Dawkowanie i sposób podawania
Flekainid

Dawkowanie i sposób podawania flekainidu

Leczenie flekainidem wymaga specjalistycznego nadzoru medycznego ze względu na potencjalne działania niepożądane oraz konieczność indywidualnego dostosowania dawki. Rozpoczęcie terapii i modyfikacje dawkowania powinny odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza, z jednoczesnym monitorowaniem zapisu EKG oraz stężenia flekainidu w osoczu. W przypadku niektórych pacjentów, szczególnie z zagrażającymi życiu komorowymi zaburzeniami rytmu serca, może być konieczna hospitalizacja. Decyzję w tej sprawie powinien podjąć specjalista kardiolog.^{1 2}

U pacjentów z kardiomiopatią organiczną, szczególnie z zawałem mięśnia sercowego w wywiadzie, leczenie flekainidem można rozpocząć jedynie, gdy inne leki przeciwarytmiczne nienależące do klasy Ic (zwłaszcza amiodaron) okazały się nieskuteczne lub nietolerowane oraz gdy leczenie niefarmakologiczne (zabieg chirurgiczny, ablacja, wszczepienie stymulatora lub defibrylatora) nie jest wskazane. W takich przypadkach wymagany jest ścisły nadzór medyczny z regularnym monitorowaniem zapisu EKG i stężenia flekainidu w osoczu.^{3 4}

Dawkowanie w zależności od grupy wiekowej

Dorośli i młodzież (w wieku 12-17 lat)

Dawkowanie flekainidu różni się w zależności od rodzaju zaburzeń rytmu serca:^{5 6}

• W nadkomorowych zaburzeniach rytmu serca:
  • Dawka początkowa: 50 mg dwa razy na dobę
  • Zwiększenie dawki można rozważyć po 4-5 dobach leczenia
  • Optymalna dawka: 200 mg na dobę
  • Dawka maksymalna: 300 mg na dobę
• W komorowych zaburzeniach rytmu serca:
  • Dawka początkowa: 100 mg dwa razy na dobę
  • Dawka maksymalna: 400 mg na dobę (stosowana głównie u pacjentów o dużej masie ciała lub gdy konieczna jest szybka kontrola arytmii)
  • Po 3-5 dobach zaleca się stopniowe dostosowanie dawki do najmniejszej skutecznej wartości
  • W trakcie długotrwałej terapii możliwe jest zmniejszenie dawki

^{7 8}

Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na potencjalnie zmniejszoną szybkość eliminacji flekainidu z osocza u osób w podeszłym wieku, stosuje się następujące modyfikacje dawkowania:^{9 10}

• Maksymalna dawka początkowa: 100 mg na dobę (w jednej lub dwóch dawkach podzielonych) dla Amarhyton lub 50 mg dwa razy na dobę dla Flecainide acetate Holsten
• Dawka maksymalna: 300 mg na dobę (lub 150 mg dwa razy na dobę)

^{11 12}

Dzieci

Nie zaleca się stosowania flekainidu u dzieci w wieku poniżej 12 lat ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności stosowania w tej grupie wiekowej.^{13 14}

Dawkowanie w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤35 ml/min/1,73 m² lub stężenie kreatyniny w surowicy >1,5 mg/dl) konieczna jest modyfikacja dawkowania:^{15 1,5 mg/dl) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę (lub 50 mg dwa razy na dobę). W przypadku stosowania u tych pacjentów stanowczo zaleca się częste kontrolowanie stężenia w osoczu. Następnie, w zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę tę można ostrożnie zwiększać. Po 6 do 7 dniach można dostosować dawkę, w zależności od skuteczności i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a poprzez to wydłużenie okresu półtrwania (60–70 godzin).”>16}

• Maksymalna dawka początkowa: 100 mg na dobę (w jednej lub dwóch dawkach podzielonych)
• Zaleca się częste oznaczanie stężenia flekainidu w osoczu
• Dawkę można stopniowo zwiększać w zależności od skuteczności i tolerancji
• Po 6-7 dniach leczenia można dokonać dostosowania dawki
• Należy pamiętać, że u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu i wydłużony okres półtrwania (60-70 godzin)

^{17 1,5 mg/dl) maksymalna dawka początkowa powinna wynosić 100 mg na dobę (lub 50 mg dwa razy na dobę). W przypadku stosowania u tych pacjentów stanowczo zaleca się częste kontrolowanie stężenia w osoczu. Następnie, w zależności od skuteczności i tolerancji, dawkę tę można ostrożnie zwiększać. Po 6 do 7 dniach można dostosować dawkę, w zależności od skuteczności i tolerancji. U niektórych pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może występować bardzo powolny klirens flekainidu, a poprzez to wydłużenie okresu półtrwania (60–70 godzin).”>18}

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby konieczne jest uważne monitorowanie i ograniczenie dawkowania:^{19 20}

• Maksymalna dawka: 100 mg na dobę (w dawce pojedynczej lub w dwóch dawkach podzielonych po 50 mg)
• Wymagana jest ścisła obserwacja pacjenta

^{21 22}

Pacjenci ze stałym stymulatorem serca

U pacjentów ze wszczepionym stałym stymulatorem serca należy zachować szczególną ostrożność:^{23 24}

• Maksymalna dawka: 200 mg na dobę (lub 100 mg dwa razy na dobę)
• Uzasadnienie ograniczenia dawki: flekainid zwiększa wartości progowe stymulacji wsierdzia

^{25 26}

Pacjenci leczeni równocześnie cymetydyną lub amiodaronem

U pacjentów otrzymujących jednocześnie cymetydynę lub amiodaron konieczne jest szczególne postępowanie:^{27 28}

• Wymagany jest ścisły nadzór medyczny na początku i podczas trwania leczenia
• U niektórych pacjentów może być konieczne zmniejszenie dawki
• Maksymalna dawka: 200 mg na dobę (lub 100 mg dwa razy na dobę)

^{29 30}

Monitorowanie terapii flekainidem

Stężenie flekainidu w osoczu

Dla osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego konieczne jest utrzymanie odpowiedniego stężenia flekainidu w osoczu:^{31 32}

• Terapeutyczne stężenie w osoczu: 200-1000 ng/ml
• Wartości powyżej 700-1000 ng/ml wiążą się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych

^{33 34}

Monitoring EKG i stężenia leku

W trakcie leczenia flekainidem zaleca się regularne monitorowanie:^{35 36}

^{37 38}

Sposób podawania

Flekainid jest przeznaczony do podania doustnego.^{39 40}

• Amarhyton: Aby uniknąć możliwości wpływu pokarmu na wchłanianie flekainidu, produkt należy przyjmować na czczo lub godzinę przed posiłkiem.
• Flecainide acetate Holsten: Tabletki należy przyjmować z niewielką ilością płynu.

^{41 42}