Właściwości farmakokinetyczne
Targocid 200 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Targocid (teikoplanina)

Właściwości farmakokinetyczne teikoplaniny (Targocid) obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku z organizmu. Dokładna znajomość tych parametrów ma kluczowe znaczenie dla optymalizacji schematów dawkowania i zapewnienia skuteczności terapeutycznej leku przy jednoczesnym minimalizowaniu ryzyka działań niepożądanych.¹

Wchłanianie

Teikoplanina jest podawana pozajelitowo (dożylnie lub domięśniowo). Biodostępność leku po podaniu domięśniowym jest niemal całkowita i wynosi około 90% w porównaniu z podaniem dożylnym. Po 6 codziennych domięśniowych dawkach 200 mg, średnie maksymalne stężenie teikoplaniny (Cmax) osiąga wartość 12,1 mg/l (SD 0,9) i występuje 2 godziny po podaniu.²

W przypadku dożylnego podawania dawki nasycającej 6 mg/kg masy ciała 3-5 razy co 12 godzin, wartości Cmax osiągają poziom 60-70 mg/l, a stężenia minimalne (Cmin) utrzymują się zwykle powyżej 10 mg/l. Przy zastosowaniu wyższej dawki nasycającej 12 mg/kg masy ciała, podawanej dożylnie 3 razy co 12 godzin, średnie wartości Cmax i Cmin szacuje się odpowiednio na około 100 mg/l i 20 mg/l.³

W trakcie leczenia podtrzymującego przy dawce 6 mg/kg masy ciała raz na dobę, wartości Cmax i Cmin wynoszą odpowiednio około 70 mg/l i 15 mg/l. Przy dawce podtrzymującej 12 mg/kg masy ciała raz na dobę, stężenia minimalne (Cmin) utrzymują się w zakresie od 18 do 30 mg/l.⁴

Istotną cechą teikoplaniny jest brak wchłaniania z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Badania z udziałem zdrowych ochotników, którym podano doustnie pojedynczą dawkę 250 lub 500 mg teikoplaniny, wykazały brak wykrywalnych stężeń leku w surowicy oraz moczu. Około 45% podanej dawki zostało odzyskane w kale w postaci niezmienionego produktu leczniczego.⁵

Dystrybucja

Teikoplanina charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami surowicy ludzkiej, wynoszącym od 87,6% do 90,8%, niezależnie od stężenia leku. Wiąże się ona głównie z albuminami surowicy. Teikoplanina nie jest przenoszona przez krwinki czerwone.⁶

Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) mieści się w zakresie od 0,7 do 1,4 ml/kg masy ciała. Wyższe wartości Vss zaobserwowano w badaniach, w których okres pobierania próbek przekraczał 8 dni.⁷

Istotną cechą teikoplaniny jest jej zdolność do kumulacji w tkankach. Lek rozmieszcza się głównie w płucach, mięśniu sercowym oraz kościach, gdzie stosunek stężenia w tkance do stężenia w surowicy przekracza 1. W płynie pęcherzy, mazi stawowej i płynie otrzewnowym stosunek ten wynosi od 0,5 do 1. Eliminacja teikoplaniny z płynu otrzewnowego przebiega z tą samą szybkością co z surowicy. W płynie opłucnowym i podskórnej tkance tłuszczowej stosunek stężenia w tkance do stężenia w surowicy zawiera się między 0,2 a 0,5.⁸

Ważną informacją kliniczną jest fakt, że teikoplanina nie przenika łatwo przez barierę krew-mózg do płynu mózgowo-rdzeniowego, co ogranicza jej zastosowanie w zakażeniach ośrodkowego układu nerwowego.⁹

Metabolizm

Teikoplanina podlega ograniczonemu metabolizmowi w organizmie. Głównym związkiem zidentyfikowanym zarówno w osoczu, jak i w moczu jest niezmieniona postać leku, co wskazuje na minimalny metabolizm. Zidentyfikowano dwa metabolity powstające prawdopodobnie w wyniku hydroksylacji, które stanowią zaledwie 2-3% podanej dawki.¹⁰

Eliminacja

Teikoplanina w postaci niezmienionej jest wydalana głównie przez nerki, ze znaczącą ilością 80% podanej dawki wydalaną z moczem w ciągu 16 dni po podaniu. Wydalanie z kałem (poprzez żółć) stanowi mniejszą drogę eliminacji – około 2,7% podanej dawki jest wydalane tą drogą w ciągu 8 dni po podaniu.¹¹

Okres półtrwania teikoplaniny w fazie eliminacji jest długi i wynosi od 100 do 170 godzin, co wykazano w badaniach, w których czas pobierania próbek krwi wynosił około 8 do 35 dni.¹²

Całkowity klirens teikoplaniny jest niski i wynosi od 10 do 14 ml/h/kg masy ciała, a klirens nerkowy mieści się w zakresie od 8 do 12 ml/h/kg masy ciała. Te wartości potwierdzają, że teikoplanina jest głównie wydalana przez nerki.¹³

Liniowa farmakokinetyka

Teikoplanina wykazuje liniową farmakokinetykę w szerokim zakresie dawek od 2 do 25 mg/kg masy ciała, co oznacza, że stężenie leku w surowicy zwiększa się proporcjonalnie do zastosowanej dawki.¹⁴

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek: Ponieważ teikoplanina jest wydalana głównie przez nerki, jej eliminacja zmniejsza się w zależności od stopnia zaburzenia czynności nerek. Całkowity klirens nerkowy teikoplaniny wykazuje zależność od klirensu kreatyniny, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek.¹⁵

Pacjenci w podeszłym wieku: U osób w podeszłym wieku parametry farmakokinetyczne teikoplaniny pozostają niezmienione, o ile nie występują u nich zaburzenia czynności nerek. Jest to istotna informacja kliniczna, gdyż podeszły wiek sam w sobie nie stanowi wskazania do modyfikacji dawkowania.¹⁶

Dzieci i młodzież: W porównaniu z pacjentami dorosłymi, u dzieci i noworodków obserwuje się istotne różnice w parametrach farmakokinetycznych teikoplaniny:

• Zwiększony całkowity klirens – 15,8 ml/h/kg masy ciała u noworodków i 14,8 ml/h/kg masy ciała u dzieci w średnim wieku 8 lat (w porównaniu do 10-14 ml/h/kg u dorosłych)
• Krótszy okres półtrwania w fazie eliminacji – około 40 godzin u noworodków i 58 godzin u dzieci w wieku 8 lat (w porównaniu do 100-170 godzin u dorosłych)

Te różnice wskazują na potrzebę dostosowania schematów dawkowania w populacji pediatrycznej.¹⁷

Dane podstawowe o produkcie

Targocid jest dostępny w dwóch mocach: 200 mg i 400 mg, w postaci proszku i rozpuszczalnika do sporządzania roztworu do wstrzykiwań/do infuzji lub roztworu doustnego. Po rozpuszczeniu proszku roztwór będzie zawierać odpowiednio 200 mg lub 400 mg teikoplaniny w 3,0 ml. Każda fiolka z dawką 200 mg zawiera ilość teikoplaniny odpowiadającą nie mniej niż 200 000 j.m., natomiast fiolka z dawką 400 mg zawiera ilość odpowiadającą nie mniej niż 400 000 j.m.¹⁸

Produkt ma postać porowatej, jednorodnej masy barwy kości słoniowej (proszek) oraz przezroczystego, bezbarwnego płynu (rozpuszczalnik).¹⁹