klirens całkowity
Klirens całkowity (total clearance) to kluczowy parametr farmakokinetyczny określający objętość osocza całkowicie oczyszczoną z danej substancji w jednostce czasu. Jest sumą wszystkich procesów eliminacji leku z organizmu, obejmując klirens nerkowy, wątrobowy, płucny i inne drogi usuwania substancji.
Parametr ten wyrażany jest najczęściej w ml/min lub l/h i stanowi istotny wskaźnik w ustalaniu dawkowania leków. Klirens całkowity wpływa bezpośrednio na stężenie leku we krwi i czas jego półtrwania w organizmie. Wartość klirensu całkowitego może ulegać zmianie w różnych stanach patologicznych, takich jak niewydolność nerek czy wątroby.
W praktyce klinicznej monitorowanie klirensu całkowitego jest szczególnie ważne przy stosowaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym, gdzie precyzyjne dostosowanie dawki może zadecydować o skuteczności terapii i ograniczeniu działań niepożądanych. Jego ocena jest niezbędnym elementem indywidualizacji farmakoterapii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji narządów odpowiedzialnych za eliminację leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Staveran 80 80 mg
Werapamil chlorowodorek, substancja czynna preparatu Staveran 80, jest podawany doustnie w formie mieszaniny racemicznej enancjomerów R i S. Charakteryzuje się wysokim wchłanianiem (>90%) z jelita cienkiego, jednak biodostępność systemowa wynosi 22% dla formy o niemodyfikowanym uwalnianiu i około 33% dla formy o przedłużonym uwalnianiu, z dwukrotnym wzrostem biodostępności podczas terapii wielodawkowej. Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są odpowiednio po 1-2 godzinach (forma niemodyfikowana) i 4-5 godzinach (forma przedłużona), a dla metabolitu norwerapamil po 1 i 5 godzinach. Werapamil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~90%) oraz szeroką dystrybucję (1,8-6,8 l/kg). Metabolizm wątrobowy jest intensywny, z udziałem izoenzymów CYP3A4, CYP1A2, CYP2C8, CYP2C9 i CYP2C18, prowadząc do powstania 12 metabolitów, z których norwerapamil stanowi około 6% wydalanego leku i wykazuje 10-20% aktywności farmakologicznej związku macierzystego. Okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 3-7 godzin, z możliwością wydłużenia u osób starszych i pacjentów z niewydolnością wątroby.
biodostępność systemowa, CYP1A2, CYP2C18, CYP2C8, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, dealkilacja, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, hemodializa, klirens całkowity, mieszanina racemiczna, nadciśnienie tętnicze, norwerapamil, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schyłkowa niewydolność nerek, stan stacjonarny, uwalnianie przedłużone, werapamilu chlorowodorek, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diuver 10 mg
Torasemid, substancja czynna preparatu Diuver 10 mg, wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, co przekłada się na szybki początek działania moczopędnego. Objętość dystrybucji wynosi 16 litrów, a lek charakteryzuje się bardzo wysokim (>99%) wiązaniem z białkami osocza, co wpływa na jego farmakokinetykę oraz potencjalne interakcje lekowe. Torasemid ulega metabolizmowi oksydacyjnemu i hydroksylacyjnemu, dając trzy główne metabolity (M1, M3, M5), które mają znaczenie dla aktywności biologicznej i czasu działania leku.
biotransformacja, Diuver, działanie moczopędne, klirens całkowity, klirens nerkowy, lek moczopędny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja i hydroksylacja, parametr farmakokinetyczny, stężenie w osoczu, torasemid, upośledzenie funkcji nerek, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prestozek Combi 4 mg + 5 mg
Prestozek Combi to preparat złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, których farmakokinetyka w formie złożonej nie różni się istotnie od podawania osobno. Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (Tmax 1 h) i krótkim okresem półtrwania (1 h), jednak jego aktywny metabolit – peryndoprylat – osiąga maksymalne stężenie po 3-4 h i ma okres półtrwania około 17 h, co pozwala na dawkowanie raz na dobę. Biodostępność peryndoprylatu wynosi 27%, a jej zmniejszenie pod wpływem pokarmu wymaga podawania leku na czczo. Peryndoprylat wiąże się w 20% z białkami osocza i jest eliminowany głównie przez nerki, z koniecznością monitorowania funkcji nerek u pacjentów z niewydolnością serca, nerek lub w podeszłym wieku. U pacjentów z marskością wątroby klirens macierzystej cząsteczki jest zmniejszony, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania.
amlodypina, AUC, biodostępność, cytochrom P450, enzym konwertujący angiotensynę, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens wątrobowy, kreatynina, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prekursor leku, produkt leczniczy, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Levofloxacin Genoptim 500 mg
Lewofloksacyna w preparacie Levofloxacin Genoptim (dawki 250 mg i 500 mg) charakteryzuje się liniową i przewidywalną farmakokinetyką z niemal całkowitą biodostępnością doustną (99-100%) oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (30-40%) i dużą objętość dystrybucji (~100 l), co umożliwia szeroką penetrację do tkanek, w tym układu oddechowego, skóry oraz układu moczowo-płciowego. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 48 godzin przy dawkowaniu 500 mg raz lub dwa razy na dobę. Metabolizm lewofloksacyny jest minimalny (<5% dawki), a eliminacja głównie nerkowa (>85%), z okresem półtrwania 6-8 godzin, co pozwala na stosowanie schematów dawkowania raz lub dwa razy na dobę. Klirens całkowity po dawce 500 mg wynosi 175 ± 29,2 ml/min, a farmakokinetyka jest podobna po podaniu doustnym i dożylnym.
AUC, biodostępność, demetylolewofloksacyna, farmakokinetyka liniowa, inwersja chiralna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, lewofloksacyna, makrofagi pęcherzykowe, N-tlenek lewofloksacyny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, płyn mózgowo-rdzeniowy, przenikanie do tkanek, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zakażenie OUN - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Minirin 10 mcg/dawkę donosową
Preparat MINIRIN, zawierający octan desmopresyny w stężeniu 0,1 mg/ml (0,089 mg desmopresyny), charakteryzuje się biodostępnością donosową na poziomie 3-5%, co jest istotne przy ustalaniu dawkowania. Maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) osiągane jest około 1 godziny po podaniu. Dystrybucja leku opisana jest modelem dwukompartmentowym, z objętością dystrybucji w fazie eliminacji wynoszącą 0,3-0,5 l/kg masy ciała, co wskazuje na umiarkowaną penetrację do tkanek.
badanie in vitro, biodostępność, biotransformacja, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, faza eliminacji, interakcja farmakokinetyczna, klirens całkowity, mikrosomy wątroby, model dwukompartmentowy, objętość dystrybucji, octan desmopresyny, okres półtrwania, podanie donosowe, stężenie w surowicy krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib Zentiva 1 mg
Farmakokinetyka bortezomibu po dożylnym podaniu w dawkach 1,0 mg/m² i 1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (średnio 82,9%). Maksymalne stężenia osoczowe po pierwszej dawce wynoszą odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml, a po kolejnych dawkach mieszczą się w zakresie 67-106 ng/ml dla dawki 1,0 mg/m² oraz 89-120 ng/ml dla dawki 1,3 mg/m². Klirens całkowity po pierwszej dawce jest wyższy (102 l/h i 112 l/h) niż po kolejnych (15-32 l/h i 18-32 l/h), a okres półtrwania po wielokrotnych podaniach wynosi od 40 do 193 godzin. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoenzymy CYP3A4, 2C19 i 1A2, a deboronowane metabolity są farmakologicznie nieaktywne.
analiza farmakokinetyczna, AUC, Cmax, cytochrom P450, czas półtrwania, deboronacja, farmakokinetyka, inhibitor proteasomu, izoenzymy cytochromu P450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, normalizacja dawki, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, stężenie osoczowe bortezomibu, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bortezomib medac 3,5 mg
Bortezomib, stosowany głównie w terapii szpiczaka mnogiego, wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny charakteryzujący się wysoką objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (82,9%, niezależnym od stężenia). Po dożylnym podaniu dawki 1,0 mg/m² lub 1,3 mg/m², maksymalne stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio 57 ng/ml i 112 ng/ml po pierwszej dawce, a po kolejnych dawkach 67-106 ng/ml i 89-120 ng/ml. Podanie podskórne dawki 1,3 mg/m² wykazało bioekwiwalentną ekspozycję (AUClast) w porównaniu do podania dożylnego, jednak z niższym Cmax (20,4 ng/ml vs. 223 ng/ml). Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity znacząco zmniejsza się po pierwszej dawce (z 102-112 l/h do 15-32 l/h), co może wskazywać na nasycenie enzymatyczne lub zmiany w wiązaniu z białkami. Metabolizm bortezomibu odbywa się głównie przez izoformy CYP3A4, 2C19 i 1A2, z powstaniem nieaktywnych metabolitów pozbawionych boru.
analiza farmakokinetyczna, biodostępność bortezomibu, bioekwiwalencja, biotransformacja oksydacyjna, ciężkie zaburzenia czynności, cytochrom P450, deboronacja, dystrybucja w organizmie, guz lity, inhibicja proteasomu, klirens całkowity, klirens kreatyniny, mikrosomy wątrobowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka mieloblastyczna, podanie podskórne, populacja pediatryczna, stężenie osoczowe, szpiczak mnogi, wiązanie z białkami, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Ibandronat Polpharma 150 mg
Kwas ibandronowy charakteryzuje się szybkim wchłanianiem w górnym odcinku przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w surowicy osiąganym w medianie po 1 godzinie po podaniu doustnym na czczo. Biodostępność leku wynosi około 0,6%, jednak jest znacznie obniżona (o około 90%) przy jednoczesnym spożywaniu posiłków, co podkreśla konieczność podawania leku na czczo i zachowania co najmniej 60-minutowego odstępu przed posiłkiem. Po absorpcji około 40-50% dawki wiąże się z tkanką kostną, a pozostała frakcja jest wydalana przez nerki w stanie niezmienionym. Kwas ibandronowy nie ulega metabolizmowi, a jego klirens całkowity wynosi średnio 84-160 ml/min, z klirensem nerkowym stanowiącym 50-60% całkowitego klirensu i korelującym z klirensem kreatyniny. Okres półtrwania jest zmienny, najczęściej w zakresie 10-72 godzin, z prawdopodobnie dłuższym rzeczywistym okresem eliminacji typowym dla bisfosfonianów.
białko osocza, biodostępność całkowita, bisfosfonian, cytochrom P-450, ekspozycja ogólnoustrojowa, gęstość mineralna kości, interakcja lekowa, izoenzym P-450, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens pozanerkowy, kwas ibandronowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji leku, okres półtrwania, stężenie leku w osoczu, stężenie leku w surowicy, tkanka kostna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Auglavin PPH (400 mg + 57 mg)/5 ml
Auglavin PPH to preparat zawierający amoksycylinę trójwodną (400 mg/5 ml) oraz potasu klawulanian odpowiadający 57 mg kwasu klawulanowego/5 ml, charakteryzujący się wysoką biodostępnością około 70% po podaniu doustnym, z Tmax około 1 godziny dla obu składników. Amoksycylina i kwas klawulanowy wykazują szybkie i dobre wchłanianie, a ich stężenia w osoczu po podaniu preparatu złożonego są porównywalne do dawek podawanych osobno. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3-0,4 l/kg dla amoksycyliny i 0,2 l/kg dla kwasu klawulanowego. Oba składniki przenikają do tkanek narządów jamy brzusznej, skóry, mięśni oraz płynów ustrojowych, jednak amoksycylina nie osiąga terapeutycznych stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym, co ogranicza jej zastosowanie w infekcjach OUN. Zarówno amoksycylina, jak i kwas klawulanowy przenikają przez łożysko i są obecne w mleku kobiecym, co ma znaczenie kliniczne w ciąży i laktacji.
amoksycylina trójwodna, białka osoczowe, biodostępność, całkowity klirens surowiczy, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, dwutlenek węgla, klirens całkowity, kwas klawulanowy, kwas penicylinowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pęcherzyk żółciowy, płyn maziowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn otrzewnowy, płyny ustrojowe, potasu klawulanian, probenecyd, tkanka tłuszczowa - Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Właściwości farmakokinetyczne
Lanreotyd, analog somatostatyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od formulacji i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Po głębokim podskórnym podaniu preparatów Myrelez i Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągając maksimum w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia maksimum wynosił 6-24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78%. Wydalanie lanreotydu jest minimalne: mniej niż 5% z moczem i mniej niż 0,5% z kałem.
akromegalia, analog somatostatyny, biodostępność bezwzględna, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka liniowa, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, uwalnianie dwufazowe, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toramide 2,5 mg
Toramide, zawierający torasemid, cechuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu 1-2 godzin, co wskazuje na wysoką biodostępność i szybki efekt terapeutyczny. Substancja czynna wykazuje bardzo wysokie (>99%) wiązanie z białkami osocza, co wpływa na ograniczoną dystrybucję do tkanek obwodowych (objętość dystrybucji 16 l). Torasemid ulega złożonemu metabolizmowi, prowadzącemu do powstania trzech głównych metabolitów (M1, M3, M5) poprzez utlenianie i hydroksylację, które różnią się aktywnością biologiczną i farmakokinetyką.
białka osocza, biodostępność leku, biotransformacja, eliminacja leku, hydroksylacja, hydroksylacja aromatyczna, kanalik nerkowy, klirens całkowity, klirens nerkowy, lek moczopędny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, torasemid, utlenianie, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bisopromerck 10 10 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna preparatu Bisopromerck, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym, przekraczającą 90%, co wynika z niemal całkowitego wchłaniania (>90%) i niskiego efektu pierwszego przejścia wątrobowego (około 10%). Objętość dystrybucji wynosi 3,5 l/kg, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (~30%), co zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Bisoprolol wykazuje liniową kinetykę, a jego farmakokinetyka nie jest zależna od wieku pacjenta, co ułatwia przewidywanie efektów terapeutycznych i dostosowanie dawkowania w różnych grupach wiekowych.
beta-adrenolityk, biodostępność bisoprololu, biotransformacja wątrobowa, bisoprolol fumaran, dawkowanie dobowe, dualny system eliminacji, efekt pierwszego przejścia, interakcje lekowe, kinetyka liniowa, klirens całkowity, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność serca, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Okteva 10 mg
Oktreotyd w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu (Okteva) charakteryzuje się dwufazowym profilem farmakokinetycznym po jednorazowym podaniu domięśniowym. Początkowo stężenie maksymalne osiągane jest w ciągu 1 godziny, po czym spada do niewykrywalnych wartości w ciągu 24 godzin, a następnie utrzymuje się na poziomie subterapeutycznym przez około 7 dni. Stan równowagi stężenia leku osiągany jest około 14. dnia i utrzymuje się przez 3-4 tygodnie, z dawkowaniem zależnym liniowo od podanej dawki: 10 mg – 358 ng/l, 20 mg – 926 ng/l, 30 mg – 1710 ng/l u pacjentów z akromegalią. Po wielokrotnym podaniu co 4 tygodnie stężenia w stanie równowagi wzrastają 1,6-1,8-krotnie. U pacjentów z rakowiakiem stężenia w stanie równowagi również wykazują proporcjonalność do dawki, osiągając wartości średnie do 3928 ng/l dla dawki 30 mg. Nie obserwowano kumulacji leku poza przewidywanym powolnym uwalnianiem z matrycy polimerowej podczas długotrwałej terapii.
akromegalia, biodegradacja, dwufazowy profil stężenia, działanie przedłużone, klirens całkowity, kumulacja leku, matryca polimerowa, objętość dystrybucji, oktreotyd o przedłużonym uwalnianiu, otyłość podwzgórzowa, podanie domięśniowe, poziom subterapeutyczny, profil farmakokinetyczny, rakowiak, stan równowagi farmakokinetycznej, wiązanie z białkami, wskaźnik BMI, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Toradiur 5 mg
Toradiur (torasemid) charakteryzuje się wysoką biodostępnością (80-90%) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy (Cmax) w ciągu 1-2 godzin. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (>99%) i ograniczoną dystrybucję (objętość dystrybucji 16 l). Torasemid ulega biotransformacji do trzech głównych metabolitów (M1, M3, M5), z których M1 i M3 wykazują aktywność farmakologiczną odpowiadającą za około 10% działania moczopędnego, natomiast M5 jest nieaktywny. Okres półtrwania torasemidu i jego metabolitów u zdrowych osób wynosi 3-4 godziny, a klirens całkowity to około 40 ml/min, z wydalaniem około 80% dawki z moczem, w tym 24% w formie niezmienionej.
AUC, białka osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, działanie moczopędne, efekt pierwszego przejścia, hemodializa, hemofiltracja, kinetyka liniowa, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stężenie w surowicy krwi, Tmax, torasemid, wydalanie z moczem, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Minirin Melt 60 mcg
Desmopresyna w postaci liofilizatu doustnego MINIRIN Melt charakteryzuje się niską biodostępnością podjęzykową, wynoszącą średnio 0,25% (95% CI: 0,21-0,31%) przy dawkach 200, 400 i 800 µg. Maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) dla tych dawek wynoszą odpowiednio 14, 30 i 65 pg/ml, osiągane w czasie 0,5-2 godzin (Tmax). Dystrybucja leku przebiega według modelu dwukompartmentowego z objętością dystrybucji w fazie eliminacji 0,3-0,5 l/kg. Metabolizm desmopresyny nie zachodzi istotnie przez układ cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Całkowity klirens wynosi 7,6 l/h, a okres półtrwania około 2,8 godziny. Ponad połowa dawki (52%, zakres 44-60%) jest wydalana w postaci niezmienionej, co potwierdza ograniczony metabolizm leku. Farmakokinetyka jest liniowa w badanym zakresie dawek.
biodostępność desmopresyny, cytochrom P450, dysfagia, dystrybucja leku, farmakokinetyka desmopresyny, farmakokinetyka populacyjna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, liofilizat doustny, mikrosom wątrobowy, model dwukompartmentowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pierwotne moczenie nocne, pole pod krzywą stężenia, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nicorette Fruit 4 mg
Tabletki do ssania Nicorette Fruit 4 mg charakteryzują się całkowitym rozpuszczeniem w jamie ustnej w czasie 16-19 minut, co umożliwia wchłanianie nikotyny przez błonę śluzową policzków lub przewód pokarmowy. Maksymalne stężenie nikotyny w osoczu (Cmax) po pojedynczej dawce wynosi około 5 ng/ml. Farmakokinetyka nikotyny jest silnie zależna od sposobu stosowania preparatu – nieprawidłowe użycie, takie jak rozgryzienie tabletki lub natychmiastowe połknięcie, prowadzi do zmniejszonego i opóźnionego wchłaniania. Nikotyna wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (4,9-20%) oraz dużą objętość dystrybucji około 2,5 l/kg, co umożliwia jej szeroką dystrybucję, zwłaszcza do mózgu, żołądka, nerek i wątroby, z uwzględnieniem wpływu pH tkanek na stężenia lokalne.
biotransformacja, błona śluzowa policzków, dystrybucja leku, farmakokinetyka, glukuronid, klirens całkowity, klirens pozanerkowy, kotynina, kwas glukuronowy, N’-tlenek nikotyny, nikotyna, nikotyna z kationitem, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pH moczu, stężenie nikotyny w osoczu, substancja lecznicza, tabletka do ssania, trans-3′-hydroksykotynina, wiązanie z białkami osocza