klirens kreatyniny
Klirens kreatyniny to parametr laboratoryjny oceniający sprawność funkcjonowania nerek poprzez pomiar szybkości, z jaką kreatynina jest usuwana z krwi i wydalana z moczem. Jest to jeden z najważniejszych wskaźników funkcji nerek, pozwalający na ocenę filtracji kłębuszkowej (GFR).
Badanie klirensu kreatyniny może być wykonywane na podstawie dobowej zbiórki moczu lub szacowane ze stężenia kreatyniny w surowicy przy użyciu wzorów, takich jak MDRD, Cockcrofta-Gaulta czy CKD-EPI. Wartości prawidłowe wynoszą 97-137 ml/min u mężczyzn i 88-128 ml/min u kobiet, choć mogą się różnić w zależności od stosowanej metody.
Obniżenie klirensu kreatyniny wskazuje na upośledzenie funkcji nerek i może występować w przewlekłej chorobie nerek, ostrej niewydolności nerek, nefropatii cukrzycowej, nefropatii nadciśnieniowej oraz innych schorzeniach nefrologicznych. Parametr ten jest kluczowy przy dostosowywaniu dawek leków wydalanych przez nerki oraz monitorowaniu progresji chorób nerek.
Warto pamiętać, że na wynik klirensu kreatyniny mogą wpływać czynniki takie jak wiek, płeć, masa mięśniowa, stan nawodnienia, dieta bogata w białko czy niektóre leki. Dlatego interpretacja wyników powinna zawsze uwzględniać stan kliniczny pacjenta oraz inne parametry laboratoryjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dabigatran Etexilate Adamed 150 mg
Dabigatran Etexilate Adamed w dawce 150 mg jest przeciwzakrzepowym lekiem przeciwwskazanym u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze, a także u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (CrCL <30 mL/min u dorosłych, eGFR <50 mL/min/1,73 m² u dzieci i młodzieży). Nie należy go stosować u pacjentów z aktywnym, istotnym klinicznie krwawieniem oraz u tych z wysokim ryzykiem krwawienia, w tym przy owrzodzeniach przewodu pokarmowego, nowotworach złośliwych, niedawnym urazie mózgu lub rdzenia, niedawnym zabiegu neurochirurgicznym lub okulistycznym, krwotokach śródczaszkowych, żylakach przełyku, malformacjach tętniczo-żylnych i tętniakach naczyniowych. Dabigatran jest także przeciwwskazany u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, które mogą negatywnie wpływać na przeżycie, oraz u osób po wszczepieniu sztucznej zastawki serca wymagających leczenia przeciwzakrzepowego.
ablacja cewnikowa, antykoagulant doustny, badanie laboratoryjne, dabigatran eteksylat, filtracja kłębuszkowa, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, inhibitor glikoproteiny p, klirens kreatyniny, krwawienie klinicznie istotne, krwotok śródczaszkowy, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, malformacja tętniczo-żylna, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, nowotwór złośliwy, owrzodzenie przewodu pokarmowego, ryzyko krwawienia, sztuczna zastawka serca, terapia przeciwzakrzepowa, tętniak naczyniowy, uraz mózgu, uraz rdzenia kręgowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, żylaki przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Xuvelex XR 750 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu Xuvelex XR charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax około 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w preparatach o natychmiastowym uwalnianiu. W stanie stacjonarnym Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki; AUC po 2000 mg Xuvelex XR jest porównywalne do AUC po 1000 mg metforminy w formie natychmiastowej podawanej dwukrotnie dziennie. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast podanie po posiłku zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26%, bez istotnej zmiany Tmax. Średnie Cmax dla dawki 750 mg wynosi 1193 ng/mL (Tmax 5 h), a dla 1000 mg 1214 ng/mL (Tmax 5 h). Lek wykazuje biorównoważność z odpowiednimi dawkami tabletek o przedłużonym uwalnianiu 500 mg. Nie obserwuje się kumulacji po wielokrotnym podaniu dawek do 2000 mg, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania.
AUC, biodostępność, biorównoważność, Cmax, ekspozycja na metforminę, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, postać o natychmiastowym uwalnianiu, przenikanie do erytrocytów, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wchłanianie metforminy, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Duloxetine +pharma 30 mg
Duloxetine +pharma jest dostępny w kapsułkach dojelitowych o dawkach 30 mg i 60 mg, stosowanych doustnie. W leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych zalecana dawka początkowa i podtrzymująca wynosi 60 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do maksymalnie 120 mg/dobę, choć korzyści z dawki powyżej 60 mg nie są jednoznacznie potwierdzone. W zaburzeniach lękowych uogólnionych dawka początkowa to 30 mg/dobę, zwiększana do 60 mg/dobę, a w razie potrzeby do 90-120 mg/dobę, zwłaszcza przy współistniejącej depresji. W neuropatii cukrzycowej dawka wynosi 60 mg/dobę, z możliwością podziału dawki do 120 mg/dobę. Odpowiedź terapeutyczna powinna być oceniana po 2-4 tygodniach (depresja, lęk) lub po 2 miesiącach (neuropatia). Leczenie należy kontynuować przez kilka miesięcy po uzyskaniu stabilnej poprawy, aby zapobiec nawrotom. Kapsułki można przyjmować niezależnie od posiłków.
chlorowodorek, ciężka niewydolność nerek, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, dawka podzielona, duloksetyna, duże zaburzenia depresyjne, kapsułki dojelitowe twarde, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, leczenie przeciwdepresyjne, nawrót depresji, objawy odstawienia, obwodowa neuropatia cukrzycowa, odpowiedź terapeutyczna, terapia przeciwdepresyjna, uogólnione zaburzenia lękowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe uogólnione, zmniejszanie dawki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corsib 5 mg
Lek Corsib (bisoprolol fumaran) dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do stanu klinicznego pacjenta. U dorosłych leczenie rozpoczyna się zwykle od dawki 5 mg na dobę, z możliwością zwiększenia do 10 mg, a maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 20 mg. U osób w podeszłym wieku zaleca się rozpoczęcie terapii od 2,5 mg na dobę. Pacjenci z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek lub wątroby zwykle nie wymagają modyfikacji dawkowania, natomiast u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (klirens kreatyniny < 20 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 10 mg na dobę. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest zalecane ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, bisoprololu fumaran, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, częstość akcji serca, dawka podtrzymująca, dławica piersiowa, farmakokinetyka bisoprololu, faza dostosowania dawki, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, leczenie podtrzymujące, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, przewlekła niewydolność serca, stabilna przewlekła niewydolność serca, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Etosuksymid – Dawkowanie i sposób podawania
Etosuksymid, substancja czynna leku Petinimid, jest stosowany w leczeniu padaczki z indywidualnym dostosowaniem dawki do masy ciała, obrazu klinicznego oraz odpowiedzi terapeutycznej pacjenta. U dorosłych terapia rozpoczyna się od dawki 5-10 mg/kg mc./dobę, z typowym schematem zwiększania dawki o 5 mg/kg co 4-7 lub 8-10 dni, aż do dawki podtrzymującej około 15 mg/kg mc./dobę, nie przekraczając maksymalnej dawki 30 mg/kg mc./dobę. Zalecane jest utrzymanie stężenia leku w surowicy w zakresie 40-100 μg/ml (280-700 μmol/l). U dzieci dawkowanie jest zróżnicowane wiekowo, rozpoczynając od 250 mg i stopniowo zwiększając do dawki podtrzymującej około 20 mg/kg mc./dobę, z maksymalną dawką do 40 mg/kg mc./dobę. Stężenie terapeutyczne w surowicy jest takie samo jak u dorosłych, a u dzieci poniżej 3 lat stosowanie leku nie jest zalecane ze względu na brak danych bezpieczeństwa i skuteczności.
dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, etosuksymid, hemodializa, klirens kreatyniny, leczenie padaczki, monitorowanie stężenia leku, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, Petinimid, stężenie leku w surowicy, stężenie stacjonarne, stężenie terapeutyczne, stężenie w stanie stacjonarnym, substancja czynna, terapia długoterminowa - Leksykon substancji czynnych
Benazepryl – Dawkowanie i sposób podawania
Chlorowodorek benazeprylu (preparat Lotensin w dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg) jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz zastoinowej niewydolności serca (ZNS). U dorosłych z prawidłową funkcją nerek dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 10 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę (jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych). U pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min dawka początkowa to 5 mg, maksymalnie do 10 mg/dobę, z zaleceniem stosowania dodatkowego leku moczopędnego innego niż tiazydowy lub innego leku hipotensyjnego. U dzieci (7-16 lat, ≥ 25 kg) dawka początkowa wynosi 0,2 mg/kg mc. (maksymalnie 10 mg) raz na dobę, z maksymalną dawką do 0,6 mg/kg mc. lub 40 mg/dobę. W leczeniu ZNS dawka początkowa u dorosłych to 2,5 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do 20 mg/dobę, przy koniecznym monitorowaniu ze względu na ryzyko hipotensji ortostatycznej, zwłaszcza po pierwszej dawce. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca (klasa IV wg NYHA) stosuje się zwykle mniejsze dawki.
antagonista wapnia, chlorowodorek benazeprylu, dawka podzielona, diuretyk tiazydowy, działanie hipotensyjne, hipotonia ortostatyczna, klasa NYHA, klirens kreatyniny, lek hipotensyjny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła niewydolność nerek, schorzenie współistniejące, tabletka powlekana, wywiad medyczny, zaburzona czynność nerek, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Osporil 4 mg/100 ml
Produkt leczniczy Osporil zawierający kwas zoledronowy w dawce 4 mg/100 ml jest wskazany do stosowania wyłącznie przez lekarzy z doświadczeniem w dożylnym podawaniu bisfosfonianów. Dawkowanie zależy od wskazania terapeutycznego, stanu pacjenta oraz funkcji nerek. W profilaktyce powikłań kostnych u dorosłych i osób starszych zalecana dawka to 4 mg co 3-4 tygodnie, z jednoczesną suplementacją wapnia (500 mg/dobę) i witaminy D (400 j.m./dobę). W leczeniu hiperkalcemii (stężenie wapnia w surowicy ≥12,0 mg/dl lub ≥3,0 mmol/l) stosuje się jednorazową dawkę 4 mg. U pacjentów ze szpiczakiem mnogim lub przerzutami do kości konieczne jest monitorowanie funkcji nerek poprzez oznaczenie kreatyniny i obliczenie klirensu kreatyniny (CLcr) metodą Cockcroft-Gaulta. Osporil jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (CLcr <30 ml/min) oraz u osób z kreatyniną >265 µmol/l (3,0 mg/dl) w badaniach klinicznych.
bisfosfonian, ciężkie zaburzenia czynności nerek, hiperkalcemia, hiperkalcemia nowotworowa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kwas zoledronowy, niewydolność nerek, parametr AUC, przerzuty nowotworowe do kości, roztwór do infuzji, stężenie kreatyniny, suplementacja wapnia, szpiczak mnogi, wzór Cockcroft-Gaulta, zaburzenia czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Corsib 2,5 mg
Lek Corsib (bisoprolol fumaran) dostępny jest w tabletkach o dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg, a dawkowanie należy indywidualizować w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz stanu klinicznego. W leczeniu nadciśnienia tętniczego i dławicy piersiowej zaleca się rozpoczęcie terapii od dawki 5 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do dawki standardowej 10 mg/dobę i maksymalnej 20 mg/dobę. U osób starszych zaleca się rozpoczęcie od 2,5 mg, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 20 ml/min) dawka nie powinna przekraczać 10 mg/dobę. W przypadku niewydolności serca (CHF) terapia bisoprololem wymaga stopniowego zwiększania dawki, rozpoczynając od 1,25 mg/dobę i zwiększając co tydzień do 10 mg/dobę, przy czym każdy etap dawkowania musi być dobrze tolerowany przez pacjenta. Maksymalna dawka w CHF to 10 mg/dobę, a podczas titracji konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych, takich jak częstość akcji serca i ciśnienie tętnicze, oraz objawów nasilenia niewydolności serca.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, bradykardia, ciśnienie krwi, częstość akcji serca, dławica piersiowa, farmakokinetyka bisoprololu, glikozyd nasercowy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, linia podziału, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, pacjent dializowany, przewlekła niewydolność serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Tramadol – Przeciwwskazania stosowania
Tramadol, syntetyczny opioid stosowany w leczeniu bólu umiarkowanego do silnego, posiada szereg istotnych przeciwwskazań, które muszą być ściśle przestrzegane. Podstawowym jest nadwrażliwość na tramadol chlorowodorek lub substancje pomocnicze, w tym na składniki preparatów złożonych (np. paracetamol w Doreta, Tramofen). Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazania związane z jednoczesnym stosowaniem inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) oraz okres 14 dni po ich odstawieniu, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Ostre zatrucie alkoholem, lekami nasennymi, opioidami lub psychotropowymi stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, ze względu na ryzyko depresji ośrodkowego układu nerwowego i poważnych powikłań, takich jak depresja oddechowa czy śpiączka. Ponadto, tramadol jest przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowaną padaczką, gdyż obniża próg drgawkowy, oraz u osób leczonych na uzależnienie od opioidów lub w zespole abstynencyjnym, ze względu na ryzyko nasilenia uzależnienia i zaburzeń abstynencyjnych.
choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa żołądka, ciężka niewydolność wątroby, depresja oddechowa, hepatotoksyczność, hipertermia, inhibitor monoaminooksydazy, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na substancję czynną, napad padaczkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, opioidowy lek przeciwbólowy, ostre zatrucie, padaczka lekooporna, paracetamol, skaza krwotoczna, tramadolu chlorowodorek, uzależnienie od opioidów, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie krzepnięcia krwi, zespół abstynencyjny, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rivaroxaban Bluefish
Podczas terapii rywaroksabanem (Rivaroxaban Bluefish, tabletki powlekane 15 mg i 20 mg) konieczne jest ścisłe monitorowanie kliniczne, ze szczególnym uwzględnieniem objawów krwawienia, zwłaszcza u pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwotoków. W porównaniu z antagonistami witaminy K (VKA) obserwuje się częstsze krwawienia z błon śluzowych, w tym z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego oraz układu moczowo-płciowego (np. nieprawidłowe krwawienia z pochwy, nadmierne krwawienia miesiączkowe), a także zwiększoną częstość niedokrwistości. Zaleca się regularne badania laboratoryjne hemoglobiny i hematokrytu w celu wykrywania utajonych krwawień oraz oceny klinicznej istotności jawnych krwotoków. W przypadku niewyjaśnionego spadku hemoglobiny lub obniżenia ciśnienia tętniczego należy niezwłocznie poszukiwać źródła krwawienia.
antagonista witaminy K, badanie hemoglobiny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciśnienie tętnicze krwi, hematokryt, klirens kreatyniny, krwawienie z błon śluzowych, krwawienie z dziąseł, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwawienie z układu moczowo-płciowego, krwotok, leczenie przeciwzakrzepowe, niedobór laktazy, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, objawy krwawienia, powikłanie krwotoczne, przedawkowanie leku, rywaroksaban, ryzyko krwotoku, stężenie hemoglobiny, test anty-Xa, utajone krwawienie, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apoauronarami 2,5 mg
Lek Apoauronarami (ramipryl) dostępny jest w dawkach 2,5 mg, 5 mg oraz 10 mg w formie tabletek, stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, prewencji chorób sercowo-naczyniowych, nefropatii cukrzycowej i niecukrzycowej, objawowej niewydolności serca oraz w prewencji wtórnej po zawale mięśnia sercowego. Dawkowanie jest ściśle zindywidualizowane, rozpoczynając od dawek początkowych od 1,25 mg do 2,5 mg raz lub dwa razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki 10 mg na dobę, zależnie od wskazania i stanu pacjenta. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów stosujących diuretyki, z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 10 do ≥60 ml/min) oraz wątroby, a także u osób w podeszłym wieku, gdzie dawki początkowe są niższe (1,25 mg) i zwiększanie dawek jest wolniejsze. Monitorowanie parametrów biochemicznych, zwłaszcza stężenia potasu i funkcji nerek, jest obligatoryjne.
białkomocz, biodostępność, choroby układu sercowo-naczyniowego, czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego, czynność nerek, hemodializa, hipotonia, klirens kreatyniny, leczenie skojarzone, leki hipotensyjne, leki moczopędne, mikroalbuminuria, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, nefropatia niecukrzycowa, niewydolność serca, niewydolność serca NYHA IV, prewencja wtórna, ramipryl, stężenie potasu w surowicy, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenia czynności wątroby, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Polfilin 20 mg/ml
Pentoksyfilina w postaci koncentratu 20 mg/ml (Polfilin) stosowana jest do infuzji dożylnej w dawkach standardowych 100-600 mg/dobę, podawanych w 1-2 dawkach podzielonych, rozcieńczonych w 100-500 ml roztworu (0,9% NaCl lub roztwór Ringera). Szybkość infuzji powinna wynosić 100 mg w ciągu 60 minut, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych. W zaawansowanych stanach klinicznych, takich jak ból spoczynkowy, zgorzel czy owrzodzenia, zalecany jest ciągły 24-godzinny wlew z dawką 0,6 mg/kg mc./godz., nie przekraczając maksymalnej dawki dobowej 1200 mg i objętości wlewu 1-1,5 litra. Terapia dożylna może być uzupełniona doustną, jednak suma dawek nie powinna przekraczać 1200 mg/dobę. Koncentrat zawiera także sód (3,54 mg/ml), co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami sodu.
ból spoczynkowy, bolus dożylny, chlorek sodu, dławica piersiowa, działanie niepożądane, hipotensja, klirens kreatyniny, koncentrat do sporządzania roztworu, niedociśnienie, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pediatria, pentoksyfilina, Polfilin, roztwór Ringera, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie hemodynamiczne, zgodność farmaceutyczna, zgorzel - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ivohart 7,5 mg
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji w stanie równowagi u pacjentów wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez CYP3A4, z głównym aktywnym metabolitem N-demetylową pochodną (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na związek macierzysty. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-24 mg, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
biokonwersja, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Paracetamol B. Braun 10 mg/ml
Paracetamol B. Braun w roztworze do infuzji o stężeniu 10 mg/ml wymaga dawkowania dostosowanego do masy ciała pacjenta oraz odpowiedniego doboru opakowania: ampułka 10 ml dla masy ≤ 10 kg (7,5 mg/kg mc., maks. dawka dobowa 30 mg/kg mc.), butelka 50 ml dla masy > 10 kg do ≤ 33 kg (15 mg/kg mc., maks. 60 mg/kg mc. lub 2 g), butelka 100 ml dla masy > 33 kg do ≤ 50 kg (15 mg/kg mc., maks. 60 mg/kg mc. lub 3 g) oraz dawki stałe dla masy > 50 kg z uwzględnieniem czynników ryzyka hepatotoksyczności (maks. 3 g lub 4 g). Minimalny odstęp między dawkami wynosi 4 godziny, a u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) należy go wydłużyć do 6 godzin. Nie należy podawać więcej niż 4 dawek w ciągu 24 godzin. W przypadku stosowania innych preparatów zawierających paracetamol, dawkę maksymalną należy odpowiednio zmniejszyć. Preparat podaje się dożylnie w infuzji trwającej 15 minut, a u dzieci ≤ 10 kg roztwór należy rozcieńczyć maksymalnie dziesięciokrotnie w roztworze chlorku sodu 0,9%, glukozy 5% lub ich mieszaninie.
ciężka niewydolność nerek, czynniki ryzyka hepatotoksyczności, dawkowanie paracetamolu, glutation wątrobowy, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, masa ciała, niewydolność wątroby, odwodnienie, pompa strzykawkowa, przewlekła choroba alkoholowa, przewlekłe niedożywienie, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór glukozy, toksyczne uszkodzenie wątroby, zator powietrzny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Lortanda
Produkt leczniczy Lortanda zawierający 2,5 mg letrozolu jest wskazany wyłącznie dla kobiet w okresie pomenopauzalnym, co wymaga potwierdzenia statusu menopauzalnego poprzez oznaczenie stężeń LH, FSH i/lub estradiolu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) oraz u pacjentek z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (stopień C wg Childa-Pugha), u których obserwuje się dwukrotnie zwiększoną ekspozycję na letrozol i wydłużony okres półtrwania. Letrozol silnie obniża stężenie estrogenów, co może prowadzić do obniżenia gęstości mineralnej kości, zwłaszcza u pacjentek z osteoporozą lub zwiększonym ryzykiem złamań, dlatego konieczne jest densytometryczne badanie kości przed i w trakcie terapii oraz wdrożenie odpowiedniej profilaktyki lub leczenia osteoporozy. W terapii uzupełniającej można rozważyć schemat sekwencyjny: 2 lata letrozolu, następnie 3 lata tamoksyfenu, dostosowany indywidualnie do profilu bezpieczeństwa pacjentki.
aromataza, densytometria kości, estradiol, gęstość mineralna kości, hormon folikulotropowy, hormon luteinizujący, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, lek przeciwestrogenowy, letrozol, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, okres półtrwania, osteoporoza, status menopauzalny, tamoksyfen, terapia uzupełniająca, zaburzenia czynności wątroby, zapalenie ścięgna, zerwanie ścięgna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złamanie patologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doloxib 60 mg
Doloxib (etorykoksyb) należy stosować w najmniejszej skutecznej dawce przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: w chorobie zwyrodnieniowej stawów (ChZS) zalecana dawka to 30 mg/dobę, maksymalnie 60 mg/dobę; w reumatoidalnym zapaleniu stawów (RZS) i zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa wynosi 60 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 90 mg/dobę; w ostrym zapaleniu stawów w przebiegu dny moczanowej stosuje się 120 mg/dobę przez maksymalnie 8 dni; natomiast w bólu po stomatologicznym zabiegu chirurgicznym dawka wynosi 90 mg/dobę przez maksymalnie 3 dni. Przekroczenie zalecanych dawek nie zwiększa skuteczności terapeutycznej. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 5-6) dawka nie powinna przekraczać 60 mg/dobę, przy umiarkowanych zaburzeniach (Child-Pugh 7-9) – 30 mg/dobę, a u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami (≥10 punktów) lek jest przeciwwskazany.
analgezja pooperacyjna, choroba zwyrodnieniowa stawów, dna moczanowa, etorykoksyb, klirens kreatyniny, leczenie przeciwbólowe, ostre zapalenie stawów, ostry zespół bólowy, powikłanie sercowo-naczyniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, skala Childa-Pugha, zabieg stomatologiczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Furaginum Hasco Max 100 mg
Furaginum Hasco MAX, zawierający 100 mg furazydyny, jest pochodną nitrofuranu i posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na furazydynę, inne pochodne nitrofuranu lub substancje pomocnicze (w tym 28 mg sacharozy w tabletce), a także u dzieci i młodzieży poniżej 15 roku życia. Ponadto, nie powinien być stosowany u kobiet w pierwszym trymestrze ciąży, w okresie donoszonej ciąży (od 38. tygodnia) oraz podczas porodu ze względu na ryzyko niedokrwistości hemolitycznej u noworodka. Niewydolność nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min lub podwyższone stężenie kreatyniny) stanowi kolejne przeciwwskazanie, gdyż może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych i pogorszenia funkcji nerek.
donoszona ciąża, działanie niepożądane, funkcja nerek, Furaginum Hasco MAX, furazydyna, hemoliza erytrocytów, klirens kreatyniny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, pierwszy trymestr ciąży, pochodne nitrofuranu, polineuropatia, polineuropatia cukrzycowa, reakcja alergiczna, schorzenie neurologiczne, stężenie kreatyniny, zaburzenia neurologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Doppelsil Max 50 mg
DoppelSil MAX zawiera 50 mg syldenafilu (w postaci 70,24 mg syldenafilu cytrynianu) w formie tabletek do rozgryzania i żucia, stosowanych doustnie. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 50 mg, przyjmowana około 1 godziny przed planowaną aktywnością seksualną, szczególnie u pacjentów, którzy wcześniej stosowali syldenafil w dawce ≥50 mg lub u których dawka 25 mg nie przyniosła efektu terapeutycznego. Dawkę można modyfikować w zakresie 25-100 mg w zależności od skuteczności i tolerancji, przy czym nie zaleca się stosowania leku częściej niż raz na dobę. U pacjentów w wieku ≥65 lat nie jest wymagane dostosowanie dawki. Przyjmowanie leku na czczo przyspiesza początek działania w porównaniu do podania podczas posiłku. Tabletki zawierają również 4,3 mg aspartamu (E951) oraz 140,915 mg laktozy jednowodnej, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją tych substancji.
aspartam, ciężkie zaburzenia czynności nerek, cytrynian syldenafilu, działania niepożądane, inhibitory CYP3A4, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leki alfa-adrenolityczne, marskość wątroby, niedociśnienie ortostatyczne, nietolerancja, niewydolność nerek, rytonawir, syldenafil, wzwód, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Apixaban Orion 2,5 mg
Apixaban Orion (apiksaban) jest podawany doustnie w dawkach dostosowanych do wskazań klinicznych i indywidualnych cech pacjenta. W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ŻChZZ) po protezoplastyce stawu biodrowego lub kolanowego zalecana dawka wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę, rozpoczynając 12-24 godziny po zabiegu, z czasem leczenia odpowiednio 32-38 dni dla stawu biodrowego i 10-14 dni dla kolanowego. W leczeniu ostrej zakrzepicy żył głębokich (ZŻG) i zatorowości płucnej (ZP) stosuje się dawkę 10 mg dwa razy na dobę przez 7 dni, następnie 5 mg dwa razy na dobę. W zapobieganiu nawrotom ZŻG i ZP dawka wynosi 2,5 mg dwa razy na dobę po zakończeniu 6-miesięcznej terapii. W profilaktyce udarów u pacjentów z niezastawkowym migotaniem przedsionków (NVAF) standardowa dawka to 5 mg dwa razy na dobę, z możliwością redukcji do 2,5 mg dwa razy na dobę u pacjentów spełniających co najmniej dwa z kryteriów: wiek ≥ 80 lat, masa ciała ≤ 60 kg, stężenie kreatyniny ≥ 1,5 mg/dL (133 µmol/L).
ablacja cewnikowa, antagonista witaminy K, apiksaban, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, dawka nasycająca, echokardiografia przezprzełykowa, enzymy wątrobowe, kardiowersja, klirens kreatyniny, koagulopatia wątrobowa, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, niezastawkowe migotanie przedsionków, protezoplastyka stawu biodrowego, protezoplastyka stawu kolanowego, stężenie kreatyniny, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tamoptim
Tamsulosyna w dawce 0,4 mg w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu wymaga szczególnej uwagi klinicznej ze względu na ryzyko obniżenia ciśnienia tętniczego, w tym niedociśnienia ortostatycznego, które może prowadzić do omdleń. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie innych schorzeń imitujących objawy łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH) poprzez badanie per rectum oraz oznaczenie stężenia PSA, które powinno być monitorowane systematycznie podczas leczenia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <10 ml/min) stosowanie tamsulosyny wymaga szczególnej ostrożności z powodu braku danych klinicznych. Rzadkim, ale poważnym działaniem niepożądanym jest obrzęk naczynioruchowy, który wymaga natychmiastowego przerwania terapii i ścisłej obserwacji pacjenta.
antagonista receptora alfa-1-adrenergicznego, chlorowodorek tamsulosyny, erytromycyna, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, jaskra, ketokonazol, klirens kreatyniny, łagodny rozrost gruczołu krokowego, niedociśnienie ortostatyczne, obrzęk naczynioruchowy, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, swoisty antygen sterczowy, tamsulosyna, zaćma, zmodyfikowane uwalnianie leku - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Właściwości farmakokinetyczne
Oksaliplatyna, stosowana w chemioterapii, wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim przenikaniem do tkanek i intensywną biotransformacją, głównie poprzez spontaniczny rozkład bez udziału enzymów cytochromu P450. Po 2-godzinnej infuzji, tylko 15% platyny pozostaje w krążeniu, a pozostała część jest wiązana nieodwracalnie z erytrocytami i osoczem, co skutkuje długim okresem półtrwania eliminacji (średnio 771 godzin). Wartości farmakokinetyczne dla dawki 85 mg/m² co 2 tygodnie oraz 130 mg/m² co 3 tygodnie wykazują odpowiednio: Cmax 0,814 µg/mL i 1,21 µg/mL, AUC0-48 4,19 µg·h/mL i 8,20 µg·h/mL, a całkowity klirens (CL) 17,4 L/h i 10,1 L/h. Nie obserwuje się akumulacji leku w ultrafiltracie osocza, a zmienność farmakokinetyczna jest niska. Wydalanie platyny odbywa się głównie przez nerki, z około 54% dawki wydalanej w moczu w ciągu 5 dni, co podkreśla znaczenie funkcji nerek w eliminacji oksaliplatyny.
albuminy surowicy krwi, analiza kompartmentowa, analiza niekompartmentowa, biotransformacja oksaliplatyny, ciężkie upośledzenie czynności nerek, cytochrom P450, czerwone krwinki, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, oksaliplatyna, ultrafiltracja osocza, ultrafiltracja platyny, umiarkowane upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Celipres 200 200 mg
Celipres 200 zawiera 200 mg chlorowodorku celiprololu i jest stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego oraz stabilnej dławicy piersiowej. Dawka początkowa w nadciśnieniu wynosi 100-200 mg raz na dobę, z możliwością zwiększenia do 400 mg po 2-4 tygodniach, jeśli reakcja kliniczna jest niewystarczająca. W stabilnej dławicy piersiowej zalecana dawka to 200 mg raz na dobę, również z możliwością zwiększenia do 400 mg. Lek należy przyjmować doustnie rano, tuż po przebudzeniu, godzinę przed posiłkiem lub 2 godziny po posiłku, popijając szklanką wody. U pacjentów w podeszłym wieku dawkowanie jest takie samo jak u dorosłych, natomiast u osób z klirensem kreatyniny 15-40 ml/min dawka powinna być zmniejszona o połowę. Celipres 200 jest przeciwwskazany przy klirensie kreatyniny poniżej 15 ml/min oraz niezalecany u dzieci.
chlorowodorek celiprololu, choroba niedokrwienna serca, dawka dobowa, dawka początkowa, klirens kreatyniny, nadciśnienie tętnicze, nagłe odstawienie leku, niewydolność nerek, okres obserwacji, pacjent w podeszłym wieku, reakcja kliniczna, stabilna dławica piersiowa, tabletka powlekana, zaburzenie serca, zakończenie terapii, zwiększenie dawki - Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna – Dawkowanie i sposób podawania
Wigabatryna (Sabril) jest lekiem przeciwpadaczkowym dostępnym w postaci tabletek powlekanych oraz granulatu do sporządzania roztworu doustnego, stosowanym pod ścisłym nadzorem specjalistów neurologów. U dorosłych dawka początkowa wynosi 1 g/dobę, stopniowo zwiększana co tydzień o 0,5 g do maksymalnie 3 g/dobę, przy czym skuteczność terapeutyczna zależy bardziej od tempa resyntezy aminotransferazy GABA niż od stężenia leku w osoczu. U dzieci i młodzieży dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, z dawką początkową 40 mg/kg/dobę dla napadów częściowych oraz 50 mg/kg/dobę dla zespołu Westa, z możliwością zwiększenia do 150 mg/kg/dobę w przypadku niewystarczającej odpowiedzi. Maksymalne dawki podtrzymujące różnią się w zależności od masy ciała, np. dla pacjentów >50 kg wynoszą 2-3 g/dobę.
aminotransferaza GABA, działanie niepożądane, farmakoterapia, klirens kreatyniny, lek przeciwpadaczkowy, napad częściowy oporny, napad padaczkowy, napad padaczkowy wieku niemowlęcego, neurolog, neurolog dziecięcy, niewydolność nerek, padaczka, roztwór doustny, sedacja, splątanie, stężenie leku w osoczu, tabletka powlekana, wigabatryna, zespół Westa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Banxiol 2,5 mg
Apiksaban, substancja czynna leku Banxiol 2,5 mg, charakteryzuje się bezwzględną dostępnością biologiczną około 50% dla dawek do 10 mg oraz szybkim wchłanianiem, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 3-4 godzinach. Farmakokinetyka apiksabanu jest liniowa do dawki 10 mg, z umiarkowaną zmiennością międzyosobniczą (~20% CV) i wewnątrzosobniczą (~30% CV). Lek wiąże się z białkami osocza w około 87%, ma objętość dystrybucji około 21 litrów oraz całkowity klirens około 3,3 L/h. Okres półtrwania wynosi około 12 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Apiksaban jest metabolizowany głównie przez CYP3A4/5, a jego eliminacja odbywa się przez nerki (~27% klirensu), żółć oraz bezpośrednio drogą jelitową. Nie stwierdzono aktywnych metabolitów w osoczu, a lek jest substratem P-gp i BCRP. Podawanie rozkruszonych tabletek nie wpływa klinicznie istotnie na ekspozycję leku.
białko oporności raka sutka, CYP3A4, czynnik Xa, dostępność biologiczna, działanie anty-Xa, farmakokinetyka liniowa, klirens dializacyjny, klirens kreatyniny, maksymalne stężenie, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, P-glikoproteina, schyłkowa niewydolność nerek, skala Childa-Pugha, substancja czynna, tabletka powlekana, wydalanie nerkowe, zależność farmakokinetyka-farmakodynamika, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ceurolex SR 2 mg
Ceurolex SR (chlorowodorek ropinirolu) jest stosowany w leczeniu choroby Parkinsona w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu dostępnych w dawkach 2 mg, 4 mg i 8 mg. Terapia rozpoczyna się od dawki 2 mg raz na dobę przez pierwszy tydzień, następnie dawkę zwiększa się do 4 mg raz na dobę, co u wielu pacjentów wywołuje efekt terapeutyczny. Dawkę można stopniowo zwiększać o 2 mg co tydzień lub dłużej, aż do maksymalnej dawki 24 mg/dobę, dostosowując ją indywidualnie do skuteczności i tolerancji. Tabletki należy przyjmować raz dziennie o stałej porze, połykając je w całości, bez dzielenia czy żucia, co jest istotne dla zachowania mechanizmu przedłużonego uwalniania. W przypadku przerwania terapii na ponad dobę zaleca się ponowne stopniowe zwiększanie dawki do poprzedniego poziomu, a odstawianie leku powinno odbywać się stopniowo w ciągu tygodnia.
agonista dopaminy, biodostępność leku, choroba Parkinsona, dyskineza, działanie niepożądane, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, lewodopa, niewydolność nerek, objawy kliniczne, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia podtrzymująca, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Flekainid – Dawkowanie i sposób podawania
Leczenie flekainidem wymaga ścisłego nadzoru kardiologicznego ze względu na ryzyko działań niepożądanych oraz konieczność indywidualnego dostosowania dawki. Terapia powinna być inicjowana i modyfikowana pod kontrolą EKG oraz oznaczania stężenia leku w osoczu, które powinno mieścić się w zakresie terapeutycznym 200-1000 ng/ml, z uwagą na ryzyko toksyczności powyżej 700-1000 ng/ml. U pacjentów z organiczną kardiomiopatią, zwłaszcza po zawale mięśnia sercowego, flekainid stosuje się jedynie po nieskuteczności lub nietolerancji innych leków przeciwarytmicznych klasy innych niż Ic oraz gdy leczenie niefarmakologiczne jest niewskazane. Dawkowanie różni się w zależności od typu arytmii: w nadkomorowych zaburzeniach rytmu początkowo 50 mg dwa razy na dobę, z dawką maksymalną do 300 mg/dobę, natomiast w komorowych 100 mg dwa razy na dobę, z maksymalną dawką do 400 mg/dobę. U osób starszych oraz z niewydolnością nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m²) dawki początkowe i maksymalne są odpowiednio obniżone, a monitorowanie stężenia flekainidu w osoczu jest szczególnie istotne ze względu na wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin). U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby oraz ze wszczepionym stymulatorem serca dawki również wymagają ograniczenia i ścisłej kontroli.
ablacja, amiodaron, cymetydyna, defibrylator, działanie niepożądane, flekainid, kardiomiopatia organiczna, klirens kreatyniny, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek przeciwarytmiczny, nadkomorowe zaburzenie rytmu serca, niewydolność nerek, okres półtrwania, stężenie flekainidu w osoczu, stężenie kreatyniny, stężenie terapeutyczne, stymulacja wsierdzia, stymulator serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zapis EKG, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Conaret 3,75 mg
Bisoprolol fumaran (Conaret) jest dostępny w dawkach od 1,25 mg do 10 mg i stosowany jest w leczeniu przewlekłej niewydolności serca, nadciśnienia tętniczego oraz choroby niedokrwiennej serca. W terapii przewlekłej niewydolności serca dawka początkowa wynosi 1,25 mg raz na dobę, stopniowo zwiększana co tydzień do maksymalnej dawki 10 mg/dobę, pod warunkiem dobrej tolerancji. Leczenie należy prowadzić u pacjentów w stabilnym stanie klinicznym, monitorując tętno, ciśnienie tętnicze oraz objawy niewydolności serca, z uwzględnieniem ryzyka przemijającego nasilenia niewydolności, niedociśnienia lub bradykardii. Nagłe odstawienie bisoprololu jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko pogorszenia stanu, zwłaszcza u chorych z chorobą niedokrwienną serca. W nadciśnieniu tętniczym zalecana dawka wynosi 5 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę w wyjątkowych przypadkach, natomiast w dławicy piersiowej standardowa dawka to 5 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę. Leczenie jest długoterminowe i wymaga stopniowego zmniejszania dawki w przypadku konieczności przerwania terapii.
antagonista receptora angiotensyny, beta-adrenolityk, bisoprolol, bisoprolol fumaran, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie rozkurczowe, dializa, dławica piersiowa, farmakokinetyka bisoprololu, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, ostra niewydolność serca, pacjent w podeszłym wieku, przewlekła niewydolność serca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atenolol Sanofi 50 50 mg
Dawkowanie atenololu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, wartości ciśnienia tętniczego oraz tętna. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się dawkę początkową 50 mg/dobę, którą można zwiększyć do 100 mg/dobę, podawaną jednorazowo lub w dawkach podzielonych. W terapii dławicy piersiowej stosuje się dawki 50-100 mg/dobę, z zaznaczeniem, że dawki powyżej 100 mg nie zwiększają efektu terapeutycznego. W zaburzeniach rytmu serca z szybką czynnością serca początkowa dawka dożylna wynosi 2,5 mg podawane w ciągu 2,5 minuty, z możliwością powtórzenia do maksymalnie 10 mg, a następnie kontynuacja doustna 50-100 mg/dobę. W przypadku zawału mięśnia sercowego stosuje się dożylnie 5-10 mg atenololu (1 mg/min) w ciągu 12 godzin od wystąpienia bólu, a następnie dawki doustne: 50 mg po 15 minutach, 50 mg po 12 godzinach i 100 mg na dobę po kolejnych 12 godzinach. W razie wystąpienia bradykardii lub niedociśnienia leczenie należy przerwać.
beta-adrenolityk, ból dławicowy, ciśnienie tętnicze, dławica piersiowa, efekt hipotensyjny, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, pacjent dializowany, stężenie kreatyniny, terapia skojarzona, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fampridine Teva
Fampridine Teva (10 mg tabletki o przedłużonym uwalnianiu) wymaga szczególnej uwagi ze względu na ryzyko napadów drgawkowych, zwłaszcza u pacjentów z obniżonym progiem drgawkowym. W przypadku wystąpienia napadu drgawkowego leczenie należy natychmiast przerwać. Lek jest wydalany głównie przez nerki, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się podwyższone stężenia famprydyny w osoczu, co koreluje z nasileniem działań niepożądanych neurologicznych. Zaleca się ocenę i regularne monitorowanie czynności nerek, szczególnie u osób starszych, z wykorzystaniem wzoru Cockrofta-Gaulta. Należy także zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków będących substratami OCT2, takich jak karwedylol, propranolol czy metformina.
działanie niepożądane, famprydyna, klirens kreatyniny, morfologia krwi, napad drgawkowy, OCT2, postępowanie kliniczne, próg drgawkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wzór Cockrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie odpowiedzi immunologicznej, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowego, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zawrót głowy, zmniejszenie liczby białych krwinek