Właściwości farmakokinetyczne leku Prestozek Combi

Prestozek Combi to złożony produkt leczniczy zawierający dwie substancje czynne: peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę. Właściwości farmakokinetyczne obu składników w produkcie złożonym nie wykazują istotnych różnic w porównaniu do ich podawania w oddzielnych postaciach farmaceutycznych, zarówno pod względem szybkości, jak i zakresu wchłaniania.¹

Farmakokinetyka peryndoprylu

Wchłanianie peryndoprylu

Peryndopryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w ciągu 1 godziny. Jego okres półtrwania jest krótki i wynosi również 1 godzinę. Należy podkreślić, że peryndopryl jest prekursorem leku, a jego aktywna postać to peryndoprylat. Do krwiobiegu dociera 27% podanego peryndoprylu w postaci czynnego metabolitu. Oprócz peryndoprylatu powstaje 5 innych, nieaktywnych metabolitów. Maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu jest osiągane nieco później, bo w ciągu 3-4 godzin. Biodostępność peryndoprylatu ulega zmniejszeniu pod wpływem pokarmu, dlatego zaleca się podawanie leku w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem. Zachowana jest liniowa zależność między dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu.²

Dystrybucja peryndoprylu

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu jest stosunkowo niewielka i wynosi około 0,2 l/kg. Stopień wiązania z białkami osocza wynosi 20%, przy czym peryndoprylat wiąże się głównie z enzymem konwertującym angiotensynę. Wiązanie z białkami jest zależne od stężenia leku.³

Eliminacja peryndoprylu

Peryndoprylat jest wydalany przede wszystkim przez nerki. Końcowy okres półtrwania niezwiązanej frakcji peryndoprylatu wynosi około 17 godzin, co umożliwia osiągnięcie stanu stacjonarnego w ciągu 4 dni.⁴

Farmakokinetyka peryndoprylu w szczególnych grupach pacjentów

U pacjentów w podeszłym wieku, pacjentów z niewydolnością serca lub nerek eliminacja peryndoprylatu przebiega wolniej, co wymaga szczególnego nadzoru klinicznego, z regularnym monitorowaniem parametrów nerkowych (stężenie kreatyniny i potasu). Podczas dializy klirens peryndoprylatu wynosi 70 ml/min.

U pacjentów z marskością wątroby farmakokinetyka peryndoprylu ulega zmianie – klirens wątrobowy macierzystej cząsteczki jest zmniejszony o połowę. Mimo to, ilość powstającego peryndoprylatu pozostaje niezmieniona, dlatego modyfikacja dawkowania nie jest konieczna w tej grupie pacjentów.⁵

Farmakokinetyka amlodypiny

Wchłanianie amlodypiny

Amlodypina po podaniu doustnym w dawkach terapeutycznych wykazuje dobrą absorpcję z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi występuje stosunkowo późno, po 6-12 godzinach od zastosowania dawki. Całkowita biodostępność amlodypiny jest szacowana na 64-80%. W przeciwieństwie do peryndoprylu, biodostępność amlodypiny nie ulega zmianie pod wpływem pokarmu.⁶

Dystrybucja amlodypiny

Objętość dystrybucji amlodypiny wynosi około 21 l/kg, co wskazuje na jej znaczny stopień dystrybucji w tkankach. Badania in vitro wykazały, że prawie 97,5% krążącej amlodypiny jest związane z białkami osocza.⁷

Metabolizm i eliminacja amlodypiny

Okres półtrwania amlodypiny w końcowej fazie eliminacji jest długi i wynosi około 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Amlodypina podlega znaczącemu metabolizmowi w wątrobie, głównie przy udziale izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów. Z organizmu wydala się 10% leku w postaci niezmienionej oraz 60% w postaci metabolitów przez nerki.⁸

Farmakokinetyka amlodypiny w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia amlodypiny w osoczu jest podobny jak u osób młodszych. Jednakże klirens amlodypiny u seniorów wykazuje tendencję spadkową, co prowadzi do zwiększenia wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) i wydłużenia okresu półtrwania w fazie eliminacji. Podobne zmiany farmakokinetyczne obserwuje się u pacjentów z zastoinową niewydolnością serca.⁹

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dane kliniczne dotyczące stosowania amlodypiny u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby są bardzo ograniczone. Wiadomo jednak, że u pacjentów z niewydolnością wątroby klirens amlodypiny ulega zmniejszeniu, co skutkuje wydłużeniem okresu półtrwania leku oraz zwiększeniem wartości AUC o około 40-60%.¹⁰

Dzieci i młodzież

Przeprowadzono populacyjne badanie farmakokinetyczne amlodypiny u 74 dzieci z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 12 miesięcy do 17 lat, przyjmujących dawki od 1,25 do 20 mg, raz lub dwa razy na dobę. Wyniki wskazują, że średni klirens całkowity po podaniu doustnym (CL/F) u dzieci w wieku 6-12 lat oraz u młodzieży w wieku 13-17 lat wynosił odpowiednio:

• dla chłopców: 22,5 l/h (wiek 6-12 lat) i 27,4 l/h (wiek 13-17 lat)
• dla dziewcząt: 16,4 l/h (wiek 6-12 lat) i 21,3 l/h (wiek 13-17 lat)

Zaobserwowano dużą zmienność osobniczą w zakresie parametrów farmakokinetycznych u dzieci. Dane dotyczące farmakokinetyki amlodypiny u dzieci poniżej 6 roku życia są ograniczone.¹¹

Porównanie właściwości farmakokinetycznych składników leku Prestozek Combi