Właściwości farmakokinetyczne
Nalgesin 275 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Nalgesin

Nalgesin zawiera naproksen sodowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny z grupy pochodnych kwasu propionowego. Każda tabletka powlekana zawiera 275 mg naproksenu sodowego, co odpowiada 250 mg naproksenu. Poniżej przedstawiono szczegółowe właściwości farmakokinetyczne tego leku.¹

Wchłanianie

Po podaniu doustnym sól sodowa naproksenu ulega hydrolizie w kwaśnym środowisku soku żołądkowego. Mikrocząsteczki naproksenu, które zostają uwolnione w wyniku tego procesu, szybko rozpuszczają się w jelicie cienkim. Taka sekwencja zdarzeń prowadzi do szybszego i całkowitego wchłaniania substancji czynnej.²

Istotne różnice zauważalne są w szybkości osiągania maksymalnego stężenia w osoczu pomiędzy naproksenem sodowym a naproksenem. Po podaniu pojedynczej dawki naproksenu sodowego, maksymalne stężenie w osoczu występuje już po 1-2 godzinach, podczas gdy po zastosowaniu naproksenu – po 2-4 godzinach. Czas ten może się różnić w zależności od stopnia wypełnienia żołądka.³

Obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym wpływa na kinetykę wchłaniania, zmniejszając jego szybkość, jednak nie ogranicza całkowitego zakresu absorpcji. Stan stacjonarny (steady state) osiągany jest po podaniu do 5 dawek leku, co zazwyczaj następuje w ciągu 2-3 dni od rozpoczęcia terapii.⁴

Stężenie naproksenu w osoczu zwiększa się liniowo proporcjonalnie do wielkości dawki, jednak tylko do 500 mg. Przy dawkach wyższych wzrost stężenia jest mniej proporcjonalny. Zjawisko to wynika z nasycenia wiązania naproksenu przez białka osocza, co prowadzi również do zwiększenia klirensu kreatyniny.⁵

Dystrybucja

Przy standardowym dawkowaniu, stężenie naproksenu w osoczu waha się w zakresie od 23 mg/l do 49 mg/l. Naproksen charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza – przy stężeniach do 50 mg/l aż 99% substancji czynnej występuje w formie związanej.⁶

Przy wyższych stężeniach naproksenu w osoczu obserwuje się zwiększenie frakcji wolnej substancji czynnej. Na przykład przy stężeniu 47,3 mg/l, stwierdzono 2,4% wolnego naproksenu. Ze względu na bardzo wysoki stopień wiązania z białkami osocza, objętość dystrybucji naproksenu jest stosunkowo niewielka i wynosi zaledwie 0,9 l/kg masy ciała.⁷

Metabolizm i wydalanie

Naproksen jest metabolizowany w organizmie w ograniczonym zakresie. Około 70% podanej dawki substancji czynnej wydalane jest w postaci niezmienionej metabolicznie. Z tej frakcji, znaczna część (60%) związana jest z kwasem glukuronowym lub innymi substancjami sprzęgającymi.⁸

Pozostałe 30% naproksenu podlega przemianie metabolicznej do nieaktywnego metabolitu – 6-demetylonaproksenu. Główną drogą eliminacji naproksenu jest wydalanie nerkowe – około 95% substancji wydalane jest z moczem, natomiast tylko 5% z kałem.⁹

Biologiczny okres półtrwania naproksenu jest stosunkowo długi i wynosi od 12 do 15 godzin. Wartość ta pozostaje stała niezależnie od zastosowanej dawki i osiągniętego stężenia naproksenu w osoczu. Klirens kreatyniny natomiast wykazuje zależność od stężenia naproksenu w osoczu, co prawdopodobnie jest spowodowane zwiększeniem frakcji wolnej substancji czynnej przy wyższych stężeniach w osoczu.¹⁰