neutropenia
Neutropenia to stan hematologiczny charakteryzujący się obniżoną liczbą neutrofilów we krwi obwodowej poniżej 1500/μl (1,5 × 10⁹/l). Neutrofile stanowią najliczniejszą populację granulocytów i odgrywają kluczową rolę w odpowiedzi immunologicznej organizmu przeciwko infekcjom bakteryjnym i grzybiczym.
W zależności od stopnia nasilenia, neutropenię klasyfikuje się jako łagodną (1000-1500/μl), umiarkowaną (500-1000/μl) i ciężką (<500/μl). Ryzyko wystąpienia infekcji znacząco wzrasta przy wartościach poniżej 500/μl, szczególnie gdy stan ten utrzymuje się przez dłuższy czas.
Etiologia neutropenii obejmuje choroby hematologiczne (np. zespoły mielodysplastyczne, białaczki), działania niepożądane leków (chemioterapeutyki, niektóre antybiotyki), infekcje (wirusowe, bakteryjne), choroby autoimmunologiczne oraz wrodzone zaburzenia hematopoezy. Neutropenia może być także objawem niedoborów pokarmowych (witaminy B12, kwasu foliowego).
Diagnostyka neutropenii wymaga określenia jej charakteru (ostra vs przewlekła), oceny szpiku kostnego oraz wykluczenia potencjalnych przyczyn. Leczenie zależy od etiologii i obejmuje leczenie choroby podstawowej, odstawienie leków wywołujących neutropenię, stosowanie czynników wzrostu granulocytów (G-CSF) oraz profilaktykę i leczenie infekcji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Bosutinib Zentiva 500 mg
Przedawkowanie leku Bosutinib Zentiva (bosutynib), dostępnego w tabletkach o dawkach 100 mg, 400 mg i 500 mg, stanowi poważne zagrożenie kliniczne, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Ze względu na mechanizm działania jako inhibitor kinazy tyrozynowej, przedawkowanie może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, takich jak zaburzenia hematologiczne (neutropenia, trombocytopenia, niedokrwistość), hepatotoksyczność (wzrost aminotransferaz, ryzyko ostrej niewydolności wątroby), nefrotoksyczność, zaburzenia kardiologiczne (wydłużenie QT, arytmie), zaburzenia neurologiczne oraz metaboliczne (hipofosfatemia, hipokaliemia, hiponatremia). Dawki przekraczające 500 mg/dobę wiążą się ze zwiększonym ryzykiem powikłań hematologicznych, natomiast inne objawy nie mają precyzyjnie określonych progów dawki ze względu na ograniczone dane kliniczne.
aminotransferazy wątrobowe, antidotum, bosutynib, farmakokinetyka bosutynibu, hepatotoksyczność, hipofosfatemia, hipokaliemia, hiponatremia, hipotensja, inhibicja kinazy tyrozynowej, inhibitor kinazy tyrozynowej, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, ostra niewydolność wątroby, pacjent hematoonkologiczny, parametr hematologiczny, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, tabletka powlekana, trombocytopenia, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Temozolomide Fair-Med
Temozolomid, stosowany zwłaszcza w skojarzeniu z radioterapią i steroidami, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań infekcyjnych, takich jak zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii (PCP) oraz opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, które mogą prowadzić do zgonu. Profilaktyka PCP jest zalecana u wszystkich pacjentów poddawanych 42-dniowemu schematowi leczenia, niezależnie od liczby limfocytów, aż do ustąpienia limfopenii do stopnia ≤1. Ponadto, istnieje ryzyko reaktywacji zakażeń wirusem HBV oraz cytomegalowirusem, co wymaga ścisłego monitorowania i konsultacji hepatologicznej przed rozpoczęciem terapii u pacjentów z dodatnimi wynikami serologicznymi. Temozolomid może również indukować uszkodzenia wątroby, w tym niewydolność wątroby, co wymaga regularnej oceny funkcji wątroby przed i w trakcie leczenia, zwłaszcza w połowie 42-dniowego cyklu oraz po każdym cyklu terapii.
białaczka szpikowa, glejak wielopostaciowy, glejak złośliwy, granulocyty obojętnochłonne, hepatotoksyczność, kriokonserwacja nasienia, limfopenia, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, pancytopenia, Pneumocystis jirovecii, radioterapia, reaktywacja zakażenia wirusowego, temozolomid, trombocytopenia, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Tobramycin B. Braun 1 mg/ml
Tobramycin B. Braun w stężeniu 1 mg/ml, dostępny jako roztwór do infuzji, jest wskazany do leczenia ciężkich zakażeń bakteryjnych wywołanych przez patogeny wrażliwe na tobramycynę, zwłaszcza w sytuacjach, gdy antybiotyki o mniejszej toksyczności okazały się nieskuteczne. Wskazania obejmują szpitalne zakażenia dolnych dróg oddechowych, zaostrzenia infekcji u pacjentów z mukowiscydozą (szczególnie przeciwko Pseudomonas aeruginosa), skomplikowane zakażenia dróg moczowych, zakażenia wewnątrz jamy brzusznej oraz zakażenia skóry i tkanek miękkich, w tym ciężkie oparzenia. Preparat jest zwykle stosowany w terapii skojarzonej, najczęściej z antybiotykami beta-laktamowymi lub lekami działającymi na bakterie beztlenowe, co pozwala na rozszerzenie spektrum działania i zwiększenie skuteczności leczenia.
aminoglikozyd, antybiogram, antybiotyk beta-laktamowy, bakteria beztlenowa, bakterie Gram-ujemne, infekcja dolnych dróg oddechowych, infuzja, lekooporność, mukowiscydoza, neutropenia, oparzenie, osłabiona odporność, penicylina, Pseudomonas aeruginosa, stewardship antybiotykowy, terapia skojarzona, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie dróg moczowych, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie ogólnoustrojowe, zakażenie skóry i tkanek miękkich, zakażenie zagrażające życiu, zapalenie płuc - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Miansec
Mianseryna (chlorowodorek mianseryny) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zahamowania czynności szpiku kostnego manifestującego się granulocytopenią lub agranulocytozą, które pojawiają się zwykle po 4-6 tygodniach terapii i ustępują po odstawieniu leku. Szczególną uwagę należy zwrócić na objawy takie jak gorączka, ból gardła, zapalenie jamy ustnej oraz inne symptomy infekcji, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i wykonania morfologii krwi. U pacjentów z dwubiegunową chorobą afektywną istnieje ryzyko wywołania hipomanii, co również stanowi wskazanie do zaprzestania stosowania mianseryny. Ponadto, u pacjentów z cukrzycą, niewydolnością serca, wątroby lub nerek konieczne jest regularne monitorowanie odpowiednich parametrów klinicznych i dostosowanie dawki leku.
agranulocytoza, ból gardła, choroba afektywna dwubiegunowa, cukrzyca, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, glikemia, gorączka, granulocytopenia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, jaskra z wąskim kątem przesączania, mianseryna, morfologia krwi, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, padaczka, przerost gruczołu krokowego, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie jamy ustnej, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Posaconazole Mylan 40 mg/ml
Posaconazole Mylan w postaci zawiesiny doustnej (40 mg/ml) jest lekiem przeciwgrzybiczym o szerokim spektrum działania, stosowanym u dorosłych w leczeniu opornych na standardowe terapie zakażeń grzybiczych, takich jak inwazyjna aspergiloza, fuzarioza, chromoblastomikoza, grzybniak, kokcydioidomikoza oraz ciężkie postaci kandydozy jamy ustnej i gardła. Oporność definiuje się jako brak poprawy klinicznej lub progresję zakażenia po minimum 7 dniach stosowania skutecznych dawek terapeutycznych leków przeciwgrzybiczych. Lek jest szczególnie wskazany, gdy pacjent nie toleruje amfoterycyny B, itrakonazolu lub flukonazolu. W terapii pierwotnej inwazyjnej aspergilozy preferowane są tabletki dojelitowe Posaconazole Mylan, natomiast zawiesina doustna jest stosowana w pozostałych wskazaniach pod ścisłym nadzorem specjalisty.
amfoterycyna B, chemioterapia indukcyjna, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, chromoblastomikoza, długotrwała neutropenia, flukonazol, fuzarioza, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, itrakonazol, kandydoza jamy ustnej, kokcydioidomikoza, lek immunosupresyjny, lek przeciwgrzybiczny, neutropenia, ostra białaczka szpikowa, pierwotna inwazyjna aspergiloza, przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Meaxin 100 mg
Lek Meaxin (imatynib) stosuje się doustnie podczas posiłku, popijając dużą ilością wody, aby zmniejszyć ryzyko podrażnienia przewodu pokarmowego. Dawkowanie jest zależne od wskazania klinicznego i fazy choroby. W przewlekłej białaczce szpikowej (CML) u dorosłych dawka wynosi 400 mg/dobę w fazie przewlekłej, 600 mg/dobę w fazie akceleracji i przełomu blastycznego (w dwóch dawkach po 400 mg przy dawce 800 mg). U dzieci dawka ustalana jest na podstawie powierzchni ciała (340 mg/m²/dobę, max 800 mg). W Ph+ ALL dawka u dorosłych to 600 mg/dobę, a u dzieci 340 mg/m²/dobę (max 600 mg). W innych wskazaniach, takich jak MDS/MPD stosuje się 400 mg/dobę, w HES/CEL początkowo 100 mg/dobę z możliwością zwiększenia do 400 mg, a w GIST 400 mg/dobę (leczenie adjuwantowe przez 36 miesięcy). W DFSP dawka wynosi 800 mg/dobę. W przypadku trudności z połykaniem można przygotować zawiesinę z tabletek w odpowiedniej objętości płynu (np. 50 ml dla tabletki 100 mg, 200 ml dla 400 mg), którą należy podać natychmiast po przygotowaniu.
aminotransferaza asparaginianowa, aminotransferaza wątrobowa, aspiracja szpiku, bezwzględna liczba granulocytów, bilirubina, biopsja, działanie niepożądane pozahematologiczne, faza akceleracji, faza przewlekła, granulocyt zasadochłonny, leczenie adjuwantowe, leczenie podtrzymujące, neutropenia, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, odpowiedź cytogenetyczna, odpowiedź hematologiczna, ostra białaczka limfoblastyczna, podanie doustne, podrażnienie przewodu pokarmowego, powierzchnia ciała, przełom blastyczny, przewlekła białaczka eozynofilowa, przewlekła białaczka szpikowa, trombocytopenia, włókniakomięsak guzowaty skóry, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina leku, zespół hipereozynofilowy, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Levetiracetam Aurovitas
Podczas terapii lewetyracetamem, szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, gdzie konieczne jest dostosowanie dawki oraz monitorowanie funkcji nerek ze względu na ryzyko ostrego uszkodzenia nerek, które może pojawić się od kilku dni do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Zaleca się regularne badania morfologii krwi, zwłaszcza w przypadku objawów takich jak osłabienie, gorączka, nawracające infekcje czy zaburzenia krzepnięcia, ze względu na rzadkie, ale możliwe wystąpienie neutropenii, agranulocytozy, leukopenii, małopłytkowości i pancytopenii. Ponadto, istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia myśli i zachowań samobójczych, co wymaga ścisłego monitorowania stanu psychicznego pacjentów oraz edukacji ich i opiekunów o konieczności natychmiastowego zgłaszania niepokojących objawów.
agranulocytoza, depresja, lek przeciwpadaczkowy, leukopenia, lewetyracetam, małopłytkowość, morfologia krwi, myśli samobójcze, napad padaczkowy, neutropenia, objawy psychotyczne, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, reakcja alergiczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia behawioralne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Przedawkowanie – Vinorelbine Zentiva 30 mg
Przedawkowanie winorelbiny, dostępnej w kapsułkach miękkich o dawkach 20 mg, 30 mg i 80 mg (Vinorelbine Zentiva), prowadzi do ciężkiej mielosupresji manifestującej się hipoplazją szpiku kostnego, neutropenią, trombocytopenią i anemią, co zwiększa ryzyko infekcji i stanów gorączkowych. Dodatkowo obserwuje się toksyczne uszkodzenie układu pokarmowego, w tym niedrożność porażenną jelit, oraz zaburzenia czynności wątroby objawiające się podwyższeniem enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), hiperbilirubinemią i dysfunkcją syntezy białek osocza. W przypadku przedawkowania nie istnieje swoiste antidotum, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący, obejmujący transfuzje krwi, podanie czynników wzrostu (np. G-CSF), antybiotykoterapię o szerokim spektrum oraz intensywne monitorowanie parametrów hematologicznych i wątrobowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ścisłe monitorowanie liczby neutrofili, płytek krwi, hemoglobiny oraz markerów funkcji wątroby (AspAT, AlAT, bilirubina, fosfataza alkaliczna, LDH), a także ocenę funkcji przewodu pokarmowego i parametrów życiowych pacjenta.
anemia, antybiotyk o szerokim spektrum działania, antybiotykoterapia, ciśnienie tętnicze, czynnik wzrostu, czynnik wzrostu G-CSF, działanie mielosupresyjne, fosfataza alkaliczna, hemoglobina, hiperbilirubinemia, hipoplazja szpiku kostnego, lek prokinetyczny, marker funkcji wątroby, morfologia krwi, neutrofil, neutropenia, niedrożność porażenna jelit, parametr wątrobowy, perystaltyka jelit, płytka krwi, posocznica, przewód pokarmowy, transfuzja krwi, trombocytopenia, Vinorelbine Zentiva, winorelbina, wstrząs septyczny, zaburzenie czynności wątroby, żywienie pozajelitowe - Leksykon substancji czynnych
Erybulina – Działania niepożądane
Erybulina, substancja czynna leku Eribulin EVER Pharma (0,44 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się profilem toksyczności obejmującym przede wszystkim supresję szpiku kostnego, manifestującą się bardzo często neutropenią (często 3. lub 4. stopnia), leukopenią, niedokrwistością oraz małopłytkowością. Neutropenia stanowi istotne ryzyko rozwoju ciężkich infekcji, w tym posocznicy (występującej niezbyt często), wymagającej natychmiastowej interwencji. Ponadto erybulina często wywołuje neuropatię obwodową, która może być postępująca i nieodwracalna, objawiającą się parestezjami, dyzestezjami, osłabieniem czucia i bólem neuropatycznym. Toksyczność ze strony przewodu pokarmowego obejmuje bardzo często nudności, zaparcia, biegunkę oraz często zapalenie jamy ustnej. Dodatkowo obserwuje się zmęczenie, łysienie, wzrost aktywności enzymów wątrobowych (często), a w rzadkich przypadkach posocznicę i dolegliwości mięśniowo-szkieletowe. Monitorowanie hematologiczne, neurologiczne oraz parametrów wątrobowych jest kluczowe dla bezpiecznego prowadzenia terapii.
bezsenność, biegunka, ból mięśniowo-szkieletowy, ból neuropatyczny, czynnik wzrostu kolonii granulocytów, dyzestezje, działania niepożądane przewodu pokarmowego, erybulina, gorączka neutropeniczna, hepatotoksyczność, hipokaliemia, infekcja górnych dróg oddechowych, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, mięsak tkanek miękkich, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, nudności i wymioty, parestezje, posocznica, rak piersi, supresja szpiku kostnego, wysypka, zaburzenia łaknienia, zaburzenia smaku, zapalenie jamy ustnej, zaparcia, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Idarubicin Accord 20 mg/20 ml
Idarubicyna, antracyklinowy lek przeciwnowotworowy, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najistotniejsze klinicznie to mielosupresja i kardiotoksyczność. Mielosupresja manifestuje się ciężką leukopenią, neutropenią, trombocytopenią oraz niedokrwistością, co jest kluczowe dla efektu terapeutycznego, ale jednocześnie zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Kardiotoksyczność może występować zarówno w formie ostrej, jak i przewlekłej, obejmując arytmie (bradykardia, tachykardia zatokowa, tachyarytmie), bezobjawowe zmniejszenie frakcji wyrzutowej lewej komory oraz najpoważniejsze powikłanie – zastoinową niewydolność serca. Dodatkowo, często obserwuje się objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak zapalenie jamy ustnej, nudności, wymioty, biegunka oraz ryzyko perforacji jelita. Profil toksyczności obejmuje także reakcje skórne (łysienie, wysypka, świąd), zakażenia, hiperurykemię oraz charakterystyczny czerwony kolor moczu utrzymujący się 1-2 dni po terapii.
alkalizacja moczu, allopurynol, anafilaksja, antracykliny, blok odnogi pęczka Hisa, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperurykemia, idarubicyny chlorowodorek, kardiomiopatia antracyklinowa, kardiotoksyczność, krwotok mózgowy, leukopenia, łysienie, martwica tkanek, mielosupresja, nadżerki żołądka, neutropenia, neutropeniczne zapalenie jelit, niedokrwistość, nudności, ostra białaczka szpikowa, owrzodzenie błony śluzowej, pancytopenia, perforacja jelita, powikłania zakrzepowo-zatorowe, tachyarytmia, tachykardia zatokowa, trombocytopenia, wstrząs, zahamowanie szpiku kostnego, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie przełyku, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie żył, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, zespół dłoniowo-podeszwowy, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza - Leksykon leków
Przedawkowanie – Marelim 360 mg
Przedawkowanie preparatu Marelim, zawierającego kwas mykofenolowy w postaci sodu mykofenolanu, może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych typowych dla leków immunosupresyjnych, przede wszystkim zaburzeń hematologicznych takich jak leukopenia, neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość oraz pancytopenia, a także do stanów septycznych wynikających z nadmiernej immunosupresji. Mechanizmy tych objawów obejmują mielosupresję oraz toksyczne działanie na szpik kostny. Warto podkreślić, że w tabletkach 180 mg i 360 mg preparatu znajduje się odpowiednio 13,9 mg (0,61 mmol) i 27,9 mg (1,21 mmol) sodu, co może mieć kliniczne znaczenie u pacjentów z zaburzeniami gospodarki wodno-elektrolitowej podczas przedawkowania.
białko osocza, cholestyramina, działanie mielosupresyjne, hemodializa, immunosupresja, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas mykofenolowy, leukopenia, małopłytkowość, morfologia krwi, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, posocznica, sekwestrant kwasów żółciowych, sodu mykofenolan, stan septyczny, szpik kostny, zaburzenie gospodarki wodno-elektrolitowej, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxaliplatinum Accord 5 mg/ml
Oksaliplatyna w stężeniu 5 mg/ml, stosowana głównie w terapii raka odbytnicy i okrężnicy, charakteryzuje się specyficznym profilem toksyczności, który nasila się w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym (5-FU/FA). Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błon śluzowych), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość) oraz neurologiczne, przede wszystkim ostra i kumulująca się obwodowa neuropatia czuciowa. Neuropatia ta występuje w dwóch formach: ostrej, wywołanej ekspozycją na zimno i ustępującej w ciągu dni do tygodni, oraz przewlekłej, kumulatywnej, prowadzącej do deficytów czuciowych i zaburzeń funkcjonalnych. Częstość działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (>1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka u pacjentów.
5-fluorouracyl, cytostatyk, dyzartria, działanie niepożądane leku, hiperbilirubinemia, kardiomiopatia, koncentrat do infuzji, martwica wątroby, mielosupresja, nadwrażliwość na lek, neuropatia obwodowa czuciowa, neutropenia, niedokrwienie obwodowe, oksaliplatyna, pancytopenia, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył wątrobowych, zapalenie błony śluzowej, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefotaxime Dali Pharma 0,5 g
Cefotaxime Dali Pharma (0,5 g) to cefalosporynowy antybiotyk beta-laktamowy, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych obejmujących różne układy i narządy. Najczęściej obserwuje się nadkażenia oportunistyczne (np. kandydoza), zaburzenia hematologiczne (granulocytopenia, leukopenia, eozynofilia, małopłytkowość) oraz reakcje skórne, w tym wysypki, świąd, pokrzywkę, rumień wielopostaciowy, a także ciężkie zespoły Stevensa-Johnsona i toksycznej martwicy naskórka. W trakcie terapii należy monitorować morfologię krwi, enzymy wątrobowe (AlAT, AspAT, LDH, gamma-GT, fosfataza alkaliczna) oraz parametry nerkowe (kreatynina, mocznik), zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu lub u pacjentów z dysfunkcją wątroby i nerek. Istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, wymagające natychmiastowego odstawienia leku i leczenia.
agranulocytoza, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefotaksym, encefalopatia, eozynofilia, granulocytopenia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, reakcja Jarischa-Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna martwica naskórka, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Benalapril 20 20 mg
Benalapril (enalaprylu maleinian) w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg, stosowany w formie tabletek, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych obejmujących różne układy organizmu. W zakresie hematologicznym obserwuje się niedokrwistość (w tym aplastyczną i hemolityczną) z częstością niezbyt częstą, a także rzadkie, ale poważne zaburzenia takie jak neutropenia, agranulocytoza czy pancytopenia. Zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH) o nieznanej częstości może prowadzić do hiponatremii. Wśród działań niepożądanych neurologicznych bardzo często występują zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, a często bóle głowy, depresja i omdlenia. Niewyraźne widzenie jest bardzo częstym objawem, mogącym wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów. W układzie sercowo-naczyniowym często obserwuje się niedociśnienie, ból w klatce piersiowej, zaburzenia rytmu serca i tachykardię, a rzadziej zawał mięśnia sercowego i incydenty naczyniowo-mózgowe, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Kaszel suchy i uporczywy jest bardzo częstym działaniem niepożądanym charakterystycznym dla inhibitorów ACE.
białkomocz, cholestaza, dusznica bolesna, enalapryl, eozynofilowe zapalenie płuc, erytrodermia, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, impotencja, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitory ACE, inhibitory konwertazy angiotensyny, kaszel, kurcze mięśni, kwasica mleczanowa, limfadenopatia, neutropenia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy jelit, osłabienie, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, SIADH, skąpomocz, skurcz oskrzeli, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielenie się naskórka, zahamowanie szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumamed 500 mg
Azytromycyna w dawce 500 mg w postaci tabletek powlekanych wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak biegunka (≥1/10), wymioty, ból brzucha i nudności (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się zaparcia, wzdęcia, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz poważne powikłania, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego. Zaburzenia wątroby, takie jak żółtaczka cholestatyczna i niewydolność wątroby, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymagają natychmiastowej interwencji. Neurologiczne działania niepożądane obejmują ból głowy (≥1/100 do <1/10), zawroty głowy, parestezje i miastenię, a kardiologiczne – kołatanie serca i groźne zaburzenia rytmu, w tym torsade de pointes i wydłużenie odstępu QT, które mogą zagrażać życiu.
AGEP, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, biegunka, ból brzucha, częstoskurcz komorowy, DRESS, drożdżyca, dysfagia, eozynofilia, kandydoza jamy ustnej, kompleks Mycobacterium avium, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, miastenia, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parestezje, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie trzustki, zaparcia, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Przedawkowanie – Everolimus Synthon 5 mg
Przedawkowanie Everolimus Genthon, dostępnego w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, choć dane kliniczne dotyczące skutków przedawkowania u ludzi są ograniczone. Zgłoszono tolerancję pojedynczej dawki do 70 mg, znacznie przekraczającej zalecane dawki terapeutyczne (2,5–10 mg/dobę). W przypadku przedawkowania należy wdrożyć standardowe postępowanie wspomagające stosowane przy zatruciach inhibitorami mTOR, obejmujące przerwanie podawania leku, monitorowanie parametrów życiowych oraz wykonanie badań laboratoryjnych (morfologia, funkcje wątroby i nerek, gospodarka lipidowa, glikemia). Ze względu na brak swoistej odtrutki i wysoki stopień wiązania ewerolimusu z białkami osocza i erytrocytami, lek nie jest efektywnie usuwany przez hemodializę.
anemia, badanie laboratoryjne, białkomocz, ewerolimus, hemodializa, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertriglicerydemia, immunosupresja, infekcja oportunistyczna, inhibitor mTOR, morfologia krwi, neutropenia, nieinfekcyjne zapalenie płuc, parametr wątrobowy, powikłanie dermatologiczne, trombocytopenia, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej, zapalenie jamy ustnej, zapalenie jelit - Leksykon leków
Działania niepożądane – Entecavir Ranbaxy 1 mg
Entekawir, stosowany w leczeniu przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby typu B, wykazuje stabilny profil bezpieczeństwa zarówno w dawce 0,5 mg/dobę u pacjentów wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów, jak i 1 mg/dobę u pacjentów opornych na lamiwudynę. W badaniach klinicznych obejmujących 1720 pacjentów najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były bóle głowy (9%), zmęczenie (6%), zawroty głowy (4%) oraz nudności (3%). W trakcie terapii notowano również zaostrzenia zapalenia wątroby, manifestujące się wzrostem aktywności aminotransferaz (AlAT) – u 2% pacjentów zwiększenie aktywności AlAT przekraczało ponad 10-krotnie górną granicę normy (GGN) i ponad 2-krotnie wartość początkową. Po zakończeniu leczenia obserwowano ostre nasilenie zapalenia wątroby, z medianą czasu wystąpienia wzrostu AlAT wynoszącą 23-24 tygodnie, szczególnie u pacjentów bez HBeAg (6% u wcześniej nieleczonych analogami nukleozydów, 11% u opornych na lamiwudynę).
albuminy, aminotransferazy, amylaza, bezsenność, biegunka, bilirubina całkowita, ból głowy, dekompensacja wątroby, dysfagia, dyspepsja, entekawir, HAART, koinfekcja HIV, kwasica mleczanowa, lamiwudyna, lipaza, łysienie, neutropenia, niewyrównana czynność wątroby, nudności, płytki krwi, przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktoidalna, senność, wodorowęglany, wskaźnik Child-Turcotte-Pugh, wymioty, wyrównana czynność wątroby, wysypka, zaostrzenie zapalenia wątroby, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Valcyte
Valcyte (walgancyklowir) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko nadwrażliwości krzyżowej z acyklowirem i pencyklowirem oraz ich prolekami. Lek charakteryzuje się działaniem mutagennym, teratogennym, rakotwórczym oraz obniżającym płodność, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych. W trakcie terapii konieczne jest stosowanie skutecznej antykoncepcji: u kobiet przez cały okres leczenia i minimum 30 dni po jego zakończeniu, a u mężczyzn mechanicznych środków antykoncepcyjnych przez co najmniej 90 dni po terapii. Kontakt z proszkiem i roztworem wymaga unikania inhalacji i natychmiastowego mycia skóry lub płukania oczu w przypadku ekspozycji, aby zminimalizować ryzyko toksycznego działania leku.
acyklowir, benzoesan sodu, bezwzględna liczba neutrofili, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, famcyklowir, gancyklowir, hemoglobina, leukopenia, mechaniczne środki antykoncepcyjne, mielotoksyczność, nadwrażliwość krzyżowa, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność szpiku kostnego, pancytopenia, pencyklowir, trombocytopenia, walacyklowir, walgancyklowir, właściwości teratogenne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zahamowanie spermatogenezy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Amotaks 500 mg/5 ml
Amotaks (amoksycylina) w dawce 500 mg/5 ml, stosowany doustnie w postaci granulatu do zawiesiny, wykazuje profil bezpieczeństwa typowy dla antybiotyków beta-laktamowych. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego (biegunka, nudności – częstość ≥1/100 do <1/10) oraz skóry (wysypka – częstość ≥1/100 do <1/10). Bardzo rzadko (<1/10 000) mogą wystąpić poważne reakcje hematologiczne, takie jak przemijająca leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna oraz zaburzenia krzepnięcia (wydłużony czas krwawienia i protrombinowy). Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja i zespół choroby posurowiczej, również należą do bardzo rzadkich, ale potencjalnie zagrażających życiu powikłań. Ponadto, rzadko mogą pojawić się objawy neurologiczne (hiperkinezja, zawroty głowy, drgawki) oraz aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych (częstość nieznana). Wśród powikłań gastroenterologicznych, oprócz biegunki i nudności, odnotowano bardzo rzadkie przypadki rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile.
agranulocytoza, amoksycylina, anafilaksja, antybiotyk beta-laktamowy, biegunka, choroba posurowicza, czas protrombinowy, drgawki, hiperkinezja, język włochaty, kandydoza błon śluzowych, krystaluria, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, osutka krostkowa uogólniona ostra, pokrzywka, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wymioty, wysypka, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenie hematologiczne, zakażenie Clostridioides difficile, zakażenie oportunistyczne, zapalenie naczyń alergiczne, zapalenie nerek śródmiąższowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych aseptyczne, zapalenie skóry pęcherzowe, zapalenie skóry złuszczające, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Imipenem/Cilastatin Kabi 500 mg + 500 mg
Imipenem/Cilastatin Kabi to preparat zawierający 500 mg imipenem oraz 500 mg cilastatyny w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji, przeznaczony do leczenia ciężkich, powikłanych zakażeń bakteryjnych u dorosłych oraz dzieci powyżej 1 roku życia. Wskazania obejmują powikłane zakażenia jamy brzusznej (np. ropnie, zapalenie otrzewnej), ciężkie zapalenie płuc, w tym szpitalne i związane z respiratorem (VAP), zakażenia śródporodowe i poporodowe, powikłane zakażenia układu moczowego oraz skóry i tkanek miękkich. Preparat jest także stosowany empirycznie w gorączce neutropenicznej oraz w bakteriemii powiązanej z wymienionymi zakażeniami. Każda fiolka zawiera około 1,6 mEq sodu (37,5 mg), co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
badanie mikrobiologiczne, bakteriemia, czynnik etiologiczny, dieta niskosodowa, gorączka neutropeniczna, imipenem z cylastatyną, martwicze zapalenie powięzi, neutropenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek, patogen wielooporny, ropień nerki, ropień wewnątrzbrzuszny, roztwór do infuzji, szpitalne zapalenie płuc, terapia empiryczna, terapia sekwencyjna, VAP, wodorowęglan sodu, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie poporodowe, zakażenie skóry, zakażenie śródporodowe, zakażenie tkanek miękkich, zakażenie układu moczowego, zapalenie otrzewnej, zapalenie płuc, zapalenie wyrostka robaczkowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluanxol 3 mg
Fluanxol w postaci tabletek powlekanych zawiera 3 mg flupentyksolu (dichlorowodorek) i wykazuje liczne działania niepożądane, z największą częstością i nasileniem we wczesnej fazie terapii, które zwykle ulegają zmniejszeniu przy kontynuacji leczenia. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia ruchowe, takie jak akatyzja, hiperkineza, hipokineza, które występują bardzo często (≥1/10) i mogą być kontrolowane przez zmniejszenie dawki lub leki przeciwparkinsonowskie, jednak bez rutynowego profilaktycznego stosowania. Nagłe odstawienie leku może wywołać objawy odstawienne, pojawiające się 1-4 dni po zaprzestaniu i ustępujące w ciągu 7-14 dni, obejmujące nudności, wymioty, biegunki, pocenie się, bóle mięśniowe, bezsenność i pobudzenie. Rzadkie, ale poważne działania obejmują wydłużenie odstępu QT, komorowe zaburzenia rytmu serca (migotanie komór, torsade de pointes), złośliwy zespół neuroleptyczny oraz ciężkie zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, neutropenia, agranulocytoza).
agranulocytoza, akatyzja, drżenie, dyskineza późna, dystonia, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hiperprolaktynemia, hipokineza, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu, leukopenia, mlekotok, neutropenia, parkinsonizm, reakcja anafilaktyczna, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zaburzenia ruchowe, zaburzenie tolerancji glukozy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół odstawienia, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zatorowo-zakrzepowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Lekam 10 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny wykazały, że dawki śmiertelne (LD50) u myszy i szczurów wynoszą odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, a u psów tolerancja sięgała 100 mg/kg bez przypadków śmiertelnych. Objawy toksyczności ostrej obejmowały zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego (OUN), drżenia, drgawki, ślinotok, a także objawy przeciwcholinergiczne i hematologiczne przy długotrwałym stosowaniu. W badaniach toksyczności przewlekłej (do 3 miesięcy u myszy i do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano zahamowanie OUN, zmniejszenie wskaźników wzrostu oraz odwracalne zmiany związane ze zwiększeniem stężenia prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy u szczurów. U psów dawki 8-10 mg/kg/dobę (AUC 12-15 razy większe niż u ludzi przy dawce 12 mg) powodowały odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość, bez uszkodzenia szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, drżenie, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, jadłowstręt, leukocyt, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, prolaktyna, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenie hematologiczne, związek neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Biofarm 1000 mg
Paracetamol w dawce 1000 mg w postaci tabletek powlekanych (Paracetamol Biofarm) cechuje się ogólnie dobrym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości występowania. Do rzadkich i bardzo rzadkich działań należą zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, neutropenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, pancytopenia), reakcje nadwrażliwości, hipoglikemia, zaburzenia psychiczne (depresja, splątanie, omamy), neurologiczne (drżenie, ból głowy), zaburzenia widzenia, obrzęki, niedociśnienie, skurcz oskrzeli, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (krwawienia, ból brzucha, biegunka, nudności, wymioty), a także zaburzenia czynności wątroby i nerek, w tym hepatotoksyczność i jałowy ropomocz. Częstość występowania tych działań klasyfikowana jest od rzadkich (≥1/10 000 do <1/1 000) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a ich rozpoznanie wymaga monitorowania klinicznego i laboratoryjnego podczas terapii.
agranulocytoza, bezmocz, hepatotoksyczność, hipoglikemia, jałowy ropomocz, krwiomocz, leukopenia, martwica wątroby, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, plamica, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczno-rozpływna martwica naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Paklitaksel – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Paklitaksel, cytotoksyczny taksan stosowany w terapii różnych nowotworów, wymaga podawania pod ścisłym nadzorem doświadczonego lekarza onkologa, ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości (występujących u <1% pacjentów po premedykacji) oraz mielosupresji, głównie neutropenii. Przed podaniem konieczna jest premedykacja kortykosteroidami, lekami przeciwhistaminowymi i antagonistami receptorów H2. Monitorowanie morfologii krwi jest obowiązkowe, a podanie paklitakselu jest przeciwwskazane przy liczbie neutrofili <1500/mm³ (lub <1000/mm³ u pacjentów z mięsakiem Kaposi) oraz płytek <100 000/mm³ (lub <75 000/mm³ u mięsaka Kaposi). W terapii skojarzonej z cisplatyną paklitaksel podaje się przed cisplatyną, aby ograniczyć toksyczność. Należy unikać podawania dotętniczego ze względu na ryzyko ciężkich odczynów tkankowych.
antagonista receptora H2, bradykardia, chemioterapia, cholestaza wątrobowa, cisplatyna, cyklofosfamid, doksorubicyna, duszność, działanie cytotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, G-CSF, histamina, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, makrogologlicerolu rycynooleinian, mielosupresja, mięsak Kaposiego, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, neutrofil, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedrobnokomórkowy rak płuca, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, paklitaksel, płytka krwi, pokrzywka uogólniona, premedykacja, rak jajnika, rak piersi z przerzutami, reakcja nadwrażliwości, receptor hormonalny, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, śródmiąższowe zapalenie płuc, taksan, trastuzumab, wynaczynienie, zaburzenie przewodzenia serca, zapalenie błon śluzowych - Leksykon leków
Przedawkowanie – Alexan 20 mg/ml
Przedawkowanie cytarabiny (lek Alexan, 20 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie zdrowotne, zwłaszcza przy wysokich dawkach, np. 12 dawek po 4,5 g/m² powierzchni ciała podawanych dożylnie co 12 godzin, co może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i śmierci. Objawy przedawkowania obejmują encefalopatię, zaburzenia świadomości, drgawki, śpiączkę, ciężką supresję szpiku z pancytopenią i ryzykiem krwawień, a także toksyczność neurologiczną przy podaniu dokanałowym (arachnoiditis, parestezje, paraliż). Infekcje oportunistyczne mogą wystąpić wtórnie do neutropenii i nasilonej mielosupresji. Brak specyficznego antidotum wymaga szczególnej ostrożności w dawkowaniu i monitorowaniu pacjentów.
antybiotyk, cytarabina, drgawka, encefalopatia, infekcja oportunistyczna, infuzja dożylna, leczenie podtrzymujące, małopłytkowość, mielosupresja, monitoring kliniczny, neutropenia, odtrutka, pancytopenia, paraliż, parestezja, płyn mózgowo-rdzeniowy, płytki krwi, podanie dokanałowe, przedawkowanie cytarabiny, przetoczenie krwi, roztwór izotoniczny, sepsa, śpiączka, supresja szpiku, toksyczność hematologiczna, uszkodzenie OUN, zaburzenie świadomości, zapalenie pajęczynówki - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lenalidomide Grindeks 7,5 mg
Przedawkowanie lenalidomidu, szczególnie powyżej 150 mg w badaniach wielokrotnych oraz do 400 mg w badaniach jednorazowych, wiąże się głównie z hematologiczną toksycznością ograniczającą dawkę. Dominujące objawy to pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia oraz anemia, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, takich jak zwiększone ryzyko infekcji, krwawień oraz osłabienia pacjenta. W badaniach klinicznych obserwowano, że dawki powyżej 150 mg znacząco wpływają na parametry morfologii krwi, co wymaga szczególnej uwagi w monitorowaniu pacjentów. Lenalidomide Grindeks dostępny jest w kapsułkach o dawkach od 2,5 mg do 25 mg, co ułatwia ocenę przyjętej dawki w przypadku przedawkowania.
anemia, ciężka neutropenia, czynniki wzrostu, erytrocyty, G-CSF, hemoglobina, kapsułki twarde, koncentrat krwinek czerwonych, leczenie objawowe, leczenie wspomagające, morfologia krwi, neutrofile, neutropenia, pancytopenia, parametry hematologiczne, płytki krwi, preparaty krwiopochodne, profil toksyczności, przedawkowanie lenalidomidu, rozmaz krwi, toksyczność hematologiczna, toksyczność ograniczająca dawkę, trombocytopenia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Colchicine RPH 500 mcg
Kolchicyna, stosowana w dawce 500 mikrogramów, charakteryzuje się wąskim indeksem terapeutycznym, co wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha, które mogą prowadzić do zaburzeń wodno-elektrolitowych i wymagać modyfikacji dawkowania. Rzadziej występują poważne powikłania hematologiczne, w tym leukopenia (zmniejszenie liczby leukocytów), nadpłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, aplastyczna, pancytopenia, neutropenia i małopłytkowość, które mogą wskazywać na uszkodzenie szpiku kostnego i wymagają natychmiastowego przerwania terapii. Neuropatia czuciowo-ruchowa, choć bardzo rzadka, stanowi poważne powikłanie, które może być nieodwracalne i wymaga szybkiej interwencji.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, azoospermia, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, kolchicyna, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, miotonia, morfologia krwi, nadpłytkowość, neuropatia czuciowo-ruchowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, oligospermia, ostra niewydolność nerek, pancytopenia, plamica, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień, wysypka plamisto-grudkowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie szpiku kostnego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sunitinib MSN
Sunitynib MSN wymaga ścisłego monitorowania ze względu na liczne potencjalne działania niepożądane, w tym ryzyko ciężkich reakcji skórnych (SJS, TEN, EM), krwotoków (zwłaszcza z nosa i guzów płuc), zaburzeń hematologicznych (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość), oraz poważnych zdarzeń sercowo-naczyniowych, takich jak niewydolność serca, kardiomiopatia, wydłużenie odstępu QT i zakrzepica żylna i tętnicza. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z silnymi induktorami i inhibitorami CYP3A4, a w razie konieczności dostosowanie dawki. Monitorowanie obejmuje morfologię krwi, parametry czynności wątroby (ALT, AST, bilirubina), ciśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe >200 mmHg lub rozkurczowe >110 mmHg wymaga przerwania terapii), frakcję wyrzutową lewej komory oraz elektrolity i EKG w celu oceny ryzyka arytmii. Występują także ryzyka mikroangiopatii zakrzepowej, zaburzeń czynności tarczycy (monitorowanie co 3 miesiące), zapalenia trzustki, niewydolności nerek i zespołu rozpadu guza (TLS).
białkomocz, hepatotoksyczność, hipoglikemia, kardiomiopatia, krwioplucie, krwotok płucny, małopłytkowość, martwica kości szczęki, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwicze zapalenie powięzi, mikroangiopatia zakrzepowa, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, perforacja przewodu pokarmowego, pioderma zgorzelinowa, przemijający napad niedokrwienny, rumień wielopostaciowy, torsade de pointes, udar naczyniowy mózgu, wydłużenie odstępu QT, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zastoinowa niewydolność serca, zator tętnicy płucnej, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, zespół odwracalnej tylnej leukoencefalopatii, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Haloperidol WZF 0,2% 2 mg/ml
Profil bezpieczeństwa haloperydolu został oceniony na podstawie danych od 284 pacjentów w 3 badaniach kontrolowanych placebo oraz 1295 pacjentów w 16 badaniach z podwójnie ślepą próbą z lekiem porównawczym, a także u 410 pacjentów stosujących haloperydol dekanonian w 13 badaniach. Najczęściej występujące działania niepożądane to zaburzenia pozapiramidowe (34%), bezsenność (19%), pobudzenie (15%), hiperkinezja (13%), ból głowy (12%), zaburzenia psychotyczne (9%), depresja (8%), zwiększenie masy ciała (8%), drżenie (8%), wzmożone napięcie mięśniowe (7%), niedociśnienie ortostatyczne (7%), dystonia (6%) oraz nadmierna senność (5%). Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana częstość.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, bradykinezja, cholestaza wątroby, częstoskurcz komorowy, dystonia, ginekomastia, haloperydol, hiperkinezja, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, hipokinezja, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukopenia, mlekotok, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pancytopenia, późne dyskinezy, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia psychotyczne, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zator tętnicy płucnej, zatrzymanie moczu, zespół neuroleptyczny złośliwy, złośliwy zespół pozapiramidowy, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orizon 3 mg
Lek Orizon zawiera rysperydon w dawkach 0,5 mg do 4 mg i charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najczęstsze (≥1/10) to parkinsonizm, sedacja, ból głowy i bezsenność. Parkinsonizm i ataksja wykazują zależność od dawki, co wymaga szczególnej uwagi podczas monitorowania pacjentów. Istotne są również często występujące zakażenia układu oddechowego i moczowego, hiperprolaktynemia (≥1/100 do <1/10), oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak zwiększenie masy ciała i apetytu. Rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, neutropenię, leukopenię, trombocytopenię, hiperglikemię, cukrzycę oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii.
agranulocytoza, ataksja, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, drżenie spoczynkowe, dyskineza, eozynofilia, ginekomastia, grzybica paznokci, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hipoglikemia, jadłowstręt, lek przeciwparkinsonowski, leukopenia, neutropenia, niedokrwistość, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, objawy pozapiramidowe, parkinsonizm, polidypsja, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, trombocytopenia, zaburzenie seksualne, zakażenie dróg moczowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie zatok - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bortezomib TZF
Bortezomib TZF wymaga ścisłego monitorowania pacjentów ze względu na liczne działania niepożądane, w tym toksyczność hematologiczną (małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość), która jest bardzo częsta. Małopłytkowość osiąga największe nasilenie około 11. dnia cyklu, z minimalną liczbą płytek krwi spadającą do średnio 40% wartości wyjściowej u pacjentów ze szpiczakiem mnogim i 50% u chorych na chłoniaka z komórek płaszcza (MCL). W przypadku liczby płytek <25 000/μl (lub ≤30 000/μl przy skojarzeniu z melfalanem i prednizonem) leczenie należy przerwać. Neutropenia jest przemijająca i odwracalna, a w razie potrzeby stosuje się czynniki stymulujące kolonie granulocytów (G-CSF). Profilaktyka przeciwwirusowa jest zalecana ze względu na zwiększone ryzyko reaktywacji wirusa półpaśca (14% w terapii bortezomibem z melfalanem i prednizonem vs. 4% bez bortezomibu). Przed terapią należy wykluczyć ciążę i stosować antykoncepcję, zwłaszcza przy łączeniu z talidomidem. Podanie leku jest dożylne lub podskórne, podanie dooponowe jest bezwzględnie przeciwwskazane.
chłoniak z komórek płaszcza, czynnik stymulujący kolonię granulocytów, hiperbilirubinemia, kłębuszkowe zapalenie nerek, małopłytkowość, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, neuropatia ruchowa, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, ostra białaczka szpikowa, podanie dooponowe, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reaktywacja wirusa półpaśca, śródmiąższowe zapalenie płuc, szpiczak mnogi, trombocytopenia, wirus JC, wirus zapalenia wątroby typu B, zastoinowa niewydolność serca, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół PRES, zespół rozpadu guza, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azacitidine EVER Pharma 25 mg/ml
Azacytydyna, stosowana w terapii zespołów mielodysplastycznych (MDS), przewlekłej białaczki mielomonocytowej (CMML) oraz ostrej białaczki szpikowej (AML), charakteryzuje się wysokim odsetkiem działań niepożądanych, występujących u 97% pacjentów. W badaniach klinicznych (AZA PH GL 2003 CL 001, CALGB 9221, CALGB 8921) najczęściej obserwowano ciężkie powikłania hematologiczne, takie jak gorączka neutropeniczna (8,0%), niedokrwistość (2,3%), małopłytkowość (3,5%) oraz zakażenia, w tym posocznicę neutropeniczną (0,8%) i zapalenie płuc (2,5%). U pacjentów z AML i >30% blastów w szpiku (badanie AZA-AML-001) gorączka neutropeniczna występowała u 25,0%, a zapalenie płuc u 20,3%, co wskazuje na zwiększone ryzyko powikłań infekcyjnych w tej grupie. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności (39,8%), biegunka (36,9%) i zaparcia (41,9%), oraz reakcje w miejscu podania (77,1%) były najczęściej łagodne (stopień 1.-2.), jednak mogą wpływać na komfort i kontynuację leczenia.
antybiotykoterapia, azacytydyna, choroba śródmiąższowa płuc, cytopenia, gorączka neutropeniczna, krwiomocz, krwotoczne zapalenie okrężnicy, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok spojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok żołądkowo-jelitowy, kwasica cewek nerkowych, leukopenia, małopłytkowość, martwica wątroby, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, ostra białaczka szpikowa, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, pancytopenia, piodermia zgorzelinowa, plamica, posocznica neutropeniczna, przewlekła białaczka mielomonocytowa, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, supresja szpiku kostnego, wybroczyna, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, żółtaczka zastoinowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oriven 37,5 mg
Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Oriven w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania i nasilenia. Do bardzo często (>1/10) zgłaszanych działań należą nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się m.in. bezsenność, tachykardię, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia widzenia i zmniejszenie apetytu. Rzadkie, ale poważne działania obejmują agranulocytozę, niedokrwistość aplastyczną, złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, torsade de pointes, kardiomiopatię takotsubo oraz ciężkie reakcje skórne jak zespół Stevensa-Johnsona. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli i zachowań samobójczych oraz agresji, które mogą wystąpić zarówno podczas leczenia, jak i po jego przerwaniu.
agranulocytoza, akatyzja, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, dyskineza, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierna potliwość, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość aplastyczna, nietypowy sen, NMS, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omam, pancytopenia, parestezja, pokrzywka, poty nocne, prolaktyna, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SIADH, skurcz miokloniczny, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość jamy ustnej, szum w uszach, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie ejakulacji, zaburzenie erekcji, zaburzenie orgazmu, zaburzenie równowagi, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy błędnikowe, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Excedrin Duo 200 mg + 500 mg
Excedrin Duo to preparat zawierający 500 mg paracetamolu oraz 200 mg ibuprofenu w formie tabletek powlekanych. Profil bezpieczeństwa leku jest zgodny z działaniami niepożądanymi obserwowanymi przy monoterapii tymi substancjami. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu żołądkowo-jelitowego i obejmują ból brzucha, nudności, wymioty, biegunkę oraz niestrawność. Rzadziej występują poważniejsze powikłania, takie jak wrzody, perforacje przewodu pokarmowego czy krwotoki, które mogą być szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Wśród działań niepożądanych odnotowano także zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna), reakcje nadwrażliwości (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, anafilaksja), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), a także nefrotoksyczność i hepatotoksyczność, zwłaszcza przy przedawkowaniu paracetamolu.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anafilaksja, choroba Leśniowskiego-Crohna, fosfataza zasadowa, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, hepatotoksyczność, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, martwica wątroby, morfologia krwi, nadciśnienie tętnicze, nefrotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, paracetamol i ibuprofen, parestezje, perforacja przewodu pokarmowego, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, smoliste stolce, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczna nekroliza naskórka, udar mózgu, wrzód trawienny, zaburzenia układu krwiotwórczego, zaostrzenie astmy, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lisinoratio 20
Lizynopryl, substancja czynna leku Lisinoratio (dostępna w dawkach 5 mg, 10 mg, 20 mg), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej, niewydolnością serca, chorobą niedokrwienną serca, zwężeniem tętnic nerkowych oraz u osób poddawanych dializoterapii. Objawowa hipotonia, szczególnie u pacjentów przyjmujących ≥80 mg furosemidu na dobę lub z hiponatremią, wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawki. U pacjentów po zawale serca z ciśnieniem skurczowym ≤120 mmHg zaleca się dawkę początkową 2,5 mg/dobę, a w przypadku ciśnienia ≤100 mmHg – 2,5 mg/dobę jako dawkę podtrzymującą. Wystąpienie niedociśnienia skurczowego <90 mmHg przez ponad godzinę jest wskazaniem do odstawienia leku. Lizynopryl jest przeciwwskazany we wczesnym okresie zawału serca u pacjentów z wstrząsem kardiogennym lub niskim ciśnieniem skurczowym (≤100 mmHg).
adrenalina podskórna, agranulocytoza, aliskiren, amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, choroba niedokrwienna serca, dializoterapia, eplerenon, furosemid, hemodializa, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotonia objawowa, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, inhibitor neprylizyny, kardiomiopatia przerostowa, klirens kreatyniny, kolagenoza naczyniowa, lek moczopędny, leukopenia, lizynopryl, nefropatia cukrzycowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mózgu, niewydolność nerek, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, piorunujące zapalenie wątroby, reakcja rzekomoanafilaktyczna, spironolakton, triamteren, trimetoprym, układ renina-angiotensyna-aldosteron, wildagliptyna, wstrząs kardiogenny, zastoinowa niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego, żółtaczka cholestatyczna, zwężenie tętnic, zwężenie zastawki aortalnej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Kventiax SR 300 mg
Profil bezpieczeństwa kwetiapiny w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Kventiax SR obejmuje liczne działania niepożądane, z których najczęstsze (≥10%) to senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak wzrost stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego (zwłaszcza LDL), zmniejszenie HDL, zwiększenie masy ciała i obniżenie hemoglobiny. W zakresie hematologicznym obserwuje się często zmniejszenie hemoglobiny (≥1/10), leukopenię, neutropenię, małopłytkowość oraz rzadko agranulocytozę, stanowiącą poważne zagrożenie życia. Istotne klinicznie są ciężkie reakcje skórne (SCAR), w tym zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka oraz zespół DRESS. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia endokrynologiczne (np. niedoczynność tarczycy, zmniejszenie wolnej T3), metaboliczne (hiperglikemia, hiponatremia, cukrzyca), neurologiczne (objawy pozapiramidowe, dyzartria, niedociśnienie ortostatyczne) oraz psychiczne (nietypowe sny, skłonności samobójcze).
agranulocytoza, ból głowy, ciężkie skórne działania niepożądane, cukrzyca, dyzartria, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiponatremia, kwetiapina, leukopenia, małopłytkowość, neuroleptyki, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość, objawy pozapiramidowe, reakcja anafilaktyczna, senność, suchość jamy ustnej, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapalenie błony śluzowej nosa, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół odstawienia, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan HCT EGIS 80 mg + 12,5 mg
Telmisartan HCT EGIS to lek złożony zawierający telmisartan (w dawkach 40 mg, 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg). W badaniach klinicznych z udziałem 1471 pacjentów częstość działań niepożądanych była porównywalna dla terapii skojarzonej i monoterapii telmisartanem, bez zależności od dawki, płci, wieku czy rasy. Najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, który w skrajnych przypadkach prowadzi do zgonu. Hydrochlorotiazyd może powodować hipokaliemię (≥1/1000 do <1/100), hipomagnezemię (częstość nieznana), a także zwiększać ryzyko nieczerniakowego raka skóry. Monitorowanie elektrolitów i funkcji nerek jest wskazane ze względu na ryzyko zaburzeń elektrolitowych i hipowolemii.
agranulocytoza, dyspepsja, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, leukopenia, martwicze zapalenie naczyń, neutropenia, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nieprawidłowa czynność wątroby, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra jaskra, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół zaburzeń oddechowych, zmniejszenie objętości krwi krążącej, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Candezek Combi 16 mg + 10 mg
Candezek Combi to lek złożony zawierający kandesartan cyleksetyl oraz amlodypinę, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Nie przeprowadzono odrębnych badań klinicznych dla tego preparatu, a profil bezpieczeństwa opiera się na danych dotyczących poszczególnych składników. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi kandesartanu są zawroty głowy, ból głowy oraz zakażenia dróg oddechowych, natomiast amlodypina wywołuje senność, zawroty głowy, kołatanie serca, zaczerwienienie twarzy, obrzęki oraz nudności. W badaniach klinicznych odsetek przerwania leczenia z powodu działań niepożądanych wynosił 3,1% dla kandesartanu i 3,2% dla placebo, a działania niepożądane miały przeważnie charakter łagodny i przemijający. Ze względu na wpływ kandesartanu na układ renina-angiotensyna-aldosteron, może wystąpić nieznaczne zmniejszenie stężenia hemoglobiny, a u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się monitorowanie stężenia potasu i kreatyniny w osoczu.
agranulocytoza, amlodypina, bradykardia, cholestaza, częstoskurcz komorowy, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiponatremia, kandesartan cyleksetyl, kreatynina w osoczu, leukopenia, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, parestezja, przerost dziąseł, rumień wielopostaciowy, stężenie hemoglobiny, stężenie potasu, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytopenia, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenie czynności nerek, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Kvelux SR
Produkt leczniczy Kvelux SR (kwetiapina) wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa, uwzględniającej rozpoznanie i dawkę. Nie zaleca się stosowania u pacjentów poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących długotrwałego wpływu na wzrastanie i dojrzewanie oraz zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak objawy pozapiramidowe, podwyższone stężenie prolaktyny, omdlenia czy nadciśnienie tętnicze. U młodych dorosłych (<25 lat) obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych (3,0% vs. 0% placebo w epizodach maniakalnych; 2,1% vs. 1,3% placebo w ciężkiej depresji). Konieczna jest ścisła obserwacja pacjentów, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i po zmianach dawkowania. Monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glikemia, lipidogram) jest obligatoryjne ze względu na ryzyko hiperglikemii, dyslipidemii i przyrostu masy ciała. Kwetiapina może indukować objawy pozapiramidowe, w tym akatyzję, oraz niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie na początku leczenia, co zwiększa ryzyko urazów, zwłaszcza u osób starszych. Zaleca się ostrożność u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i ryzykiem wydłużenia odstępu QT.
agranulocytoza, akatyzja, ciężkie skórne działania niepożądane, dysfagia, dyskinezy późne, hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, jaskra z wąskim kątem, kardiomiopatia, kwetiapina, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność jelita, objawy pozapiramidowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja polekowa z eozynofilią, rumień wielopostaciowy, schizofrenia, SNRI, SSRI, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa