Interakcje leku
AuroMirta ORO 45 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Prawidłowe zrozumienie interakcji lekowych mirtazapiny (AuroMirta ORO) jest kluczowe dla zapewnienia bezpiecznej farmakoterapii. Lek ten, ze względu na swój mechanizm działania oraz profil metaboliczny, wchodzi w szereg istotnych interakcji, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych lub zmniejszenia skuteczności terapeutycznej.¹

Interakcje farmakodynamiczne

Interakcje farmakodynamiczne mirtazapiny obejmują przede wszystkim wpływ na przekaźnictwo nerwowe oraz funkcje układu serotoninergicznego i noradrenergicznego, co może prowadzić do szeregu istotnych klinicznie następstw.²

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO) – równoczesne stosowanie mirtazapiny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane. Po zakończeniu leczenia inhibitorem MAO należy odczekać co najmniej dwa tygodnie przed rozpoczęciem leczenia mirtazapiną. Podobnie, po zakończeniu leczenia mirtazapiną należy odczekać około dwóch tygodni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem MAO.³

Substancje serotoninergiczne – jednoczesne stosowanie mirtazapiny z innymi substancjami serotoninergicznymi może prowadzić do wystąpienia zespołu serotoninowego. Do substancji tych należą:⁴

• L-tryptofan – aminokwas będący prekursorem serotoniny
• Tryptany – leki stosowane w leczeniu migreny
• Tramadol – lek przeciwbólowy o działaniu opioidowym
• Linezolid – antybiotyk o właściwościach inhibitora MAO
• Błękit metylenowy – stosowany w różnych stanach klinicznych
• Selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI)
• Wenlafaksyna – inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny
• Lit – stosowany w leczeniu zaburzeń afektywnych dwubiegunowych
• Preparaty z ziela dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)

Przy jednoczesnym stosowaniu tych substancji z mirtazapiną konieczne jest ścisłe monitorowanie kliniczne ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego.⁵

Leki o działaniu sedatywnym – mirtazapina może nasilać działanie uspokajające benzodiazepin i innych leków o działaniu sedatywnym. Dotyczy to szczególnie:⁶

• Leków przeciwpsychotycznych – stosowanych w leczeniu zaburzeń psychotycznych
• Antagonistów receptora histaminowego H1 – leków przeciwalergicznych
• Opioidów – leków przeciwbólowych

Przy równoczesnym stosowaniu tych leków z mirtazapiną należy zachować szczególną ostrożność.⁷

Leki wpływające na układ krzepnięcia – mirtazapina w dawce 30 mg raz na dobę powoduje niewielki, ale statystycznie istotny wzrost współczynnika INR u pacjentów leczonych warfaryną. Przy stosowaniu wyższych dawek mirtazapiny nie można wykluczyć silniejszego wpływu na ten parametr. W przypadku jednoczesnego stosowania warfaryny i mirtazapiny zaleca się monitorowanie wartości INR.⁸

Leki wydłużające odstęp QT – jednoczesne stosowanie mirtazapiny z lekami wydłużającymi odstęp QT może zwiększać ryzyko wystąpienia arytmii komorowych, w tym groźnego dla życia częstoskurczu typu torsade de pointes. Do leków tych należą niektóre leki przeciwpsychotyczne oraz antybiotyki.⁹

Interakcje farmakokinetyczne

Interakcje farmakokinetyczne mirtazapiny obejmują głównie wpływ na metabolizm leku przy udziale enzymów cytochromu P450, co może skutkować istotnymi zmianami stężenia mirtazapiny w osoczu.¹⁰

Induktory enzymów wątrobowych – leki indukujące enzymy cytochromu P450, szczególnie CYP3A4, mogą znacząco zwiększać metabolizm mirtazapiny, prowadząc do zmniejszenia jej stężenia w osoczu. Do leków tych należą:¹¹

• Karbamazepina – zwiększa klirens mirtazapiny około dwukrotnie, powodując zmniejszenie średniego stężenia mirtazapiny w osoczu o około 60%
• Fenytoina – zwiększa klirens mirtazapiny około dwukrotnie, powodując zmniejszenie średniego stężenia mirtazapiny w osoczu o około 45%
• Ryfampicyna – silny induktor enzymów wątrobowych

W przypadku dodania tych leków do terapii mirtazapiną może być konieczne zwiększenie dawki mirtazapiny. Z kolei przy odstawieniu induktora enzymatycznego może być wymagane zmniejszenie dawki mirtazapiny.¹²

Inhibitory enzymów wątrobowych – leki hamujące aktywność enzymów cytochromu P450 mogą zmniejszać metabolizm mirtazapiny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia w osoczu:¹³

• Ketokonazol (silny inhibitor CYP3A4) – zwiększa maksymalne stężenie mirtazapiny w osoczu o około 40% i AUC o około 50%
• Cymetydyna (słaby inhibitor CYP1A2, CYP2D6 i CYP3A4) – może zwiększać średnie stężenie mirtazapiny w osoczu o ponad 50%
• Inne silne inhibitory CYP3A4, takie jak inhibitory proteazy HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze (np. itrakonazol), erytromycyna i nefazodon

Przy jednoczesnym stosowaniu tych leków z mirtazapiną może być konieczne zmniejszenie dawki mirtazapiny.¹⁴

Leki bez istotnego wpływu na farmakokinetykę mirtazapiny – badania interakcji nie wykazały istotnego wpływu na farmakokinetykę mirtazapiny przy jednoczesnym stosowaniu z:¹⁵

• Paroksetyną
• Amitryptyliną
• Rysperydonem
• Litem

Interakcje z alkoholem

Wpływ na ośrodkowy układ nerwowy – mirtazapina może nasilać hamujące działanie alkoholu na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Jednoczesne spożywanie alkoholu podczas terapii mirtazapiną może prowadzić do nasilenia sedacji, zaburzeń koordynacji psychoruchowej oraz pogorszenia funkcji poznawczych. W związku z tym należy zalecać pacjentom całkowitą abstynencję od napojów alkoholowych w trakcie leczenia mirtazapiną.¹⁶

Zwiększone ryzyko sedacji i zaburzeń psychomotorycznych – połączenie mirtazapiny z alkoholem może istotnie zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zwiększając ryzyko wypadków. Jest to szczególnie ważne w początkowej fazie leczenia, gdy efekt sedatywny mirtazapiny jest najbardziej wyrażony.¹⁷

Tabela interakcji lekowych i innych rodzajów interakcji z mirtazapiną

Szczególne uwagi dotyczące interakcji mirtazapiny

Należy zachować szczególną uwagę przy przechodzeniu z jednego leku przeciwdepresyjnego na mirtazapinę, zwłaszcza w przypadku leków silnie wpływających na układ serotoninergiczny. Zmiana leczenia powinna odbywać się pod ścisłym nadzorem lekarskim, z zachowaniem odpowiednich okresów wypłukiwania poprzedniego leku z organizmu.¹⁸

U pacjentów pediatrycznych należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne interakcje, chociaż formalne badania interakcji zostały przeprowadzone tylko u dorosłych.¹⁹

Przy jednoczesnym stosowaniu leków wpływających na układ krzepnięcia krwi, szczególnie warfaryny, należy monitorować parametry koagulologiczne, zwłaszcza w początkowym okresie terapii skojarzonej.²⁰