyagregacyjny utrzymuje się do 12 godzin, a po odstawieniu leku normalna agregacja powraca w ciągu 48-96 godzin bez ryzyka nadmiernej agregacji „z odbicia”.
adenozynodifosforan, bezwzględny dystans chromania, cholesterol HDL, chromanie przestankowe, cukrzyca, czynnik płytkowy 4, czynnik wzrostu pochodzenia płytkowego, hamowanie agregacji płytek, inhibitor agregacji płytek krwi, kwas arachidonowy, lek przeciwzakrzepowy, naprężenie ścinające, niewydolność serca, pletyzmografia tensometryczna, początkowy dystans chromania, profil lipidowy, proliferacja komórek mięśni gładkich, rozszerzenie naczyń krwionośnych, śmiertelność, trójglicerydy, wskaźnik Kaplana-Meiera - Leksykon leków
Przedawkowanie – Octaplex 1000 j.m.
Przedawkowanie Octaplexu, zawierającego czynniki krzepnięcia II, VII, IX, X oraz białka C i S, wiąże się z istotnym ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego, rozsianego wykrzepiania śródnaczyniowego (DIC), zakrzepicy żylnej i zatorowości płucnej. Dawki przekraczające 500 j.m. lub 1000 j.m. znacząco zwiększają to ryzyko, co jest związane z farmakologicznym profilem preparatu. Octaplex zawiera również heparynę (100–250 j.m. w fiolce 500 j.m. lub 200–500 j.m. w fiolce 1000 j.m.) oraz sód (75–125 mg lub 150–250 mg odpowiednio), które mogą dodatkowo wpływać na bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie narażeni na powikłania są pacjenci z nadkrzepliwością, chorobami sercowo-naczyniowymi, unieruchomieniem oraz zaburzeniami funkcji wątroby.
białko C i S, choroba sercowo-naczyniowa, choroba wieńcowa, czynnik krzepnięcia, fibrynoliza, kompleks protrombiny, leczenie przeciwzakrzepowe, materiał zatorowy, mikrozakrzep, niewydolność serca, niewydolność wątroby, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, proces krzepnięcia, rozsiane wykrzepianie śródnaczyniowe, stan nadkrzepliwości, tętnica płucna, tętnica wieńcowa, układ krzepnięcia, zaburzenie wątroby, zakrzepica żylna, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, żyła głęboka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Asbima 5 mg + 80 mg
Lek Asbima, zawierający amlodypinę (pochodną dihydropirydyny) oraz walsartan, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki preparatu, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (w tym marskością żółciową i cholestazą), a także u kobiet w drugim i trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko uszkodzenia płodu. Ponadto, stosowanie Asbimy jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkim niedociśnieniem, wstrząsem (w tym kardiogennym), zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (np. kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty dużego stopnia) oraz hemodynamicznie niestabilną niewydolnością serca po ostrym zawale serca. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania z aliskirenem u pacjentów z cukrzycą lub GFR <60 ml/min/1,73 m² ze względu na ryzyko hiperkaliemii, hipotensji i pogorszenia funkcji nerek.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny, antykoncepcja, bloker kanału wapniowego, cholestaza, cukrzyca, działanie inotropowe, hiperkaliemia, hipotensja, kardiomiopatia przerostowa, marskość żółciowa wątroby, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, ostry zawał serca, pochodna dihydropirydyny, trymestr ciąży, walsartan, współczynnik przesączania kłębuszkowego, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zwężenie drogi odpływu, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Beto 200 ZK 190 mg
Beto ZK, zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu nadciśnienia tętniczego u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat. Jako selektywny beta-adrenolityk, metoprolol obniża ciśnienie tętnicze poprzez zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, zwolnienie częstości akcji serca i redukcję rzutu minutowego. Lek znajduje również zastosowanie w terapii dławicy piersiowej, zaburzeń rytmu serca (w tym częstoskurczu nadkomorowym i kołataniu serca), prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego oraz stabilnej objawowej niewydolności serca (klasa II-IV wg NYHA, frakcja wyrzutowa lewej komory <40%), gdzie stosowany jest w skojarzeniu z innymi lekami. Ponadto, Beto ZK jest efektywny w profilaktyce migreny, zmniejszając częstość i nasilenie napadów poprzez stabilizację układu autonomicznego i przepływu naczyniowego w OUN.
antagonista aldosteronu, beta-adrenolityk, choroba wieńcowa, częstość akcji serca, częstoskurcz nadkomorowy, dławica piersiowa, frakcja wyrzutowa lewej komory, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, kurczliwość mięśnia sercowego, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, metoprololu bursztynian, nadciśnienie tętnicze, napad migrenowy, niedobór laktazy, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, prewencja wtórna, profilaktyka migreny, receptor beta-adrenergiczny, schorzenie kardiologiczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachyarytmia nadkomorowa, układ autonomiczny, układ współczulny, zaburzenie rytmu serca, zapotrzebowanie mięśnia sercowego na tlen, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vivacor 12,5 mg
Przedawkowanie karwedylolu, substancji czynnej leku Vivacor (dostępnego w dawkach 6,25 mg, 12,5 mg i 25 mg), prowadzi do poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych, wynikających z blokady receptorów beta-1, beta-2 oraz alfa-1 adrenergicznych. Klinicznie obserwuje się ciężkie niedociśnienie tętnicze, bradykardię (<50/min), ostrą niewydolność serca, wstrząs kardiogenny, zatrzymanie akcji serca, zaburzenia oddychania, skurcz oskrzeli, wymioty, zaburzenia świadomości oraz uogólnione drgawki. Mechanizmy patofizjologiczne obejmują rozszerzenie naczyń obwodowych, zmniejszenie kurczliwości mięśnia sercowego, hipoperfuzję narządów oraz toksyczny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
antagonista receptorów muskarynowych, asystolia, atropina, beta-sympatykomimetyk, bradykardia, glukagon, hipoperfuzja narządów, inhibitor fosfodiesterazy, karwedylol, kontrapulsacja wewnątrzaortalna, kurczliwość mięśnia sercowego, lek przeciwdrgawkowy, monitorowanie EKG, napad drgawkowy grand mal, niedociśnienie, niewydolność nerek, niewydolność serca, obturacyjna choroba płuc, przedawkowanie karwedylolu, receptor alfa-1, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, skurcz oskrzeli, stymulacja przezżylna, terapia nerkozastępcza, uogólnione drgawki, wstrząs kardiogenny, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Działania niepożądane – Avasart 80 mg
Avasart 80 mg, zawierający walsartan, jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz u pacjentów po zawale mięśnia sercowego. Profil bezpieczeństwa walsartanu jest dobrze poznany i nie wykazuje zależności od dawki, czasu leczenia, płci, wieku ani rasy. Działania niepożądane różnią się w zależności od podstawowej choroby pacjenta. U pacjentów z niewydolnością serca częściej obserwuje się hiperkaliemię (niezbyt często), zawroty głowy (często), niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne (często), a także niewydolność i zaburzenia czynności nerek (często). U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym działania niepożądane takie jak bóle brzucha i kaszel występują niezbyt często. W obu grupach mogą pojawić się reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, wysypka i świąd o nieznanej częstości. Monitorowanie elektrolitów, parametrów nerkowych i wątrobowych jest kluczowe podczas terapii.
azot mocznikowy, choroba posurowicza, enzymy wątrobowe, hematokryt, hiperkaliemia, inhibitor konwertazy angiotensyny, kontrolowane badania kliniczne, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, stężenie bilirubiny, stężenie hemoglobiny, walsartan, zaburzenia krzepnięcia krwi, zaburzenia rytmu serca, zapalenie naczyń, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zwiększenie stężenia kreatyniny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Propofol Baxter 10 mg/ml
Przedawkowanie propofolu, dostępnego w postaci emulsji do wstrzykiwań Propofol Baxter (10 mg/ml), stanowi poważne zagrożenie dla układu oddechowego i krążenia. Główne objawy to depresja oddechowa, prowadząca do bezdechu, oraz depresja krążeniowa manifestująca się hipotensją, bradykardią i zaburzeniami rytmu serca. W skrajnych przypadkach może dojść do wstrząsu i niewydolności perfuzji tkankowej. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z grup ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, z niewydolnością serca, odwodnione oraz przyjmujące inne leki depresyjne na OUN. Propofol dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 20 ml, 50 ml i 100 ml, zawierających odpowiednio 200 mg, 500 mg i 1000 mg substancji czynnej, co wymaga precyzyjnego dawkowania ze względu na wąski indeks terapeutyczny.
bezdech, bradykardia, częstość oddechów, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, diureza, drożność dróg oddechowych, efekt chronotropowy, efekt inotropowy, emulsja do wstrzykiwań, hipotensja, lek wazopresyjny, napięcie naczyniowe, niewydolność krążenia, niewydolność serca, objętość osocza, objętość wewnątrznaczyniowa, oliguria, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, pień mózgu, płynoterapia, pozycja Trendelenburga, propofol, przedawkowanie propofolu, saturacja, spadek ciśnienia tętniczego, sztuczna wentylacja, tlenoterapia, wstrząs, zaburzenie perfuzji tkankowej, zaburzenie rytmu serca - Leksykon chorób i schorzeń
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem – Objawy
Tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem (AVNRT) jest najczęstszym typem napadowego częstoskurczu nadkomorowego (SVT), charakteryzującym się nagłym początkiem i zakończeniem epizodów z częstością rytmu serca od 140 do 280 uderzeń na minutę. Objawy obejmują kołatanie serca, uczucie pulsowania w szyi, zawroty głowy, duszność, ból w klatce piersiowej oraz poliurię po epizodzie. Epizody mają charakter regularnego rytmu, trwają od kilku sekund do kilku godzin i mogą być wywołane przez czynniki takie jak wysiłek fizyczny, stres, kofeina, alkohol czy leki. W ciężkich przypadkach, zwłaszcza przy częstości powyżej 170/min, mogą wystąpić omdlenia, ból w klatce piersiowej, hipotensja i wstrząs. Nieleczona AVNRT może prowadzić do kardiomiopatii tachyarytmicznej, zaostrzenia niewydolności serca, dławicy piersiowej, a w rzadkich przypadkach do zatrzymania akcji serca.
ablacja przezskórna, akcja serca, beta-antagonista, choroba serca, choroba wieńcowa, dławica piersiowa, duszność, dysfunkcja lewej komory, hipotensja, intensywny wysiłek fizyczny, kardiomiopatia tachyarytmiczna, kołatanie serca, mięsień sercowy, migotanie przedsionków, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność serca, omdlenie, perfuzja mózgu, pojemność minutowa serca, poliuria, przedwczesne pobudzenie przedsionkowe, sympatykomimetyk, tachykardia węzłowa z powrotnym pobudzeniem, ucisk w klatce piersiowej, zatrzymanie akcji serca, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Karbis 8 mg
Karbis (kandesartan cyleksetylu) jest dostępny w tabletkach o dawkach 8 mg, 16 mg i 32 mg, stosowany głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz niewydolności serca. U dorosłych pacjentów z nadciśnieniem początkowa dawka wynosi 8 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 32 mg w przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia. Pełny efekt przeciwnadciśnieniowy obserwuje się po około 4 tygodniach terapii. U pacjentów z ryzykiem niedociśnienia, zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby zaleca się dawkę początkową 4 mg. U osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawki początkowej. Działanie leku u pacjentów rasy czarnej jest słabsze, co może wymagać zwiększenia dawki i stosowania terapii skojarzonej. W populacji pediatrycznej (6-<18 lat) dawka początkowa wynosi 4 mg, z maksymalną dawką odpowiednio 8 mg dla masy ciała <50 kg i 16 mg dla ≥50 kg. Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat jest przeciwwskazane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antagonista receptora mineralokortykoidowego, beta-adrenolityk, biodostępność kandesartanu, cholestaza, działanie przeciwnadciśnieniowe, glikozyd naparstnicy, hemodializa, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor ACE, kandesartan cyleksetylu, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, stężenie kreatyniny, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Działania niepożądane – Polfenon 150 mg
Propafenon chlorowodorek, substancja czynna leku Polfenon (dostępnego w dawkach 150 mg i 300 mg), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania, zwłaszcza w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy (bardzo często, ≥1/10), zaburzenia przewodzenia serca (często, ≥1/100 do <1/10), bradykardia zatokowa oraz kołatanie serca. Istotne są również proarytmiczne efekty, takie jak tachykardia komorowa (niewystępująca często, ≥1/1000 do <1/100), migotanie komór i torsade de pointes (częstość nieznana). Dodatkowo, mogą pojawić się poważne zaburzenia przewodzenia (blok zatokowo-przedsionkowy, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy) oraz niewydolność serca (częstość nieznana). W związku z tym konieczne jest regularne monitorowanie EKG i ocena funkcji serca podczas terapii propafenonem.
agranulocytoza, astenia, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, blok śródkomorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, ból głowy, bradykardia zatokowa, cholestaza, drgawki, duszność, działanie proarytmiczne, hipotensja ortostatyczna, kołatanie serca, lek antyarytmiczny, leukopenia, migotanie komór, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niepokój psychoruchowy, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, parestezja, pokrzywka, propafenon chlorowodorek, rumień, stan splątania, tachykardia komorowa, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużony odstęp QT, zaburzenia erekcji, zaburzenia przewodzenia, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bosutinib Stada 500 mg
Analiza profilu bezpieczeństwa leku Bosutinib Stada, opartego na danych z badań klinicznych obejmujących 1372 pacjentów z białaczką, wykazała wysoką częstość występowania działań niepożądanych, z 98,3% pacjentów doświadczających co najmniej jednego zdarzenia niepożądanego. Mediana czasu leczenia wynosiła 26,30 miesiąca. Najczęstsze działania niepożądane (≥20%) to biegunka (80,4%, w tym 10,6% stopnia 3-4), nudności (41,5%), ból brzucha (35,6%), małopłytkowość (34,4%, 19,7% stopnia 3-4), wymioty (33,7%), wysypka (32,8%, 5,0% stopnia 3-4), podwyższona aktywność enzymów wątrobowych AlAT (28,0%, 14,6% stopnia 3-4) i AspAT (22,5%, 6,7% stopnia 3-4), niedokrwistość (27,2%, 10,3% stopnia 3-4), gorączka (23,4%) oraz zmęczenie (32,0%). Szczególnie istotne są ciężkie działania niepożądane hematologiczne, takie jak małopłytkowość, neutropenia (≥5%, 10,6% stopnia 3-4) i niedokrwistość, które mogą stanowić zagrożenie życia. Ponadto, podwyższone wartości enzymów wątrobowych i lipazy wskazują na ryzyko hepatotoksyczności i zapalenia trzustki.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, aktywność lipazy, białaczka z chromosomem Ph+, biegunka, ból brzucha, bosutynib, CML w fazie przewlekłej, duszność wysiłkowa, dysfagia, enzymy wątrobowe, faza akceleracji, hepatotoksyczność, infekcja bakteryjna, krwotok wewnątrzczaszkowy, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność serca, nudności, ostra białaczka limfoblastyczna, parametry wątrobowe, płytki krwi, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zaburzenia biochemiczne, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hematologiczne, zapalenie trzustki