inhibitor MAO

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO) to klasa leków stosowanych głównie w psychiatrii jako leki przeciwdepresyjne oraz w neurologii w leczeniu choroby Parkinsona. Działają poprzez hamowanie aktywności enzymu monoaminooksydazy, który odpowiada za rozkład neurotransmiterów takich jak serotonina, noradrenalina i dopamina w mózgu.

Wyróżniamy dwa główne typy inhibitorów MAO: nieselektywne (MAO-A i MAO-B) oraz selektywne (dla MAO-A lub MAO-B). Nieselektywne inhibitory MAO, takie jak fenelzyna czy tranylcypromina, są skuteczne w leczeniu depresji opornej na inne leki, jednak wiążą się z ryzykiem wystąpienia przełomu nadciśnieniowego po spożyciu pokarmów zawierających tyraminę (tzw. reakcja serowa). Selektywne inhibitory MAO-B, jak selegilina czy rasagilina, stosowane są głównie w chorobie Parkinsona.

Stosowanie inhibitorów MAO wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje lekowe, szczególnie z innymi lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwbólowymi oraz niektórymi lekami stosowanymi w przeziębieniach. Najpoważniejsze powikłanie to zespół serotoninowy, który może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zwiększającymi stężenie serotoniny. W nowoczesnej praktyce klinicznej częściej stosuje się nowsze generacje leków przeciwdepresyjnych, jednak inhibitory MAO pozostają cenną opcją terapeutyczną w wybranych przypadkach.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Excedrin Sprint 500 mg

Paracetamol, substancja czynna Panadol Sprint, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Leki takie jak metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast kolestyramina je zmniejsza, co wymaga zachowania odstępu czasowego między podaniami. Szczególnie istotne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna, ziele dziurawca), które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez nasilony metabolizm do toksycznych metabolitów. Równocześnie przewlekłe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny i innych kumaryn, co wymaga monitorowania INR i ewentualnej modyfikacji dawki leków przeciwzakrzepowych.
choroba wątroby, CYP2E1, cytochrom P450, detoksykacja, działanie niepożądane, działanie przeciwbólowe, działanie przeciwzakrzepowe, enzym wątrobowy, fenobarbital, glutation, hepatotoksyczność, hipertermia, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kofeina, kolestyramina, krwawienie, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, monoaminooksydaza, NAPQI, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opróżnianie żołądka, paracetamol, parametry krzepnięcia, ryfampicyna, salicylamid, stężenie glukozy, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, wchłanianie paracetamolu, zaburzenie czynności nerek, ziele dziurawca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycodone Molteni

Oksykodon w formie roztworu do wstrzykiwań/infuzji wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko depresji oddechowej, zwłaszcza w początkowym okresie terapii i przy zwiększaniu dawki. Szczególnie narażone są grupy pacjentów: osoby w podeszłym wieku, z zaburzeniami czynności płuc, wątroby, nerek, endokrynologicznymi (np. obrzęk śluzowaty, niedoczynność tarczycy, choroba Addisona), psychiatrycznymi (psychoza toksyczna), układu moczowo-płciowego (przerost gruczołu krokowego), uzależnieni od alkoholu, z chorobami układu pokarmowego, hemodynamicznymi (niedociśnienie, hipowolemia), z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzczaszkowym lub po urazie głowy oraz przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin, innych depresantów OUN lub inhibitorów MAO. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest porażenna niedrożność jelit, a w okresie okołooperacyjnym należy zachować szczególną ostrożność, zwłaszcza po operacjach jelit, włączając lek dopiero po potwierdzeniu prawidłowej perystaltyki.
alkoholizm, benzodiazepina, ból mięśniowy, ból przewlekły, ból stawowy, choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, choroba zapalna jelit, depresja oddechowa, dreszcze, hiperalgezja, hipowolemia, inhibitor MAO, łzawienie, majaczenie alkoholowe, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, palpitacja serca, podwyższone ciśnienie wewnątrzczaszkowe, porażenna niedrożność jelit, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, psychoza toksyczna, skurcz brzucha, tolerancja na lek, uraz głowy, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności płuc, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie psychiatryczne, zapalenie trzustki, zespół odstawienia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal 50 mg

Tramadol, jako opioid o złożonym mechanizmie działania, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie tramadolu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, oddechowych i krążeniowych. Interakcje z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina) mogą prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. hipertermią i zaburzeniami neurologicznymi. Połączenie tramadolu z benzodiazepinami, gabapentynoidami oraz alkoholem zwiększa ryzyko depresji oddechowej, głębokiej sedacji i śpiączki, co wymaga ograniczenia dawki i czasu terapii oraz ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, tramadol obniża próg drgawkowy, co w połączeniu z lekami o podobnym działaniu (np. bupropion, leki przeciwpsychotyczne) zwiększa ryzyko napadów drgawek, szczególnie u pacjentów z padaczką lub predyspozycjami do drgawek.
antagonista 5-HT3, antagonista receptora opioidowego, benzodiazepina, buprenorfina, buproprion, cymetydyna, depresja oddechowa, erytromycyna, gabapentynoid, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, lek serotoninergiczny, lek trójpierścieniowy, mirtazapina, nalbufina, napad drgawkowy, ondansetron, padaczka, pentazocyna, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, SNRI, SSRI, tetrahydrokanabinol, tramadol, warfaryna, zaburzenia OUN, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – AuroMirta ORO 45 mg

Mirtazapina (AuroMirta ORO) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie z inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu serotoninowego i hipertensyjnego, wymagające 2-tygodniowego odstępu przy zmianie terapii. Jednoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, wenlafaksyna, tramadol, tryptany, L-tryptofan, linezolid, błękit metylenowy, dziurawiec, lit) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego i wymaga ścisłego monitorowania. Mirtazapina nasila działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, co może prowadzić do nasilonej sedacji i zaburzeń psychomotorycznych. W dawce 30 mg/dobę obserwuje się statystycznie istotny wzrost INR u pacjentów na warfarynie, co wymaga monitorowania parametrów koagulologicznych. Ponadto, łączenie z lekami wydłużającymi odstęp QT zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego, antykoagulant, arytmia komorowa, benzodiazepiny, błękit metylenowy, cymetydyna, cytochrom P450, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczy azolowy, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit pierwiastek, mirtazapina, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom serotoninowy, ryfampicyna, rysperydon, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptany, układ krzepnięcia, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie psychomotoryczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imigran 50 mg

Sumatryptan, substancja czynna leku Imigran, wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając 70% maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax 54 ng/ml po dawce 100 mg) już po 45 minutach. Biodostępność doustna jest niska i wynosi około 14%, co wynika z niepełnego wchłaniania oraz efektu pierwszego przejścia w wątrobie. Farmakokinetyka sumatryptanu pozostaje stabilna podczas napadów migreny, co zapewnia przewidywalność działania leku. Lek charakteryzuje się niskim wiązaniem z białkami osocza (14-21%) oraz dużą objętością dystrybucji (170 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek pozanaczyniowych.
analog kwasu indolooctowego, biodostępność, czas półtrwania, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka, glukuronian, inhibitor MAO, interakcja lekowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas glukuronowy, lek przeciwmigrenowy, metabolizm wątrobowy, monoaminooksydaza A, napad migreny, objętość dystrybucji, ostry napad migreny, receptor 5-HT, sumatryptan, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Interakcje leku – Atofab 25 mg

Atomoksetyna, metabolizowana głównie przez enzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna czy terbinafina, mogą zwiększyć ekspozycję na atomoksetynę 6-8 krotnie, a maksymalne stężenie w stanie równowagi (Css,max) 3-4 krotnie, co wymaga wolniejszego zwiększania dawki i stosowania niższej dawki docelowej. Ponadto, atomoksetyna może nasilać działanie leków wpływających na układ sercowo-naczyniowy, takich jak salbutamol, powodując możliwe zwiększenie częstości akcji serca i ciśnienia tętniczego, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych i ewentualnej modyfikacji dawek.
agonista receptora beta2, Atofab, atomoksetyna, benzodiazepin, bupropion, butyrofenon, chlorochina, cytochrom CYP2E1, dehydrogenaza alkoholowa, diazepam, erytromycyna, fenylefryna, fenytoina, fluoksetyna, inhibitor cytochromu P450, inhibitor enzymu CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, meflochina, metabolizm CYP2D6, mirtazapina, napad drgawkowy, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terbinafina, tiazydowy lek moczopędny, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, warfaryna, wenlafaksyna, wodorotlenek glinu, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol US Pharmacia 500 mg

Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami, co ma istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami indukującymi enzymy wątrobowe, takimi jak barbiturany czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, które zwiększają ryzyko hepatotoksyczności poprzez przyspieszone powstawanie toksycznych metabolitów. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o 50% przez hamowanie sprzęgania z kwasem glukuronowym, co wymaga redukcji dawki. Metoklopramid i domperidon przyspieszają wchłanianie paracetamolu, natomiast cholestyramina je zmniejsza. Izoniazyd i salicylamid wpływają na metabolizm i okres półtrwania paracetamolu, potencjalnie zwiększając jego toksyczność. Długotrwałe stosowanie paracetamolu może nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny, zwiększając ryzyko krwawień, natomiast jednoczesne podawanie z zydowudyną wiąże się z wysokim ryzykiem neutropenii.
barbiturat, biodostępność, chloramfenikol, cholestyramina, cytochrom CYP2E1, cytochrom P450, domperydon, działanie niepożądane, działanie przeciwzakrzepowe, farmakodynamika, farmakokinetyka, glukoza we krwi, glutation, hepatotoksyczność, hipertermia, indukcja enzymatyczna, indukcja metabolizmu, inhibitor MAO, izoniazyd, kwas fosforowolframowy, lamotrygina, metabolit, metabolit paracetamolu, metabolizm wątrobowy, metoklopramid, N-acetylo-p-benzochinono-imina, NAPQI, neutropenia, okres półtrwania, pochodna kumaryny, probenecyd, salicylamid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, warfaryna, wątroba, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Acatar Care 0,5 mg/ml

Acatar Care zawiera oksymetazoliny chlorowodorek, który wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne z lekami przeciwdepresyjnymi, zwłaszcza z nieselektywnymi inhibitorami MAO (np. tranylcyprominą), trójpierścieniowymi oraz czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Połączenie tych substancji może prowadzić do znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego krwi, co stanowi poważne ryzyko kardiologiczne. Szczególnie niebezpieczne są sytuacje przedawkowania Acatar Care, przypadkowego połknięcia aerozolu do nosa oraz stosowania leków przeciwdepresyjnych bezpośrednio przed aplikacją oksymetazoliny. W takich przypadkach zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów układu krążenia lub rozważenie alternatywnych metod leczenia niedrożności nosa.
centrum toksykologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie tętnicze krwi, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, działanie naczyniozwężające, działanie synergistyczne, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, niedrożność nosa, oksymetazoliny chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexapini

Produkt leczniczy DEXAPINI zawiera dekstrometorfanu bromowodorek, wyciąg z pędów sosny oraz nalewkę z owocu kopru włoskiego i wymaga ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u dzieci z chorobami atopowymi (astma, AZS, alergie) ze względu na ryzyko uwalniania histaminy. Przedłużający się kaszel (>7 dni), nawracający kaszel, kaszel z gorączką, wysypka lub uporczywe bóle głowy wymagają konsultacji lekarskiej. Istotne jest przestrzeganie dawkowania, gdyż dekstrometorfan może prowadzić do nadużywania i uzależnienia, szczególnie u młodzieży, osób z historią nadużywania leków lub substancji psychoaktywnych. Produkt nie jest zalecany do łączenia z lekami serotoninergicznymi (SSRI, MAOI, inhibitory CYP2D6, buprenorfina) z powodu ryzyka zespołu serotoninowego, objawiającego się zmianami stanu psychicznego, niestabilnością autonomiczną, zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi i objawami ze strony przewodu pokarmowego.
alkoholizm, astma, ataksja, atopowe zapalenie skóry, biegunka, ból głowy, buprenorfina, choroba atopowa, cukrzyca, cytochrom P450 2D6, dekstrometorfan bromowodorek, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie toksyczne, gorączka, halucynacja, hiperrefleksja, hipertermia, histamina, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, labilne ciśnienie tętnicze, lek serotoninergiczny, metabolizm wątrobowy, nadużywanie dekstrometorfanu, nalewka z kopru włoskiego, nudności, padaczka, powolny metabolizm CYP2D6, przewlekły kaszel, tachykardia, uzależnienie od dekstrometorfanu, wyciąg z pędów sosny, wymioty, wysypka, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirzaten Q-Tab 15 mg

Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO z mirtazapiną ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagające zachowania co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Leki serotoninergiczne (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) mogą nasilać ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Mirtazapina potęguje działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, a także nasila depresję ośrodkowego układu nerwowego w połączeniu z alkoholem, co wskazuje na konieczność unikania spożycia alkoholu podczas terapii. Ponadto, stosowanie mirtazapiny z lekami wydłużającymi odstęp QTc zwiększa ryzyko torsade de pointes, co wymaga monitorowania EKG i unikania łączenia tych leków.
amitryptylina, antagonista receptora H1, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, mirtazapina, nefazodon, opioid, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paroxinor

Paroksetyna, zawarta w preparacie Paroxinor, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, u których obserwuje się zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz agresji. Terapia powinna być rozpoczynana co najmniej 14 dni po zakończeniu stosowania nieodwracalnych inhibitorów MAO lub 24 godziny po odwracalnych, aby uniknąć ciężkich interakcji. Należy stopniowo zwiększać dawkę, monitorując pacjentów pod kątem objawów akatyzji, zespołu serotoninowego oraz potencjalnych zaburzeń maniakalnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią zachowań samobójczych, chorobami nerek, wątroby, cukrzycą, padaczką oraz chorobami serca. Ryzyko hiponatremii i krwawień, zwłaszcza u osób starszych i przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych lub NLPZ, wymaga ścisłej kontroli. Paroksetyna jest silnym inhibitorem CYP2D6, co może obniżać skuteczność tamoksyfenu, dlatego ich jednoczesne stosowanie powinno być unikane.
akatyzja, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, endoksyfen, hipertermia, hiponatremia, inhibitor MAO, izoenzym CYP2D6, jaskra z wąskim kątem przesączania, krwotok poporodowy, L-tryptofan, mania, marskość wątroby, mioklonia, myśl samobójcza, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, NLPZ, padaczka, parestezja, remisja choroby, SNRI, SSRI, tamoksyfen, terapia elektrowstrząsowa, wybroczynowość i plamica, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie czynności wątroby, zachowanie samobójcze, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Bonogren

Produkt leczniczy Bonogren (kwetiapina) wymaga indywidualnej oceny profilu bezpieczeństwa, szczególnie u pacjentów poniżej 18 roku życia, gdzie obserwuje się zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak wzrost apetytu, hiperprolaktynemia, wymioty, zapalenie błony śluzowej nosa, omdlenia, objawy pozapiramidowe oraz wzrost ciśnienia tętniczego. Brak jest danych dotyczących długoterminowego wpływu na wzrost, dojrzewanie oraz rozwój poznawczy i behawioralny u dzieci i młodzieży. U dorosłych pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową kwetiapina może zwiększać ryzyko myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u osób poniżej 25 roku życia, z historią samobójstw lub skłonnościami samobójczymi. Konieczna jest ścisła kontrola kliniczna, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia oraz przy nagłym odstawieniu leku. Monitorowanie parametrów metabolicznych (masa ciała, glukoza, profil lipidowy) jest niezbędne ze względu na ryzyko pogorszenia profilu metabolicznego, w tym hiperglikemii i dyslipidemii.
agranulocytoza, akatyzja, Bonogren, choroba afektywna dwubiegunowa, ciężkie niepożądane reakcje skórne, dyskineza późna, działanie przeciwcholinergiczne, hiperglikemia, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem przesączania, kardiomiopatia, kwasica ketonowa, kwetiapina, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, polidypsja, polifagia, poliuria, przyrost masy ciała, receptor muskarynowy, sedacja, SNRI, SSRI, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia lipidowe, zachłystowe zapalenie płuc, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie trzustki, zespół bezdechu sennego, zespół DRESS, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Myconafine 250 mg

Terbinafina, składnik Myconafine, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne związane z metabolizmem przez układ cytochromu P450. Inhibitory CYP2C9 i CYP3A4, takie jak flukonazol, ketokonazol, amiodaron oraz cymetydyna, zwiększają stężenie terbinafiny w osoczu (np. flukonazol podnosi Cmax o 52% i AUC o 69%, cymetydyna zmniejsza klirens o 33%), co może wymagać redukcji dawki. Z kolei induktor enzymów wątrobowych ryfampicyna podwaja klirens terbinafiny, obniżając jej stężenie, co może wymagać zwiększenia dawki. Terbinafina hamuje także metabolizm leków metabolizowanych przez CYP2D6, prowadząc do wzrostu ich stężenia, co jest szczególnie istotne dla leków o wąskim indeksie terapeutycznym, takich jak dezypramina (klirens zmniejszony o 82%), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, beta-blokery, SSRI, leki przeciwarytmiczne (klasy 1A, 1B, 1C) oraz inhibitory MAO typu B. Ponadto terbinafina zwiększa klirens cyklosporyny o 15%, co może obniżać jej stężenie i wymagać monitorowania. Nie obserwuje się wpływu na klirens antypiryny i digoksyny.
amiodaron, antypiryna, badanie in vitro, beta-bloker, cyklosporyna, cymetydyna, cytochrom P450, dezypramina, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, flukonazol, hepatotoksyczność, induktor enzymów wątrobowych, induktor metabolizmu, inhibitor cytochromu P450, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, interakcja z alkoholem, ketokonazol, klirens leku, klirens osoczowy, kofeina, krwawienie międzymiesiączkowe, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, modyfikacja dawkowania, parametry farmakokinetyczne, ryfampicyna, SSRI, stężenie w osoczu, substrat CYP2D6, terbinafina, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Tussal Antitussicum 15 mg

Dekstrometorfan bromowodorek, substancja czynna preparatu Tussal Antitussicum, jest metabolizowany głównie przez enzym wątrobowy CYP2D6, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Szczególnie istotne klinicznie są interakcje z silnymi inhibitorami CYP2D6, takimi jak fluoksetyna, paroksetyna, chinidyna i terbinafina, które mogą powodować wielokrotne zwiększenie stężenia dekstrometorfanu w osoczu, prowadząc do objawów toksyczności: pobudzenia, dezorientacji, drżeń, bezsenności, biegunki, depresji oddechowej oraz ryzyka zespołu serotoninowego. Najsilniejsza interakcja obserwowana jest z chinidyną, gdzie stężenie dekstrometorfanu może wzrosnąć nawet 20-krotnie. Umiarkowane inhibitory CYP2D6 (amiodaron, flekainid, propafenon, sertralina, bupropion, metadon) również zwiększają ryzyko działań niepożądanych, co wymaga rozważenia redukcji dawki i ścisłego monitorowania pacjenta. Ponadto, jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) jest bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko zapaści, śpiączki, wysokiej gorączki i kryzysu nadciśnieniowego.
amiodaron, barbiturany, benzodiazepina, bupropion, chinidyna, cynakalcet, dekstrometorfan bromowodorek, depresja oddechowa, dezorientacja, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kryzys nadciśnieniowy, lek nasenny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, metabolizm dekstrometorfanu, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, moklobemid, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, sedacja, selegilina, sertralina, SSRI, terbinafina, tiorydazyna, tranylcypromina, Tussal Antitussicum, zaburzenie psychoruchowe, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Medikinet CR 30 mg 30 mg

Metylofenidat, substancja czynna preparatu Medikinet CR, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Nie jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P450, jednak może hamować metabolizm kumarynowych leków przeciwzakrzepowych, leków przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz niektórych leków przeciwdepresyjnych (trójpierścieniowe i SSRI), co wymaga monitorowania stężeń w osoczu i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Metylofenidat może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych, a jednoczesne stosowanie z lekami podwyższającymi ciśnienie tętnicze niesie ryzyko nadmiernego wzrostu ciśnienia. Przeciwwskazane jest stosowanie metylofenidatu z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, podczas zabiegów chirurgicznych należy odstawić metylofenidat w dniu operacji z uwagi na ryzyko nagłego wzrostu ciśnienia i tachykardii przy jednoczesnym stosowaniu chlorowcopochodnych środków znieczulających.
agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, antagonista dopaminy, antagonista receptora H2, chlorowcopochodny środek znieczulający, cytochrom P450, działanie dopaminergiczne, działanie niepożądane, enancjomer metylofenidatu, fenobarbital, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym cytochromu P450, klonidyna, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwzakrzepowy kumarynowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, preparat o natychmiastowym uwalnianiu, profil farmakokinetyczny, prymidon, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, substancja dopaminergiczna, tachykardia, terapia skojarzona, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirzaten 45 mg 45 mg

Mirtazapina, substancja czynna leku Mirzaten, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów MAO z mirtazapiną ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i przełomu nadciśnieniowego; zaleca się zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu między terapiami. Łączenie mirtazapiny z lekami serotoninergicznymi (np. SSRI, L-tryptofan, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego. Mirtazapina nasila działanie uspokajające benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów H1 oraz opioidów, co wymaga dostosowania dawek. Istotne jest także monitorowanie wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających QTc, ze względu na ryzyko torsade de pointes. W terapii skojarzonej z warfaryną (dawka mirtazapiny 30 mg/dobę) obserwuje się statystycznie istotne zwiększenie INR, co wymaga monitorowania parametrów krzepnięcia.
amitryptylina, antagonista receptora histaminowego H1, benzodiazepina, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, działanie uspokajające, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor MAO, inhibitor proteazy HIV, INR, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, L-tryptofan, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, mirtazapina, Mirzaten, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przełom nadciśnieniowy, ryfampicyna, rysperydon, SSRI, torsade de pointes, tramadol, tryptan, warfaryna, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Atarax 2 mg/ml

Hydroksyzyna chlorowodorek (Atarax syrop 2 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Mechanizmy obejmują antagonizm wobec betahistyny i inhibitorów cholinoesterazy, hamowanie izoenzymów cytochromu P450 (szczególnie CYP2D6) oraz UDP-glukuronylotransferazy, a także wpływ na przewodnictwo sercowe z ryzykiem wydłużenia odstępu QT. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie hydroksyzyny z lekami wydłużającymi QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, citalopram, erytromycyna), co jest przeciwwskazane ze względu na wysokie ryzyko torsade de pointes. Hydroksyzyna nasila działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) w połączeniu z benzodiazepinami, opioidami czy alkoholem etylowym, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania i bezwzględnego unikania alkoholu. Ponadto, hydroksyzyna osłabia działanie adrenaliny na ciśnienie krwi oraz może zmniejszać skuteczność fenytoiny i betahistyny. Cymetydyna (600 mg 2x/dobę) zwiększa stężenie hydroksyzyny w surowicy o 36% i zmniejsza metabolit cetyryzynę o 20%, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki.
adrenalina, alkohol etylowy, beta-bloker, betahistyna, bradykardia, cetyryzyna, cymetydyna, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, depresja OUN, diuretyk, fenytoina, hipokaliemia, hydroksyzyna, hydroksyzyna chlorowodorek, inhibitor cholinoesterazy, inhibitor MAO, inhibitory cholinoesterazy, inhibitory MAO, izoenzym CYP2D6, koordynacja psychoruchowa, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwdrgawkowy, leki antyarytmiczne, leki przeciwgrzybicze, leki sedatywne, metabolizm wątrobowy, metacholina, objawy przeciwcholinergiczne, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rytonawir, sedacja, test alergiczny, test prowokacji oskrzelowej, torsade de pointes, UDP-glukuronylotransferaza
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tramal Retard 150 150 mg

Tramal Retard, zawierający tramadolu chlorowodorek w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 100 mg, 150 mg, 200 mg), posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań. Należą do nich nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze (w tym 2,5 mg laktozy jednowodnej na tabletkę), ostre zatrucia alkoholem, lekami nasennymi, opioidami lub innymi środkami psychotropowymi, a także stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) w ciągu ostatnich 14 dni. Ponadto, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z niekontrolowaną padaczką ze względu na ryzyko obniżenia progu drgawkowego oraz u osób uzależnionych od opioidów, gdyż tramadol może wywoływać objawy odstawienne lub podtrzymywać uzależnienie.
agonista receptorów opioidowych, depresja ośrodkowego układu nerwowego, farmakokinetyka, inhibitor MAO, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na tramadol, napad drgawkowy, nietolerancja laktozy, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, padaczka lekooporna, próg drgawkowy, receptor opioidowy, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tramadolu chlorowodorek, Tramal Retard, uzależnienie od opioidów, zaburzenie funkcji poznawczych, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Paracetamol Nutra Essential 325 mg

Paracetamol Nutra Essential w dawce 325 mg paracetamolu w granulacie w saszetkach jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na paracetamol, chlorowodorek propacetamolu lub substancje pomocnicze, w tym aspartam (15,35 mg/saszetka), sacharozę (4,86 mg/saszetka), sód (73,6 mg/saszetka) oraz glukozę (składnik maltodekstryny). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z fenyloketonurią, cukrzycą, nadciśnieniem tętniczym i niewydolnością serca ze względu na obecność tych składników. Ponadto, preparat jest przeciwwskazany w ciężkiej niewydolności wątroby i nerek, ostrym zapaleniu wątroby oraz podczas jednoczesnego stosowania leków hepatotoksycznych, ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia toksyczności wątrobowej.
aspartam, chlorowodorek propacetamolu, cukrzyca, dieta niskosodowa, dysfunkcja narządu, działanie niepożądane, fenyloketonuria, hemoliza, inhibitor MAO, interakcja lekowa, lek hepatotoksyczny, maltodekstryna, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, paracetamol, sacharoza, stres oksydacyjny, substancja czynna, substancja pomocnicza, zapalenie wątroby
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Afrin ND Glicerol 0,5 mg/ml

Lek Afrin ND Glicerol w postaci aerozolu do nosa zawiera oksymetazolinę chlorowodorek w stężeniu 0,5 mg/ml i posiada liczne przeciwwskazania, które należy uwzględnić przed zastosowaniem. Podstawowymi przeciwwskazaniami są nadwrażliwość na oksymetazolinę, substancje pomocnicze (chlorek benzalkoniowy 0,25 mg/ml, alkohol benzylowy 2,5 mg/ml) oraz wcześniejsza nadwrażliwość na leki sympatykomimetyczne. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów stosujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) obecnie lub w ciągu ostatnich 2 tygodni ze względu na ryzyko poważnych powikłań układu sercowo-naczyniowego. Ponadto, nie powinien być stosowany u chorych z jaskrą z wąskim kątem przesączania, po przezklinowym usunięciu przysadki oraz u osób z ostrą chorobą wieńcową i lewokomorową niewydolnością serca, gdyż oksymetazolina może nasilać objawy tych schorzeń i prowadzić do dekompensacji hemodynamicznej.
Preparat jest również przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 roku życia z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i ryzyka działań niepożądanych. Nie zaleca się stosowania Afrin ND Glicerol u pacjentów z zapaleniem skóry i błony śluzowej przedsionka nosa oraz suchym zanikowym zapaleniem błony śluzowej nosa, gdyż oksymetazolina może pogarszać stan zapalny i suchość błony śluzowej. Dodatkowo, idiosynkrazja na którykolwiek składnik leku stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do jego stosowania. W przypadku obecności wymienionych przeciwwskazań należy rozważyć alternatywne metody leczenia niedrożności nosa, które nie niosą ryzyka powikłań układu sercowo-naczyniowego ani nie nasilają istniejących schorzeń błony śluzowej.
aerozol do nosa, Afrin ND Glicerol, alkohol benzylowy, astma sercowa, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dekompensacja krążenia, idiosynkrazja, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek sympatykomimetyczny, lewokomorowa niewydolność serca, nadwrażliwość na substancję czynną, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność krążenia, oksymetazoliny chlorowodorek, ostra choroba wieńcowa, powikłanie układu sercowo-naczyniowego, przezklinowe usunięcie przysadki, suche zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa, zaburzenie hormonalne, zapalenie błony śluzowej przedsionka nosa
Leksykon leków
Interakcje leku – Xevoben 200 mg + 50 mg

Lewodopa w połączeniu z benserazydem wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Triheksyfenidyl zmniejsza szybkość absorpcji lewodopy w standardowej formie, natomiast siarczan żelaza obniża maksymalne stężenie lewodopy w osoczu oraz AUC o 30-50%, co może wymagać rozdzielenia czasowego podawania. Metoklopramid i domperidon zwiększają szybkość i biodostępność lewodopy, jednak domperidon niesie ryzyko arytmii, co wymaga monitorowania kardiologicznego. Leki wpływające na układ pozapiramidowy, takie jak opioidy, rezerpina, neuroleptyki i antagoniści receptorów dopaminowych D2, mogą hamować działanie lewodopy, nasilając objawy choroby Parkinsona. Nieodwracalne, nieselektywne inhibitory MAO są przeciwwskazane ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, natomiast selektywne inhibitory MAO-B (selegilina do 10 mg/dobę, rasagilina) i MAO-A (moklobemid) mogą być stosowane z zachowaniem ostrożności i monitorowaniem efektów terapeutycznych.
amfetamina, bariera krew-mózg, bromokryptyna, choroba Parkinsona, domperidon, epinefryna, halotan, inhibitor COMT, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoproterenol, katecholo-O-metylotransferaza, lek neuroleptyczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa z benserazydem, metoklopramid, moklobemid, niedociśnienie ortostatyczne, norepinefryna, odczyn Coombsa, oksydaza glukozowa, przełom nadciśnieniowy, rasagilina, receptor dopaminowy D2, selegilina, siarczan żelaza, triheksyfenidyl, układ pozapiramidowy, wynik fałszywie dodatni, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 45 mg

Mirtazapina wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO) z mirtazapiną oraz zachowanie co najmniej 2-tygodniowego odstępu przed i po terapii, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Podobne ryzyko występuje przy łączeniu mirtazapiny z lekami serotoninergicznymi, takimi jak SSRI, wenlafaksyna, tramadol, tryptany, L-tryptofan, buprenorfina, linezolid, błękit metylenowy oraz preparaty z dziurawcem. Mirtazapina może nasilać działanie sedatywne benzodiazepin, leków przeciwpsychotycznych, antagonistów receptorów H1 i opioidów, a także zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o takim działaniu, co wymaga monitorowania EKG. W terapii z warfaryną (dawka mirtazapiny 30 mg/dobę) obserwuje się statystycznie istotne zwiększenie INR, co wymaga regularnego monitorowania tego parametru. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas leczenia mirtazapiną nasila depresję OUN, zwiększając ryzyko sedacji, zaburzeń koordynacji i upadków, szczególnie u osób starszych.
benzodiazepina, cymetydyna, dysfagia, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lekowa, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, mirtazapina, nefazodon, ośrodkowy układ nerwowy, ryfampicyna, SSRI, torsade de pointes, warfaryna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Dobutamina – Interakcje

Dobutamina, będąca agonistą receptorów β1-adrenergicznych, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami, które mają istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów w stanach krytycznych. β-adrenolityki, zwłaszcza kardioselektywne, antagonizują inotropowe działanie dobutaminy, co wymaga monitorowania parametrów hemodynamicznych i ewentualnej korekty dawki. Nieselektywne β-adrenolityki (np. propranolol) mogą powodować wzrost ciśnienia tętniczego i odruchową bradykardię, natomiast β-adrenolityki z działaniem α-adrenolitycznym (np. karwedilol) prowadzą do obniżenia ciśnienia krwi przez rozszerzenie naczyń. Współpodawanie dobutaminy z lekami rozszerzającymi naczynia (azotany, nitroprusydek sodu) wywołuje synergistyczny efekt zwiększający pojemność minutową serca i obniżający opór obwodowy, co może być korzystne w terapii niewydolności serca. Jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE (np. kaptoprylu) zwiększa pojemność minutową serca, ale wiąże się z ryzykiem bólu w klatce piersiowej i zaburzeń rytmu, co wymaga ostrożności i monitorowania EKG.
atropina, azotan, beta-adrenolityk, ból w klatce piersiowej, bradykardia, choroba Parkinsona, cyklopropan, dobutamina, dopamina, działanie alfa-adrenolityczne, działanie beta-adrenergiczne, działanie beta-mimetyczne, działanie inotropowe, echokardiografia obciążeniowa, entakapon, glikogenoliza, halogenowy anestetyk, halotan, inhibitor ACE, inhibitor COMT, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, kaptopryl, karwedilol, krwotok wewnątrzczaszkowy, leczenie przeciwdławicowe, lek alfa-adrenolityczny, lek rozszerzający naczynia, lek sympatykomimetyczny, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność serca, nitrogliceryna, nitroprusydek sodu, pirosiarczyn sodu, propranolol, przełom nadciśnieniowy, receptor beta1-adrenergiczny, środek wziewny, tachykardia, tiamina, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Alotendin 5 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Alotendin zawiera bisoprolol (beta-adrenolityk) oraz amlodypinę (antagonista wapnia z grupy dihydropirydyn), co powoduje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, podnosząc ryzyko niedociśnienia, szczególnie u osób starszych. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej działanie hipotensyjne. Zaleca się monitorowanie ciśnienia tętniczego i dostosowanie dawki. Jednoczesne stosowanie amlodypiny z symwastatyną 80 mg zwiększa narażenie na statynę o 77%, dlatego dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg/dobę. Ponadto, bisoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii. Interakcje z lekami immunosupresyjnymi (takrolimus, cyklosporyna, inhibitory mTOR) wymagają monitorowania stężeń i ewentualnej korekty dawek.
amlodypina, antagonista wapnia, bisoprolol, blok przedsionkowo-komorowy, chromanie przestankowe, cyklosporyna, dobutamina, działanie inotropowe, ergotamina, farmakokinetyka, glikozyd naparstnicy, hipertermia złośliwa, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, jaskra, lek beta-sympatykomimetyczny, lek parasympatykomimetyczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwnadciśnieniowy ośrodkowy, makrolid, metylodopa, mTOR, nadciśnienie z odbicia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, ryfampicyna, sympatykomimetyk, symwastatyna, takrolimus, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, ujemne działanie inotropowe, warfaryna, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Depakine Chronosphere 100 (66,66 mg + 29,03 mg)/sasz.

Walproinian sodu, składnik aktywny Depakine Chronosphere, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami psychotropowymi, przeciwpadaczkowymi oraz innymi grupami terapeutycznymi. Istotne klinicznie jest zwiększenie stężenia fenobarbitalu, prymidonu, fenytoiny, lamotryginy (wydłużenie okresu półtrwania niemal dwukrotnie), rufinamidu i zmniejszenie stężenia walproinianu pod wpływem leków indukujących enzymy wątrobowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina). Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko toksyczności lamotryginy (ciężkie wysypki), nadmiernej sedacji (fenobarbital, prymidon), encefalopatii i hiperamonemii (w połączeniu z topiramatem lub acetazolamidem) oraz ryzyko uszkodzenia wątroby, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kanabidiolu (u 19% pacjentów wzrost aktywności aminotransferaz >3-krotnie) i salicylanów u dzieci poniżej 3 lat. Monitorowanie stężenia leków w osoczu oraz funkcji wątroby jest kluczowe w terapii skojarzonej.
acetazolamid, aktywność aminotransferaz, antagonista witaminy K, antybiotyk karbapenemowy, benzodiazepina, biodostępność walproinianu, bloker kanałów wapniowych, cholestyramina, cymetydyna, Depakine Chronosphere, doustny antykoagulant, dysfagia, encefalopatia, erytromycyna, farmakokinetyka walproinianu, felbamat, fenobarbital, fenytoina, glukuronylotransferaza, hepatotoksyczność, hiperamonemia, hipokarnitynemia, imipenem, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, ketonuria, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwwirusowy, lek psychotropowy, leukopenia, lopinawir, meflochina, meropenem, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neuroleptyk, neutropenia, niedobór karnityny, nimodypina, okres półtrwania, olanzapina, panipenem, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, rytonawir, salicylan, środek antykoncepcyjny, topiramat, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu, wskaźnik protrombinowy, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Perazin 50 mg 50 mg

Perazyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, które mogą wpływać na skuteczność terapii oraz zwiększać ryzyko działań niepożądanych. Szczególnie istotne jest wzajemne znoszenie działania terapeutycznego z lewodopą, co może nasilać objawy parkinsonizmu, oraz zwiększone ryzyko neurotoksyczności i hiperglikemii przy jednoczesnym stosowaniu z węglanem litu. Interakcje z lekami przeciwcholinergicznymi, przeciwpadaczkowymi (fenytoina, karbamazepina), beta-adrenolitykami, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, trójcyklicznymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz SSRI wymagają ścisłego monitorowania stężeń leków i parametrów klinicznych, ze względu na możliwość nasilenia działań niepożądanych, takich jak majaczenia, zaburzenia hemopoezy, hipotonii czy zaburzenia układu pozapiramidowego. Warto podkreślić, że perazyna może powodować fałszywie dodatnie wyniki testów ciążowych, co należy uwzględnić w diagnostyce.
atropina, beta-adrenolityk, biodostępność, choroba Parkinsona, cymetydyna, depresja oddechowa, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipoglikemizujące, działanie hipotensyjne, fenytoina, gonadotropina kosmówkowa, hiperglikemia, hipotonia ortostatyczna, inhibitor MAO, karbamazepina, kontrola glikemii, lek mielotoksyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwpadaczkowy, lewodopa, majaczenie, morfologia krwi, neurotoksyczność, niewydolność oddechowa, objawy antycholinergiczne, opioidowy lek przeciwbólowy, parametry krzepnięcia, parkinsonizm, perazyna, porażenie ośrodka oddechowego, sedacja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, terapia skojarzona, test ciążowy, triheksyfenidyl, trójcykliczny lek przeciwdepresyjny, układ pozapiramidowy, węglan litu, zaburzenie hemopoezy
Leksykon leków
Interakcje leku – Xedine HA 1 mg/ml

Produkt leczniczy Xedine HA zawiera ksylometazolinę chlorowodorek w stężeniu 1 mg/ml i wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami wpływającymi na układ nerwowy i układ sercowo-naczyniowy. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania ksylometazoliny z trójpierścieniowymi (np. amitryptylina, imipramina) oraz czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi ze względu na ryzyko nasilenia działania presyjnego i naczynioskurczowego, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych kardiologicznych. Również inhibitory monoaminooksydazy (MAO) stanowią przeciwwskazanie do stosowania ksylometazoliny, z uwagi na ryzyko przełomu nadciśnieniowego; przeciwwskazanie to obowiązuje także przez 2 tygodnie po zakończeniu terapii inhibitorami MAO. Zaleca się unikanie spożywania alkoholu podczas terapii Xedine HA, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, nadciśnieniem tętniczym lub zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych ze strony OUN i układu sercowo-naczyniowego.
alfa-adrenolityk, alfa-adrenomimetyk, amitryptylina, astma, czteropierścieniowy lek przeciwdepresyjny, doksepina, działanie naczynioskurczowe, działanie presyjne, działanie sympatykomimetyczne, efekt hemodynamiczny, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, krążenie ogólne, ksylometazoliny chlorowodorek, lek hipotensyjny, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, podanie donosowe, przełom nadciśnieniowy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wchłanianie ogólnoustrojowe, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Aviomarin 50 mg

Dimenhydramina w dawce 50 mg, zawarta w preparacie Aviomarin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególnie istotne jest nasilenie działania przeciwcholinergicznego przy jednoczesnym stosowaniu z atropiną, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz inhibitorami MAO, co może prowadzić do objawów takich jak suchość w jamie ustnej, zaburzenia widzenia, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaparcia i zatrzymanie moczu. Dimenhydramina nasila również działanie sedatywne barbituranów, leków nasennych, uspokajających i diazepamu, co zwiększa ryzyko zaburzeń psychomotorycznych i świadomości. W przypadku jednoczesnego stosowania z amfetaminą obserwuje się efekt antagonistyczny. Ponadto dimenhydramina może osłabiać działanie kortykosteroidów oraz doustnych leków przeciwzakrzepowych, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania. Interakcje z lekami wydłużającymi odcinek QT oraz lekami moczopędnymi powodującymi hipokaliemię zwiększają ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, co wymaga ścisłej kontroli EKG i poziomu elektrolitów.
antagonizm lekowy, antybiotyk aminoglikozydowy, arytmia komorowa, atropina, barbiturat, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja OUN, dimenhydramina, działanie kojące, działanie przeciwcholinergiczne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, elektrokardiogram, hamowanie OUN, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek psychotropowy, ośrodkowy układ nerwowy, ototoksyczność, receptor muskarynowy, skopolamina, sól bizmutu, synergizm lekowy, test alergiczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie QT, wynik fałszywie ujemny, zaburzenie koordynacji psychoruchowej, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Poltram 50 50 mg/ml

Stosowanie tramadolu chlorowodorku w postaci roztworu do wstrzykiwań (Poltram 50 i Poltram 100, oba o stężeniu 50 mg/ml) jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na tramadol lub inne opioidy oraz na substancje pomocnicze preparatu. Nie należy podawać leku w stanach ostrego zatrucia substancjami depresyjnymi na ośrodkowy układ nerwowy, takimi jak alkohol, opioidy, leki przeciwbólowe, nasenne czy psychotropowe, ze względu na ryzyko nasilenia depresji oddechowej i innych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do stosowania u pacjentów, którzy w ciągu ostatnich 14 dni przyjmowali inhibitory monoaminooksydazy (MAO), ze względu na ryzyko poważnych interakcji neurochemicznych. Tramadol może również obniżać próg drgawkowy, co wyklucza jego stosowanie u pacjentów z niekontrolowaną padaczką, gdyż może to prowadzić do nasilenia napadów.
agonista receptora opioidowego, depresja oddechowa, działanie depresyjne, funkcja oddechowa, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, nadwrażliwość na substancję czynną, napad padaczkowy, objaw odstawienny, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, padaczka niekontrolowana, próg drgawkowy, receptor opioidowy, roztwór do wstrzykiwań, substancja pomocnicza, tramadol, tramadolu chlorowodorek, zespół odstawienia narkotyków
Leksykon leków
Interakcje leku – Mirtor 30 mg

Mirtazapina, zawarta w preparacie Mirtor, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie mirtazapiny z inhibitorami MAO, wymagające 2-tygodniowego odstępu między terapiami, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Równoczesne podawanie z lekami serotoninergicznymi (m.in. SSRI, tryptany, tramadol, lit, dziurawiec) może prowadzić do zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Mirtazapina nasila działanie leków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy, leki przeciwpsychotyczne, przeciwhistaminowe H1), a także może zwiększać ryzyko wydłużenia odstępu QTc przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi lub antybiotykami. W dawce 30 mg/dobę mirtazapina może podnosić INR u pacjentów leczonych warfaryną, co wymaga monitorowania tego parametru. Ponadto, alkohol nasila depresyjny wpływ mirtazapiny na OUN, dlatego jego spożycie jest przeciwwskazane podczas terapii.
amitryptylina, antagonista receptora H1, azolowy środek przeciwgrzybiczny, benzodiazepiny, błękit metylenowy, buprenorfina, cymetydyna, częstoskurcz komorowy, dysfagia, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenelzyna, fenytoina, induktor enzymu CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, klirens mirtazapiny, komorowe zaburzenia rytmu serca, L-tryptofan, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek uspokajający, lek wydłużający odstęp QTc, linezolid, lit, mirtazapina, moklobemid, nefazodon, opioid, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, ryfampicyna, rysperydon, sole litu, torsade de pointes, tramadol, tranylcypromina, tryptany, warfaryna, wartość INR, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Lignox Spray 100 mg/g

Lignox Spray zawiera lidokainę w stężeniu 100 mg/g i może wchodzić w istotne interakcje farmakologiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Szczególnie istotne są interakcje z innymi miejscowymi środkami znieczulającymi i lekami antyarytmicznymi będącymi strukturalnymi analogami lidokainy (np. meksyletyna, tokainid), gdzie dochodzi do sumowania działań toksycznych, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. Ponadto, jednoczesne stosowanie z amiodaronem może nasilać kardiotoksyczność, a trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne oraz inhibitory MAO mogą podnosić stężenie lidokainy w osoczu, co wymaga monitorowania pacjenta. Leki zmniejszające klirens lidokainy, takie jak cymetydyna i beta-blokery, mogą prowadzić do wzrostu stężenia lidokainy, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, choć krótkotrwałe użycie Lignox Spray w zalecanych dawkach prawdopodobnie nie niesie istotnego ryzyka klinicznego.
absorpcja ogólnoustrojowa, amiodaron, amitryptylina, beta-bloker, cymetydyna, depresja ośrodkowego układu nerwowego, etanol, glikol propylenowy, imipramina, inhibitor MAO, kardiotoksyczność, klirens lidokainy, lek antyarytmiczny, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, meksyletyna, moklobemid, rokuronium, selegilina, środek miejscowo znieczulający, środek zwiotczający mięśnie, stężenie lidokainy w osoczu, tokainid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wekuronium, zwiotczenie mięśni
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Miansegen 10 mg

Preparat Miansegen zawiera 10 mg chlorowodorku mianseryny i jego stosowanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na mianserynę lub substancje pomocnicze, stan maniakalny, ciężką niewydolność wątroby oraz jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO). U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby ryzyko kumulacji leku i hepatotoksyczności jest znaczne, dlatego konieczne jest unikanie stosowania lub modyfikacja dawkowania przy łagodniejszych zaburzeniach. Interakcja z IMAO może prowadzić do zespołu serotoninowego, charakteryzującego się hipertermią, sztywnością mięśniową, miokloniami, zaburzeniami autonomicznymi oraz zmianami stanu psychicznego, co stanowi zagrożenie życia.
choroba afektywna dwubiegunowa, delirium, epizod hipomaniakalny, epizod maniakalny, hepatotoksyczność, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, lek normotymiczny, lek przeciwdepresyjny, mania, mianseryna, mioklonia, nadwrażliwość, niewydolność wątroby, reakcja anafilaktyczna, stan maniakalny, sztywność mięśniowa, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie autonomiczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metocard ZK 23,75 mg

Metoprolol bursztynian, będący kardioselektywnym beta-adrenolitykiem, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco wpływać na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są interakcje z antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem), lekami przeciwarytmicznymi klasy I (np. dyzopyramid), inhibitorami MAO oraz klonidyną, które mogą prowadzić do nasilenia bradykardii, bloków przedsionkowo-komorowych, ciężkiej hipotensji i niewydolności serca. W przypadku stosowania metoprololu z lekami sympatykomimetycznymi (adrenalina, noradrenalina) obserwuje się ryzyko znacznego wzrostu ciśnienia tętniczego z powodu niezrównoważonej stymulacji receptorów alfa-adrenergicznych. Metoprolol może także maskować objawy hipoglikemii u pacjentów leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, co wymaga regularnej kontroli glikemii i dostosowania terapii. Dodatkowo, inhibitory CYP2D6 (np. paroksetyna, fluoksetyna) mogą zwiększać stężenie metoprololu w osoczu, nasilając jego działania niepożądane, co wymaga monitorowania i ewentualnej redukcji dawki.
adrenalina, alfa-metyldopa, amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, celekoksyb, chinidyna, chloropromazyna, chlorprotyksen, cukrzyca typu II, cymetydyna, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, difenhydramina, diltiazem, dyzopyramid, efekt hipotensyjny, efekt inotropowy, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, guanfacyna, hipoglikemia, hipotonia, hydralazyna, hydroksychlorochina, indometacyna, inhibitor MAO, inhibitor syntezy prostaglandyn, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja alkoholowa, klonidyna, lek anestetyczny, lek przeciwarytmiczny, lek sympatykomimetyczny, lidokaina, neuroleptyk, niedocukrzenie, niesteroidowy lek przeciwzapalny, noradrenalina, paroksetyna, propafenon, przełom nadciśnieniowy, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, receptor beta-adrenergiczny, rezerpina, ryfampicyna, sertralina, tachykardia, terbinafina, triflupromazyna, tymolol, werapamil, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zespół chorej zatoki
Leksykon leków
Interakcje leku – Anafranil 25 mg

Klomipramina, jako trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO (np. fenelzyna, tranylcypromina), co może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego, hiperpireksji, drgawek i śpiączki – wymagana jest co najmniej 2-tygodniowa przerwa między terapiami. Klomipramina nasila działanie leków sympatykomimetycznych (adrenalina, noradrenalina) i neuroleptyków (zwłaszcza tiorydazyny), zwiększając ryzyko arytmii i obniżenia progu drgawkowego. Współstosowanie z lekami moczopędnymi może prowadzić do hipokaliemii, co zwiększa ryzyko wydłużenia odstępu QTc i torsades de pointes. Ponadto, klomipramina może nasilać depresję OUN w połączeniu z alkoholem, barbituranami czy benzodiazepinami, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawek. Interakcje z lekami wpływającymi na układ serotoninergiczny (SSRI, SNRI, inne TLPD, lit, buprenorfina) mogą wywołać zespół serotoninowy; szczególną uwagę należy zwrócić na fluoksetynę ze względu na długi okres półtrwania (zalecany 2-3 tygodniowy odstęp).
czas protrombinowy, depresja oddechowa, dysfagia, działanie antycholinergiczne, hiperpireksja, hipokaliemia, inhibitor MAO, izoenzym cytochromu P450, kardiotoksyczność, lek blokujący receptor adrenergiczny, lek hamujący OUN, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, napad padaczkowy, obniżenie progu drgawkowego, odwracalny inhibitor MAO-A, parametr koagulologiczny, przełom nadciśnieniowy, SNRI, SSRI, torsade de pointes, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – GlimeHexal 6 6 mg

Glimepiryd, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie hipoglikemizujące. Inhibitory CYP2C9, takie jak flukonazol i mikonazol, mogą podwoić AUC glimepirydu, co wymaga rozważenia redukcji dawki i ścisłego monitorowania glikemii. Z kolei induktory CYP2C9, np. ryfampicyna, osłabiają efekt hipoglikemizujący, co może wymagać zwiększenia dawki leku. Ponadto, niesteroidowe leki przeciwzapalne, antybiotyki (chloramfenikol, sulfonamidy, tetracykliny, chinolony, klarytromycyna), leki przeciwzakrzepowe (pochodne kumaryny), leki przeciwgrzybicze, oraz inne grupy leków (fibraty, inhibitory ACE, leki onkologiczne) mogą nasilać działanie glimepirydu, zwiększając ryzyko hipoglikemii. Warto podkreślić, że beta-adrenolityki, klonidyna, rezerpina i inne sympatykolityki mogą maskować objawy hipoglikemii, co wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania glikemii.
antagonista receptora H2, antybiotyk chinolonowy, antykoagulant, AUC, badanie in vivo, beta-adrenolityk, cytostatyk, diuretyk, doustny lek przeciwcukrzycowy, działanie hipoglikemizujące, glikokortykosteroid, glimepiryd, hipoglikemia, hormon płciowy, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor enzymatyczny, inhibitor MAO, izoenzym CYP2C9, kortykosteroid, kwas nikotynowy, lek moczopędny, lek przeciwdnawy, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwzakrzepowy, lek przeczyszczający, lek sympatykolityczny, lek sympatykomimetyczny, lek tyreostatyczny, lek wiążący kwasy żółciowe, metabolizm wątrobowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna fenotiazyny, pochodna kumaryny, reakcja disulfiramowa, salicylan, sulfonamid, tetracyklina, wrażliwość na insulinę
Leksykon leków
Interakcje leku – Betaserc 24 mg

Dichlorowodorek betahistyny wykazuje ograniczony profil interakcji lekowych, co jest istotne w kontekście bezpieczeństwa stosowania u pacjentów poddawanych politerapii. Badania in vitro wskazują, że betahistyna nie hamuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Jednakże, szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie betahistyny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywnymi inhibitorami MAO-B, takimi jak selegilina, ze względu na potencjalne hamowanie metabolizmu betahistyny i wynikające z tego zwiększenie jej stężenia oraz ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Zalecana jest ostrożność i ewentualna modyfikacja dawkowania w takich przypadkach.
analog histaminy, betahistyna, Betaserc, cytochrom P450, depresja OUN, dichlorowodorek betahistyny, działanie niepożądane, hamowanie metabolizmu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek antyhistaminowy, ośrodkowy układ nerwowy, politerapia, selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, zaburzenia równowagi, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Transtec 35 mcg/h 35 mcg/h (20 mg)

Buprenorfina w systemie transdermalnym Transtec wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu reakcji ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu oddechowego i sercowo-naczyniowego. Ponadto, współpodawanie leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowych przeciwdepresyjnych) zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego. Metabolizm buprenorfiny odbywa się głównie przez CYP3A4, dlatego inhibitory tego enzymu (np. ketokonazol, erytromycyna) mogą podnosić stężenie leku, a induktory (np. rifampicyna, karbamazepina) je obniżać, co wymaga dostosowania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu z benzodiazepinami i innymi lekami o działaniu depresyjnym na OUN, gdyż może to prowadzić do nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki, a nawet zgonu.
alprazolam, amitryptylina, benzodiazepina, buprenorfina, cytochrom P450, depresja oddechowa, diazepam, duloksetyna, dziurawiec, efekt depresyjny, enzym CYP 3A4, erytromycyna, fenelzyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, hipertermia, hipotonia, induktor CYP 3A4, inhibitor CYP 3A4, inhibitor MAO, interakcja lekowa, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, moklobemid, morfina, niewydolność oddechowa, oksykodon, olanzapina, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, rifampicyna, risperidon, rytonawir, sertralina, SNRI, środek znieczulający, SSRI, system transdermalny, tranylcypromina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wenlafaksyna, zaburzenie oddechowe, zespół serotoninowy, zolpidem, zopiklon
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Velaxin ER 37,5 mg 37,5 mg

Wenlafaksyna, klasyfikowana pod kodem ATC N06AX16, jest lekiem przeciwdepresyjnym o wielokierunkowym mechanizmie działania, polegającym na hamowaniu wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz słabym hamowaniu wychwytu dopaminy. Jej aktywny metabolit, O-demetylowenlafaksyna (ODV), wykazuje podobne właściwości farmakodynamiczne, co przekłada się na spójny efekt kliniczny. Wenlafaksyna charakteryzuje się korzystnym profilem receptorowym, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych, α1-adrenergicznych, opioidowych ani benzodiazepinowych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych typowych dla klasycznych leków przeciwdepresyjnych. Ponadto, brak hamowania monoaminooksydazy (MAO) eliminuje ryzyko interakcji charakterystycznych dla inhibitorów MAO.
agorafobia, arytmia komorowa, badanie z podwójnie ślepą próbą, częstoskurcz komorowy, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego dopaminy, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, nawrót depresji, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo receptorowe, psychoanaleptyki, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, torsade de pointes, uogólnione zaburzenie lękowe, wychwyt zwrotny serotoniny i noradrenaliny, zaburzenia depresyjne i lękowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Kwetaplex XR 150 mg

Kwetaplex XR (kwetiapina) wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić w terapii. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotne zwiększenie AUC kwetiapiny, co jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Spożycie soku grejpfrutowego, również hamującego CYP3A4, jest niezalecane z powodu ryzyka wzrostu stężenia leku w osoczu. Induktory enzymów wątrobowych, np. karbamazepina i fenytoina, znacząco zwiększają klirens kwetiapiny (karbamazepina zmniejsza ekspozycję do 13%, fenytoina zwiększa klirens o około 450%), co może obniżać skuteczność terapii. Jednoczesne stosowanie tiorydazyny zwiększa klirens kwetiapiny o około 70%. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy jednoczesnym podawaniu imipraminy, fluoksetyny, rysperydonu, haloperydolu czy cymetydyny.
alkohol, cymetydyna, cytochrom P450 3A4, działanie antycholinergiczne, fałszywie dodatni wynik testu immunologicznego, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, lek serotoninergiczny, leukopenia, lit, neutropenia, objawy pozapiramidowe, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, rysperydon, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, walproinian sodu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Dorzolamid – Interakcje

Dorzolamid, miejscowy inhibitor anhydrazy węglanowej stosowany w leczeniu jaskry, ulega wchłanianiu do krążenia ogólnego, co może potencjalnie prowadzić do interakcji farmakodynamicznych i farmakokinetycznych, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu doustnych inhibitorów anhydrazy węglanowej. W badaniach klinicznych nie wykazano istotnych interakcji z lekami takimi jak tymolol, betaksolol, inhibitory ACE, antagoniści kanału wapniowego, diuretyki, NLPZ (w tym kwas acetylosalicylowy w dawkach typowych) oraz środki hormonalne. Jednakże, jednoczesne stosowanie dorzolamidu z doustnymi inhibitorami anhydrazy węglanowej nie jest zalecane ze względu na ryzyko nasilenia działania ogólnoustrojowego i zaburzeń równowagi kwasowo-zasadowej. Wysokie dawki salicylanów mogą wykazywać zwiększoną toksyczność w obecności dorzolamidu.
adrenalina, agonista receptora adrenergicznego, aminy katecholowe, antagonista kanału wapniowego, bradykardia, ciśnienie tętnicze, diuretyk, dorzolamid, doustny inhibitor anhydrazy węglanowej, działanie beta-adrenolityczne, działanie hipoglikemiczne, działanie niepożądane, glikozyd naparstnicy, inhibitor anhydrazy węglanowej, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, jaskra, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, leki zwężające źrenicę, niesteroidowy lek przeciwzapalny, parasympatykomimetyk, rozszerzenie źrenicy, toksyczność salicylanów, tymolol, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zwyżka ciśnienia tętniczego
Leksykon leków
Interakcje leku – Fevarin 100 mg

Fluwoksamina, jako silny inhibitor izoenzymów CYP1A2 i CYP2C19 oraz umiarkowany inhibitor CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne prowadzące do istotnego zwiększenia stężeń leków metabolizowanych przez te szlaki enzymatyczne. Szczególnie istotne są interakcje z lekami o wąskim indeksie terapeutycznym, takimi jak takryna, teofilina, metadon, meksyletyna, fenytoina, karbamazepina i cyklosporyna, które mogą wymagać modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania. Przykładowo, fluwoksamina w dawce 100 mg 2x/dobę zwiększa AUC ramelteonu (16 mg) około 190-krotnie oraz Cmax około 70-krotnie, co stanowi ryzyko poważnych działań niepożądanych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie fluwoksaminy z pimozydem ze względu na ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca. Ponadto, fluwoksamina zwiększa stężenia trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (klomipramina, imipramina, amitryptylina) oraz neuroleptyków (klozapina, olanzapina, kwetiapina) metabolizowanych przez CYP1A2, co wymaga dostosowania dawek.
benzodiazepina, czas protrombinowy, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doustny lek przeciwzakrzepowy, działanie hipotensyjne, działanie sedatywne, działanie serotoninergiczne, fluwoksamina, hepatotoksyczność, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP1A2, izoenzym cytochromu P450, lek przeciwpadaczkowy, lek serotoninergiczny, metabolizm oksydacyjny, nefrotoksyczność, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski przedział terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Bunondol 0,3 mg/ml

Buprenorfina zawarta w produkcie Bunondol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie z lekami działającymi hamująco na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), zwłaszcza benzodiazepinami, które mogą powodować nadmierne uspokojenie, depresję oddechową, śpiączkę, a nawet śmierć. Alkohol etylowy nasila te efekty, zwiększając ryzyko sedacji, depresji oddechowej, hipotonii ortostatycznej oraz zaburzeń psychomotorycznych, dlatego jego spożycie podczas terapii jest przeciwwskazane. Ponadto, leki serotoninergiczne (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) mogą zwiększać ryzyko zespołu serotoninowego, a pochodne fenotiazyny oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne podnoszą ryzyko zahamowania czynności oddechowej. Terapeutyczne dawki buprenorfiny nie osłabiają analgezji standardowych agonistów opioidowych, co umożliwia ich stosowanie pod koniec działania buprenorfiny bez utraty skuteczności przeciwbólowej.
alkohol etylowy, benzodiazepiny, buprenorfina, chlorowodorek buprenorfiny, CYP3A4, cytochrom P450, depresja oddechowa, dysfagia, działanie serotoninergiczne, fenobarbital, fenytoina, hipotonia ortostatyczna, indynawir, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, ketokonazol, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna fenotiazyny, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, SNRI, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Submena 100 mcg

Produkt leczniczy Submena, zawierający fentanyl w postaci tabletek podjęzykowych, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na fentanyl lub substancje pomocnicze, brakiem podtrzymującego leczenia opioidami, ciężką depresją oddechową oraz ciężką chorobą obturacyjną płuc. Ze względu na ryzyko depresji oddechowej, szczególnie u osób nie tolerujących opioidów, stosowanie Submeny wymaga ścisłej selekcji pacjentów. Lek jest wskazany wyłącznie do leczenia bólu przebijającego u chorych onkologicznych już otrzymujących terapię opioidową, a jego stosowanie w innych wskazaniach jest przeciwwskazane. Ponadto, jednoczesne stosowanie z hydroksymaślanem sodu jest zabronione ze względu na ryzyko nasilenia depresji ośrodkowego układu nerwowego i potencjalnie zagrażającej życiu depresji oddechowej.
agonista receptorów opioidowych, benzodiazepina, ból przebijający, bradyarytmia, choroba nowotworowa, choroba obturacyjna płuc, ciężka depresja oddechowa, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, fentanyl, hydroksymaślan sodu, inhibitor MAO, kserostomia, leczenie podtrzymujące opioidami, lek opioidowy przeciwbólowy, niewydolność oddechowa, obturacja dróg oddechowych, potencjał uzależniający, stan splątania, tabletka podjęzykowa, terapia opioidowa, uzależnienie od substancji psychoaktywnych, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie funkcji wątroby, zaburzenie połykania
Leksykon substancji czynnych
Dekstrometorfan – Interakcje

Dekstrometorfan wykazuje istotne klinicznie interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), selektywnymi inhibitorami wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) oraz silnymi inhibitorami enzymu CYP2D6, takimi jak fluoksetyna, paroksetyna czy chinidyna. Jednoczesne stosowanie tych leków może prowadzić do zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. gorączką, drżeniem mięśni, nadciśnieniem i zaburzeniami świadomości, a także do znacznego wzrostu stężenia dekstrometorfanu w osoczu (nawet 20-krotnie przy chinidynie), co zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takich jak pobudzenie, dezorientacja, drżenia, bezsenność, biegunka i depresja oddechowa. Wskazane jest unikanie jednoczesnego stosowania dekstrometorfanu z IMAO oraz ostrożność i monitorowanie pacjenta przy łączeniu z SSRI i inhibitorami CYP2D6, z możliwością konieczności redukcji dawki dekstrometorfanu. Ponadto, dekstrometorfan nasila depresyjne działanie alkoholu na OUN, co może skutkować nasileniem sedacji, zaburzeniami koordynacji i ryzykiem depresji oddechowej, dlatego spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane.
amiodaron, bezpieczeństwo farmakoterapii, bromowodorek, bupropion, chinidyna, cynakalcet, cytochrom P-450, depresja oddechowa, działania niepożądane, działanie przeciwkaszlowe, działanie sedatywne, flekainid, fluoksetyna, haloperydol, inhibitor MAO, inhibitory CYP2D6, inhibitory monoaminooksydazy, izawukonazol, izoniazyd, leki wykrztuśne, linezolid, martwica komórek wątrobowych, metabolizm pierwszego przejścia, metadon, metoprolol, moklobemid, mukowiscydoza, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność wątroby, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, perfenazyna, propafenon, rasagilina, rozstrzenia oskrzeli, selegilina, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terbinafina, tiorydazyna, zaburzenia koordynacji psychoruchowej, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml

Produkt leczniczy Xylodont 2% z adrenaliną wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje farmakologiczne. Lidokaina, będąca składnikiem preparatu, może nasilać toksyczność przy jednoczesnym stosowaniu innych leków miejscowo znieczulających oraz leków wpływających na metabolizm wątrobowy (enzymy cytochromu P450). Adrenalina zawarta w preparacie wykazuje wysokie ryzyko interakcji z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) i trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, co może prowadzić do ciężkiego nadciśnienia tętniczego. Ponadto, pochodne fenotiazyny i butyrofenonu mogą odwracać efekt presyjny adrenaliny, a alkohol zwiększa ryzyko działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego oraz może powodować niestabilność hemodynamiczną. Zaleca się abstynencję alkoholową co najmniej 24 godziny przed i po zastosowaniu preparatu.
adrenalina, beta-adrenolityk, działanie kardiodepresyjne, enzym cytochromu P450, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek hipotensyjny, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy I, lidokainy chlorowodorek, metabolizm lidokainy, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie tętnicze, niestabilność hemodynamiczna, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna butyrofenonu, pochodna fenotiazyny, reakcja toksyczna, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zyvoxid 600 mg

Linezolid w dawce 600 mg (Zyvoxid) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u kobiet karmiących piersią ze względu na przenikanie leku do mleka matki. Lek nie powinien być stosowany równocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) typu A i B, takimi jak fenelzyna, izokarboksazyd, selegilina czy moklobemid, a także w okresie krótszym niż 14 dni od zakończenia terapii inhibitorami MAO, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego lub przełomu nadciśnieniowego. Wskazane jest ścisłe monitorowanie ciśnienia tętniczego u pacjentów z nieleczonym nadciśnieniem tętniczym, guzem chromochłonnym nadnerczy, rakowiakiem, nadczynnością tarczycy, zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, schizoafektywnymi oraz ostrymi stanami dezorientacji, gdyż u tych grup istnieje podwyższone ryzyko powikłań klinicznych podczas terapii linezolidem.
agonista receptora serotoninowego, amina presyjna, buspiron, guz chromochłonny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, interakcja serotoninergiczna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdepresyjny trójcykliczny, lek sympatykomimetyczny, linezolid, monitorowanie ciśnienia tętniczego, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na lek, ostra reakcja nadciśnieniowa, petydyna, przełom nadciśnieniowy, rakowiak, stan dezorientacji, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne, zespół serotoninowy, Zyvoxid
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Faxolet ER 150 mg

Faxolet ER to lek przeciwdepresyjny zawierający wenlafaksynę chlorowodorek w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Wenlafaksyna działa głównie jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym, słabym hamowaniem wychwytu dopaminy, co przekłada się na jej skuteczność terapeutyczną w zaburzeniach depresyjnych. Aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazuje podobny profil farmakodynamiczny. Lek charakteryzuje się selektywnością receptorową, nie wykazując istotnego powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α1-adrenergicznych, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych antydepresantów, takich jak efekty antycholinergiczne, sedacja czy kardiotoksyczność. Ponadto, wenlafaksyna nie hamuje monoaminooksydazy (MAO) i nie oddziałuje na receptory opioidowe ani benzodiazepinowe, co zmniejsza potencjał interakcji lekowych.
chlorowodorek wenlafaksyny, dopamina, dysfagia, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, inhibitor MAO, inhibitor zwrotnego wychwytu, interakcja lekowa, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, noradrenalina, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, serotonina, tabletka powlekana, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wiązanie receptorowe, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Citronil 20 mg

Cytalopram, substancja czynna leku Citronil 20 mg, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) stosowanym w leczeniu zaburzeń depresyjnych. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cytalopram lub substancje pomocnicze, w tym laktozę (około 46 mg w tabletce), co jest istotne u osób z nietolerancją galaktozy. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), zwłaszcza selegiliny w dawce >10 mg/dobę, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Należy zachować okres karencji: minimum 2 tygodnie po zakończeniu terapii nieodwracalnymi inhibitorami MAO przed rozpoczęciem cytalopramu oraz co najmniej 7 dni po zakończeniu cytalopramu przed włączeniem inhibitora MAO. Stosowanie cytalopramu z linezolidem jest przeciwwskazane bez ścisłej kontroli, ze względu na ryzyko interakcji farmakodynamicznych i zaburzeń ciśnienia tętniczego.
Cytalopram wpływa na przewodnictwo elektryczne mięśnia sercowego, wydłużając odcinek QT, co stanowi przeciwwskazanie u pacjentów z wrodzonym lub nabytym zespołem długiego QT oraz u osób przyjmujących inne leki wydłużające QT (np. niektóre leki przeciwarytmiczne, przeciwpsychotyczne, makrolidy, fluorochinolony). Wydłużenie QT zwiększa ryzyko torsade de pointes. Ponadto, stosowanie cytalopramu jest odradzane u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia lub przyjmujących leki przeciwzakrzepowe ze względu na ryzyko krwawień, a także u osób z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, gdzie konieczne jest zmniejszenie dawki i monitorowanie funkcji narządów. U osób starszych istnieje zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym zaburzeń elektrolitowych i wydłużenia QT. Należy także unikać łączenia cytalopramu z lekami serotoninergicznymi (np. tramadol, tryptany), NLPZ oraz lekami indukującymi hiponatremię lub metabolizowanymi przez CYP2C19, ze względu na ryzyko interakcji i nasilenia działań niepożądanych.
Citronil, cytalopram, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, izoenzym CYP2C19, laktoza jednowodna, lek przeciwzakrzepowy, linezolid, nadwrażliwość na cytalopram, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, niewydolność wątroby, płytka krwi, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, układ serotoninergiczny, wrodzony zespół długiego QT, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie depresyjne, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie krzepnięcia, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Nalewka z miłorzębu – Interakcje

Nalewka z miłorzębu (Ginkgo bilobae folium tinctura) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami wpływającymi na układ krzepnięcia. Substancje czynne miłorzębu, w tym ginkgolid B, mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe warfaryny poprzez antagonizowanie czynnika aktywującego płytki (PAF), co skutkuje wydłużeniem czasu krzepnięcia i zwiększonym ryzykiem krwawień. Podobne ryzyko dotyczy jednoczesnego stosowania z lekami przeciwpłytkowymi (kwas acetylosalicylowy, klopidogrel, tiklopidyna, prasugrel) oraz NLPZ, gdzie obserwuje się addytywne działanie hamujące funkcję płytek i potencjalne krwawienia, zwłaszcza z przewodu pokarmowego. Ponadto, nalewka zawiera 55-70% (V/V) etanolu (np. preparat Venoforton), co może nasilać sedację, zaburzenia hemodynamiczne oraz wpływać na metabolizm wątrobowy leków metabolizowanych przez CYP450 (szczególnie CYP2C9, CYP2C19, CYP3A4). Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z gentamycyną ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych oraz ostrożność przy lekach hipotensyjnych i przeciwdrgawkowych.
ciśnienie tętnicze, czas krzepnięcia, czynnik aktywujący płytki, doustny antykoagulant, enzymy cytochromu P450, funkcja płytek krwi, gentamycyna, ginkgolid, inhibitor MAO, INR, izoenzymy cytochromu P450, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwzakrzepowy, nalewka z arniki, nalewka z głogu, nalewka z miłorzębu, NLPZ, prasugrel, przełom nadciśnieniowy, przewód pokarmowy, tiklopidyna, układ krzepnięcia, warfaryna, właściwości przeciwzakrzepowe, wyciąg z jemioły, wyciąg z kasztanowca, zaburzenie hemostazy
Leksykon substancji czynnych
Jad osy – Interakcje

Immunoterapia swoista jadem osy (ALUTARD SQ) może być bezpiecznie stosowana jednocześnie z lekami przeciwhistaminowymi, kortykosteroidami oraz stabilizatorami mastocytów, które zwiększają tolerancję na wstrzyknięcia alergenu. Przerwanie terapii tymi lekami może jednak obniżyć tolerancję na alergen. Szczególną ostrożność należy zachować przy planowaniu innych szczepień – nie powinny być one podawane wcześniej niż tydzień po ostatniej iniekcji ALUTARD SQ, a w sytuacjach zagrożenia życia immunoterapię można wznowić po 3 tygodniach z redukcją dawki o jeden poziom. W trakcie terapii należy unikać spożycia alkoholu w dniu podania szczepionki oraz przez 24 godziny po niej, ze względu na ryzyko nasilenia rozkurczu naczyń i modyfikacji odpowiedzi immunologicznej.
Alutard SQ, beta-bloker, hipotensja, immunoterapia jadem osy, immunoterapia swoista, inhibitor ACE, inhibitor COMT, inhibitor MAO, jad owadów błonkoskrzydłych, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, lek zobojętniający kwas żołądkowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja systemowa, rozkurcz naczyń krwionośnych, stabilizator mastocytów, terapia alergenowa, wyciąg alergenowy jadu osy, zestaw przeciwwstrząsowy