podanie dożylne
Podanie dożylne (i.v., intravenous) to droga aplikacji leków i płynów bezpośrednio do układu żylnego pacjenta. Ta metoda zapewnia szybkie działanie substancji leczniczej, umożliwiając jej natychmiastowe włączenie do krążenia ogólnoustrojowego z pominięciem bariery wchłaniania.
Podanie dożylne stosuje się w sytuacjach wymagających szybkiej interwencji terapeutycznej, przy leczeniu stanów nagłych, podczas znieczulenia ogólnego, a także przy podawaniu leków drażniących tkanki czy preparatów, które ulegałyby degradacji w przewodzie pokarmowym. Pozwala na precyzyjne kontrolowanie dawki i szybkości podawania leku.
W praktyce klinicznej podanie dożylne może być realizowane jako wstrzyknięcie jednorazowe (bolus), infuzja ciągła lub wlew przerywany. Do realizacji tej drogi podania wykorzystuje się różne dostępy naczyniowe: kaniule obwodowe, cewniki centralne, porty naczyniowe czy przetoki tętniczo-żylne. Kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta ma przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania procedury.
Podanie dożylne wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych (zapalenie żyły, wynaczynienie) oraz ogólnoustrojowych (reakcje alergiczne, przeciążenie płynami, zakażenie). Przeciwwskazaniami względnymi do tej drogi podania są m.in. zaburzenia krzepnięcia, zły stan naczyń obwodowych czy trudności w uzyskaniu dostępu dożylnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Badania przedkliniczne mepiwakainy wykazały, że substancja ta charakteryzuje się szerokim marginesem bezpieczeństwa, z toksycznością obserwowaną jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. Wartości LD50 dla różnych gatunków zwierząt i dróg podania wynoszą: u myszy 32 mg/kg s.c. i 260 mg/kg i.v., u świnki morskiej 20 mg/kg s.c. i 94 mg/kg i.v., a u królika 22 mg/kg s.c. i 110 mg/kg i.v. Dodatek adrenaliny zmienia profil toksyczności, zwiększając LD50 do 288 mg/kg s.c. i obniżając ją do 20 mg/kg i.v. Badania wielokrotnego podawania na szczurach i małpach potwierdziły dobrą tolerancję mepiwakainy zarówno solo, jak i w połączeniu z adrenaliną, co wskazuje na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu. Ponadto, badania reprodukcyjne i teratogenne nie wykazały negatywnego wpływu na funkcje rozrodcze ani rozwój płodu.
adrenalina, chlorowodorek mepiwakainy, dawka śmiertelna, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, LD50, margines bezpieczeństwa, mepiwakaina, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, środek obkurczający naczynia krwionośne, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 50 mikrogramów/ml, zawierający cytrynian fentanylu jako substancję czynną. Preparat jest wysokopotencjalnym opioidem stosowanym w anestezjologii i leczeniu bólu, dostępny w ampułkach o objętości 2 ml i 10 ml, pakowanych w opakowania po 10 lub 50 sztuk. Lek może być podawany drogą domięśniową, dożylną (bolus, wlew ciągły, PCA), podskórną, zewnątrzoponową oraz podpajęczynówkową, co podkreśla jego wszechstronność w różnych technikach analgezji i anestezji regionalnej. Preparat zawiera minimalne ilości sodu (<0,01 mg/ml), co jest istotne dla pacjentów na diecie niskosodowej. Należy unikać jednoczesnego podawania z tiopentalem i metoheksytalem ze względu na chemiczną niezgodność wynikającą z różnic pH.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, anestezja regionalna, anestezjologia, bolus, cytrynian fentanylu, droga parenteralna, fentanyl, leczenie bólu, metoheksytal, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podpajęczynówkowe, podanie podskórne, podanie zewnątrzoponowe, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, tiopental, wlew ciągły - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Sugammadex Kalceks 100 mg/ml
Lek Sugammadex Kalceks, dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną (sugammadeks) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą, w tym zawierającą do 9,7 mg/ml sodu. Reakcje nadwrażliwości mogą obejmować spektrum od łagodnych objawów skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych, co wymaga szczególnej ostrożności podczas kwalifikacji pacjentów do terapii. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemności 2 ml (200 mg sugammadeksu) oraz 5 ml (500 mg sugammadeksu), przy czym przeciwwskazania pozostają niezmienne niezależnie od dawki.
charakterystyka produktu leczniczego, krwiobieg, nadwrażliwość na składniki preparatu, nadwrażliwość na substancję czynną, objaw skórny, płyn do wstrzykiwań, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja systemowa, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, sugammadeks, wstrząs anafilaktyczny, wywiad medyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Cefepime Panpharma 1 g
Cefepime Panpharma 1 g to proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierający 1 g cefepimu w postaci cefepimu dichlorowodorku jednowodnego oraz L-argininę jako substancję pomocniczą. Preparat jest rozpuszczalny w wodzie i może być rekonstytuowany w różnych rozpuszczalnikach, takich jak woda do wstrzykiwań, 0,9% roztwór chlorku sodu, roztwory glukozy (5% lub 10%), roztwór Ringera z mleczanami oraz 1/6-molowy roztwór mleczanu sodu. Stężenia końcowe po rekonstytucji wynoszą około 90 mg/ml dla dawki 1 g (objętość końcowa 11,4 ml) oraz 160 mg/ml dla dawki 2 g (objętość końcowa 12,8 ml). Roztwór może mieć zabarwienie od żółtego do żółtobrązowego, co nie wpływa na skuteczność, jednak przed podaniem należy ocenić jego klarowność i brak cząstek stałych.
aminofilina, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, chlorek sodu, gentamycyna, L-arginina, metronidazol, mleczan sodu, netylmycyna, niezgodność fizykochemiczna, podanie dożylne, rekonstytucja proszku, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór Ringera, roztwór Ringera z mleczanami, stabilność chemiczna, tobramycyna, wankomycyna, warunki aseptyczne - Leksykon substancji czynnych
Linkomycyna – Dawkowanie i sposób podawania
Linkomycyna (Lincocin) jest dostępna w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji (300 mg/ml) oraz kapsułek (500 mg). Dawkowanie zależy od drogi podania, wieku pacjenta oraz ciężkości zakażenia. U dorosłych standardowa dawka domięśniowa wynosi 600 mg co 24 godziny, a w ciężkich zakażeniach 600 mg co 12 godzin lub częściej. U dzieci powyżej 1 miesiąca życia dawka domięśniowa to 10 mg/kg mc./dobę, w ciężkich zakażeniach podawana co 12 godzin lub częściej. Dożylne podanie wymaga rozcieńczenia (np. 1 g w co najmniej 100 ml roztworu) i infuzji trwającej minimum 60 minut. Dawkowanie dożylne u dorosłych wynosi 600 mg do 1 g co 8-12 godzin, z możliwością zwiększenia do 8 g/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. U dzieci dożylne dawki wynoszą 10-20 mg/kg mc./dobę w dawkach podzielonych. Należy unikać szybkiego wstrzyknięcia dożylnego nierozcieńczonej linkomycyny ze względu na ryzyko ciężkich zaburzeń układu oddechowego i krążenia.
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zakażenie, czas infuzji, dawka podzielona, infuzja dożylna, Lincocin, linkomycyna, maksymalna dawka dobowa, objawy zakażenia, okres półtrwania, paciorkowce beta-hemolizujące, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, szybkie wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu krążenia, zaburzenia układu oddechowego, zakażenie zagrażające życiu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Sugammadex Delfarma 100 mg/ml
Sugammadex Delfarma to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 100 mg/ml, dostępny w fiolkach 2 ml (200 mg sugammadeksu) oraz 5 ml (500 mg sugammadeksu). Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 7-8 oraz osmolarnością 300-500 mOsm/kg. Zawiera substancję pomocniczą – sód w ilości do 9,7 mg/ml, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt jest przezroczysty, bezbarwny do lekko żółtego, praktycznie wolny od cząstek stałych. Do ustalenia pH użyto sodu wodorotlenku i kwasu solnego, a rozpuszczalnikiem jest woda do wstrzykiwań. Okres ważności wynosi 3 lata, a po rozcieńczeniu w chlorku sodu 0,9% wykazuje stabilność chemiczną i fizyczną do 48 godzin w temperaturze 2-25°C, jednak ze względów mikrobiologicznych zaleca się zużycie w ciągu 24 godzin przy przechowywaniu 2-8°C.
chlorek sodu, dieta niskosodowa, fiolka szklana, guma bromobutylowa, linia dożylna, linia infuzyjna, mleczan Ringera, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, rozcieńczenie leku, roztwór do wstrzykiwań, roztwór Ringera, stabilność chemiczna, substancja pomocnicza, sugammadeks sodowy, warunki jałowe, warunki przechowywania, wieczko aluminiowe, wlew dożylny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zavedos 10 mg
Zavedos (chlorowodorek idarubicyny) jest antracyklinowym lekiem przeciwnowotworowym o działaniu antymitotycznym i cytotoksycznym, stosowanym w chemioterapii skojarzonej u dorosłych i dzieci z ostrą białaczką nielimfoblastyczną (ANLL/AML) oraz ostrą białaczką limfoblastyczną (ALL). U dorosłych Zavedos jest wskazany jako terapia pierwszego rzutu lub w nawrotach AML oraz jako leczenie drugiego rzutu w ALL. W populacji pediatrycznej lek stosowany jest w indukcji remisji AML w skojarzeniu z cytarabiną oraz jako terapia drugiego rzutu w ALL. Preparat dostępny jest w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, w dawkach 5 mg i 10 mg, zawierających odpowiednio 50 mg i 100 mg laktozy, podawany dożylnie.
antracykliny, białaczka, chemioterapia skojarzona, chlorowodorek idarubicyny, choroby współistniejące, cytarabina, działanie cytotoksyczne, funkcja wątroby i nerek, indukcja remisji, kardiotoksyczność, lek drugiego rzutu, nawrót choroby, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka nielimfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, parametry hematologiczne, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, terapia indukcyjna, terapia pierwszego rzutu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – NanoSPECT 0,5 mg
Produkt leczniczy NanoSPECT, zawierający 0,5 mg nanokoloidalnej albuminy ludzkiej, wykazał bardzo dobry profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych. Ocena toksyczności ostrej po podaniu dożylnym na myszach (800 mg/kg) i szczurach (950 mg/kg) nie wykazała zgonów ani zmian patomorfologicznych w narządach wewnętrznych. Dodatkowo, tolerancja miejscowa po podaniu podskórnym dawką 1 g/kg (odpowiadającą 50 fiolkom/kg masy ciała, czyli około 3500-krotnie wyższej niż dawka kliniczna) nie wywołała reakcji miejscowych u obu gatunków zwierząt, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania produktu nawet przy bardzo wysokich dawkach.
działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, mutagenność, nanokoloidalna albumina ludzka, podanie dożylne, podanie podskórne, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, reakcja miejscowa, roztwór soli fizjologicznej, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, wpływ na płodność, zastosowanie diagnostyczne, zmiana patomorfologiczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Diprivan 10 mg/ml
Diprivan w stężeniu 10 mg/ml to jałowa, izotoniczna emulsja typu olej w wodzie przeznaczona do dożylnego podania, zawierająca propofol jako substancję czynną (10 mg/ml). Preparat dostępny jest w ampułkach 20 ml (200 mg propofolu), fiolkach 50 ml (500 mg propofolu) oraz ampułkostrzykawkach 50 ml (500 mg propofolu). Emulsja zawiera 100 mg oczyszczonego oleju sojowego na 1 ml, który pełni rolę nośnika lipofilnej substancji czynnej, oraz inne substancje pomocnicze, takie jak fosfolipidy jaja kurzego (emulgator), glicerol (regulacja ciśnienia osmotycznego), disodu edetynian (przeciwutleniacz), sodu wodorotlenek (regulacja pH) i wodę do wstrzykiwań. Preparat należy przechowywać poniżej 25°C, nie zamrażać, a okres ważności nieotwartego opakowania wynosi 3 lata; po rozcieńczeniu emulsja zachowuje stabilność przez 6 godzin.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Morphini sulfas WZF 10 mg/ml
Morphini Sulfas WZF dostępny jest w stężeniach 10 mg/ml i 20 mg/ml, a dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania do stanu klinicznego pacjenta oraz rodzaju i nasilenia bólu. W ostrym bólu zaleca się dawki 10-15 mg (0,1-0,15 mg/kg mc.) podskórnie lub domięśniowo, bądź 2-8 mg dożylnie z szybkością 2 mg/min, powtarzane co 4 godziny. W bólu przewlekłym dawki wynoszą 5-20 mg co 4 godziny. U osób starszych dawki są zwykle zmniejszane o połowę. U dzieci dawki podawane są wg masy ciała, z maksymalną pojedynczą dawką 15 mg, a podawanie doustne nie jest zalecane. Noworodki i niemowlęta wymagają szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów życiowych ze względu na ryzyko depresji oddechowej. Dawkowanie dożylne u dzieci różni się w zależności od wieku i stanu, np. noworodki donoszone otrzymują 0,025-0,05 mg/kg co 6 godzin lub infuzję ciągłą 0,01-0,03 mg/kg/godz., a dzieci powyżej 1 roku 0,05-0,1 mg/kg co 2-4 godziny lub infuzję 0,01-0,04 mg/kg/godz.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, ból przewlekły, depresja oddechowa, dożylna infuzja ciągła, hiperalgezja, klirens kreatyniny, noworodek donoszony, ostry ból, PCA, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, roztwór do wstrzykiwań, saturacja krwi, siarczan morfiny, skrajne wcześniactwo, tolerancja lekowa, wcześniak, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biodacyna 125 mg/ml
Biodacyna to roztwór do wstrzykiwań i infuzji zawierający amikacynę disiarczan w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml, dostępny w ampułkach o objętości 2 ml lub 4 ml, co odpowiada dawkom 250 mg, 500 mg lub 1 g amikacyny. Preparat zawiera substancje pomocnicze, w tym sodu pirosiarczyn i sód, którego zawartość wynosi odpowiednio 3,73 mg (0,16 mmol) sodu/ml w roztworze 125 mg/ml oraz 7,49 mg (0,32 mmol) sodu/ml w roztworze 250 mg/ml. Roztwór jest klarowny, bezbarwny lub jasnożółty, co nie wpływa na jego skuteczność ani bezpieczeństwo. Biodacyna może być podawana domięśniowo bez rozcieńczania lub dożylnie w formie infuzji po rozcieńczeniu do stężenia 2,5–5 mg/ml w odpowiednich płynach infuzyjnych, takich jak 0,9% NaCl, 5% glukoza, mieszanki glukozy i NaCl lub płyn Ringera z mleczanami.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Fraxiparine 9500 j.m. a.Xa/ml
Przedawkowanie nadroparyny wapniowej (Fraxiparine), dostępnej w dawkach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml, wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań krwotocznych. Głównym objawem klinicznym jest krwawienie, które może wystąpić po podaniu podskórnym lub dożylnym, o nasileniu od łagodnego do zagrażającego życiu. W przypadku podejrzenia przedawkowania konieczne jest monitorowanie parametrów układu krzepnięcia oraz liczby płytek krwi, co pozwala na ocenę stopnia nasilenia działania przeciwzakrzepowego i ryzyka krwawień. Niewielkie krwawienia zwykle wymagają jedynie zmniejszenia dawki lub opóźnienia kolejnego podania, natomiast ciężkie krwawienia stanowią wskazanie do intensywnego leczenia.
aktywność anty-Xa, badanie laboratoryjne, diagnostyka, działanie przeciwzakrzepowe, Fraxiparine, jednostka AXa, krwawienie, nadroparyna wapniowa, odtrutka, parametr hematologiczny, parametr koagulologiczny, płytka krwi, podanie dożylne, podanie podskórne, siarczan protaminy, terapia, układ krzepnięcia, zaburzenie krzepnięcia krwi - Leksykon leków
Skład i postać leku – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml
Produkt leczniczy Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi to roztwór do infuzji zawierający chlorek potasu (3,0 mg/ml, 0,3%) oraz chlorek sodu (9 mg/ml, 0,9%). Dostępny jest w butelkach o pojemności 500 ml i 1000 ml, zawierających odpowiednio 1,5 g potasu chlorku i 4,5 g sodu chlorku lub 3,0 g potasu chlorku i 9,0 g sodu chlorku. Skład jonowy roztworu obejmuje 40 mmol/l jonów potasu (K+), 154 mmol/l jonów sodu (Na+) oraz 194 mmol/l jonów chlorkowych (Cl−). Preparat charakteryzuje się osmolarnością około 388 mOsm/l oraz pH w zakresie 4,5–7,0, co jest istotne dla zachowania stabilności i kompatybilności podczas podawania dożylnego.
anion, aspekt mikrobiologiczny, chlorek potasu, chlorek sodu, elektrolit, jon chlorkowy, jon potasu, jon sodu, kation, kwas solny, niezgodność farmaceutyczna, osmolarność, płyn pozakomórkowy, podanie dożylne, polietylen niskiej gęstości, przestrzeń pozakomórkowa, roztwór do infuzji, stabilność chemiczna, stabilność fizyczna, substancja czynna, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wytrącanie osadu - Leksykon substancji czynnych
Cerebrolizyna – Dawkowanie i sposób podawania
Cerebrolysin w stężeniu 215,2 mg/ml jest preparatem peptydowym stosowanym w leczeniu różnych schorzeń neurologicznych, takich jak demencja alzheimerowska, udar mózgu (zarówno niedokrwienny, jak i krwotoczny) oraz urazy czaszkowo-mózgowe. Dawkowanie jest ściśle zależne od wskazania klinicznego: dla demencji zaleca się 10–30 ml przez 4 tygodnie, w udarze niedokrwiennym i krwotocznym 20–50 ml przez 10–21 dni, a w urazach czaszkowo-mózgowych 20–50 ml przez 7–30 dni. U dzieci dawka dobowa wynosi 1–2 ml, dostosowana indywidualnie przez lekarza. Dawki powyżej 10 ml należy podawać wyłącznie w formie powolnego wlewu dożylnego (rozcieńczonego do 100 ml), trwającego 15–60 minut, natomiast mniejsze dawki można podawać domięśniowo (do 5 ml) lub dożylnie (do 10 ml). W terapii demencji możliwe jest powtarzanie cykli leczenia co 2–3 miesiące, z możliwością zmniejszenia częstotliwości podawania po pierwszym cyklu do 2–3 razy w tygodniu, łącznie do 20 wstrzyknięć na cykl.
Cerebrolysin, demencja alzheimerowska, demencja naczyniowa, działanie niepożądane, infuzja, mózg świni, płyn Ringera, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, roztwór sodu chlorku, schorzenie neurologiczne, schorzenie współistniejące, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, uraz czaszkowo-mózgowy, wlew dożylny - Leksykon substancji czynnych
Albumina ludzka – Właściwości farmakokinetyczne
Albumina ludzka, główne białko osocza, wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, z całkowitą pulą wymienialnych albumin wynoszącą 4-5 g/kg masy ciała. Dystrybucja albuminy obejmuje 40-45% w przestrzeni wewnątrznaczyniowej oraz 55-60% w przestrzeni zewnątrznaczyniowej. Średni okres półtrwania albuminy wynosi około 19 dni. Po dożylnym podaniu u zdrowych osób mniej niż 10% albuminy opuszcza przestrzeń wewnątrznaczyniową w ciągu pierwszych 2 godzin. Eliminacja albuminy odbywa się głównie poprzez wewnątrzkomórkową degradację przez proteazy lizosomalne, co jest kluczowe dla utrzymania homeostazy i recyklingu aminokwasów. Mechanizmy regulacyjne zapewniają stabilne stężenie albuminy, co jest istotne dla utrzymania prawidłowego ciśnienia onkotycznego osocza.
albumina ludzka, białko osocza, ciężkie oparzenia, ciśnienie onkotyczne osocza, dysfunkcja śródbłonka naczyniowego, homeostaza albuminy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość wewnątrznaczyniowa, okres półtrwania albuminy, podanie dożylne, preparat albuminy, proteazy lizosomalne, przepuszczalność naczyń włosowatych, przestrzeń wewnątrznaczyniowa, przestrzeń zewnątrznaczyniowa, pula wymienialna albumin, sprzężenie zwrotne, wstrząs septyczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml
Oxaliplatin Kalceks to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający oksaliplatynę w stężeniu 5 mg/mL, dostępny w fiolkach o pojemnościach 10 mL (50 mg), 20 mL (100 mg) oraz 40 mL (200 mg). Produkt jest klarownym, bezbarwnym roztworem o pH 4,0-7,0, rozcieńczanym wyłącznie roztworem glukozy 5% do stężeń 0,2-0,7 mg/mL (stabilność wykazana do 2,0 mg/mL). Oksaliplatyna podawana jest dożylnie w infuzji trwającej 2-6 godzin, bez konieczności wcześniejszego nawodnienia. Współpodawanie z kwasem folinowym wymaga infuzji równoległej z użyciem łącznika typu Y, bez mieszania w tym samym worku, a podanie 5-fluorouracylu musi nastąpić po zakończeniu infuzji oksaliplatyny i przepłukaniu zestawu infuzyjnego. Produkt nie może być rozcieńczany roztworami zawierającymi jony chlorkowe ani mieszać z lekami o odczynie zasadowym, w tym z 5-fluorouracylem i preparatami kwasu folinowego zawierającymi trometamol.
5-fluorouracyl, fluoropirymidyny, folinian disodu, folinian wapnia, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kwas folinowy, leki cytotoksyczne, odczyn zasadowy, odpady cytotoksyczne, okres ważności leku, oksaliplatyna, pH roztworu, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, stabilność chemiczna leku, warunki aseptyczne, właściwości cytotoksyczne, żyła główna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Rymphysia 500 mg
Rymphysia to preparat zawierający ludzki inhibitor alfa1-proteinazy, dostępny w dawkach 500 mg i 1000 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji. Po rekonstytucji roztwór zawiera około 20 mg/ml inhibitora alfa1-proteinazy, z całkowitą zawartością białka 18-26 mg/ml. Standardowa dawka wynosi 60 mg/kg masy ciała, podawana raz w tygodniu dożylnie, z zaleceniem pierwszych infuzji pod nadzorem doświadczonego personelu medycznego. Po odpowiednim przeszkoleniu możliwe jest samodzielne podawanie leku przez pacjenta lub opiekuna w warunkach domowych. Nie określono bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów poniżej 18. roku życia, a także brak jest danych dotyczących dawkowania u dzieci i młodzieży. Nie przeprowadzono specjalnych badań u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby, dlatego nie zaleca się modyfikacji dawkowania w tych grupach. U pacjentów w wieku ≥65 lat profil bezpieczeństwa jest porównywalny z młodszymi pacjentami, choć dane są ograniczone.
dawkowanie na kg masy ciała, fachowy personel medyczny, infuzja dożylna, inhibitor alfa1-proteinazy, jałowa woda do wstrzykiwań, niedobór inhibitora alfa1-proteinazy, pacjent w podeszłym wieku, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa leku, proszek i rozpuszczalnik, rekonstytucja leku, roztwór do infuzji, stężenie leku, szybkość infuzji, upośledzona funkcja nerek, zaburzenia czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Jodiksanol – Dawkowanie i sposób podawania
Jodiksanol, dostępny w preparacie Visipaque w stężeniach 550 mg/ml (270 mg jodu/ml) oraz 652 mg/ml (320 mg jodu/ml), jest niejonowym, dimerycznym środkiem kontrastowym o wysokiej rozpuszczalności w wodzie. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane do rodzaju badania, wieku, masy ciała, pojemności minutowej serca oraz ogólnego stanu pacjenta. Podawanie może odbywać się dożylnie, dotętniczo lub dokanałowo, z zalecanymi objętościami i stężeniami zależnymi od typu badania, np. arteriografia mózgowa (5-10 ml, 270/320 mg I/ml), aortografia (40-60 ml, 270/320 mg I/ml), czy kardioangiografia (30-60 ml, 320 mg I/ml). U dzieci dawki dotętnicze nie powinny przekraczać 10 mg jodu/kg masy ciała, a w urografii dawkowanie jest zależne od masy ciała (2-4 ml/kg dla dzieci <7 kg, 2-3 ml/kg dla dzieci >7 kg). Maksymalna całkowita dawka jodu nie powinna przekraczać 3,2 g, a odpowiednie nawodnienie pacjenta przed i po podaniu jest obligatoryjne.
angiografia subtrakcyjna, aortografia, arteriografia tętnic mózgowych, flebografia, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, kanał kręgowy, kardioangiografia, koronarografia, mielografia, mielografia szyjna, naczynia obwodowe, nawodnienie pacjenta, podanie dokanałowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, środek kontrastowy, TK ciała, TK głowy, tomografia komputerowa, urografia, Visipaque - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Zofran 4 mg
Ondansetron w postaci tabletek powlekanych (4 mg i 8 mg) stosuje się zgodnie z indywidualnie dostosowanymi schematami dawkowania, zależnymi od wskazania terapeutycznego oraz wieku pacjenta. W przypadku chemioterapii o średnim działaniu wymiotnym oraz radioterapii, zaleca się podanie 8 mg doustnie 1-2 godziny przed zabiegiem, powtórzone po 12 godzinach, a następnie kontynuację 8 mg dwa razy na dobę przez kolejne 2-5 dni. Przy chemioterapii o silnym działaniu wymiotnym, pierwszą dawkę można podać dożylnie, domięśniowo lub doodbytniczo, a następnie kontynuować doustnie 8 mg dwa razy na dobę przez 2-5 dni. U dzieci powyżej 6 miesięcy i młodzieży dawkę ustala się na podstawie masy ciała lub powierzchni ciała, z dawkami dożylnymi podawanymi w infuzji trwającej minimum 15 minut, rozcieńczonej w 5% glukozie lub 0,9% NaCl.
5% roztwór glukozy, chemioterapia o silnym działaniu wymiotnym, chemioterapia o średnim działaniu wymiotnym, droga podania, infuzja dożylna, lek cytostatyczny, lek przeciwnowotworowy, nudności i wymioty opóźnione, ondansetron, ondansetron doustny, płyn infuzyjny, podanie domięśniowe, podanie doodbytnicze, podanie dożylne, pole powierzchni ciała, postać farmaceutyczna, roztwór chlorku sodu, tabletka powlekana, wlew dożylny, wymioty wywołane chemioterapią - Leksykon leków
Skład i postać leku – Natrii fluoridum (18F) Synektik 2 GBq/ml
Natrii fluoridum (18F) Synektik to radiofarmaceutyk stosowany w diagnostyce PET, dostępny jako roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 2,0 GBq/mL sodu fluorku (18F). Aktywność całkowita w fiolce waha się od 0,4 GBq do 44 GBq, kalibrowana na dzień i godzinę produkcji. Izotop fluor-18 charakteryzuje się okresem półtrwania 110 minut, emituje pozytony o maksymalnej energii 634 keV, a następnie promieniowanie gamma 511 keV wykorzystywane w obrazowaniu PET. Preparat zawiera substancje pomocnicze: chlorek sodu (3,57 mg/mL), potasu diwodorofosforan oraz wodę do wstrzykiwań, zapewniające izotoniczność i odpowiednie pH roztworu. Produkt jest przeznaczony do podania dożylnego i dostępny w fiolkach o pojemności 15 mL lub 25 mL, z zakresami objętości i aktywności odpowiednio 0,2–15 mL (0,4–30 GBq) oraz 0,2–22 mL (0,4–44 GBq).
anihilacja pozytonu, diagnostyka obrazowa, emisja pozytonu, emisja promieniowania, fluor, izotop promieniotwórczy, jakość farmaceutyczna, materiał promieniotwórczy, niezgodność farmaceutyczna, obrazowanie PET, ochrona przed promieniowaniem, ochrona radiologiczna, okres półtrwania, podanie dożylne, potasu diwodorofosforan, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie gamma, radiofarmaceutyk, rozpad radioaktywny, roztwór do wstrzykiwań, skażenie, sodu chlorek, sodu fluorek, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Skład i postać leku – Levofolic 50 mg/ml roztwór do wstrzykiwań lub infuzji 50 mg/ml
Levofolic 50 mg/ml to roztwór do wstrzykiwań lub infuzji zawierający l-folinian disodu w stężeniu 54,65 mg/ml, co odpowiada 50 mg kwasu l-folinowego na mililitr. Preparat dostępny jest w fiolkach o pojemnościach 1 ml (54,65 mg l-folinianu disodu), 4 ml (218,6 mg) oraz 9 ml (491,85 mg). Substancje pomocnicze obejmują sodu wodorotlenek i kwas solny do regulacji pH oraz wodę do wstrzykiwań. Lek ma postać lekko żółtego, przezroczystego roztworu, pakowanego w fiolki z bezbarwnego szkła typu I, zabezpieczone korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym wieczkiem typu flip-off. Przechowywanie wymaga temperatury 2–8ºC oraz ochrony przed światłem, a okres ważności nieotwartego produktu wynosi 3 lata.
5-fluorouracyl, fiolka szkła typu I, guma bromobutylowa, infuzja, kwas l-folinowy, kwas solny, l-folinian disodu, Levofolic, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, przechowywanie w lodówce, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, sodu wodorotlenek, stabilność chemiczna leku, warunki aseptyczne, wieczko typu flip-off, woda do wstrzykiwań, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epirubicin-EBEWE 2 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku epirubicyny na modelach zwierzęcych (szczury, króliki, psy, myszy) wykazały szeroką dystrybucję tkankową leku, z obecnością w układzie krwiotwórczym, przewodzie pokarmowym, nerkach, wątrobie oraz narządach rozrodczych, co wskazuje na potencjalną toksyczność hematologiczną, nefro- i hepatotoksyczność oraz ryzyko uszkodzeń rozrodczych. Szczególnie istotna jest potwierdzona kardiotoksyczność na mięsień sercowy u wszystkich badanych gatunków, co wymaga monitorowania funkcji serca u pacjentów. Chlorowodorek epirubicyny wykazuje również mutagenne i genotoksyczne działanie, typowe dla antracyklin, co ma znaczenie dla długoterminowego bezpieczeństwa terapii. Badania embriotoksyczności na szczurach potwierdziły toksyczny wpływ na rozwijający się płód, a mimo braku specyficznych wad rozwojowych u szczurów i królików, lek należy traktować jako potencjalnie teratogenny. Dodatkowo, wykazano rakotwórcze działanie chlorowodorku epirubicyny u szczurów, co podkreśla konieczność długoterminowej obserwacji pacjentów po terapii.
antracyklina, chlorowodorek epirubicyny, embriotoksyczność, genotoksyczność, karcynogenność, kardiotoksyczność, lek cytotoksyczny, martwica tkanki, mięsień sercowy, model zwierzęcy, mutagenność, narząd rozrodczy, nerka, podanie dożylne, przewód pokarmowy, rakotwórczość, teratogenność, układ krwiotwórczy, wątroba, wynaczynienie - Leksykon substancji czynnych
Kryzantaspaza – Właściwości farmakokinetyczne
Kryzantaspaza (L-asparaginaza z Erwinia chrysanthemi) wykazuje różnice farmakokinetyczne zależne od drogi podania, co ma kluczowe znaczenie w terapii ostrej białaczki limfoblastycznej (ALL). Po podaniu dożylnym okres półtrwania wynosi 6,4 ±0,5 godziny, natomiast po podaniu domięśniowym wydłuża się do około 16 godzin. Minimalne stężenie enzymu w surowicy ≥0,1 IU/ml jest predykcyjne dla skutecznej eliminacji asparaginy (<0,4 mcg/ml lub 3 μM). W badaniu AALL07P2 u dzieci z ALL podanie domięśniowe dawki 25 000 IU/m² utrzymywało aktywność enzymu powyżej 0,1 IU/ml u 92,5% pacjentów po 48 godzinach i 88,5% po 72 godzinach. W badaniu 100EUSA12 podanie dożylne tej samej dawki zapewniało utrzymanie aktywności ≥0,1 IU/ml u 83% pacjentów po 48 godzinach i 43% po 72 godzinach, co wskazuje na korzystniejszy profil farmakokinetyczny podania domięśniowego.
asparaginaza, eliminacja asparaginy, farmakologia kliniczna, kryzantaspaza, L-asparagina, leczenie indukcyjne, nadwrażliwość na asparaginazę, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, ostra białaczka limfoblastyczna, parametry farmakokinetyczne, pegaspargaza, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, profil farmakokinetyczny, przeciwciała neutralizujące - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Epimedac 2 mg/ml roztwór do wstrzykiwań 2 mg/ml
Epirubicyna chlorowodorek (Epimedac, 2 mg/ml) jest antracyklinowym lekiem przeciwnowotworowym stosowanym głównie w monoterapii i terapii skojarzonej nowotworów takich jak rak jajnika, żołądka, drobnokomórkowy rak płuca (SCLC) oraz powierzchniowy rak pęcherza moczowego. Dawkowanie epirubicyny wymaga precyzyjnej kontroli ze względu na ryzyko kardiotoksyczności, której zapobiega się nie przekraczając całkowitej skumulowanej dawki 900–1000 mg/m² powierzchni ciała (pc.). Standardowa dawka w monoterapii u dorosłych wynosi 60–90 mg/m² pc., podawana dożylnie co 21 dni, z uwzględnieniem parametrów hematologicznych i czynności szpiku. W wysokodawkowej terapii SCLC stosuje się dawkę 120 mg/m² pc. co 3 tygodnie, podawaną dożylnie w ciągu 3–5 minut lub jako infuzję do 30 minut. W leczeniu adjuwantowym raka piersi z przerzutami do węzłów chłonnych dawki wahają się od 100 do 120 mg/m² pc., podawane w schemacie 3–4 tygodniowym, w skojarzeniu z cyklofosfamidem, 5-fluorouracylem i tamoksyfenem. U pacjentów z zaburzeniami czynności szpiku zaleca się redukcję dawek do 60–75 mg/m² pc. w dawkowaniu konwencjonalnym lub 105–120 mg/m² pc. w dawkowaniu wysokim.
5-fluorouracyl, bilirubina w osoczu, chemioterapia, chlorowodorek epirubicyny, cyklofosfamid, gorączka neutropeniczna, infuzja dożylna, kardiotoksyczność, leczenie adjuwantowe, leczenie złożone, lek przeciwnowotworowy, małopłytkowość, monoterapia, naciek nowotworowy szpiku, neutropenia, podanie dopęcherzowe, podanie dożylne, produkt cytotoksyczny, radioterapia, rak drobnokomórkowy płuca, rak in situ, rak jajnika, rak pęcherza moczowego, rak żołądka, resekcja przezcewkowa, tamoksyfen, układ wątrobowo-żółciowy, wynaczynienie, zaburzenie czynności szpiku kostnego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voriconazole Sandoz 200 mg
Worykonazol wymaga monitorowania zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hipomagnezemia, hipokalcemia) przed i w trakcie terapii oraz ich korekty w razie potrzeby. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych 200 mg oraz proszku do infuzji 200 mg. Leczenie rozpoczyna się dawką nasycającą dożylnie lub doustnie, aby w pierwszym dniu osiągnąć stężenia terapeutyczne. Biodostępność doustna wynosi 96%, co umożliwia zmianę drogi podania. Dawkowanie u dorosłych zależy od masy ciała: dawka nasycająca wynosi 6 mg/kg mc. co 12 godzin doustnie lub 400 mg co 12 godzin dożylnie (200 mg co 12 godzin u pacjentów <40 kg), a dawka podtrzymująca to 4 mg/kg mc. dwa razy na dobę doustnie lub 200 mg dwa razy na dobę dożylnie (100 mg dwa razy na dobę u pacjentów <40 kg). W przypadku niewystarczającej odpowiedzi dawkę podtrzymującą można zwiększyć do 300 mg (lub 150 mg u pacjentów <40 kg) dwa razy na dobę. U dzieci 2–<12 lat i młodzieży o masie <50 kg dawka nasycająca dożylna wynosi 9 mg/kg mc. co 12 godzin, a podtrzymująca 8 mg/kg mc. dożylnie lub 9 mg/kg mc. doustnie (maksymalnie 350 mg dwa razy na dobę). Leczenie doustne u dzieci zaleca się rozpoczynać po poprawie klinicznej po podaniu dożylnym.
biodostępność leku, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, dawka nasycająca, działanie niepożądane, hemodializa, immunosupresja, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens nerkowy, marskość wątroby, neutropenia, podanie dożylne, próby wątrobowe, profilaktyka przeciwgrzybicza, tabletka powlekana, toksyczność leku, worykonazol, zaburzenia elektrolitowe, żółtaczka - Leksykon leków
Skład i postać leku – Amikacin B.Braun 10 mg/ml
Amikacin B. Braun to roztwór do infuzji zawierający amikacynę w postaci siarczanu amikacyny, dostępny w trzech stężeniach: 2,5 mg/ml (250 mg w 100 ml), 5 mg/ml (500 mg w 100 ml) oraz 10 mg/ml (1000 mg w 100 ml). Preparat zawiera substancje pomocnicze, takie jak chlorek sodu (15 mmol sodu/100 ml, co odpowiada 354 mg sodu), wodorotlenek sodu oraz wodę do wstrzykiwań. Produkt jest przeznaczony wyłącznie do dożylnej infuzji, gotowy do użycia bez konieczności rozcieńczania, i wymaga wizualnej kontroli klarowności przed podaniem. Każda butelka jest jednorazowego użytku, a niewykorzystany roztwór należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami. Podawanie wymaga aseptycznej techniki oraz stosowania jałowego sprzętu infuzyjnego, wstępnie napełnionego roztworem, aby zapobiec wprowadzeniu powietrza do układu.
amfoterycyna, amikacyna, aminoglikozyd, antybiotyk beta-laktamowy, beta-laktamaza, cefalosporyna, chlorek sodu, chlorotiazyd, chlortetracyklina, erytromycyna, fenytoina, heparyna, nitrofurantoina, nowobiocyna, penicylina, podanie dożylne, roztwór do infuzji, siarczan amikacyny, sulfadiazyna, technika aseptyczna, tiopenton, wodorotlenek sodu - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Daptomycin Accordpharma 350 mg
Stosowanie daptomycyny u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczegółowej oceny korzyści i ryzyka. Aktualne dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania daptomycyny w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały negatywnego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka, płodu, poród ani rozwój pourodzeniowy potomstwa. Mimo to, ze względu na brak wystarczających danych u ludzi, daptomycyna (Daptomycin Accordpharma) powinna być stosowana w ciąży jedynie w sytuacjach bezwzględnych, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W odniesieniu do laktacji, dostępne dane ograniczają się do pojedynczego przypadku, w którym dożylna dawka 500 mg/dobę przez 28 dni skutkowała maksymalnym stężeniem leku w mleku na poziomie 0,045 µg/ml, co uznano za niskie. Ze względu na brak szerokich danych klinicznych zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii daptomycyną.
- Leksykon substancji czynnych
Cynku chlorek – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Cynku chlorek, stosowany w suplementacji pierwiastków śladowych, jest składnikiem preparatu Peditrace, koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawierającego 521 μg cynku chlorku/ml, co odpowiada 250 μg (3,82 μmol) jonów cynku. Preparat ten, przeznaczony do stosowania dożylnego po rozcieńczeniu, charakteryzuje się osmolalnością 38 mOsm/kg wody oraz pH około 2,0. Oprócz cynku chlorku, Peditrace zawiera także miedź(II) chlorek dwuwodny, mangan(II) chlorek czterowodny, sodu selenin bezwodny, sodu fluorek oraz potasu jodek, które wspólnie wspierają prawidłowe funkcjonowanie organizmu w warunkach żywienia pozajelitowego.
charakterystyka produktu leczniczego, cynku chlorek, koncentrat do sporządzania roztworu, manganu chlorek, miedzi chlorek, osmolalność, pierwiastki śladowe, podanie dożylne, potasu jodek, sodu fluorek, sodu selenin, suplementacja pierwiastków śladowych, zdolności psychomotoryczne, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Dotagraf multidose 0,5 mmol/ml
Dotagraf multidose to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 0,5 mmol/ml (279,32 mg/ml) kwasu gadoterynowego w postaci soli megluminowej, przeznaczony do podania dożylnego jako środek kontrastowy. Produkt dostępny jest w fiolkach o pojemności 60 ml (30 mmol substancji czynnej) oraz 100 ml (50 mmol substancji czynnej). Charakteryzuje się osmolalnością 1,35 Osm/kg H₂O, lepkością 1,8 mPas oraz pH w zakresie 6,5-8,0. Skład uzupełniają substancje pomocnicze: meglumina, kwas DOTA oraz woda do wstrzykiwań. Fiolki wykonane są ze szkła typu II, zamknięte korkiem bromobutylowym z aluminiowym uszczelnieniem i plastikową nakładką typu flip-off.
fiolka jednorazowego użytku, guma bromobutylowa, kompleks gadolinowy, kwas DOTA, kwas gadoterynowy, lepkość, meglumina, osmolalność, parametry fizykochemiczne, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, sól megluminowa, środek kontrastowy, środek kontrastowy gadolinowy, substancja chelatująca, warunki aseptyczne, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Cyrdanax 20 mg/ml
Produkt leczniczy Cyrdanax, zawierający deksrazoksan w stężeniu 20 mg/ml (chlorowodorek), jest wskazany do profilaktyki przewlekłych powikłań kardiotoksycznych indukowanych antracyklinami, takimi jak doksorubicyna i epirubicyna. Wskazania obejmują pacjentów z zaawansowanym rakiem piersi, którzy wymagają kontynuacji terapii antracyklinami pomimo osiągnięcia skumulowanych dawek granicznych: ≥300 mg/m² dla doksorubicyny oraz ≥540 mg/m² dla epirubicyny. Lek jest przeznaczony dla pacjentów, u których korzyści z dalszego leczenia antracyklinami przewyższają ryzyko kardiotoksyczności, co jest szczególnie istotne w przypadku rozsianego procesu nowotworowego, gdzie antracykliny pozostają kluczową opcją terapeutyczną.
antracykliny, chelatowanie żelaza, cytostatyk, deksrazoksan, doksorubicyna, epirubicyna, kardiotoksyczność, kardiotoksyczność antracyklin, niewydolność serca, podanie dożylne, powikłania sercowo-naczyniowe, rak piersi z przerzutami, roztwór do infuzji, stres oksydacyjny, zaawansowany rak piersi, zaburzenia kurczliwości mięśnia sercowego - Leksykon leków
Skład i postać leku – Piperacillin + Tazobactam Eugia 4 g + 0,5 g
Produkt leczniczy Piperacillin + Tazobactam Eugia dostępny jest w dwóch dawkach: 2 g piperacyliny + 0,25 g tazobaktamu oraz 4 g piperacyliny + 0,5 g tazobaktamu, w postaci białego proszku do sporządzania roztworu do infuzji dożylnej. Każda fiolka zawiera odpowiednio 4,7 mmol (108 mg) lub 9,4 mmol (216 mg) sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniem sodu w diecie. Preparat wymaga aseptycznej rekonstytucji: dawkę 2 g + 0,25 g rozpuszcza się w 10 mL, a dawkę 4 g + 0,5 g w 20 mL sterylnego rozcieńczalnika (woda do wstrzykiwań, 0,9% NaCl lub 5% dekstroza). Po rozpuszczeniu roztwór można rozcieńczyć do 50-150 mL, zachowując stężenie od 13,33 + 1,67 mg/mL do 80 + 10 mg/mL. Przed podaniem należy ocenić roztwór pod kątem cząstek stałych i zmiany zabarwienia; podawać tylko roztwór klarowny i bez widocznych cząstek.
aminoglikozyd, aseptyka, chlorek sodu, dekstroza, dieta sodowa, guma bromobutylowa, hydrolizat albuminy, inaktywacja aminoglikozydu, niezgodność farmaceutyczna, piperacylina sodowa, piperacylina z tazobaktamem, podanie dożylne, produkt krwiopochodny, rdzeniowanie czopu, roztwór do infuzji, roztwór Hartmanna, roztwór Ringera z mleczanami, substancja czynna, tazobaktam sodowy, trwałość chemiczna, warunki aseptyczne, wodorowęglan sodu - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anidulafungina Accord 100 mg
Anidulafungina Accord jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym do leczenia inwazyjnych zakażeń grzybiczych, wymagającym precyzyjnego dawkowania dostosowanego do pacjenta i rodzaju infekcji. U dorosłych dawka nasycająca wynosi 200 mg podana jednorazowo w pierwszym dniu, a dawka podtrzymująca to 100 mg/dobę, z czasem leczenia co najmniej 14 dni po ostatnim dodatnim posiewie, maksymalnie do 35 dni. U dzieci w wieku od 1 miesiąca do mniej niż 18 lat stosuje się dawkę nasycającą 3,0 mg/kg mc. (maksymalnie 200 mg) oraz dawkę podtrzymującą 1,5 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 100 mg). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (niewielkimi, umiarkowanymi lub ciężkimi) ani u pacjentów z niewydolnością nerek, w tym dializowanych. Lek podaje się wyłącznie dożylnie w formie infuzji, z szybkością nieprzekraczającą 1,1 mg/min (1,4 ml/min po rozcieńczeniu do stężenia 0,77 mg/ml), aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych związanych z wlewem.
anidulafungina, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, hemodializa, infuzja, inwazyjne zakażenie grzybicze, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwgrzybiczny, pacjent dializowany, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, roztwór do infuzji, szybkość infuzji, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby