klirens całkowity
Klirens całkowity (total clearance) to kluczowy parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z danej substancji w jednostce czasu. Jest sumą wszystkich procesów eliminacji leku z organizmu, obejmując klirens nerkowy, wątrobowy, płucny i inne drogi usuwania substancji.
Parametr ten wyrażany jest najczęściej w ml/min lub l/h i stanowi istotny wskaźnik w ustalaniu dawkowania leków. Klirens całkowity wpływa bezpośrednio na stężenie leku we krwi i czas jego półtrwania w organizmie. Wartość klirensu całkowitego może ulegać zmianie w różnych stanach patologicznych, takich jak niewydolność nerek czy wątroby.
W praktyce klinicznej monitorowanie klirensu całkowitego jest szczególnie ważne przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjne dostosowanie dawki może zadecydować o skuteczności terapii i ograniczeniu działań niepożądanych. Jego ocena jest niezbędnym elementem indywidualizacji farmakoterapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji narządów odpowiedzialnych za eliminację leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bendamustine Glenmark 2,5 mg/ml
Bendamustyna chlorowodorek, podawana dożylnie w dawce 120 mg/m² (w 30-minutowym wlewie), charakteryzuje się szybkim okresem półtrwania eliminacyjnego wynoszącym 28,2 minuty oraz centralną objętością dystrybucji około 19,3 l, co wskazuje na ograniczoną dystrybucję głównie w przestrzeni pozakomórkowej. Lek wykazuje wysokie (>95%) wiązanie z białkami osocza, głównie albuminami, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych oraz stanu hipoalbuminemii. Metabolizm bendamustyny odbywa się głównie przez hydrolizę oraz wątrobowy szlak z udziałem CYP1A2, prowadząc do powstania aktywnych metabolitów, a także przez sprzęganie z glutationem. W badaniach in vitro bendamustyna nie wykazuje istotnego hamowania głównych izoenzymów CYP, co sugeruje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych na poziomie metabolizmu.
bendamustyna chlorowodorek, bilirubina w surowicy, biotransformacja, cytochrom P450 1A2, dawkowanie leku, dializoterapia, gamma-hydroksybendamustyna, hipoalbuminemia, hydroksybendamustyna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, koniugacja z glutationem, koniugat, N-demetylobendamustyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametry farmakokinetyczne, roztwór do infuzji, wiązanie z białkami osocza, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne w bolusie - Leksykon substancji czynnych
Metoprolol bursztynian – Właściwości farmakokinetyczne
Metoprolol bursztynian w preparacie Metocard ZK jest dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg), odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Tabletki zawierają peletki z kontrolowanym uwalnianiem, które zapewniają ciągłe uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Metoprolol charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. W przypadku formy o przedłużonym uwalnianiu biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tradycyjnych tabletkach, ale wartości AUC pozostają porównywalne, co gwarantuje skuteczność kliniczną. Maksymalne stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż minimalne, a wiązanie z białkami osocza wynosi 5-10%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, a polimorfizm tego enzymu wpływa na farmakokinetykę, powodując różnice w stężeniach i eliminacji u osób z wolnym i szybkim metabolizmem.
biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity, klirens pozorny, marskość wątroby, Metocard ZK, metoprolol bursztynian, niewydolność nerek, okres półtrwania, peletka, polimorfizm genetyczny, stężenie leku we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zespolenie wrotno-żylne, zespolenie żyły wrotnej - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tavanic 5 mg/ml
Lewofloksacyna, substancja czynna Tavanic 5 mg/ml, wykazuje korzystny profil farmakokinetyczny, cechujący się niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym z biodostępnością 99-100% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (30-40%), a jego objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów, co świadczy o szerokiej dystrybucji tkankowej. Lewofloksacyna przenika efektywnie do wielu tkanek i płynów ustrojowych, takich jak błona śluzowa oskrzeli, płyn wyściełający nabłonek dróg oddechowych, makrofagi pęcherzyków płucnych, tkanka płuc, skóra, gruczoł krokowy oraz mocz, co jest kluczowe dla skuteczności w leczeniu zakażeń dolnych dróg oddechowych, skóry, tkanek miękkich oraz układu moczowo-płciowego. Należy jednak podkreślić słabą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego, ograniczającą zastosowanie w zakażeniach OUN. Metabolizm lewofloksacyny jest minimalny (<5% dawki), a okres półtrwania wynosi 6-8 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (>85% w postaci niezmienionej), a klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min.
biodostępność, błona śluzowa oskrzeli, ciężka niewydolność nerek, demetylolewofloksacyna, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka lewofloksacyny, farmakokinetyka liniowa, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, łagodna niewydolność nerek, lewofloksacyna, makrofagi pęcherzykowe, N-tlenek lewofloksacyny, nabłonek dróg oddechowych, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, równowaga dynamiczna, stężenie w osoczu, umiarkowana niewydolność nerek, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 25 mg
Sunitynib wykazuje przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan równowagi dynamicznej w ciągu 10-14 dni. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) sunitynibu pojawia się po 6-12 godzinach (tmax), a biodostępność leku nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji sunitynibu jest bardzo duża (2230 l), co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim drogą kałową (61% dawki), z uzupełniającym wydalaniem nerkowym (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, co sprzyja utrzymaniu terapeutycznych stężeń i kumulacji przy wielokrotnym podawaniu.
AUC, BCRP, białko oporności raka piersi, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, farmakokinetyka pierwszego rzędu, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Teicopix 200 mg
Teikoplanina, podawana pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo), charakteryzuje się wysoką biodostępnością (90% po podaniu domięśniowym) oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek 2-25 mg/kg mc. Maksymalne stężenia w surowicy (Cmax) po standardowym schemacie domięśniowym 6×200 mg wynoszą około 12,1 mg/L, natomiast po dożylnym podaniu dawek nasycających 6-12 mg/kg mc. Cmax osiąga wartości od 60 do 100 mg/L, z utrzymującymi się stężeniami minimalnymi (Ctrough) powyżej 10-20 mg/L. Teikoplanina wiąże się silnie z albuminą (87,6-90,8%), ma objętość dystrybucji 0,7-1,4 L/kg, a jej penetracja do tkanek jest zróżnicowana – najwyższe stężenia obserwuje się w płucach, mięśniu sercowym i kościach (stosunek tkanki do surowicy >1), natomiast przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego jest ograniczone. Metabolizm jest minimalny (2-3% dawki jako hydroksylowane metabolity), a eliminacja głównie nerkowa – około 80% dawki wydalane jest z moczem w ciągu 16 dni, z okresem półtrwania 100-170 godzin i niskim klirensem całkowitym 10-14 mL/h/kg mc.
biodostępność teikoplaniny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, faza eliminacji, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, liniowa farmakokinetyka, maź stawowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn opłucnowy, płyn otrzewnowy, podskórna tkanka tłuszczowa, przenikanie do tkanek, stężenie maksymalne, stężenie minimalne, stężenie w surowicy, teikoplanina, wiązanie z białkami, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etoposid Ebewe 50 mg/2,5 ml
Etopozyd, dostępny w postaci koncentratu 20 mg/ml do infuzji, charakteryzuje się złożoną farmakokinetyką obejmującą liniowe właściwości w zakresie dawek terapeutycznych 100-600 mg/m² powierzchni ciała (pc). Po podaniu dożylnym model dwukompartmentowy opisuje farmakokinetykę leku, z okresem półtrwania fazy dystrybucji około 1,5 godziny oraz fazy eliminacji od 4 do 11 godzin. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi 18-29 litrów, a całkowity klirens mieści się w zakresie 33-48 ml/min (lub 16-36 ml/min/m² pc), pozostając niezależnym od dawki. Etopozyd wykazuje wysokie (97%) wiązanie z białkami osocza, zależne od stężenia albumin, a jego wolna frakcja koreluje ze stężeniem bilirubiny u pacjentów onkologicznych. Metabolizm obejmuje m.in. przerwanie pierścienia laktonowego, tworzenie glukuronidów, koniugatów siarkowych oraz O-demetylację przez CYP3A4. Wydalanie odbywa się głównie z moczem (45% dawki w formie niezmienionej u dorosłych) oraz z kałem (44% dawki w ciągu 120 godzin). U pacjentów z niewydolnością nerek obserwuje się zmniejszenie klirensu i wzrost AUC, co wymaga modyfikacji dawkowania, natomiast niewydolność wątroby nie wpływa istotnie na klirens etopozydu.
aktywność SGPT, aminotransferaza alaninowa, białko osocza, biologiczny okres półtrwania, cisplatyna, eliminacja leku, izoenzym CYP450, klirens całkowity, klirens nerkowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, koniugat siarkowy, kwas acetylosalicylowy, lek cytotoksyczny, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, O-demetylacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania dystrybucji, pierścień laktonowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, pole pod krzywą stężenia, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, stężenie maksymalne w osoczu, wolna frakcja leku, wydzielanie z żółcią, zaburzenie czynności wątroby, znakowanie izotopowe - Leksykon substancji czynnych
Cholina salicylan – Właściwości farmakokinetyczne
Cholina salicylan jest substancją o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym, stosowaną głównie miejscowo w leczeniu dolegliwości jamy ustnej. W preparatach takich jak Cholinex (pastylki twarde 150 mg) oraz Sachodent i Sachol (żele zawierające 87,1 mg/g choliny salicylanu) wykazuje szybkie wchłanianie przez błonę śluzową jamy ustnej, szczególnie w formie żelu, gdzie salicylany pojawiają się we krwi już po 15-30 minutach. Wchłanianie choliny salicylanu jest około dwukrotnie szybsze niż kwasu acetylosalicylowego. Po absorpcji salicylany wykazują duże powinowactwo do białek osocza (50-90%, głównie albumin), a ich objętość dystrybucji wynosi 0,1-0,35 l/kg. Biologiczny okres półtrwania wynosi 2-4 godziny, a metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, prowadząc do powstania metabolitów takich jak kwas salicylurowy, kwas gentyzynowy i glukuronidy.
albuminy, białka osocza, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, cholina salicylan, Cholinex, dolegliwości jamy ustnej, działanie przeciwzapalne, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, glukuronidy, kanaliki nerkowe, klirens całkowity, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylomoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, pH moczu, postać farmaceutyczna, preparat miejscowy, przewód pokarmowy, recyrkulacja wątrobowo-jelitowa, Sachodent, salicylany, żel stomatologiczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lenalidomide Medical Valley 7,5 mg
Lenalidomid jest lekiem podawanym doustnie, charakteryzującym się szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane w 0,5-2 godziny) oraz niskim stopniem wiązania z białkami osocza (23-29%). W farmakokinetyce obserwuje się liniowy wzrost Cmax i AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji przy wielokrotnym podawaniu. Lek jest eliminowany głównie przez nerki, z 90% dawki wydalanej z moczem, w większości w postaci niezmienionej (82%). Metabolizm lenalidomidu jest minimalny, a lek nie jest substratem ani inhibitorem enzymów cytochromu P450 ani transporterów błonowych, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Spożycie posiłków wysokotłuszczowych obniża AUC o około 20% i Cmax o 50%, jednak w badaniach klinicznych lek stosowano niezależnie od posiłków.
aktywne wydalanie, AUC, białko ekstruzji wielolekowej, białko oporności raka piersi, bilirubina całkowita, chłoniak z komórek płaszcza, cytochrom P450, dializa, filtracja kłębuszkowa, klirens całkowity, klirens lenalidomidu, kumulacja leku, mieszanina racemiczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pompa eksportująca sole kwasów żółciowych, stężenie w osoczu, szpiczak mnogi, szybkie wchłanianie, transporter anionów organicznych, transporter błonowy, transporter kationów organicznych, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zespół mielodysplastyczny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Hiconcil 500 mg
Amoksycylina w postaci trójwodnej (250 mg lub 500 mg) wykazuje biodostępność około 70% po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) wynoszącym 3,3 ± 1,12 μg/ml osiąganym po około 1,5 godzinie (zakres 1,0-2,0 h). Parametry farmakokinetyczne obejmują AUC (0-24h) na poziomie 26,7 ± 4,56 μg·h/ml oraz okres półtrwania (T½) około 1,36 ± 0,56 h. Wchłanianie amoksycyliny jest liniowe w zakresie dawek 250-3000 mg i nie jest istotnie modyfikowane przez obecność pokarmu. Po absorpcji około 18% leku wiąże się z białkami osocza, a objętość dystrybucji wynosi 0,3-0,4 l/kg. Amoksycylina przenika do wielu tkanek i płynów ustrojowych, takich jak pęcherzyk żółciowy, tkanki jamy brzusznej, skóra, tkanka tłuszczowa, mięśnie, płyn maziowy, otrzewnowy, żółć oraz ropa, jednak jej penetracja do płynu mózgowo-rdzeniowego jest niewystarczająca. Lek przenika przez łożysko i do mleka kobiecego, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
amoksycylina, białko osocza, biodostępność substancji aktywnej, faza eliminacji, hemodializa, klirens całkowity, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, probenecyd, retencja tkankowa, stężenie w osoczu, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Właściwości farmakokinetyczne
Oksaliplatyna, stosowana w chemioterapii, wykazuje złożoną farmakokinetykę charakteryzującą się szybkim przenikaniem do tkanek i intensywną biotransformacją, głównie poprzez spontaniczny rozkład bez udziału enzymów cytochromu P450. Po 2-godzinnej infuzji, tylko 15% platyny pozostaje w krążeniu, a pozostała część jest wiązana nieodwracalnie z erytrocytami i osoczem, co skutkuje długim okresem półtrwania eliminacji (średnio 771 godzin). Wartości farmakokinetyczne dla dawki 85 mg/m² co 2 tygodnie oraz 130 mg/m² co 3 tygodnie wykazują odpowiednio: Cmax 0,814 µg/mL i 1,21 µg/mL, AUC0-48 4,19 µg·h/mL i 8,20 µg·h/mL, a całkowity klirens (CL) 17,4 L/h i 10,1 L/h. Nie obserwuje się akumulacji leku w ultrafiltracie osocza, a zmienność farmakokinetyczna jest niska. Wydalanie platyny odbywa się głównie przez nerki, z około 54% dawki wydalanej w moczu w ciągu 5 dni, co podkreśla znaczenie funkcji nerek w eliminacji oksaliplatyny.
albuminy surowicy krwi, analiza kompartmentowa, analiza niekompartmentowa, biotransformacja oksaliplatyny, ciężkie upośledzenie czynności nerek, cytochrom P450, czerwone krwinki, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, oksaliplatyna, ultrafiltracja osocza, ultrafiltracja platyny, umiarkowane upośledzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Amoksiklav 500 mg + 100 mg
Farmakokinetyka amoksycyliny i kwasu klawulanowego po podaniu dożylnym w dawkach 500 mg + 100 mg oraz 1000 mg + 200 mg charakteryzuje się szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax odpowiednio 32,2 µg/ml i 105,4 µg/ml dla amoksycyliny; 10,5 µg/ml i 28,5 µg/ml dla kwasu klawulanowego) oraz krótkim okresem półtrwania (około 1 godzina). Obie substancje wykazują umiarkowane wiązanie z białkami osocza (amoksycylina 18%, kwas klawulanowy 25%) i objętość dystrybucji w zakresie 0,2-0,4 l/kg. Amoksycylina i kwas klawulanowy dystrybuują się do wielu tkanek i płynów ustrojowych, z wyjątkiem płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie amoksycylina przenika w niewielkim stopniu. Metabolizm amoksycyliny prowadzi do powstania nieaktywnego kwasu penicylinowego (10-25% dawki), natomiast kwas klawulanowy ulega intensywniejszemu metabolizmowi i jest eliminowany zarówno nerkowo, jak i pozanerkowo, w tym przez płuca.
amoksycylina, amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk, bolus dożylny, klirens całkowity, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, mleko ludzkie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, parametry funkcji wątroby, penicylina, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, płyn stawowy, probenecyd, retencja tkankowa, substancja czynna, wcześniak, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby