interakcja farmakodynamiczna

Interakcja farmakodynamiczna to rodzaj interakcji między lekami, w której jeden lek modyfikuje efekt farmakologiczny innego leku bez wpływu na jego stężenie w organizmie. Jest to zjawisko odmienne od interakcji farmakokinetycznej, która dotyczy zmian w stężeniu leku w organizmie.

Mechanizmy interakcji farmakodynamicznych obejmują: działanie na ten sam receptor (synergizm lub antagonizm), modyfikację równowagi fizjologicznej, czy wpływ na te same układy biochemiczne. Mogą one prowadzić do wzmocnienia działania terapeutycznego (np. połączenie beta-blokerów i inhibitorów ACE w leczeniu nadciśnienia), nasilenia działań niepożądanych (np. jednoczesne stosowanie leków wydłużających odstęp QT) lub osłabienia efektu terapeutycznego.

Interakcje farmakodynamiczne występują szczególnie często u pacjentów przyjmujących wiele leków jednocześnie, zwłaszcza w populacji geriatrycznej. Wiedza o tych interakcjach jest kluczowa w codziennej praktyce klinicznej, gdyż pozwala na świadome wykorzystanie synergizmu leków lub unikanie niebezpiecznych połączeń.

Przewidywanie interakcji farmakodynamicznych opiera się na znajomości mechanizmów działania leków oraz ich profilu farmakologicznego. W przeciwieństwie do interakcji farmakokinetycznych, które można monitorować przez pomiar stężenia leku, interakcje farmakodynamiczne ocenia się głównie poprzez obserwację efektów klinicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Ibandronic acid Synthon 50 mg

Kwas ibandronowy wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne, zwłaszcza z produktami zawierającymi kationy wielowartościowe (Ca, Al, Mg, Fe), które znacząco obniżają jego biodostępność. Zaleca się odroczenie przyjmowania tych produktów o co najmniej 30 minut po podaniu leku. Spożycie pokarmów zmniejsza biodostępność kwasu ibandronowego o około 75%, dlatego lek powinien być podawany na czczo po co najmniej 6-godzinnym okresie niejedzenia, a następnie pacjent powinien powstrzymać się od jedzenia przez minimum 30 minut. Antagoniści receptora H2 oraz leki podnoszące pH żołądka mogą zwiększać biodostępność leku o około 20%, jednak nie wymaga to modyfikacji dawkowania. Kwas ibandronowy nie ulega metabolizmowi wątrobowemu i jest wydalany przez nerki, co minimalizuje ryzyko interakcji metabolicznych z innymi lekami.
aminoglikozyd, antagonista receptora H2, biodostępność leku, bisfosfonian, cytochrom P-450, gęstość mineralna kości, hipokalcemia, hipomagnezemia, Ibandronic acid Synthon, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja metaboliczna, izoenzym P-450, kation wielowartościowy, kwas acetylosalicylowy, kwas ibandronowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, osteoporoza, pH żołądka, podrażnienie przewodu pokarmowego, ranitydyna, substancja czynna, zapalenie przełyku, złamanie patologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Medikinet CR 40 mg 40 mg

Metylofenidat (Medikinet CR) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma grupami leków, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Nie jest metabolizowany przez cytochrom P450, jednak może hamować metabolizm kumarynowych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz trójpierścieniowych i selektywnych inhibitorów wychwytu serotoniny (SSRI), co skutkuje wzrostem ich stężeń i potencjalnym nasileniem działań niepożądanych. Zaleca się monitorowanie stężeń leków w osoczu oraz parametrów krzepnięcia, a także dostosowanie dawek w trakcie rozpoczynania lub odstawiania metylofenidatu. Ponadto, interakcje farmakodynamiczne obejmują zmniejszenie skuteczności leków przeciwnadciśnieniowych, ryzyko nadciśnienia przy jednoczesnym stosowaniu leków podwyższających ciśnienie, a także przeciwwskazanie do stosowania z nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, antagonista dopaminy, antagonista receptora H2, chlorowcopochodny środek znieczulający, cytochrom P450, DOPA, działanie sympatykomimetyczne, enancjomer metylofenidatu, fenobarbital, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klonidyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, prymidon, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, substancja dopaminergiczna, TLPD, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacipil 6 mg

Lacydypina, będąca pochodną dihydropirydyny i metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współpodawanie z beta-adrenolitykami, lekami moczopędnymi oraz inhibitorami ACE może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga regularnego monitorowania ciśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, zwiększają stężenie lacydypiny w osoczu, potencjalnie nasilając działania niepożądane, natomiast induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna) obniżają jej stężenie, osłabiając efekt terapeutyczny. Ponadto, lacydypina może przeciwdziałać nefrotoksycznemu działaniu cyklosporyny, poprawiając przesączanie kłębuszkowe i przepływ nerkowy u pacjentów po przeszczepie nerki. Należy unikać jednoczesnego spożywania soku grejpfrutowego, który zwiększa biodostępność leku, oraz zachować ostrożność przy stosowaniu kortykosteroidów i tetrakozaktydu, które mogą osłabiać jego działanie hipotensyjne.
albumina, alfa-1-glikoproteina, antykoagulant doustny, beta-adrenolityk, białko osocza, biodostępność leku, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, cytochrom P450, digoksyna, działanie niepożądane, działanie terapeutyczne, efekt hipotensyjny, gospodarka wodno-elektrolitowa, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, kortykosteroid, lacydypina, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, przepływ nerkowy, przesączanie kłębuszkowe, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, terapia wielolekowa, tetrakozaktyd, tolbutamid, warfaryna, wazodylatacja
Leksykon leków
Interakcje leku – AKVIR FORTE o smaku malinowym 500 mg/5 ml

Inozyna pranobeksu, substancja czynna produktu AKVIR FORTE o smaku malinowym, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi lekarza. Szczególnie istotne są interakcje z lekami wpływającymi na metabolizm i wydalanie kwasu moczowego, takimi jak inhibitory oksydazy ksantynowej (np. allopurynol) oraz diuretyki tiazydowe (hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) i pętlowe (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy). Interakcje te mogą prowadzić do zaburzeń metabolizmu puryn i zwiększenia ryzyka hyperurykemii, co wymaga monitorowania stężenia kwasu moczowego i parametrów nerkowych. Ponadto, ze względu na immunomodulujące działanie inozyny pranobeksu, jednoczesne stosowanie z lekami immunosupresyjnymi (kortykosteroidy, cyklosporyna, takrolimus, azatiopryna) jest przeciwwskazane, a terapia AKVIR FORTE powinna być rozpoczęta dopiero po zakończeniu leczenia immunosupresyjnego.
allopurynol, azatiopryna, azydotymidyna, biodostępność zydowudyny, charakterystyka produktu leczniczego, cyklosporyna, diuretyk pętlowy, diuretyk tiazydowy, działanie immunomodulujące, fosforylacja wewnątrzkomórkowa, hiperurykemia, inhibitor oksydazy ksantynowej, inozyna pranobeks, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interferon, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwwirusowy, metabolizm kwasu moczowego, nukleotyd, szczepionka żywa atenuowana, takrolimus, terapia immunosupresyjna, układ odpornościowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Venogel (12 mg + 10 mg + 5 mg)/g

Produkt leczniczy Venożel, zawierający diklofenak sodowy (12 mg/g), trybenozyd (10 mg/g) oraz escynę (5 mg/g), charakteryzuje się minimalnym potencjałem interakcyjnym przy prawidłowym stosowaniu miejscowym. Ograniczona absorpcja ogólnoustrojowa substancji czynnych po aplikacji na skórę skutkuje niskim ryzykiem istotnych klinicznie interakcji, co potwierdzają dotychczasowe obserwacje kliniczne. Potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, takie jak sumowanie działań niepożądanych diklofenaku z innymi NLPZ, ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych (np. warfaryny), czy osłabienie działania leków przeciwnadciśnieniowych, są teoretyczne i mają niski poziom istotności klinicznej przy standardowej terapii. Podobnie trybenozyd i escyna, mimo minimalnej absorpcji, mogą teoretycznie wchodzić w interakcje z lekami rozszerzającymi naczynia krwionośne, przeciwzakrzepowymi oraz hepatotoksycznymi, jednak ryzyko to jest bardzo niskie.
absorpcja ogólnoustrojowa, choroba naczyniowa, diklofenak sodowy, działanie przeciwzakrzepowe, działanie przeciwzapalne, efekt hipotensyjny, escyna, glikokortykosteroid, heparyna drobnocząsteczkowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja fizykochemiczna, krzepnięcie krwi, lek hepatotoksyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający naczynia krwionośne, naczynie krwionośne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, trybenozyd, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Liść mącznicy – Interakcje

Liść mącznicy (Arctostaphylos uva-ursi L.) jest składnikiem preparatu Urofort, który zawiera wyciąg roślinny z liścia mącznicy, ziela nawłoci i ziela pokrzywy w proporcjach 45/35/20 oraz 40-50% V/V etanolu jako rozpuszczalnika. Dotychczas nie odnotowano udokumentowanych interakcji lekowych dla Urofort, jednak ze względu na farmakologiczne właściwości liścia mącznicy, możliwe są teoretyczne interakcje z lekami moczopędnymi (np. furosemid, hydrochlorotiazyd) prowadzące do nasilenia diurezy i ryzyka odwodnienia (umiarkowany poziom istotności), lekami wpływającymi na pH moczu, co może modyfikować aktywność bakteriostatyczną arbutyny, głównego składnika liścia mącznicy (umiarkowany poziom istotności), a także z lekami metabolizowanymi przez układ cytochromu P450, zwłaszcza CYP2E1, ze względu na obecność etanolu w preparacie (umiarkowany do wysokiego poziomu istotności). Ponadto, alkohol etylowy zawarty w Urofort może kumulować się z dodatkowo spożywanym alkoholem, zwiększając ryzyko hepatotoksyczności i działań niepożądanych (wysoki poziom istotności).
antybiotyk, arbutyna, Arctostaphylos uva-ursi, CYP2E1, cytochrom P450, diuretyk, diureza, działanie bakteriostatyczne, działanie hepatotoksyczne, działanie moczopędne, działanie przeciwbakteryjne, działanie synergistyczne, furosemid, hydrochlorotiazyd, indeks terapeutyczny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kaskada krzepnięcia, lek alkalizujący mocz, lek diuretyczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwzakrzepowy, lek zakwaszający mocz, liść mącznicy, odwodnienie, pH moczu, poziom glukozy, wyciąg płynny złożony, zakażenie układu moczowego, ziele nawłoci, związek fenolowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Dulsevia 30 mg

Duloksetyna (Dulsevia) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, w tym sacharozę (do 43 mg w kapsułce 30 mg i do 87 mg w kapsułce 60 mg). Nie należy jej stosować jednocześnie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego oraz z silnymi inhibitorami CYP1A2 (fluwoksamina, cyprofloksacyna, enoksacyna), które zwiększają stężenie duloksetyny w osoczu i nasilają działania niepożądane. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z chorobą wątroby powodującą zaburzenia jej czynności oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, definiowanymi jako klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min, ze względu na ryzyko kumulacji leku i toksyczności.
choroba wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, cyprofloksacyna, duloksetyna, enoksacyna, fluwoksamina, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kapsułka dojelitowa, klirens kreatyniny, metabolizm duloksetyny, nadwrażliwość na duloksetynę, niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, objaw odstawienny, przełom nadciśnieniowy, zaburzenie czynności wątroby, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Celipres 200 200 mg

Celipres 200 zawiera 200 mg celiprololu chlorowodorku i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub pomocnicze składniki, w tym żółcień chinolinową (0,115 mg/tabletka) i mannitol. Leku nie należy stosować w przypadku bloków przedsionkowo-komorowych II i III stopnia, ciężkiej bradykardii (<45-50/min), zespołu chorego węzła zatokowego, niedociśnienia tętniczego, wstrząsu kardiogennego, niewyrównanej niewydolności serca oraz zaawansowanej choroby zarostowej tętnic obwodowych (III-IV stopień Fontaine'a). Przeciwwskazania obejmują także nieleczone guzy chromochłonne nadnerczy (pheochromocytoma) bez wcześniejszej blokady receptorów alfa-adrenergicznych, kwasicę metaboliczną, ciężką astmę oskrzelową, ostre napady astmy, POChP oraz ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny <15 ml/min). Interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z werapamilem i teofiliną, wymagają zachowania okresu bezpieczeństwa i ostrożności ze względu na ryzyko poważnych zaburzeń rytmu serca i nasilenia działań niepożądanych.
antagonista wapnia, astma oskrzelowa, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia ciężka, celiprolol chlorowodorek, choroba zarostowa tętnic obwodowych, ciężka niewydolność nerek, guz chromochłonny nadnerczy, hipoglikemia, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens kreatyniny, kwasica metaboliczna, łagodna niewydolność serca, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewyrównana niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja alergiczna, receptor alfa-adrenergiczny, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodzenia, zespół chorego węzła zatokowego, żółcień chinolinowa
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inegy 10 mg + 40 mg

Badania przedkliniczne produktu leczniczego INEGY, zawierającego ezetymib i symwastatynę, wykazały, że toksyczność związana z jednoczesnym stosowaniem obu substancji jest zasadniczo podobna do tej obserwowanej podczas monoterapii statynami, choć niektóre efekty mogą być bardziej nasilone z powodu interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Miopatie u szczurów pojawiały się jedynie przy dawkach około 20-krotnie wyższych od terapeutycznych (AUC symwastatyny) oraz 1800-krotnie wyższych dla jej aktywnego metabolitu. U psów obserwowano wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT) przy dawkach ≤ 1 AUC ludzkiego, z towarzyszącymi zmianami histopatologicznymi w wątrobie, które jednak nie postępowały i ulegały regresji po odstawieniu leku. Nie stwierdzono działania teratogennego u szczurów, a u królików odnotowano sporadyczne deformacje kostne. Ezetymib nie wykazywał działania genotoksycznego ani rakotwórczego, a wpływ na płodność i rozwój przed- i pourodzeniowy był minimalny, mimo przenikania przez barierę łożyskową przy dawkach do 1000 mg/kg/dobę.
aktywny metabolit, aminotransferazy, badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, deformacja układu kostnego, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie teratogenne, enzym wątrobowy, ezetymib i symwastatyna, hiperplazja nabłonka dróg żółciowych, inhibitor reduktazy HMG-CoA, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kamica żółciowa, kamień żółciowy, leczenie skojarzone, martwica tkanki wątrobowej, miopatia, monoterapia statyną, pęcherzyk żółciowy, stężenie cholesterolu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, uszkodzenie mięśni, zmiana histopatologiczna wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Matrifen 100 mikrogramów/godzinę system transdermalny 100 mcg/h

Fentanyl, substancja czynna produktu Matrifen, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, w tym depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i oddechowej. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie fentanylu z lekami depresyjnymi OUN (opioidy, benzodiazepiny, leki nasenne, pochodne fenotiazyny, gabapentynoidy, leki zmniejszające napięcie mięśniowe), co może skutkować nasileniem sedacji, hipowentylacją, niedociśnieniem, śpiączką, a nawet zgonem. Produkt Matrifen jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i nasilenia działania opioidów; konieczne jest zachowanie co najmniej 14-dniowego odstępu po zakończeniu terapii IMAO. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, IMAO) wymaga ścisłego monitorowania ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego.
antybiotyk makrolidowy, benzodiazepina, bloker kanałów wapniowych, depresja oddechowa, dyspnea, działanie synergistyczne, enzym CYP3A4, fentanyl przezskórny, gabapetynoid, hipowentylacja, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, sedacja głęboka, system transdermalny, zespół serotoninowy, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Mononit 60 Retard 60 mg

Izosorbidu monoazotan, substancja czynna Mononit 60 Retard, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą prowadzić do istotnych klinicznie powikłań, zwłaszcza nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie izosorbidu monoazotanu z riociguatem oraz inhibitorami 5-fosfodiesterazy (syldenafil, tadalafil, wardenafil) ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia i zagrażających życiu powikłań sercowo-naczyniowych. Dodatkowo, jednoczesne stosowanie z lekami o działaniu wazodylatacyjnym, takimi jak β-adrenolityki, diuretyki, antagoniści wapnia, inhibitory ACE, neuroleptyki czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, może nasilać efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia i dostosowania dawki. Spożywanie alkoholu podczas terapii zwiększa ryzyko niedociśnienia ortostatycznego, zawrotów głowy i omdleń, dlatego jest zdecydowanie niewskazane.
alkaloid sporyszu, antagonista wapnia, cyklaza guanylanowa, dihydroergotamina, działanie antagonistyczne, działanie hipotensyjne, działanie wazodylatacyjne, homeostaza układu krążenia, inhibitor 5-fosfodiesterazy, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izosorbidu monoazotan, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek moczopędny, lek rozszerzający naczynia krwionośne, lek β-adrenolityczny, Mononit 60 Retard, neuroleptyk, niedociśnienie ortostatyczne, odruchowa tachykardia, powikłanie sercowo-naczyniowe, riociguat, sapropteryna, syldenafil, syntaza tlenku azotu, szlak tlenku azotu, tadalafil, tetrahydrobiopteryna, tlenek azotu, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wardenafil, zapaść naczyniowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Drotapil 40 mg

Drotaweryna, jako inhibitor fosfodiesterazy, wykazuje istotną interakcję farmakodynamiczną z lewodopą, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobą Parkinsona. Mechanizm polega na interferencji z metabolizmem cAMP i cGMP, co prowadzi do zmniejszenia skuteczności działania lewodopy i nasilenia objawów parkinsonowskich, takich jak drżenia i sztywność mięśniowa. W praktyce klinicznej jednoczesne stosowanie drotaweryny i lewodopy wymaga ścisłego monitorowania pacjenta oraz ewentualnego dostosowania dawki lewodopy, aby uniknąć pogorszenia kontroli objawów motorycznych i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków, a w przypadku konieczności – rozważenie alternatywnych leków spazmolitycznych.
choroba Parkinsona, cykliczne nukleotydy, drotaweryna, drżenie, działania niepożądane, działanie przeciwparkinsonowe, inhibitor fosfodiesterazy, interakcja farmakodynamiczna, lek spazmolityczny, lewodopa, niestabilność motoryczna, objawy motoryczne, objawy parkinsonowskie, ośrodkowy układ nerwowy, przekaźnictwo sygnałów, rozkurcz mięśni gładkich, spadek ciśnienia tętniczego, sztywność mięśniowa, zaawansowana choroba Parkinsona
Leksykon substancji czynnych
Goryczka – Interakcje

Goryczka (Gentianae) jest składnikiem wielu preparatów leczniczych, takich jak tabletki drażowane czy krople doustne (np. Kalms, Krople żołądkowe, Krople żołądkowe T). Sama goryczka nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z lekami metabolizowanymi przez główne izoenzymy cytochromu P450 (CYP2D6, CYP3A4/5, CYP1A2, CYP2E1). Jednak preparaty zawierające goryczkę często są złożone z innymi ziołami, zwłaszcza dziurawcem, który indukuje izoenzymy CYP450 i może znacząco obniżać stężenia leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak cyklosporyna, digoksyna, doustne środki antykoncepcyjne, indynawir, teofilina oraz warfaryna. Ponadto, preparaty z dziurawcem nie powinny być stosowane łącznie z inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Wysoka zawartość etanolu w kroplach żołądkowych (65-75% v/v) może nasilać działanie sedatywne leków działających depresyjnie na OUN, wpływać na kontrolę glikemii, wywoływać reakcje disulfiramowe (np. z metronidazolem) oraz zmieniać skuteczność leków przeciwzakrzepowych.
antykoagulant, choroba obturacyjna dróg oddechowych, cyklosporyna, CYP 1A2, CYP 2D6, CYP 2E1, CYP 3A4/5, cytochrom P450, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, działanie sedatywne, goryczka, immunosupresant, indynawir, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kontrola glikemii, kozłek lekarski, krople doustne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwwirusowy, lek przeciwzakrzepowy, metronidazol, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, reakcja disulfiramowa, SSRI, tabletka drażowana, teofilina, warfaryna, wąski indeks terapeutyczny, wyciąg z dziurawca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Budesonide Easyhaler 100 mcg/dawkę

Budezonid, stosowany w dawce 100 μg/dawkę w preparacie Budesonide Easyhaler, jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4 w wątrobie, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami tego enzymu, takimi jak itrakonazol, ketokonazol, rytonawir, nelfinawir, cyklosporyna, etynyloestradiol, kobicystat oraz troleandomycyna. Jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do wielokrotnego wzrostu ekspozycji ogólnoustrojowej na budezonid, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Szczególnie niebezpieczne jest połączenie z kobicystatem, które należy unikać lub stosować wyłącznie przy ścisłym monitorowaniu pacjenta. W przypadku konieczności kojarzenia terapii zaleca się wydłużenie odstępu czasowego między podaniami oraz rozważenie redukcji dawki budezonidu, choć brak jest precyzyjnych wytycznych dotyczących stopnia zmniejszenia dawki. Wysokie dawki wziewnego budezonidu (np. 1000 μg) w połączeniu z itrakonazolem 200 mg/dobę mogą zwiększyć stężenie leku w osoczu średnio czterokrotnie.
budezonid, cyklosporyna, CYP3A4, czynność nadnerczy, działanie immunosupresyjne, działanie niepożądane, ekspozycja ogólnoustrojowa, etynyloestradiol, glikokortykosteroid, hiperglikemia, immunosupresja, inhibitor CYP3A4, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, ketokonazol, kobicystat, metabolizm wątrobowy, nelfinawir, niedoczynność przysadki, obrzęk, rytonawir, test stymulacji ACTH, troleandomycyna, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Explemed 15 mg

Arypiprazol, metabolizowany głównie przez CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne inhibitory CYP2D6 (chinidyna, fluoksetyna, paroksetyna) zwiększają AUC arypiprazolu o 107%, co wymaga zmniejszenia dawki o połowę. Podobnie silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, itrakonazol, inhibitory proteazy HIV) podnoszą AUC o 63% i Cmax o 37%, również wskazując na konieczność redukcji dawki o około 50%. Z kolei silne induktory CYP3A4 (karbamazepina, ryfampicyna, fenytoina, fenobarbital, efawirenz, newirapina, ziele dziurawca) obniżają stężenie arypiprazolu (AUC ↓ 73%, Cmax ↓ 68%), co wymaga podwojenia dawki. Słabe inhibitory CYP3A4 i CYP2D6 powodują niewielkie wzrosty stężenia, zwykle bez konieczności korekty dawki. Famotydyna zmniejsza szybkość wchłaniania arypiprazolu, jednak bez znaczenia klinicznego.
antagonista receptora H2, arypiprazol, chinidyna, diltiazem, efawirenz, enzym CYP1A, enzym CYP2D6, enzym CYP3A4, escytalopram, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, inhibitory proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, lamotrygina, lit farmakologiczny, newirapina, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prymidon, receptor adrenergiczny alfa1, ryfabutyna, ryfampicyna, schizofrenia, sedacja, SSRI/SNRI, walproinian, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – DT-Szczepionka błoniczo-tężcowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego i nie mniej niz 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)

Szczepionka błoniczo-tężcowa adsorbowana (DT), zawierająca toksoidy błoniczy i tężcowy adsorbowane na wodorotlenku glinu, może być bezpiecznie podawana jednocześnie z innymi szczepionkami z Programu Szczepień Ochronnych oraz immunoglobulinami, pod warunkiem stosowania oddzielnych miejsc iniekcji, strzykawek i igieł. Adsorpcja na wodorotlenku glinu zapewnia powolne uwalnianie antygenów, co wzmacnia i przedłuża odpowiedź immunologiczną. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami, jednak u pacjentów z immunosupresją (np. stosujących kortykosteroidy lub leki przeciwnowotworowe) odpowiedź na szczepienie może być osłabiona, co wymaga rozważenia odroczenia szczepienia do czasu poprawy stanu immunologicznego.
adiuwant, antygen białkowy, działanie niepożądane poszczepienne, immunoglobulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, lek przeciwnowotworowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, odpowiedź immunologiczna, Program Szczepień Ochronnych, reakcja poszczepienna, szczepionka błoniczo-tężcowa, terapia immunosupresyjna, toksoid błoniczo-tężcowy, wodorotlenek glinu, wrodzony niedobór odporności, zaburzenie układu odpornościowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Daktarin 20 mg/g

Produkt leczniczy Daktarin w postaci kremu zawiera mikonazol, który wykazuje ograniczoną dostępność ogólnoustrojową przy stosowaniu miejscowym, co przekłada się na niskie ryzyko klinicznie istotnych interakcji farmakokinetycznych. Mikonazol jest inhibitorem enzymów cytochromu P450 CYP3A4 i CYP2C9, co może prowadzić do zwiększenia stężenia leków metabolizowanych tymi szlakami, zwłaszcza przy aplikacji na rozległe powierzchnie skóry, uszkodzoną skórę lub długotrwałym stosowaniu. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna), gdzie hamowanie CYP2C9 może zwiększać ryzyko krwawień, wymagając monitorowania INR i dostosowania dawki. Podobnie, mikonazol może nasilać działanie doustnych leków hipoglikemizujących (ryzyko hipoglikemii) oraz fenytoiny (ryzyko toksyczności neurologicznej), co wymaga odpowiedniego monitorowania poziomów glukozy i stężenia fenytoiny w surowicy oraz ewentualnej korekty dawek.
ataksja, choroba skóry, cytochrom CYP3A4/2C9, doustny lek przeciwcukrzycowy, doustny środek hipoglikemizujący, działanie hipoglikemizujące, działanie przeciwzakrzepowe, fenytoina, hipoglikemia, inhibicja CYP2C9, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, leczenie przeciwgrzybicze, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, mikonazol, parametr krzepnięcia krwi, poziom glukozy, przepuszczalność skóry, toksyczność, układ odpornościowy, warfaryna, wchłanianie leku
Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Przeciwwskazania stosowania

Maprotylina, lek przeciwdepresyjny o budowie czteropierścieniowej, jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki preparatu Ludiomil, a także u osób z nadwrażliwością krzyżową na trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne. Nie należy jej stosować u pacjentów z drgawkami, obniżonym progiem drgawkowym (np. po urazach mózgu, alkoholizmie), ostrym zawałem mięśnia sercowego, zaburzeniami przewodnictwa serca, zespołem wydłużonego QT, ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby lub nerek. Ze względu na działanie antycholinergiczne, przeciwwskazana jest u chorych z jaskrą z wąskim kątem przesączania oraz zatrzymaniem moczu, np. w przebiegu przerostu gruczołu krokowego. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO oraz obecność ostrego zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, psychotropowymi lub barbituranami, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, przełomu nadciśnieniowego i nasilonych działań ośrodkowo hamujących.
choroba niedokrwienna serca, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie antycholinergiczne, epilepsja, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, jaskra z otwartym kątem, jaskra z wąskim kątem, lek przeciwdepresyjny czteropierścieniowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, maprotylina, metabolizm leku, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, napad padaczkowy, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, ostry zawał mięśnia sercowego, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, przewlekła niewydolność serca, stężenie leku w surowicy, tendencje samobójcze, uszkodzenie mózgu, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego QT
Leksykon substancji czynnych
Cytyzyna – Interakcje

Cytyzyniklina, stosowana w terapii uzależnienia od nikotyny, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie cytyzynikliny z lekami przeciwgruźliczymi, zwłaszcza z kwasem paraaminosalicylowym (PASA) i streptomycyną, ze względu na zmniejszenie działania analeptycznego cytyzynikliny. Równoczesne stosowanie cytyzynikliny z nikotyną lub produktami zawierającymi nikotynę może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych nikotyny, takich jak nudności, bóle głowy, zawroty głowy oraz tachykardia. Ponadto, u kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne działające ogólnoustrojowo zaleca się stosowanie dodatkowej metody barierowej, ze względu na potencjalne ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcji. W przypadku spożywania alkoholu podczas terapii cytyzynikliną brak jest jednoznacznych danych klinicznych, jednak ze względu na możliwe nasilenie działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy, nudności czy zaburzenia snu, zaleca się ostrożność, szczególnie w początkowym okresie leczenia.
agonista receptorów nikotynowych, alkaloid roślinny, antykoncepcja hormonalna, cytyzyniklina, działanie analeptyczne, działanie niepożądane nikotyny, farmakokinetyka, hormonalny środek antykoncepcyjny, indukcja enzymów wątrobowych, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor enzymów wątrobowych, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas paraaminosalicylowy, lek przeciwgruźliczy, metabolizm alkoholu, metoda barierowa, nudności, ośrodkowy układ nerwowy, produkt zawierający nikotynę, przekaźnictwo cholinergiczne, receptor nikotynowy α4β2, streptomycyna, tachykardia, układ cholinergiczny, uzależnienie od nikotyny, zaburzenie snu, zatrucie nikotyną
Leksykon leków
Interakcje leku – Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy 0,133 % (W/V)

Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna w produkcie Vicks MedDex o smaku miodu na kaszel suchy, jest metabolizowany głównie przez enzym CYP2D6 w wątrobie, co powoduje efekt pierwszego przejścia. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP2D6, takich jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna (która może zwiększyć stężenie dekstrometorfanu nawet 20-krotnie), terbinafina, amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon, cynakalcet oraz leki przeciwpsychotyczne (haloperydol, perfenazyna, tiorydazyna), znacząco podnosi ryzyko toksyczności i zespołu serotoninowego. Objawy toksyczne obejmują pobudzenie psychoruchowe, dezorientację, drżenia mięśniowe, bezsenność, biegunkę oraz depresję oddechową. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie dekstrometorfanu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym lekami przeciwdepresyjnymi i linezolidem, co może prowadzić do zagrażającego życiu zespołu serotoninowego objawiającego się hipertermią, drgawkami, zaburzeniami psychicznymi, niewydolnością oddechową i krążeniową.
acetylocysteina, alkohol etylowy, ambroksol, amiodaron, benzodiazepina, bromheksyna, bupropion, chinidyna, cynakalcet, cytochrom P450, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawka, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, efekt pierwszego przejścia, efekt sedatywny, enalapryl, fenelzyna, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, inhibitor ACE, inhibitor enzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2D6, lek antyarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpsychotyczny, lek sekretolityczny, lek wykrztuśny, linezolid, majaczenie, metadon, moklobemid, niewydolność wielonarządowa, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, pobudzenie psychoruchowe, propafenon, ramipryl, sertralina, splątanie, syntetyczny opioid, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, zaburzenie koordynacji ruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Punkamlar 1,5 mg

Produkt leczniczy PUNKAMLAR zawierający cytyzyniklinę w dawce 1,5 mg wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie leków przeciwgruźliczych ze względu na ryzyko niekorzystnych interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, które mogą obniżyć skuteczność terapii lub zwiększyć ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, stosowanie PUNKAMLAR z produktami zawierającymi nikotynę (np. papierosy, nikotynowa terapia zastępcza) może nasilać działania niepożądane charakterystyczne dla nikotyny, co wymaga unikania takiego połączenia. U kobiet stosujących hormonalne środki antykoncepcyjne działające ogólnoustrojowo istnieje potencjalne ryzyko zmniejszenia skuteczności antykoncepcji, dlatego zaleca się stosowanie dodatkowej metody barierowej. W trakcie terapii należy również ograniczyć spożycie alkoholu etylowego ze względu na możliwe nasilenie działania sedatywnego oraz ryzyko zaburzeń funkcji poznawczych i koordynacji.
alkohol etylowy, antykoncepcja hormonalna, aspartam, cytyzyna, cytyzyniklina, działanie niepożądane, działanie sedatywne, hormonalny środek antykoncepcyjny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, interakcje lekowe, lek przeciwgruźliczy, metoda barierowa, nikotynowa terapia zastępcza, ośrodkowy układ nerwowy, palenie tytoniu, politerapia, produkt zawierający nikotynę, substancja pomocnicza, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Ezetimibe Teva 10 mg + 10 mg

Preparat Rosuvastatin/Ezetimibe Teva, zawierający rozuwastatynę i ezetymib, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco wpływać na bezpieczeństwo i skuteczność terapii hipolipemizującej. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, która zwiększa AUC rozuwastatyny 7-krotnie oraz AUC ezetymibu 3,4- do 12-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko działań niepożądanych. Inhibitory proteaz (np. atazanawir z rytonawirem) powodują około 3-krotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę, wymagając modyfikacji dawki. Gemfibrozyl i fenofibrat zwiększają stężenia obu substancji, co wiąże się z ryzykiem miopatii i kamicy żółciowej. Kwas fusydowy w terapii ogólnoustrojowej jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko rabdomiolizy. Leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, co można częściowo zminimalizować przez podanie ich 2 godziny po statynie. Ponadto, rozuwastatyna może zwiększać INR u pacjentów leczonych antagonistami witaminy K, co wymaga monitorowania.
antagonista witaminy K, antykoagulant, BCRP, białko transportowe, cholesterol LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, choroba wątroby, CPK, cyklosporyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie hipolipemizujące, ekspozycja na rozuwastatynę, enzym wątrobowy, fibrat, fluindion, gemfibrozyl, glekaprewir i pibrentaswir, hepatotoksyczność, hipercholesterolemia, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor HMG-CoA reduktazy, inhibitor proteazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, kamica żółciowa, kolestyramina, kwas fusydowy, lek zobojętniający sok żołądkowy, miopatia, niewydolność nerek, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, warfaryna, złogi żółciowe
Leksykon substancji czynnych
Atomoksetyna – Interakcje

Atomoksetyna wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego i zespołu serotoninowego. Inhibitory CYP2D6 (fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna, terbinafina) mogą zwiększać ekspozycję na atomoksetynę 6-8-krotnie, a stężenie maksymalne (Css,max) 3-4-krotnie, co wymaga wolniejszego zwiększania dawki i stosowania mniejszej dawki docelowej. Należy również zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu agonistów β2 (np. salbutamolu), leków przeciwnadciśnieniowych, leków obniżających próg drgawkowy oraz leków wydłużających odstęp QT, monitorując odpowiednio częstość akcji serca, ciśnienie tętnicze i EKG. W przypadku leków silnie wiążących się z białkami osocza (np. warfaryna, ASA) oraz leków wpływających na pH żołądka (antacida, IPP) nie stwierdzono istotnych interakcji wymagających modyfikacji dawkowania.
agonista receptora beta2, depresant OUN, dostępność biologiczna, działanie presyjne, hamowanie metabolizmu, inhibitor CYP2D6, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, lek obkurczający naczynia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm atomoksetyny, monitorowanie ciśnienia, monitorowanie EKG, napad drgawkowy, noradrenalina, pH żołądka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, równowaga elektrolitowa, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiazydowy lek moczopędny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wiązanie z białkami osocza, wodorotlenek magnezu, wolny metabolizer CYP2D6, wychwyt zwrotny noradrenaliny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Maczugowiec rzekomej błonicy – Interakcje

Corynebacterium pseudodiphtheriticum, obecny w szczepionce bakteryjnej Polyvaccinum mite w stężeniu 20 milionów komórek/ml zawiesiny, stanowi inaktywowany składnik immunostymulujący. Jako martwe komórki bakteryjne zachowują właściwości antygenowe, co umożliwia ich stosowanie równocześnie z antybiotykoterapią bez utraty immunogenności preparatu. Brak jest istotnych interakcji farmakologicznych z antybiotykami, co pozwala na kontynuację immunostymulacji nawet podczas leczenia przeciwbakteryjnego. W dokumentacji nie odnotowano specyficznych interakcji z alkoholem etylowym, jednak ze względu na potencjalne modulowanie odpowiedzi immunologicznej przez alkohol, należy zachować ostrożność, mimo braku bezpośrednich danych klinicznych potwierdzających takie zjawisko.
alkohol etylowy, antybiotykoterapia, charakterystyka produktu leczniczego, działanie immunomodulujące, immunogenność preparatu, immunostymulacja, interakcja farmakodynamiczna, interakcja lekowa, lek immunosupresyjny, maczugowiec, maczugowiec rzekomej błonicy, niespecyficzna odpowiedź immunologiczna, odpowiedź immunologiczna, Polyvaccinum mite, produkt leczniczy, szczepionka bakteryjna, właściwości antygenowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Polcortolon TC (23,12 mg + 0,58 mg)/g

Polcortolon TC to miejscowy preparat dermatologiczny w formie aerozolu zawierający chlorowodorek tetracykliny (23,12 mg/g) oraz acetonid triamcynolonu (0,58 mg/g). Ze względu na specyfikę działania i drogę podania, stosowanie tego leku wymaga unikania jednoczesnej aplikacji innych preparatów miejscowych na ten sam obszar skóry. Interakcje mogą prowadzić do zmiany stężenia substancji czynnych, antagonizmu działania, sumowania efektów niepożądanych (np. ścieńczenie skóry, teleangiektazje) oraz nasilonego podrażnienia. Szczególnie istotne jest unikanie preparatów zawierających inne antybiotyki miejscowe, kortykosteroidy, środki złuszczające (kwas salicylowy, retinole) oraz preparaty z alkoholem etylowym, które mogą zwiększać penetrację i działania niepożądane Polcortolonu TC.
absorpcja ogólnoustrojowa, acetonid triamcynolonu, aerozol na skórę, bariera lipidowa, chlorowodorek tetracykliny, działanie antagonistyczne, działanie niepożądane kortykosteroidów, inaktywacja substancji czynnej, interakcja farmaceutyczna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja systemowa, kortykosteroid, kwas glikolowy, kwas salicylowy, penetracja przez skórę, podrażnienie skóry, preparat złuszczający, retinol, rozstęp, ścieńczenie skóry, teleangiektazja, uszkodzona skóra, wchłanianie ogólnoustrojowe, zanik skóry
Leksykon leków
Interakcje leku – Pregabalin Reddy 50 mg

Pregabalina jest wydalana głównie w postaci niezmienionej z moczem, z minimalnym metabolizmem (mniej niż 2% dawki jako metabolity), co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania in vitro i in vivo nie wykazały istotnego wpływu pregabaliny na metabolizm innych leków, w tym przeciwpadaczkowych (fenytoina, karbamazepina, kwas walproinowy, lamotrygina, gabapentyna), doustnych leków antykoncepcyjnych (noretysteron, etynyloestradiol), leków przeciwcukrzycowych, diuretyków, insuliny oraz innych leków przeciwpadaczkowych (fenobarbital, tiagabina, topiramat). Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co dodatkowo zmniejsza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. W populacji geriatrycznej brak specyficznych badań, jednak zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków działających depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN).
analiza farmakokinetyczna, barbituran, benzodiazepina, depresja ośrodka oddechowego, diuretyk, doustny lek antykoncepcyjny, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie niepożądane, etanol, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, gabapentyna, insulina, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, kwas walproinowy, lamotrygina, lek nasenny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lorazepam, niewydolność oddechowa, noretysteron, oksykodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, OUN, pregabalina, sedacja, śpiączka, tiagabina, topiramat
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tamur 0,4 mg

Lek Tamur, zawierający 0,4 mg tamsulosyny chlorowodorku w postaci kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, posiada istotne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed rozpoczęciem terapii. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na tamsulosynę lub substancje pomocnicze, w tym historia polekowego obrzęku naczynioruchowego, który może prowadzić do zagrażających życiu reakcji anafilaktycznych. Ponadto, lek nie powinien być stosowany u pacjentów z niedociśnieniem ortostatycznym ze względu na ryzyko nasilenia objawów takich jak omdlenia i zawroty głowy, co jest szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Ciężka niewydolność wątroby stanowi bezwzględne przeciwwskazanie, gdyż zaburzenia metabolizmu tamsulosyny mogą prowadzić do zwiększenia stężenia leku i nasilenia działań niepożądanych.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, arytmia komorowa, farmakokinetyka leku, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk naczynioruchowy polekowy, receptor α1-adrenergiczny, tamsulosyny chlorowodorek, usunięcie zaćmy, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie przewodnictwa, zespół wiotkiej tęczówki śródoperacyjnej, α-bloker
Leksykon leków
Interakcje leku – Bortezomib MSN 3,5 mg

Bortezomib MSN wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez układ cytochromu P450, zwłaszcza z izoenzymami CYP3A4, CYP2C19 oraz CYP2D6. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol i rytonawir, zwiększają AUC bortezomibu o około 35% (CI90% [1,032–1,772]), co wymaga ścisłego monitorowania działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają AUC bortezomibu o 45%, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Inhibitory CYP2C19, takie jak omeprazol, oraz słabi induktorzy CYP3A4, np. deksametazon, nie wykazują istotnego wpływu na farmakokinetykę bortezomibu. Współpodawanie melfalanu i prednizonu powoduje wzrost AUC o 17%, jednak bez klinicznego znaczenia.
W terapii pacjentów z cukrzycą stosujących doustne leki hipoglikemizujące i bortezomib, obserwuje się ryzyko zarówno hipo-, jak i hiperglikemii, co wymaga regularnej kontroli glikemii i dostosowania dawek leków przeciwcukrzycowych. Pomimo braku bezpośrednich danych dotyczących interakcji bortezomibu z alkoholem, zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu ze względu na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, neurotoksyczności oraz mielosupresji. Podsumowując, kluczowe jest unikanie jednoczesnego stosowania bortezomibu z silnymi induktorami CYP3A4 oraz ścisłe monitorowanie pacjentów przy jednoczesnym podawaniu silnych inhibitorów CYP3A4 i leków hipoglikemizujących.
AUC, bortezomib, deksametazon, działanie mielosupresyjne, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperglikemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor CYP2C19, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2D6, karbamazepina, ketokonazol, lek hipoglikemizujący, melfalan i prednizon, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, omeprazol, pancytopenia, ryfampicyna, rytonawir, supresja szpiku kostnego, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Olanzapin Krka 15 mg

Olanzapina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP1A2, takie jak palenie tytoniu i karbamazepina, mogą obniżać stężenie olanzapiny w osoczu, co wymaga monitorowania klinicznego i ewentualnego zwiększenia dawki. Natomiast inhibitory CYP1A2, zwłaszcza fluwoksamina i cyprofloksacyna, znacząco zwiększają stężenie olanzapiny (Cmax wzrasta o 54-77%, AUC o 52-108%), co wskazuje na konieczność rozważenia redukcji dawki początkowej. Węgiel aktywowany obniża biodostępność olanzapiny o 50-60%, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu między podaniem tych substancji. Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z lekami takimi jak lit, biperyden, walproinian, fluoksetyna, leki zobojętniające czy cymetydyna.
agonista dopaminy, alkohol, alkohol etylowy, biodostępność olanzapiny, biperyden, choroba Parkinsona, cymetydyna, cyprofloksacyna, diazepam, efekt sedatywny, fluoksetyna, fluwoksamina, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek zobojętniający, lit, metabolizm olanzapiny, odstęp QTc, olanzapina, palenie tytoniu, receptor dopaminergiczny, teofilina, walproinian, warfaryna, węgiel aktywowany, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Kostarox 90 mg

Etorykoksyb (Kostarox) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Stosowanie etorykoksybu w dawce 120 mg/dobę u pacjentów przyjmujących doustne leki przeciwzakrzepowe, takie jak warfaryna, powoduje wzrost INR o około 13%, co wymaga monitorowania czasu protrombinowego. NLPZ, w tym etorykoksyb, mogą osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, zwiększając ryzyko ostrej niewydolności nerek. Etorykoksyb nie wpływa na przeciwpłytkowe działanie kwasu acetylosalicylowego w dawce 81 mg, jednak jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko owrzodzeń przewodu pokarmowego. W przypadku metotreksatu w dawce 120 mg obserwowano wzrost stężenia leku w osoczu o 28% i zmniejszenie klirensu nerkowego o 13%, co wymaga monitorowania toksyczności. Ponadto, etorykoksyb zwiększa AUC etynyloestradiolu o 37-60% w zależności od dawki, co podnosi ryzyko żylnych incydentów zakrzepowych u kobiet stosujących doustne środki antykoncepcyjne.
antagonista receptora angiotensyny II, antykoagulant, choroba wątroby, cyklosporyna, czas protrombinowy, digoksyna, doustny lek przeciwzakrzepowy, doustny środek antykoncepcyjny, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwpłytkowe, etorykoksyb, etynyloestradiol, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor ACE, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, klirens nerkowy, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek zobojętniający, mikonazol, minoksydyl, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prednizolon, prednizon, reumatoidalne zapalenie stawów, ryfampicyna, salbutamol, sulfotransferaza, takrolimus, warfaryna, worykonazol, zaburzenie krzepnięcia krwi, żylny incydent zakrzepowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Valsartan Medical Valley 320 mg

Walsartan, stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo leczenia. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie walsartanu z innymi lekami blokującymi układ renina-angiotensyna-aldosteron (RAA), takimi jak inhibitory ACE czy aliskiren, co zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. W przypadku terapii skojarzonej z litem obserwuje się wzrost stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności, co wymaga ścisłego monitorowania. Ponadto, stosowanie walsartanu z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas, suplementami potasu lub zamiennikami soli zawierającymi potas wiąże się z wysokim ryzykiem hiperkaliemii, co wymaga regularnej kontroli stężenia potasu w osoczu. Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2 oraz kwas acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę, mogą osłabiać działanie przeciwnadciśnieniowe walsartanu i zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek, dlatego zaleca się kontrolę funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie pacjenta.
aliskiren, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, atenolol, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, działanie hipotensyjne, furosemid, glibenklamid, hiperkaliemia, hydrochlorotiazyd, indometacyna, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny, lek moczopędny oszczędzający potas, lit w surowicy, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omdlenie, ostra niewydolność nerek, podwójna blokada układu RAA, pogorszenie czynności nerek, ryfampicyna, rytonawir, selektywny inhibitor COX-2, stężenie potasu w osoczu, suplement potasu, transporter wychwytu OATP1B1/OATP1B3, transporter wyrzutu MRP2, walsartan, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Lauromakrogol – Interakcje

Lauromakrogol 400 (polidokanol) jest substancją stosowaną w skleroterapii żylaków i innych zmian naczyniowych, wykazującą zarówno działanie sklerotyzujące, jak i miejscowo znieczulające. Najistotniejszą klinicznie interakcją jest kumulacja efektów znieczulających przy jednoczesnym stosowaniu innych środków znieczulających, co może prowadzić do nasilenia toksyczności układu krwionośnego. Preparat Aethoxysklerol zawiera etanol, a spożywanie alkoholu przez pacjentów może nasilać działanie rozszerzające naczynia i powodować wahania ciśnienia tętniczego. Interakcje z lekami przeciwzakrzepowymi i przeciwpłytkowymi zwiększają ryzyko krwiaków w miejscu iniekcji, natomiast leki hipotensyjne mogą nasilać działanie hipotensyjne lauromakrogolu. W przypadku preparatów o wyższym stężeniu (np. Aethoxysklerol 3% zawierający 30 mg/ml) ryzyko interakcji farmakokinetycznych jest większe, choć generalnie mają one mniejsze znaczenie kliniczne ze względu na miejscowe zastosowanie substancji.
Aethoxysklerol, anestetyk, glikokortykosteroid, heparyna, hipotonia objawowa, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klopidogrel, lauromakrogol 400, lek hipotensyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lidokaina, martwica, miejscowe znieczulenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, NOAC, parametr hemodynamiczny, polidokanol, preparat miejscowy, prilokaina, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, skleroterapia, skleroterapia żylaków kończyn dolnych, środek znieczulający, stwardnienie tkanek, toksyczność ogólnoustrojowa, układ krwionośny, wahanie ciśnienia tętniczego, warfaryna, zaburzenie ciśnienia krwi, zmiana naczyniowa, znieczulenie przewodowe
Leksykon substancji czynnych
Ziele bukwicy – Interakcje

Według dostępnej charakterystyki produktu leczniczego, ziele bukwicy (Betonicae herba) nie wykazuje udokumentowanych interakcji z innymi lekami, suplementami diety ani alkoholem. Niemniej jednak, brak potwierdzonych interakcji wynika głównie z ograniczonej liczby badań klinicznych, co wymaga zachowania ostrożności podczas jednoczesnego stosowania z innymi preparatami, zwłaszcza u pacjentów z chorobami wątroby, zaburzeniami neurologicznymi lub przyjmujących leki psychotropowe, przeciwkrzepliwe, przeciwnadciśnieniowe czy metabolizowane przez układ cytochromu P450. Zaleca się monitorowanie parametrów klinicznych, takich jak ciśnienie tętnicze i parametry krzepnięcia, oraz obserwację pod kątem potencjalnych działań niepożądanych lub zmian w skuteczności terapii.
choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, cytochrom P450, działanie farmakologiczne, działanie hipotensyjne, działanie ośrodkowe, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcje lekowe, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek psychotropowy, metabolizm wątrobowy, parametr krzepnięcia, reakcja niepożądana, schemat farmakoterapii, suplement diety, surowiec roślinny, zaburzenie neurologiczne, ziele bukwicy, związek biologicznie czynny
Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Tamis 0,4 mg

Tamsulosyna chlorowodorek, stosowana w dawce 0,4 mg, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 2,8-krotne zwiększenie AUC i 2,2-krotne zwiększenie Cmax tamsulosyny, co jest klinicznie istotne i stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Paroksetyna, silny inhibitor CYP2D6, zwiększa AUC 1,6-krotnie i Cmax 1,3-krotnie, co wymaga ostrożności. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie tamsulosyny z silnymi inhibitorami CYP3A4 u pacjentów z obniżoną aktywnością CYP2D6, ze względu na ryzyko znacznego wzrostu ekspozycji na lek. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 powinny być stosowane z ostrożnością. Interakcje z innymi antagonistami receptorów α1-adrenergicznych mogą prowadzić do nadmiernego obniżenia ciśnienia tętniczego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. W badaniach nie wykazano istotnych interakcji z atenololem, enalaprilem i teofiliną.
amitryptylina, antagonista receptora alfa₁-adrenergicznego, atenolol, beta-adrenolityk, chlormadynon, cymetydyna, diazepam, diklofenak, działanie hipotensyjne, enalapril, furosemid, glibenklamid, inhibitor ACE, inhibitor CYP2D6, inhibitor cytochromu P450, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ketokonazol, lek rozszerzający oskrzela, paroksetyna, pole pod krzywą AUC, propranolol, silny inhibitor CYP3A4, symwastatyna, tamsulosyny chlorowodorek, teofilina, trichlorometiazyd, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, zaburzenie ortostatyczne
Leksykon leków
Przeciwwskazania – AuroFena 100 mcg

Produkt leczniczy AuroFena, zawierający fentanyl w dawkach 100, 200 lub 400 µg w formie tabletek podpoliczkowych, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań, które należy ściśle przestrzegać w celu zapewnienia bezpieczeństwa terapii. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fentanyl lub substancje pomocnicze, w tym sorbitol (67,1 mg/tabletkę), a także u osób nieleczonych regularnie opioidami, ze względu na wysokie ryzyko depresji oddechowej. Ponadto, stosowanie AuroFeny jest bezwzględnie przeciwwskazane w ostrych stanach depresji oddechowej oraz ostrej chorobie obturacyjnej płuc, gdzie może dojść do nasilenia zaburzeń oddychania i zagrożenia życia. Lek jest wskazany wyłącznie do leczenia bólu przebijającego u pacjentów onkologicznych poddawanych terapii podtrzymującej opioidami, a stosowanie go w innych typach bólu niesie ryzyko nieadekwatnego dawkowania i powikłań.
ból przebijający, choroba nowotworowa, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie depresyjne, fentanyl, hydroksymaślan sodu, interakcja farmakodynamiczna, leczenie podtrzymujące opioidami, nadwrażliwość na substancję czynną, nietolerancja składnika, niewydolność oddechowa, ośrodek oddechowy, ostra choroba obturacyjna płuc, ostra depresja oddechowa, przewlekłe schorzenie układu oddechowego, reakcja alergiczna, sorbitol, substancja pomocnicza, tabletka podpoliczkowa, tolerancja na opioidy, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon substancji czynnych
Cynk izowalerianowy – Interakcje

Cynk izowalerianowy, będący połączeniem jonów cynku z kwasem izowalerianowym, stosowany jest w preparatach o działaniu uspokajającym i nasennym, takich jak homeopatyczny syrop Sonna stres (potencja D8, 0,50 g/100 g). Dostępne dane kliniczne dotyczące interakcji są ograniczone, jednak ze względu na farmakodynamiczne właściwości substancji, istnieje ryzyko nasilenia działania sedatywnego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy, alkoholem etylowym (obecnym także jako substancja pomocnicza w syropie), benzodiazepinami, opioidami, lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwhistaminowymi oraz preparatami zawierającymi walerianę. Alkohol etylowy może nasilać depresję OUN, co zwiększa ryzyko sedacji, zaburzeń koordynacji i upośledzenia funkcji poznawczych. Ponadto, jony cynku mogą wpływać na wchłanianie tetracyklin i chinolonów, a także kumulować się przy jednoczesnym stosowaniu suplementów cynku.
Acidum phosphoricum, Avena sativa, benzodiazepiny, chinolon, cynk izowalerianowy, Delphinium staphisagria, depresja oddechowa, działanie depresyjne, działanie sedatywne, działanie uspokajające i nasenne, farmakodynamika, farmakokinetyka, funkcje poznawcze, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, kwas izowalerianowy, leczenie padaczki, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, produkt leczniczy homeopatyczny, sedacja, Sonna Stres, Strychnos ignatii, substancja psychoaktywna, tetracyklina, Valeriana officinalis, Z-leki, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zaburzenie neurologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Irbesartan Aurovitas 300 mg

Irbesartan Aurovitas, dostępny w dawkach 150 mg i 300 mg, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza w leczeniu skojarzonym. Nasilenie działania hipotensyjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak beta-adrenolityki, antagoniści kanału wapniowego i tiazydowe diuretyki, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Połączenie irbesartanu z inhibitorami ACE lub aliskirenem jest niezalecane ze względu na wysokie ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności nerek. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu leków zwiększających stężenie potasu (diuretyki oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej oraz heparyna), gdyż może to prowadzić do hiperkaliemii wymagającej ścisłego monitorowania. Ponadto, stosowanie irbesartanu z litem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksyczności litu, a w przypadku konieczności takiej terapii wskazane jest monitorowanie stężenia litu w surowicy.
antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny II, beta-adrenolityk, CYP2C9, działanie hipotensyjne, glukuronidacja, hiperkaliemia, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwnadciśnieniowy, metabolizm wątrobowy, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, omdlenie, ostra niewydolność nerek, pogorszenie czynności nerek, repaglinid, selektywny inhibitor COX-2, stężenie litu w surowicy, stężenie potasu w surowicy, tiazydowy lek moczopędny, transporter polipeptydowy anionów organicznych, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Stront – Interakcje

Stront (90Sr) oraz jego pochodna itr (90Y) są wykorzystywane jako prekursory radiofarmaceutyków, emitujących promieniowanie beta o maksymalnej energii 2,28 MeV, z okresem półtrwania 2,67 dnia (64,1 godziny). Ze względu na brak bezpośrednich badań interakcji chlorku itru (90Y) z innymi lekami, zaleca się szczegółową analizę Charakterystyki Produktu Leczniczego (ChPL) konkretnego preparatu. Potencjalne interakcje obejmują mechanizmy farmakodynamiczne, farmakokinetyczne oraz fizykochemiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z preparatami zawierającymi wapń, bisfosfonianami, środkami chelatującymi, lekami nefrotoksycznymi (np. cyklosporyną, amfoterycyną B), lekami mielosupresyjnymi oraz hormonami płciowymi, które mogą zmieniać dystrybucję, metabolizm, wydalanie lub toksyczność radiofarmaceutyków. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania bisfosfonianów i środków chelatujących oraz monitorowanie funkcji nerek i parametrów morfologicznych krwi.
amfoterycyna B, badanie obrazowe, bisfosfonian, chlorek itru-90, cyklosporyna, cyrkon-90, działanie niepożądane, farmakokinetyka, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja fizyczno-chemiczna, itr-90, kompleks radiofarmaceutyczny, lek nefrotoksyczny, lekarz medycyny nuklearnej, mielosupresja, okres półtrwania izotopu, prekursor radiofarmaceutyku, promieniowanie beta, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, środek chelatujący, stront-90, technika scyntygraficzna, tkanka kostna
Leksykon leków
Interakcje leku – Axaltra 10 mg

Rywaroksaban, substancja czynna Axaltry, jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez glikoproteinę P (P-gp), co determinuje jego liczne interakcje farmakologiczne. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotne zwiększenie AUC oraz 1,6-1,7-krotne zwiększenie Cmax rywaroksabanu, co znacząco nasila ryzyko krwawień i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), zwiększają AUC i Cmax o 1,3-1,5 raza, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (erytromycyna do 2-krotnego wzrostu AUC). Rywaroksaban wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe z enoksaparyną (40 mg) i innymi lekami przeciwzakrzepowymi, co wymaga ostrożności ze względu na ryzyko krwawień. Interakcje z NLPZ (np. naproksen 500 mg, ASA 500 mg) i inhibitorami agregacji płytek (klopidogrel 300 mg nasycająco, potem 75 mg) mogą wydłużać czas krwawienia, choć nie zawsze klinicznie istotnie, co wymaga monitorowania pacjentów z podwyższonym ryzykiem krwawień.
cytochrom P450 3A4, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik krzepnięcia, czynnik Xa, działanie farmakodynamiczne, działanie ogólnoustrojowe, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, farmakodynamika rywaroksabanu, farmakokinetyka rywaroksabanu, funkcja wątroby, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwgrzybiczny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodne azolowe, pole pod krzywą, potencjał trombiny, powikłanie krwotoczne, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, szlak eliminacji, terapia rywaroksabanem, układ krzepnięcia, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z miłorzębu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Nalewka z miłorzębu (Ginkgo bilobae folium tinctura) stanowi 37% składu preparatu Venoforton, z DER 1:5, ekstraktowany w 70% etanolu (V/V). Ze względu na wysoką zawartość etanolu (55-70% V/V), pojedyncza dawka 4 ml zawiera do 2,21 g alkoholu, co odpowiada spożyciu 56 ml piwa lub 23 ml wina. Wskazane jest monitorowanie pacjentów pod kątem skuteczności terapii, zwłaszcza jeśli objawy nie ustępują lub nasilają się po 14 dniach stosowania. Preparat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 12 roku życia ze względu na brak danych bezpieczeństwa i ryzyko wynikające z zawartości alkoholu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobami wątroby, padaczką, uszkodzeniami mózgu, chorobami psychicznymi oraz u osób z historią alkoholizmu lub uzależnionych od alkoholu.
alkoholizm, choroba psychiczna, choroba wątroby, działanie nefrotoksyczne, enzym wątrobowy, etanol 70%, farmakoterapia, Ginkgo bilobae folium tinctura, interakcja farmakodynamiczna, nalewka z miłorzębu, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, populacja pediatryczna, uszkodzenie mózgu, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie czynności nerek, zawartość etanolu
Leksykon substancji czynnych
Aspartam – Interakcje

Aspartam (E 951), stosowany jako substancja pomocnicza w lekach takich jak Ayupil (z klozapiną, zawierający od 1,6 mg do 24,8 mg aspartamu na tabletkę) oraz Mirtagen (z mirtazapiną, zawierający od 3 mg do 9 mg aspartamu na tabletkę), może wpływać na farmakodynamikę i farmakokinetykę leków, zwłaszcza tych działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Aspartam może modyfikować metabolizm dopaminy i serotoniny, co jest istotne przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych. Ponadto, wpływa na próg drgawkowy u pacjentów z padaczką oraz może oddziaływać na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP1A2 i CYP3A4, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. fluwoksaminy, kofeiny) lub induktorów (np. omeprazolu). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi depot, inhibitorami MAO, SSRI, benzodiazepinami, opioidami oraz lekami przeciwhistaminowymi ze względu na ryzyko nasilenia działania sedatywnego i innych poważnych interakcji.
aspartam, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, biodostępność, cytochrom P450, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, mirtazapina, noradrenalina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Amoxicillin Aurovitas 1000 mg

Amoksycylina wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Probenecyd znacząco zmniejsza nerkowe wydzielanie kanalikowe amoksycyliny, co prowadzi do zwiększenia i przedłużenia jej stężenia w surowicy, dlatego jednoczesne stosowanie jest niewskazane lub wymaga ścisłego monitorowania. Antybiotyki bakteriostatyczne, zwłaszcza tetracykliny, osłabiają bakteriobójcze działanie amoksycyliny poprzez hamowanie syntezy białek bakteryjnych, co klinicznie przekłada się na konieczność unikania takiego połączenia. Współstosowanie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi (acenokumarol, warfaryna) może podwyższać INR, co wymaga regularnego monitorowania czasu protrombinowego i ewentualnej korekty dawki. Metotreksat w połączeniu z amoksycyliną wykazuje zwiększone stężenia i potencjalną toksyczność, wskazując na potrzebę monitorowania jego poziomów i objawów niepożądanych. Allopurynol może zwiększać ryzyko reakcji alergicznych skórnych, a alkohol, mimo braku bezpośrednich interakcji, może osłabiać odpowiedź immunologiczną i nasilać działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego.
acenokumarol, allopurynol, amoksycylina, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyk penicylinowy, czas protrombinowy, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, farmakokinetyka amoksycyliny, flora bakteryjna jelit, hepatotoksyczność, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, metabolizm wątrobowy, metotreksat, międzynarodowy współczynnik znormalizowany, nefrotoksyczność, parametr krzepnięcia, probenecyd, przewód pokarmowy, skórna reakcja alergiczna, synteza białek bakteryjnych, synteza witaminy K, tetracyklina, toksyczność leku, transport nerkowy, układ odpornościowy, wydzielanie kanalikowe nerki, zaburzenie hematologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertagen 100 mg

Sertralina wykazuje liczne interakcje lekowe o istotnym znaczeniu klinicznym, które należy uwzględnić w praktyce lekarskiej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), w tym selegiliną, moklobemidem i linezolidem, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerw między terapiami wynoszących 7-14 dni. Pimozyd, nawet w dawce 2 mg, podany z sertraliną powoduje wzrost jego stężenia o około 35%, co jest niebezpieczne ze względu na wąski indeks terapeutyczny. Sertralina może nasilać ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych (fentanyl, tryptany, pochodne amfetaminy) oraz zwiększać ryzyko arytmii komorowych przy kojarzeniu z lekami wydłużającymi odstęp QT. W dawce 200 mg/dobę sertralina nie wpływa klinicznie na metabolizm fenytoiny, jednak zaleca się monitorowanie jej stężenia, gdyż fenytoina może obniżać stężenie sertraliny. Induktory CYP3A4 (karbamazepina, fenobarbital, dziurawiec, ryfampicyna) oraz metamizol mogą obniżać stężenie sertraliny, co wymaga monitorowania efektu terapeutycznego.
aktywność cholinoesterazy, arytmia komorowa, blokada przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bloker receptorów beta-adrenergicznych, czas protrombinowy, dziurawiec zwyczajny, farmakokinetyka litu, indeks terapeutyczny, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP 2D6, lek antyarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek serotoninergiczny, metabolizm fenytoiny, metabolizm spowolniony, metabolizm szybki, pimozyd, sedacja, SSRI, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon substancji czynnych
Jemioła – Interakcje

Jemioła (Viscum album L.) stosowana w preparatach Cravisol (13,88 g wyciągu ze świeżego ziela w 100 ml) oraz Intractum Visci PhytoPharm (100 ml etanolowego wyciągu) nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych ani farmakodynamicznych z innymi lekami. Zawartość etanolu w tych preparatach wynosi 52-62% (V/V). Pomimo teoretycznego ryzyka nasilenia działania hipotensyjnego przy jednoczesnym stosowaniu z lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze, badania kliniczne i doświadczenia postmarketingowe nie potwierdziły takich interakcji. Brak jest również danych wskazujących na wpływ jemioły na enzymy metabolizujące leki, takie jak cytochrom P450, czy białka transportowe.
białko transportowe, Cravisol, cytochrom P450, działanie hipotensyjne, działanie immunomodulujące, działanie niepożądane, działanie uspokajające, enzym metabolizujący leki, etanol, hemostaza, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, Intractum Visci Phytopharm, jemioła, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sedatywny, metabolizm lekowy, parametry krzepnięcia, wyciąg z jemioły
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol Biofarm 500 mg

Paracetamol wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza w kontekście metabolizmu wątrobowego. Leki indukujące enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) oraz izoniazyd znacząco zwiększają ryzyko hepatotoksyczności, nawet przy dawkach terapeutycznych, poprzez odpowiednio zwiększenie metabolizmu lub zmniejszenie klirensu paracetamolu. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie paracetamolu z izoniazydem, które może prowadzić do ciężkiego uszkodzenia wątroby. Ponadto, zydowudyna może wywoływać neutropenię i nasilać hepatotoksyczność, co wymaga monitorowania morfologii krwi i parametrów wątrobowych. Interakcje z warfaryną i innymi kumarynowymi lekami przeciwzakrzepowymi mogą nasilać ich działanie, zwiększając ryzyko krwawień przy regularnym stosowaniu paracetamolu. Warto również uwzględnić wpływ inhibitorów MAO, które mogą wywołać stan pobudzenia i wysoką gorączkę, oraz ryzyko uszkodzenia nerek przy jednoczesnym stosowaniu NLPZ, szczególnie u pacjentów z chorobami nerek lub osób starszych.
dawka terapeutyczna paracetamolu, domperydon, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność paracetamolu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoniazyd, karbamazepina, klirens paracetamolu, kofeina, kolestyramina, kumaryna, kwas glukuronowy, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, metabolit hepatotoksyczny, metoklopramid, morfologia krwi, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, paracetamol, parametr krzepnięcia, parametr wątrobowy, probenecyd, przedawkowanie, ryfampicyna, salicylamid, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Lacipil 2 mg

Lacydypina, pochodna dihydropirydyny stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Współstosowanie z beta-adrenolitykami, lekami moczopędnymi oraz inhibitorami ACE może prowadzić do addytywnego efektu hipotensyjnego, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i ewentualnej korekty dawek. Lacydypina jest metabolizowana przez CYP3A4, co powoduje ryzyko interakcji z inhibitorami (np. itrakonazol) i induktorami (np. ryfampicyna) tego enzymu, skutkując odpowiednio wzrostem lub spadkiem stężenia leku w osoczu. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania soku grejpfrutowego, który zwiększa biodostępność lacydypiny. Ponadto, cymetydyna może podnosić stężenie lacydypiny, co wymaga rozważenia redukcji dawki.
beta-adrenolityk, biodostępność, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, digoksyna, działanie niepożądane, działanie wazodilatacyjne, efekt hipotensyjny, enzym wątrobowy, hipotonia objawowa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek obniżający ciśnienie tętnicze, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, pochodna dihydropirydyny, politerapia, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie nerki, sok grejpfrutowy, szlak metaboliczny, tachykardia, tetrakozaktyd, tolbutamid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza
Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Interakcje

Maprotylina, jako lek czteropierścieniowy przeciwdepresyjny, jest metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6, a w mniejszym stopniu przez CYP1A2. Inhibitory CYP2D6, takie jak SSRI (fluoksetyna, fluwoksamina, paroksetyna, sertralina, citalopram), leki przeciwarytmiczne (chinidyna, propafenon), beta-adrenolityki (propranolol), terbinafina, cymetydyna, metylfenidat oraz leki przeciwretrowirusowe, mogą znacząco zwiększać stężenie maprotyliny w osoczu, co wymaga monitorowania i dostosowania dawki. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów MAO (np. moklobemid), ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak bardzo wysoka gorączka, drgawki i możliwy zgon, z zalecanym odstępem co najmniej 14 dni między terapiami. Induktory enzymów CYP1A2 (np. ryfampicyna, karbamazepina) mogą natomiast obniżać skuteczność maprotyliny poprzez zwiększenie metabolizmu.
arytmia komorowa, beta-adrenolityk, CYP2D6, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, hipoglikemia, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek adrenergiczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny czteropierścieniowy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek zwiotczający mięśnie, maprotylina, odstęp QT, perystaltyka jelit, pochodna fenotiazyny, pochodna sulfonylomocznika, SSRI, torsade de pointes, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Energamma 1000 mcg

Cyjanokobalamina (witamina B12) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z różnymi lekami, które mogą wpływać na jej wchłanianie, metabolizm oraz skuteczność terapeutyczną. Inhibitory pompy protonowej (np. omeprazol) oraz antagoniści receptora H2 (np. cymetydyna) zmniejszają kwasowość soku żołądkowego, co prowadzi do obniżenia biodostępności witaminy B12 i wymaga monitorowania jej poziomu przy długotrwałym stosowaniu. Podobny efekt obserwuje się przy stosowaniu kwasu aminosalicylowego, kolchicyny i neomycyny, które upośledzają wchłanianie witaminy B12 w przewodzie pokarmowym. Metformina oraz doustne środki antykoncepcyjne mogą obniżać stężenie witaminy B12 w surowicy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z cukrzycą i kobiet stosujących antykoncepcję hormonalną. Leki przeciwpsychotyczne drugiej generacji (olanzapina, rysperydon) również wpływają na poziom witaminy B12, co wymaga monitorowania podczas długotrwałej terapii.
alkoholizm przewlekły, antagonista receptora histaminergicznego H2, antybiotyk aminoglikozydowy, antykoncepcja hormonalna, chloramfenikol, choroba zapalna jelit, cyjanokobalamina, cymetydyna, dna moczanowa, doustny środek antykoncepcyjny, farmakokinetyka, glikokortykosteroid, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kolchicyna, kwas aminosalicylowy, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpsychotyczny drugiej generacji, metformina, neomycyna, niedokrwistość, niedokrwistość złośliwa, olanzapina, omeprazol, prednizon, rysperydon, witamina B12
Leksykon leków
Interakcje leku – Femoston 2 mg estradiolu (tabletki ceglasto-czerwone), 2 mg estradiolu + 10 mg dydrogesteronu (tabletki żółte)

Produkt leczniczy Femoston, zawierający estradiol i dydrogesteron, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na skuteczność terapii hormonalnej oraz metabolizm innych leków. Substancje indukujące enzymy cytochromu P450 (np. leki przeciwdrgawkowe: fenobarbital, karbamazepina, fenytoina; leki przeciwzakaźne: ryfampicyna, ryfabutyna, newirapina, efawirenz; preparaty ziołowe: ziele dziurawca) przyspieszają metabolizm estrogenów i progestagenów, co może skutkować obniżeniem ich stężeń i osłabieniem działania terapeutycznego, a także zaburzeniami krwawień z dróg rodnych. Z kolei estrogeny zawarte w Femostonie mogą hamować metabolizm leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak takrolimus, cyklosporyna A, fentanyl i teofilina, prowadząc do wzrostu ich stężeń w osoczu i ryzyka toksyczności. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z lamotryginą, gdzie estrogeny indukują glukuronidację lamotryginy, obniżając jej stężenie i potencjalnie pogarszając kontrolę napadów padaczkowych.
aktywność AlAT, cyklosporyna A, cytochrom P450, dydrogesteron, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, estrogen, Femoston, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, glekaprewir, glukuronidacja, hamowanie kompetycyjne, hipertriglicerydemia, hormonalna terapia zastępcza, incydent sercowo-naczyniowy, indukcja enzymatyczna, interakcja farmakodynamiczna, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwretrowirusowy, lek przeciwzakaźny, napad padaczkowy, nelfinawir, newirapina, parytaprewir, progestagen, ryfabutyna, ryfampicyna, rytonawir, teofilina, terapia hormonalna, wirusowe zapalenie wątroby typu C
Leksykon leków
Interakcje leku – Zilibra 50 mg

Lakozamid, substancja czynna leku Zilibra, charakteryzuje się stosunkowo niewielką liczbą istotnych klinicznie interakcji lekowych, co jest korzystne w terapii pacjentów z padaczką wymagających politerapii. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów przyjmujących leki wydłużające odstęp PR (np. karbamazepinę, lamotryginę, pregabalinę) oraz leki przeciwarytmiczne klasy I, ze względu na potencjalne ryzyko dodatkowego wydłużenia odstępu PR i zaburzeń przewodnictwa sercowego, co wymaga monitorowania EKG. Lakozamid nie indukuje ani nie hamuje istotnie enzymów CYP1A2, 2B6, 2C9, 2C19, 3A4 oraz innych wymienionych, a jego metabolizm obejmuje enzymy CYP2C9, CYP2C19 i CYP3A4. Nie wykazuje istotnego wpływu na farmakokinetykę midazolamu (Cmax wzrost o 30%, bez zmiany AUC), omeprazolu, karbamazepiny, kwasu walproinowego, digoksyny, metforminy oraz warfaryny. Jednoczesne stosowanie induktorów enzymatycznych (karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) może zmniejszać ekspozycję na lakozamid o około 25%, co może wymagać dostosowania dawki.
badanie in vitro, doustny środek antykoncepcyjny, ekspozycja systemowa, enzym CYP1A2, enzym CYP2C19, enzym CYP2C9, enzym CYP3A4, etynyloestradiol, farmakodynamika warfaryny, farmakokinetyka digoksyny, farmakokinetyka omeprazolu, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, inhibitor CYP2C19, interakcja farmakodynamiczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas walproinowy, lakozamid, lamotrygina, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwpadaczkowy, lewonorgestrel, maksymalne stężenie, metabolit O-desmetylowy, metformina, monitorowanie EKG, odstęp PR, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pole pod krzywą stężenia, politerapia, pregabalina, rytonawir, silny inhibitor CYP2C9, warfaryna, wiązanie z białkami osocza