inhibitor MAO

Inhibitory monoaminooksydazy (MAO) to klasa leków stosowanych głównie w psychiatrii jako leki przeciwdepresyjne oraz w neurologii w leczeniu choroby Parkinsona. Działają poprzez hamowanie aktywności enzymu monoaminooksydazy, który odpowiada za rozkład neurotransmiterów takich jak serotonina, noradrenalina i dopamina w mózgu.

Wyróżniamy dwa główne typy inhibitorów MAO: nieselektywne (MAO-A i MAO-B) oraz selektywne (dla MAO-A lub MAO-B). Nieselektywne inhibitory MAO, takie jak fenelzyna czy tranylcypromina, są skuteczne w leczeniu depresji opornej na inne leki, jednak wiążą się z ryzykiem wystąpienia przełomu nadciśnieniowego po spożyciu pokarmów zawierających tyraminę (tzw. reakcja serowa). Selektywne inhibitory MAO-B, jak selegilina czy rasagilina, stosowane są głównie w chorobie Parkinsona.

Stosowanie inhibitorów MAO wymaga szczególnej ostrożności ze względu na liczne interakcje lekowe, szczególnie z innymi lekami przeciwdepresyjnymi, przeciwbólowymi oraz niektórymi lekami stosowanymi w przeziębieniach. Najpoważniejsze powikłanie to zespół serotoninowy, który może wystąpić przy jednoczesnym stosowaniu z lekami zwiększającymi stężenie serotoniny. W nowoczesnej praktyce klinicznej częściej stosuje się nowsze generacje leków przeciwdepresyjnych, jednak inhibitory MAO pozostają cenną opcją terapeutyczną w wybranych przypadkach.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Laboratoria PolfaŁódź Paracetamol 500 mg

Paracetamol, metabolizowany głównie w wątrobie, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z innymi lekami oraz alkoholem. Nadużywanie alkoholu indukuje enzymy wątrobowe, co zwiększa produkcję hepatotoksycznych metabolitów paracetamolu, podnosząc ryzyko ciężkiego uszkodzenia wątroby nawet przy dawkach 500 mg. Induktorami enzymów wątrobowych, takimi jak barbiturany czy trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, jest konieczne zachowanie ostrożności ze względu na zwiększone ryzyko toksyczności. Probenecyd zmniejsza klirens paracetamolu o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Inne interakcje obejmują wydłużenie czasu wydalania chloramfenikolu, zmniejszenie biodostępności lamotryginy oraz ryzyko kwasicy metabolicznej przy jednoczesnym stosowaniu flukloksacyliny. Długotrwałe stosowanie paracetamolu z NLPZ zwiększa ryzyko nefrotoksyczności, a z lekami kumarynowymi, np. warfaryną, nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga monitorowania INR.
barbiturat, biodostępność, biotransformacja paracetamolu, chloramfenikol, cholestyramina, dysfagia, efekt nefrotoksyczny, farmakokinetyka paracetamolu, flukloksacylina, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, izoniazyd, klirens paracetamolu, krwawienie, kumaryna, kumulacja leku, kwas glukuronowy, kwas moczowy, kwasica metaboliczna, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, metabolit hepatotoksyczny, metabolizm wątrobowy, metoda oksydazy-peroksydazy, metoklopramid, neuropatia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, probenecyd, salicylamid, stężenie glukozy, szpik kostny, toksyczny metabolit, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zydowudyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Chlorprothixen Zentiva 50 mg

Chlorprotyksen, jako neuroleptyk z grupy tioksantyn, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie chlorprotyksenu z alkoholem etylowym, co prowadzi do nasilonej sedacji i depresji ośrodkowego układu nerwowego, a także z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. chinidyna, amiodaron, sotalol, lit), co zwiększa ryzyko zagrażających życiu arytmii. Chlorprotyksen nasila działanie sedatywne barbituranów, benzodiazepin, opioidów, leków przeciwdepresyjnych i przeciwpadaczkowych, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Ponadto, lek może zmniejszać skuteczność lewodopy u chorych na chorobę Parkinsona oraz osłabiać działanie leków przeciwnadciśnieniowych, zwłaszcza guanetydyny. Metabolizm chlorprotyksenu odbywa się głównie przez CYP2D6, a inhibitory tego enzymu (np. paroksetyna, fluoksetyna) mogą powodować wzrost stężenia leku i nasilenie działań niepożądanych.
akatyzja, amiodaron, astemizol, barbiturat, benzodiazepina, bromokryptyna, buspiron, chinidyna, chinolon, chloramfenikol, chlorprotyksen, choroba Parkinsona, citalopram, CYP 2D6, cytochrom P450, cyzapryd, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, disulfiram, dofetylid, doustny środek antykoncepcyjny, dystonia, działanie alfa-adrenergiczne, działanie antycholinergiczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, działanie sedatywne, erytromycyna, fenotiazyna, fluoksetyna, guanetydyna, haloperydol, hipokaliemia, hipotonia, inhibitor CYP 2D6, inhibitor MAO, izoniazyd, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek rozkurczający mięśnie, lewodopa, lit, makrolid, metoklopramid, moksyfloksacyna, neurotoksyczność, objawy pozapiramidowe, opioid, parkinsonizm polekowy, paroksetyna, piperazyna, poziom prolaktyny, próg drgawkowy, reakcja alkohol-disulfiram, rezerpina, sertralina, sotalol, szumy uszne, tachykardia, terfenadyna, tioksantyna, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od alkoholu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy
Leksykon substancji czynnych
Bromek rokuroniowy – Interakcje

Bromek rokuroniowy, jako niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Szczególnie istotne jest nasilenie blokady nerwowo-mięśniowej przez anestetyki wziewne halogenowe (sewofluran, desfluran, izofluran), antybiotyki aminoglikozydowe, linkozamidowe, polipeptydowe, acyloaminopenicyliny oraz duże dawki leków indukujących znieczulenie (tiopental, ketamina, propofol, etomidat, fentanyl). Długotrwałe stosowanie kortykosteroidów (prednizon, deksametazon) może prowadzić do wydłużonej blokady lub miopatii, natomiast inhibitory acetylocholinoesterazy (neostygmina, pirydostygmina, edrofonium) antagonizują działanie bromku rokuroniowego, skracając czas blokady. Warto zwrócić uwagę na ryzyko ponownej kuraryzacji pooperacyjnej przy podawaniu wymienionych antybiotyków oraz soli magnezu, co wymaga ścisłego monitorowania neuromięśniowego.
acyloaminopenicylina, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyk polipeptydowy, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek rokuroniowy, chinidyna, deksametazon, desfluran, edrofonium, etomidat, farmakodynamika, farmakokinetyka, fentanyl, fenytoina, gabeksat, inhibitor acetylocholinoesterazy, inhibitor MAO, izofluran, karbamazepina, ketamina, klindamycyna, kortykosteroid, lidokaina, linkomycyna, metronidazol, neostygmina, niedepolaryzujący środek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, pankuronium, pirydostygmina, pochodna aminopirydyny, ponowna kuraryzacja, prednizon, propofol, sewofluran, suksametonium, tetracyklina, tiopental, ulinastatyna, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – Nexpram 10 mg

Escytalopram, aktywny składnik preparatu Nexpram, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z inhibitorami monoaminooksydazy (zarówno nieodwracalnymi nieselektywnymi, jak i odwracalnymi selektywnymi MAO-A, np. moklobemidem), linezolidem oraz lekami wydłużającymi odstęp QT (m.in. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wybrane antybiotyki i leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego i poważnych zaburzeń rytmu serca. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (opioidy, tryptany), leków obniżających próg drgawkowy, litu, tryptofanu oraz preparatów z dziurawca wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. Escytalopram może nasilać ryzyko krwawień przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych i NLPZ, a także zwiększać ryzyko złośliwych zaburzeń rytmu serca w połączeniu z lekami powodującymi hipokaliemię lub hipomagnezemię.
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, dziurawiec, enzym CYP2C19, erytromycyna, escytalopram, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna, inhibitor MAO, klomipramina, lanzoprazol, lek neuroleptyczny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwmalaryczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, sparfloksacyna, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Cytalopram – Przedawkowanie

Przedawkowanie cytalopramu stanowi poważne zagrożenie dla życia, z ryzykiem wystąpienia ciężkich zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, wydłużenia odstępu QT, poszerzenia zespołu QRS oraz zatrzymania czynności serca. Dawka śmiertelna nie jest precyzyjnie określona, jednak opisano przeżycia po dawkach przekraczających 2 g. Objawy kliniczne obejmują szeroki zakres: od zaburzeń neurologicznych (drgawki, śpiączka, zespół serotoninowy) przez kardiologiczne (tachykardia, bradykardia, blok lewej odnogi pęczka Hisa) po objawy ze strony układu krążenia (niedociśnienie tętnicze, sinica) oraz przewodu pokarmowego (nudności, wymioty). W ciężkich przypadkach obserwuje się również gorączkę, hiperwentylację i rzadko rabdomiolizę z podwyższoną aktywnością kinazy kreatynowej.
blok lewej odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego, bradyarytmia, bradykardia, diazepam, drgawki, drżenie, hipotensja, inhibitor MAO, kinaza kreatynowa, migotanie komór, mioglobinuria, monitorowanie EKG, nadciśnienie tętnicze, nagłe zatrzymanie krążenia, niedociśnienie tętnicze, niewydolność wielonarządowa, nudność, osłupienie, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie cytalopramu, rabdomioliza, rozszerzenie źrenic, sinica, SSRI, tachykardia, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Carvedilol-ratiopharm 25 mg

Karwedylol, będący beta-adrenolitykiem z dodatkowym działaniem blokującym receptory alfa-1 adrenergiczne, posiada szereg bezwzględnych przeciwwskazań do stosowania. Należą do nich m.in. niestabilna lub niewyrównana niewydolność serca, ciężkie niedociśnienie tętnicze (ciśnienie skurczowe <85 mm Hg), wstrząs kardiogenny, zaawansowane zaburzenia przewodzenia serca (blok AV II i III stopnia bez stymulatora, ciężka bradykardia <50/min, zespół chorej zatoki), dławica Prinzmetala, ostre stany pulmonologiczne (ostra zatorowość płucna, serce płucne), a także choroby układu oddechowego z komponentą bronchospastyczną (astma oskrzelowa, POChP). Ponadto, karwedylol jest przeciwwskazany u pacjentów z kwasicą metaboliczną, klinicznie istotnymi zaburzeniami czynności wątroby oraz nieleczonym guzem chromochłonnym, gdzie konieczne jest uprzednie zastosowanie blokady alfa-adrenergicznej. Preparat zawiera laktozę jednowodną w dawkach 86-171 mg na tabletkę, co może ograniczać jego stosowanie u pacjentów z nietolerancją tego cukru.
astma oskrzelowa, asystolia, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, blok zatokowo-przedsionkowy, bradykardia, diltiazem, dławica Prinzmetala, guz chromochłonny, inhibitor MAO, karmienie piersią, karwedylol, komponenta bronchospastyczna, kwasica metaboliczna, laktoza jednowodna, lek przeciwarytmiczny, nadwrażliwość na substancję czynną, niedociśnienie tętnicze, niewydolność serca, pheochromocytoma, POChP, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-adrenergiczny, serce płucne, skurcz oskrzeli, werapamil, wstrząs kardiogenny, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zatorowość płucna, zespół chorej zatoki
Leksykon leków
Interakcje leku – Selgres 5 mg

Selegilina chlorowodorek, jako selektywny inhibitor MAO-B, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie jej z sympatykomimetykami ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego, a także z petydyną, SSRI (np. fluoksetyna, paroksetyna, sertralina) i SNRI (wenlafaksyna, duloksetyna) z powodu zagrożenia zespołem serotoninowym, manifestującym się m.in. splątaniem, drgawkami i nadciśnieniem. Równoczesne stosowanie z trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi oraz innymi inhibitorami MAO jest również przeciwwskazane z powodu ryzyka toksycznego działania na OUN i układ krążenia. Po zakończeniu terapii selegiliną należy zachować co najmniej 14-dniowy odstęp przed włączeniem SSRI, a w przypadku fluoksetyny – 5-tygodniowy odstęp przed rozpoczęciem selegiliny.
alkohol etylowy, amina katecholowa, ataksja, doustny środek antykoncepcyjny, duloksetyna, epizod maniakalny, fluoksetyna, halucynacja, hiperrefleksja, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, objaw neurodegeneracyjny, paroksetyna, petydyna, pobudzenie, przełom nadciśnieniowy, reakcja presyjna, selegilina chlorowodorek, sertralina, SNRI, splątanie, SSRI, stan maniakalny, wąski indeks terapeutyczny, wenlafaksyna, zaburzenie koordynacji ruchowej, zawrót głowy, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Polfergan 5 mg/5 ml

Lek Polfergan w postaci syropu o stężeniu 5 mg/5 ml (prometazyny chlorowodorek) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na prometazynę, inne pochodne fenotiazyny oraz substancje pomocnicze takie jak sacharoza (4,25 g/5 ml), benzoesan sodu (0,0015 g/5 ml) i etanol (0,38 mg/5 ml). Nie należy go stosować w stanach zahamowania czynności ośrodkowego układu nerwowego, śpiączce, u dzieci do 2 lat, kobiet w ostatnim trymestrze ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Ponadto, Polfergan jest przeciwwskazany w terapii z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz przez 14 dni po ich odstawieniu ze względu na ryzyko poważnych interakcji farmakodynamicznych.
barbiturat, benzodiazepina, benzoesan sodu, choroba układu krążenia, choroba wątroby, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie antycholinergiczne, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, jaskra z wąskim kątem przesączania, kumulacja leku, lek opioidowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, nietolerancja fruktozy, pochodna fenotiazyny, prometazyny chlorowodorek, przerost gruczołu krokowego, sacharoza, śpiączka, substancja pomocnicza, substancje pomocnicze, uzależnienie od alkoholu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zahamowanie czynności OUN, zatrzymanie moczu, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon substancji czynnych
Artykaina – Interakcje

Artykaina, stosowana jako środek znieczulenia miejscowego, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej farmakokinetykę i farmakodynamikę, zwiększając ryzyko działań niepożądanych lub obniżając skuteczność terapii. Szczególnie istotne są interakcje z innymi miejscowo działającymi anestetykami, które mają addycyjne działanie toksyczne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) i układ sercowo-naczyniowy, co wymaga kontroli łącznej dawki. W przypadku stosowania środków uspokajających (benzodiazepiny, opioidy) zaleca się redukcję dawki artykainy ze względu na ryzyko nasilonej depresji OUN. Adrenalina, obecna w preparatach artykainy, wchodzi w interakcje z lekami wpływającymi na układ adrenergiczny, takimi jak nieselektywne beta-adrenolityki (propranolol, nadolol), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, inhibitory MAO, inhibitory COMT, leki przeciwarytmiczne oraz sympatykomimetyczne środki obkurczające naczynia, co może prowadzić do poważnych zaburzeń rytmu serca, nadciśnienia lub bradykardii. Zaleca się zmniejszenie dawki preparatu z artykainą i adrenaliną oraz ścisły nadzór medyczny, a także uważną aspirację, aby uniknąć wstrzyknięcia donaczyniowego.
adrenalina, arytmia komorowa, beta-adrenolityk nieselektywny, bradykardia, depresja oddechowa, depresja OUN, działanie arytmogenne katecholamin, działanie sympatykomimetyczne, fenotiazyna, inhibitor COMT, inhibitor MAO, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwzakrzepowy, neuron adrenergiczny, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, środek uspokajający, środek znieczulający miejscowy, środek znieczulający wziewny, uwalnianie insuliny, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie stomatologiczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Sinora 0,1 mg/ml

Noradrenalina, jako substancja czynna leku Sinora, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne z wieloma grupami leków, co ma kluczowe znaczenie w intensywnej terapii. Przeciwwskazane jest łączenie noradrenaliny z wziewnymi halogenowymi środkami znieczulającymi oraz lekami przeciwdepresyjnymi zawierającymi imipraminę i oddziałującymi na receptory serotoninergiczne i adrenergiczne, ze względu na ryzyko ciężkich komorowych zaburzeń rytmu serca oraz napadowego nadciśnienia tętniczego. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu nieselektywnych i selektywnych inhibitorów MAO typu A, linezolidu oraz beta-blokerów, które mogą nasilać działanie presyjne noradrenaliny, co wymaga ścisłego nadzoru medycznego. Warto podkreślić, że ryzyko ciężkiego nadciśnienia tętniczego przy beta-blokerach wynika z blokady receptorów beta i przewagi działania alfa-adrenergicznego noradrenaliny.
alkaloid sporyszu, amina katecholowa, beta-bloker, działanie niepożądane, działanie presyjne, działanie wazopresyjne, farmakokinetyka, glikozyd nasercowy, hipotensja, hormon tarczycy, imipramina, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, intensywna terapia, interakcja lekowa, interakcja z alkoholem, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, linezolid, metabolizm wątrobowy, nadciśnienie napadowe, nadciśnienie tętnicze, noradrenalina, oksytocyna, ośrodkowy układ nerwowy, receptor serotoninergiczny, włókno współczulne, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xylometazoline + Dexpanthenol Teva Kids

Produkt leczniczy Xylometazoline + Dexpanthenol Teva Kids (0,5 mg + 50 mg)/mL w formie aerozolu do nosa wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z określonymi schorzeniami, takimi jak: stosowanie inhibitorów MAO lub leków podnoszących ciśnienie tętnicze, jaskra z wąskim kątem przesączania, ciężkie choroby sercowo-naczyniowe (np. choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze), guz chromochłonny, nadczynność tarczycy, cukrzyca, porfiria oraz rozrost gruczołu krokowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zespołem długiego odstępu QT ze względu na ryzyko ciężkich arytmii komorowych. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest ocena stosunku korzyści do ryzyka przez lekarza prowadzącego.
arytmia komorowa, choroba wieńcowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, cukrzyca, efekt z odbicia, guz chromochłonny, inhibitor MAO, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, polekowe przekrwienie błony śluzowej nosa, porfiria, powiększona prostata, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, reaktywne przekrwienie błony śluzowej, rhinitis medicamentosa, rozrost gruczołu krokowego, tachyfilaksja, zanik błony śluzowej nosa, zanikowe zapalenie błony śluzowej nosa, zespół długiego odstępu QT
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ephedrinum Hydrochloricum Aguettant

Ephedrinum Hydrochloricum Aguettant w roztworze do wstrzykiwań (3 mg/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na jego działanie sympatykomimetyczne i potencjalne działania niepożądane. U pacjentów z nadczynnością tarczycy, chorobami układu sercowo-naczyniowego (w tym chorobą niedokrwienną serca, arytmiami, nadciśnieniem tętniczym, tętniakami oraz stwardnieniem tętnic) efedryna może nasilać objawy i prowokować powikłania, dlatego jej stosowanie wymaga ścisłego monitorowania. Dodatkowo, u osób z cukrzycą, jaskrą z zamkniętym kątem przesączania oraz przerostem gruczołu krokowego należy zachować ostrożność ze względu na możliwość pogorszenia stanu klinicznego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko arytmii serca, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu glikozydów nasercowych, chinidyny, antydepresantów trójcyklicznych oraz inhibitorów MAO, z którymi efedryna jest przeciwwskazana w trakcie terapii i przez 14 dni po jej zakończeniu.
aminofilina, antydepresant trójcykliczny, arytmia, arytmia serca, beta-bloker, bloker receptorów adrenergicznych, chlorowodorek efedryny, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, częstoskurcz, dusznica bolesna, działanie sympatykomimetyczne, efedryna, glikozyd nasercowy, hipokalemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, kortykosteroid, ksantyna, lek moczopędny, lek przeciwnadciśnieniowy, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, naparstnica, niewydolność serca, propranolol, przerost gruczołu krokowego, salbutamol, stwardnienie tętnic, tętniak, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Metylofenidat – Interakcje

Metylofenidat, stosowany w terapii ADHD, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej. Nie jest metabolizowany przez cytochrom P450 w istotnym stopniu, jednak może hamować metabolizm leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny, leków przeciwdrgawkowych (fenobarbital, fenytoina, prymidon) oraz trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych i SSRI, co wymaga monitorowania stężeń tych leków i ewentualnej modyfikacji dawkowania. Metylofenidat może obniżać skuteczność leków przeciwnadciśnieniowych oraz zwiększać ryzyko nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi. Przeciwwskazane jest łączne stosowanie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Ponadto, istnieje ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych, co wymaga monitorowania i natychmiastowego odstawienia metylofenidatu w przypadku wystąpienia objawów.
ADHD, agonista dopaminy, agonista receptora alfa-2, anestetyk halogenowy, antagonista dopaminy, antagonista receptora H2, cytochrom P450, fenobarbital, fenytoina, inhibitor MAO, inhibitor pompy protonowej, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klonidyna, kumaryna, lek dopaminergiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek zobojętniający kwas żołądkowy, metylofenidat, nadciśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, podwójne widzenie, prymidon, przedłużone uwalnianie, przełom nadciśnieniowy, SSRI, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wąski indeks terapeutyczny, zaburzenie akomodacji oka, zaburzenie naczyniowo-mózgowe, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zmodyfikowane uwalnianie
Leksykon leków
Interakcje leku – Iprixon Neb (0,5 mg + 2,5 mg)/2,5 ml

Produkt Iprixon Neb zawiera 0,5 mg ipratropiowego bromku oraz 2,5 mg salbutamolu w 2,5 ml roztworu do nebulizacji. Ze względu na złożony skład, istnieje ryzyko licznych interakcji farmakologicznych, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Szczególnie niezalecane jest długotrwałe jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwcholinergicznymi ze względu na potencjalne nasilenie działań niepożądanych. Beta-adrenolityki, takie jak propranolol, mogą znacząco osłabiać działanie salbutamolu, co wynika z antagonistycznego mechanizmu działania na receptory β2-adrenergiczne. Ponadto, jednoczesne stosowanie beta2-agonistów, kortykosteroidów, leków przeciwcholinergicznych oraz pochodnych ksantyny może nasilać efekt rozszerzający oskrzela, ale także zwiększać ryzyko działań niepożądanych, w tym hipokaliemii, szczególnie u pacjentów z ciężką obturacją dróg oddechowych.
agonista receptorów beta2-adrenergicznych, beta-adrenolityk, beta2-agonista, bromek ipratropiowy, bronchodylatacja, digoksyna, diuretyk, drogi oddechowe, działanie przeciwzapalne, EKG, halogenowany węglowodór, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwcholinergiczny, pochodna ksantyny, rozszerzenie oskrzeli, roztwór do nebulizacji, siarczan salbutamolu, steroid, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ sercowo-naczyniowy, wziewny środek znieczulający, zaburzenie rytmu serca
Leksykon substancji czynnych
Dekspantenol – Interakcje

Dekspantenol stosowany miejscowo jako monoterapia nie wykazuje istotnych klinicznie interakcji z innymi lekami ani alkoholem. Jednak w preparatach złożonych, gdzie dekspantenol łączy się z innymi substancjami czynnymi, należy zwrócić szczególną uwagę na potencjalne interakcje. Preparaty zawierające dekspantenol i ksylometazolinę mogą wpływać na podwyższenie ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w połączeniu z lekami przeciwnadciśnieniowymi (np. metylodopa), inhibitorami MAO czy trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Chlorheksydyna obecna w niektórych preparatach (np. Bepanthen Plus) wykazuje niezgodność chemiczną z mydłem i anionowymi środkami powierzchniowo czynnymi, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania tych środków. W preparatach okulistycznych (np. Corneregel) zaleca się zachowanie co najmniej 15-minutowego odstępu między podaniem różnych leków, podając dekspantenol jako ostatni.
anionowy środek powierzchniowo czynny, chlorheksydyna, dekspantenol, dekstrometorfan, hiperkalcemia, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, ksylometazolina, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, metabolizm pierwszego przejścia, naparstnica, ośrodkowy układ nerwowy, preparat okulistyczny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Rexetin

Paroksetyna w dawce 20 mg (Rexetin) wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza ze względu na ryzyko działań niepożądanych takich jak akatyzja, zespół serotoninowy oraz wydłużenie odstępu QT. Leczenie należy rozpoczynać po odpowiednim odstępie od inhibitorów MAO (minimum 2 tygodnie po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych). Paroksetyna jest przeciwwskazana u pacjentów poniżej 18. roku życia z powodu zwiększonego ryzyka zachowań samobójczych i agresji. Pacjenci z historią maniakalnych epizodów, zaburzeniami czynności nerek, wątroby, cukrzycą, padaczką oraz chorobami serca wymagają ścisłego monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiponatremii, krwawień (zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwzakrzepowych) oraz interakcje farmakokinetyczne, np. z tamoksyfenem (inhibicja CYP2D6). W trakcie terapii i po jej zakończeniu konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby zminimalizować objawy odstawienia, które występują u około 30% pacjentów i obejmują m.in. zawroty głowy, parestezje, nudności i zaburzenia snu.
akatyzja, arytmia komorowa, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blok serca, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, ciężki epizod depresyjny, cukrzyca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, hipertermia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek serotoninergiczny, mania, marskość wątroby, myśli samobójcze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, padaczka, parestezja, paroksetyna, plamica, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wybroczyny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxydolor Fast

Oxydolor Fast, zawierający oksykodon, wymaga szczególnej ostrożności klinicznej u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka, takich jak osoby w podeszłym wieku, pacjenci z zaburzeniami układu oddechowego (w tym bezdechem sennym), zaburzeniami świadomości, a także u chorych z niewydolnością wątroby i nerek, gdzie metabolizm i eliminacja leku są upośledzone. Należy również monitorować pacjentów z chorobami dróg żółciowych, zapaleniem trzustki, przerostem prostaty oraz schorzeniami endokrynologicznymi (np. obrzęk śluzowaty, choroba Addisona), ze względu na ryzyko nasilenia objawów i działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z urazem głowy, padaczką, psychozami, majaczeniem drżennym, a także z niedociśnieniem, hipowolemią i zaburzeniami krążenia, gdzie oksykodon może maskować objawy neurologiczne, obniżać próg drgawkowy oraz wpływać na hemodynamikę.
bezdech senny, choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, ciśnienie śródczaszkowe, delirium tremens, depresja oddechowa, działanie niepożądane, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, majaczenie drżenne, niedobór laktazy, niedociśnienie, niedoczynność tarczycy, niedrożność jelit, nietolerancja galaktozy, niewydolność nadnerczy, obrzęk śluzowaty, oksykodon, opioid, padaczka, przełom nadciśnieniowy, przerost gruczołu krokowego, przerost prostaty, psychoza intoksykacyjna, skłonność do drgawek, skurcz zwieracza Oddiego, uraz głowy, uzależnienie od opioidów, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności układu oddechowego, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krążenia, zaburzenie świadomości, zapalenie trzustki, zapalna choroba jelit, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwiększone ciśnienie wewnątrzczaszkowe
Leksykon substancji czynnych
Galeopsis ochroleuca – Interakcje

Substancja galeopsis ochroleuca, obecna w produkcie leczniczym Santaherba w formie nalewki macierzystej (TM), nie wykazuje dotychczas udokumentowanych istotnych interakcji z innymi lekami czy suplementami. Jednak ze względu na zawartość 39,5% (v/v) etanolu w preparacie, istnieje potencjalne ryzyko interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450, przeciwkrzepliwymi oraz działającymi na układ oddechowy. Alkohol może nasilać działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), wpływać na metabolizm wątrobowy innych leków oraz wywoływać reakcję disulfiramową u pacjentów stosujących disulfiram. Ponadto, preparat zawiera także inne składniki, takie jak Belladonna D4, Stramonium D4 i Ephedra vulgaris D4, które mogą potencjalnie wchodzić w interakcje z lekami.
Belladonna, CYP450, cytochrom P450, disulfiram, działanie sedatywne, efekt synergistyczny, ephedra vulgaris, galeopsis ochroleuca, inhibitor MAO, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkrzepliwy, lek sedatywny, metabolizm wątrobowy, nalewka macierzysta, ośrodkowy układ nerwowy, poziewnik żółtobiały, reakcja disulfiramowa, rozcieńczenie homeopatyczne, schorzenie układu oddechowego, Stramonium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ krzepnięcia, układ oddechowy, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Paracetamol HASCO 500 mg

Paracetamol (500 mg, proszek doustny) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Probenecyd hamuje glukuronidację paracetamolu, zmniejszając jego klirens o około 50%, co wymaga redukcji dawki. Aktywatory enzymów wątrobowych (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital, prymidon) indukują metabolizm paracetamolu, potencjalnie obniżając jego skuteczność i zwiększając ryzyko hepatotoksyczności, co wymaga monitorowania funkcji wątroby. Flukloksacylina może wywołać kwasicę metaboliczną z dużą luką anionową, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. Metoklopramid przyspiesza wchłanianie paracetamolu, natomiast opioidy je opóźniają. Kolestyramina zmniejsza biodostępność paracetamolu i nie powinna być podawana w ciągu pierwszej godziny po jego podaniu. Jednoczesne stosowanie z zydowudyną zwiększa ryzyko neutropenii, a długotrwała terapia (>7 dni) z warfaryną nasila działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga ścisłego nadzoru lekarskiego.
aktywator enzymu, alkohol etylowy, biodostępność paracetamolu, chloramfenikol, cukrzyca, czynnik krzepnięcia, działanie nefrotoksyczne, działanie przeciwzakrzepowe, fenobarbital, fenytoina, flukloksacylina, funkcja wątroby, gruźlica, hepatotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, indukcja enzymu wątrobowego, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klirens leku, klirens paracetamolu, kofeina, kolestyramina, krwawienie, kwas acetylosalicylowy, kwas glukuronowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, luka anionowa, metoklopramid, monoaminooksydaza, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, opróżnianie żołądka, perystaltyka przewodu pokarmowego, probenecyd, prymidon, ryfampicyna, stężenie glukozy, stężenie glukozy w osoczu, supresja szpiku kostnego, toksyczny metabolit, uszkodzenie wątroby, warfaryna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie metabolizmu glukozy, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Oroes 10 mg

Lek Oroes zawierający 10 mg escytalopramu w postaci szczawianu posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w praktyce klinicznej. Przede wszystkim jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na escytalopram lub substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko zespołu serotoninowego przy jednoczesnym stosowaniu escytalopramu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieselektywnymi, nieodwracalnymi MAOI, odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid) oraz linezolidem. Ponadto, escytalopram jest przeciwwskazany u pacjentów z rozpoznanym wydłużeniem odstępu QT, wrodzonym zespołem wydłużonego QT oraz przy jednoczesnym stosowaniu innych leków wydłużających QT, ze względu na ryzyko groźnych zaburzeń rytmu serca, w tym torsades de pointes.
antykoagulant, bradykardia, choroba wrzodowa, dziurawiec zwyczajny, hipokaliemia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, nadwrażliwość na escytalopram, nagła śmierć sercowa, niewydolność serca, NLPZ, płytka krwi, SSRI, torsades de pointes, tramadol, tryptan, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zawał mięśnia sercowego, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Otrivin dla dzieci 0,5 mg/ml

Ksylometazolina, stosowana w preparacie Otrivin dla dzieci (0,5 mg/ml, aerozol do nosa), wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko przełomu nadciśnieniowego; przeciwwskazanie dotyczy również okresu 2 tygodni po zakończeniu terapii IMAO. Ponadto, łączenie ksylometazoliny z trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi może nasilać jej działanie sympatykomimetyczne, co jest niezalecane. W przypadku stosowania z innymi lekami sympatykomimetycznymi istnieje ryzyko sumowania efektów, a jednoczesne podawanie z lekami przeciwnadciśnieniowymi może osłabiać ich skuteczność, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego.
aerozol do nosa, akcja serca, błona śluzowa nosa, chlorek benzalkoniowy, ciśnienie tętnicze, działanie sympatykomimetyczne, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcje lekowe, ksylometazolina, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek sympatykomimetyczny, obkurczenie naczyń krwionośnych, przełom nadciśnieniowy, reakcja miejscowa, układ sercowo-naczyniowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metoprolol VP 50 mg

Metoprolol VP w dawce 50 mg wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. W terapii skojarzonej z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi obserwuje się działanie addycyjne, co zwiększa ryzyko niedociśnienia. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z klonidyną (ryzyko przełomu nadciśnieniowego przy nieprawidłowym odstawieniu), antagonistami wapnia (werapamil, diltiazem) – zwłaszcza przy dożylnym podaniu, oraz inhibitorami CYP2D6 (np. fluoksetyna, paroksetyna, propafenon), które zwiększają stężenie metoprololu w surowicy i nasilają jego działanie. Dodatkowo, metoprolol może nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i sulfonylomocznika, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga monitorowania pacjentów z cukrzycą. Interakcje z niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (np. indometacyna) mogą osłabiać efekt przeciwnadciśnieniowy metoprololu.
amiodaron, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, bupropion, chinidyna, cymetydyna, difenhydramina, diltiazem, dyzopyramid, działanie addycyjne, działanie hipotensyjne, działanie kardiodepresyjne, efekt sedacyjny, enzym wątrobowy, fluoksetyna, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hydroksychlorochina, indometacyna, inhibitor MAO, izoenzym CYP2D6, klonidyna, lek beta-adrenolityczny, lek blokujący zwoje współczulne, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, paroksetyna, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, receptor beta1-adrenergiczny, receptor beta2-adrenergiczny, ryfampicyna, rytonawir, stężenie alkoholu, terapia skojarzona, terbinafina, tioridazyna, werapamil, zaburzenie psychomotoryczne
Leksykon leków
Interakcje leku – Metocard 1 mg/ml

Metoprolol winianowy, metabolizowany głównie przez izoenzym CYP2D6, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Induktory CYP2D6, takie jak ryfampicyna, obniżają stężenie metoprololu w osoczu, co może wymagać zwiększenia dawki, natomiast inhibitory CYP2D6 (cymetydyna, hydralazyna, alkohol) podnoszą jego stężenie, zwiększając ryzyko bradykardii i hipotensji. Metoprolol nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych, trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, barbituranów i fenotiazyn, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcję z klonidyną – przy odstawianiu terapii skojarzonej najpierw należy zakończyć podawanie metoprololu, aby zapobiec przełomowi nadciśnieniowemu.
antagonista wapnia, beta-adrenolityk, beta₁-adrenolityk, beta2-adrenomimetyk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie chronotropowe, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe ujemne, działanie wazokonstrykcyjne, efekt synergistyczny, glikozyd naparstnicy, hipoglikemia, hipotensja śródoperacyjna, indometacyna, induktor CYP2D6, inhibitor CYP2D6, inhibitor MAO, inhibitor syntetazy prostaglandyn, izoenzym CYP2D6, lek blokujący zwoje współczulne, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek sympatykomimetyczny, metoprolol winianowy, niewydolność serca, pochodna dihydropirydyny, pochodna kwasu barbiturowego, pochodna sulfonylomocznika, przełom nadciśnieniowy, układ adrenergiczny, wziewny anestetyk
Leksykon leków
Interakcje leku – Clazicon 30 mg

Gliklazyd, jako pochodna sulfonylomocznika, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą. Szczególnie istotne są interakcje prowadzące do nasilenia działania hipoglikemizującego, takie jak z mikonazolem (stosowanym ogólnie i w żelu do jamy ustnej), które są bezwzględnie przeciwwskazane ze względu na ryzyko ciężkiej hipoglikemii i śpiączki hipoglikemicznej. Fenylbutazon oraz danazol również wpływają na metabolizm gliklazydu, odpowiednio nasilając hipoglikemię lub destabilizując kontrolę glikemii, co wymaga dostosowania dawki i intensywnego monitorowania glikemii. Ponadto, współstosowanie gliklazydu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, beta-adrenolitykami, inhibitorami ACE, flukonazolem, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, fluorochinolonami i innymi wymienionymi substancjami zwiększa ryzyko hipoglikemii, co wymaga ścisłej kontroli glikemii i ewentualnej modyfikacji terapii.
agonista receptora GLP-1, akarboza, chlorpromazyna, danazol, dysfagia, działanie hipoglikemizujące, dziurawiec zwyczajny, enalapryl, fenylbutazon, flukonazol, fluorochinolon, gliklazyd, glikokortykosteroid, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, kaptopryl, klarytromycyna, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek beta-adrenomimetyczny, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek blokujący receptor H2, lek neuroleptyczny, lek przeciwzakrzepowy, metformina, mikonazol, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pacjent diabetologiczny, parametr krzepnięcia, pochodna sulfonylomocznika, rytodryna, salbutamol, śpiączka hipoglikemiczna, sulfonamid, terbutalina, tiazolidynedion, warfaryna
Leksykon substancji czynnych
Betahistyna – Interakcje

Betahistyna, stosowana w leczeniu zawrotów głowy pochodzenia obwodowego oraz objawów choroby Ménière’a, wykazuje ograniczoną liczbę udokumentowanych interakcji lekowych, co czyni ją relatywnie bezpiecznym lekiem. Najistotniejsze interakcje dotyczą inhibitorów monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywnych inhibitorów MAO-B (np. selegilina, rasagilina), które mogą hamować metabolizm betahistyny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia w osoczu i potencjalnego nasilenia działań niepożądanych. Zaleca się ostrożność, monitorowanie pacjenta oraz ewentualne dostosowanie dawki. Ponadto, betahistyna jako analog histaminy może antagonizować działanie leków przeciwhistaminowych (np. cetyryzyna, loratadyna), co może osłabiać skuteczność obu terapii, choć w praktyce klinicznej nie odnotowano istotnych przypadków takich interakcji. Wskazane jest monitorowanie skuteczności terapii i stopniowe odstawianie leków przeciwhistaminowych, aby uniknąć zespołu odstawienia.
analog histaminy, antagonista receptora H1, badanie in vitro, badanie in vivo, beta-2-mimetyk, betahistyna, cetyryzyna, choroba Ménière’a, choroba Parkinsona, cytochrom P450, difenhydramina, fenelzyna, inhibitor MAO, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja betahistyny z alkoholem, interakcje betahistyny, izokarboksazyd, lek przeciwhistaminowy, loratadyna, metabolizm betahistyny, pirymetamina i dapson, pneumocystoza, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rasagilina, salbutamol, selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, toksoplazmoza, zaburzenia równowagi, zawroty głowy pochodzenia obwodowego
Leksykon substancji czynnych
Walproinian sodu – Interakcje

Walproinian sodu wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z lekami przeciwpadaczkowymi, psychotropowymi, antybiotykami oraz innymi grupami leków. Istotne jest monitorowanie stężeń leków takich jak fenobarbital, prymidon, fenytoina, karbamazepina, lamotrygina (która ma niemal dwukrotnie wydłużony okres półtrwania), felbamat, rufinamid, a także walproinianu samego w sobie, zwłaszcza w terapii skojarzonej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko encefalopatii hiperamonemicznej przy jednoczesnym stosowaniu topiramatu lub acetazolamidu oraz na potencjalne nasilenie hepatotoksyczności, zwłaszcza w połączeniu z kanabidiolem, salicylanami, alkoholem i innymi lekami hepatotoksycznymi. Warto podkreślić, że karbapenemy mogą gwałtownie obniżyć stężenie walproinianu w osoczu nawet o 60-100% w ciągu około 2 dni, co wymaga unikania ich jednoczesnego stosowania.
acetazolamid, biodostępność, bupropion, cholestyramina, cymetydyna, encefalopatia hiperamonemiczna, enzym wątrobowy, erytromycyna, felbamat, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, hiperamonemia, inhibitor MAO, inhibitor proteazy, kanabidiol, karbamazepina, karbapenem, kwas acetylosalicylowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwzakrzepowy, meflochina, metabolizm wątrobowy, metamizol, metotreksat, neutropenia, nimodypina, olanzapina, propofol, prymidon, rufinamid, ryfampicyna, topiramat, UDP-glukuronylotransferaza, walproinian sodu, zydowudyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Venlafaxine Teva 150 mg

Venlafaxine Teva, zawierający wenlafaksynę chlorowodorek, dostępny jest w kapsułkach o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania jest nadwrażliwość na wenlafaksynę lub substancje pomocnicze, w tym sacharozę, której zawartość wynosi odpowiednio 34,9 mg, 69,9 mg i 139,7 mg na kapsułkę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z nietolerancją sacharozy lub rzadkimi zaburzeniami metabolizmu cukrów. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest jednoczesne stosowanie nieodwracalnych inhibitorów monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym oraz hipertermią.
aktywny metabolit, chlorowodorek wenlafaksyny, drżenie mięśniowe, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, interakcja farmakodynamiczna, kapsułki o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, nadwrażliwość, nieodwracalny inhibitor monoaminooksydazy, nietolerancja sacharozy, pobudzenie psychoruchowe, reakcja alergiczna, stosunek korzyści do ryzyka, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Doltard 10 mg

Morfina, będąca substancją czynną leku Doltard, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie morfiny z innymi opioidami, agonistami/antagonistami receptorów opioidowych (np. naltreksonem), inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) oraz lekami uspokajającymi, takimi jak benzodiazepiny. Interakcje te mogą skutkować zapaścią oddechową, obniżeniem ciśnienia tętniczego, zespołem odstawienia, a nawet śpiączką lub śmiercią. Przeciwwskazane jest stosowanie morfiny z inhibitorami MAO lub w okresie 14 dni po ich odstawieniu. Ponadto, spożywanie alkoholu podczas terapii Doltard znacząco nasila depresję OUN, co stanowi poważne zagrożenie dla pacjenta.
6-glukuronid morfiny, amitryptylina, barbituran, benzodiazepina, chlorpromazyna, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, działanie miorelaksacyjne, działanie nasenne, działanie przeciwdrgawkowe, działanie przeciwlękowe, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor P2Y12, klomipramina, lek przeciwpłytkowy, lek przeciwpsychotyczny, motoryka przewodu pokarmowego, naltrekson, obniżenie ciśnienia tętniczego, opioidowy lek przeciwbólowy, ostry zespół wieńcowy, pochodna fenotiazyny, prometazyna, propiomazyna, ryfampentyna, ryfampicyna, środek zobojętniający kwas żołądkowy, środek zwiotczający mięśnie, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wodzian chloralu, zapaść oddechowa, zespół odstawienia
Leksykon leków
Interakcje leku – Eslibon 800 mg

Octan eslikarbazepiny, aktywny składnik preparatu Eslibon, ulega intensywnemu metabolizmowi do eslikarbazepiny, eliminowanej głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Eslikarbazepina wykazuje słabą indukcję enzymów CYP3A4 i UDP-glukuronylotransferazy, co klinicznie skutkuje zwiększonym metabolizmem leków metabolizowanych przez te enzymy, wymagającym często korekty dawek. Pełny efekt indukcji enzymatycznej pojawia się z opóźnieniem 2-3 tygodni od zmiany terapii. Ponadto, eslikarbazepina hamuje CYP2C19, co może prowadzić do interakcji, zwłaszcza z fenytoiną. Współpodawanie z karbamazepiną (400 mg 2x/d) zmniejsza ekspozycję na eslikarbazepinę o 32%, a z fenytoiną (1200 mg 1x/d) o 31-33%, jednocześnie zwiększając stężenia fenytoiny o 31-35%, co wymaga indywidualnej modyfikacji dawek i monitorowania działań niepożądanych, takich jak diplopia, ataksja i zawroty głowy.
CYP2C19, CYP3A4, cytochrom P450, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, doustny środek antykoncepcyjny, eslikarbazepina, fenytoina, glikoproteina p, glukuronidacja, inhibitor MAO, INR, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lamotrygina, lek przeciwpadaczkowy, lek trójpierścieniowy, lewetiracetam, okskarbazepina, podwójne widzenie, rozuwastatyna, sprawność psychomotoryczna, statyna, symwastatyna, topiramat, UDP-glukuronylo-transferaza, walproinian, warfaryna, zaburzenia koordynacji, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Arduan 4 mg

Bromek pipekuronium, substancja czynna leku Arduan, jest niedepolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie, którego działanie może być istotnie modulowane przez liczne interakcje farmakologiczne. Anestetyki wziewne (halotan, metoksyfluran, izofluran), dożylne (ketamina, fentanyl), antybiotyki aminoglikozydowe (gentamycyna), polipeptydowe (kolistyna), leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy (beta-blokery, antagoniści wapnia, sole magnezu) oraz leki przeciwarytmiczne (chinidyna, dożylna lidokaina) mogą nasilać i/lub wydłużać blokadę nerwowo-mięśniową, co wymaga ścisłego monitorowania i ewentualnej redukcji dawki Arduanu. Z kolei długotrwałe stosowanie kortykosteroidów, inhibitorów cholinesterazy (neostygmina, pirydostygmina), metyloksantyn (teofilina) oraz elektrolitów (KCl, NaCl, CaCl₂) może osłabiać jego działanie, co może wymagać zwiększenia dawki. Depolaryzujące środki zwiotczające, takie jak sukcynylocholina, wykazują zmienny wpływ na skuteczność bromku pipekuronium, zależny od dawki i czasu podania.
aminoglikozydy, ampicylina, anestetyki wziewne, antagonista wapnia, antybiotyki polipeptydowe, Arduan, azatiopryna, barbiturany, beta-bloker, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pipekuronium, chinidyna, chlorek potasu, chlorek sodu, chlorek wapnia, cyklopropan, czas protrombinowy, częściowy czas tromboplastyny, depolaryzujący środek zwiotczający, depresja oddechowa, edrofon, enfluran, eter dietylowy, etomidat, fentanyl, fenytoina, gammahydroksybutyrat, gentamycyna, guanidyna, halotan, inhibitor cholinesterazy, inhibitor MAO, izofluran, ketamina, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lidokaina, metoksyfluran, metronidazol, neostygmina, niedepolaryzujący lek zwiotczający, niewydolność nerek, noradrenalina, pirydostygmina, pochodne imidazolu, propanidid, protamina, rzucawka, sól magnezu, stymulator nerwów obwodowych, sukcynylocholina, teofilina, test koagulologiczny, wentylacja mechaniczna, zaburzenie elektrolitowe, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Wellbutrin XR 300 mg

Bupropion, substancja czynna Wellbutrin XR, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, szczególnie poprzez hamowanie izoenzymu CYP2D6, co prowadzi do 2-5-krotnego wzrostu stężeń leków metabolizowanych przez ten enzym (np. dezypramina, imipramina, rysperydon, metoprolol). Hamowanie CYP2D6 utrzymuje się co najmniej 7 dni po odstawieniu bupropionu, co wymaga ostrożności i ewentualnej redukcji dawek leków o wąskim indeksie terapeutycznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami MAO (odstęp 14 dni po nieodwracalnych i 24 godziny po odwracalnych inhibitorach). Zgłaszano ryzyko zespołu serotoninowego przy łączeniu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI). Bupropion może także zmniejszać skuteczność tamoksyfenu (inhibicja aktywacji przez CYP2D6) oraz obniżać stężenie digoksyny poprzez zwiększenie jej klirensu nerkowego, co wymaga monitorowania stężeń digoksyny szczególnie przy rozpoczęciu i zakończeniu terapii bupropionem.
aktywacja metaboliczna, amantadyna, cyklofosfamid, CYP2D6, cytalopram, cytochrom P450 CYP2B6, dezypramina, diazepam, digoksyna, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, efawirenz, farmakokinetyka, fenytoina, flekainid, hydroksybupropion, ifosfamid, induktor enzymu metabolizującego, inhibitor enzymu metabolizującego, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, klirens nerkowy, klopidogrel, lek beta-adrenolityczny, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lewodopa, metoprolol, nikotynowy przezskórny system terapeutyczny, orfenadryna, pole pod krzywą stężenia, propafenon, rysperydon, rytonawir, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, stężenie maksymalne, szlak katecholaminergiczny, szlak metaboliczny, tamoksyfen, tiorydazyna, tyklopidyna, walproinian, wąski indeks terapeutyczny, zatrucie digoksyną, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Prefaxine

Wenlafaksyna, substancja czynna preparatu Prefaxine, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania ze względu na ryzyko nasilenia myśli i zachowań samobójczych, zwłaszcza u pacjentów poniżej 25 roku życia oraz z historią zachowań samobójczych. Lek nie jest wskazany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 lat z powodu zwiększonego ryzyka zachowań agresywnych i samobójczych oraz braku danych dotyczących długoterminowego bezpieczeństwa. Istotne jest monitorowanie objawów zespołu serotoninowego i reakcji przypominających złośliwy zespół neuroleptyczny, szczególnie przy jednoczesnym stosowaniu innych leków serotoninergicznych, opioidów, inhibitorów MAO czy leków przeciwpsychotycznych. Wenlafaksyna może powodować rozszerzenie źrenic, co wymaga ostrożności u pacjentów z jaskrą z zamkniętym kątem, oraz zależne od dawki podwyższenie ciśnienia tętniczego, które wymaga regularnej kontroli, zwłaszcza u osób z chorobami współistniejącymi. Ponadto, lek może wywoływać przyspieszenie akcji serca i zaburzenia rytmu, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, szczególnie po przedawkowaniu lub u pacjentów z czynnikami ryzyka.
akatyzja, bezsenność, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dysfagia, fałszywie dodatni wynik, fencyklidyna, hiperrefleksja, hipomania, hiponatremia, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, jaskra z wąskim kątem przesączania, lek serotoninergiczny, mania, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, spektrometria mas, tachykardia, tachykardia komorowa, torsade de pointes, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zaburzenie czynności płytek krwi, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Escipram 5 mg

Escipram, zawierający escytalopram w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg (w postaci szczawianu), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub substancje pomocnicze, co może prowadzić do reakcji alergicznych, takich jak wysypka, świąd, obrzęk naczynioruchowy czy reakcje anafilaktyczne. Leku nie należy stosować jednocześnie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), zarówno nieselektywnymi, nieodwracalnymi, jak i odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemid), oraz z linezolidem, ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego, objawiającego się pobudzeniem psychoruchowym, drżeniem mięśniowym i hipertermią, co może zagrażać życiu pacjenta.
antybiotyk makrolidowy, arytmia komorowa, drżenie mięśniowe, Escipram, escytalopram, fluorochinolon, hipertermia, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor monoaminooksydazy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek psychotropowy, linezolid, makrolid, moklobemid, nadwrażliwość, nieselektywny inhibitor MAO, obrzęk naczynioruchowy, pobudzenie psychoruchowe, reakcja anafilaktyczna, świąd, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wysypka skórna, zaburzenie przewodnictwa serca, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, zespół wydłużonego QT
Leksykon substancji czynnych
Linezolid – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności

Linezolid jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-dodatnie, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza hematologicznych, takich jak niedokrwistość, leukopenia, pancytopenia i trombocytopenia. Ryzyko tych powikłań wzrasta wraz z czasem terapii, szczególnie powyżej 10-14 dni, a u pacjentów w podeszłym wieku oraz z ciężką niewydolnością nerek jest ono wyższe. Zaleca się cotygodniowe monitorowanie morfologii krwi, w tym hemoglobiny, liczby leukocytów i płytek krwi, a w przypadku znacznego zahamowania czynności szpiku kostnego leczenie należy przerwać, chyba że jest to bezwzględnie konieczne. Długotrwałe stosowanie powyżej 28 dni wiąże się z ryzykiem ciężkiej niedokrwistości wymagającej przetoczenia krwi oraz niedokrwistości syderoblastycznej, które ustępują po odstawieniu leku.
bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakterie Gram-dodatnie, bakterie Gram-ujemne, biegunka poantybiotykowa, Clostridium difficile, dikloksacylina, granulocytopenia, hiponatremia, inhibitor MAO, kandydoza polekowa, kwasica metaboliczna, kwasica mleczanowa, leki przeciwgruźlicze, leki serotoninergiczne, leukopenia, linezolid, małopłytkowość, mielosupresja, morfologia krwi, neuropatia nerwu wzrokowego, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oksacylina, pancytopenia, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, SIADH, SSRI, trombocytopenia, wankomycyna, zaburzenia mitochondrialne, zakażenie odcewnikowe, zapalenie nerwu wzrokowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Oriven 225 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Oriven, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym, szczególnie w kontekście politerapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z nieodwracalnymi nieselektywnymi inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając odstępu 14 dni po IMAO przed rozpoczęciem wenlafaksyny oraz 7 dni po jej odstawieniu przed terapią IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą odwracalnych selektywnych inhibitorów MAO-A (np. moklobemid) oraz odwracalnych nieselektywnych inhibitorów MAO, takich jak linezolid. Współistniejące stosowanie z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI, tryptany, lit, opioidy) znacząco zwiększa ryzyko zespołu serotoninowego, co wymaga ścisłej obserwacji pacjenta. Ponadto, wenlafaksyna może wydłużać odstęp QT, zwłaszcza w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy IA i III, niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, makrolidami i chinolonami, co zwiększa ryzyko arytmii komorowych, w tym torsade de pointes.
antybiotyk makrolidowy, antybiotyk z grupy chinolonów, arytmia komorowa, dziurawiec zwyczajny, hepatotoksyczność, indukcja enzymów cytochromu P450, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor wychwytu zwrotnego noradrenaliny i serotoniny, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, lek przeciwarytmiczny, linezolid, moklobemid, O-demetylowenlafaksyna, sedacja, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, układ serotoninergiczny, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Gliclazide Medreg 30 mg

Gliklazyd, jako pochodna sulfonylomocznika, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jego działanie hipoglikemizujące oraz bezpieczeństwo terapii. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania mikonazolu (w tym żelu do jamy ustnej), który poprzez hamowanie metabolizmu gliklazydu może wywołać ciężką hipoglikemię i ryzyko śpiączki, co stanowi przeciwwskazanie do kojarzenia tych leków. Fenylbutazon nasila działanie gliklazydu poprzez wypieranie z białek osocza i zmniejszenie wydalania, co wymaga dostosowania dawki i monitorowania pacjenta. Alkohol etylowy istotnie potęguje ryzyko hipoglikemii, hamując glukoneogenezę i reakcje kontrregulacyjne, dlatego jego spożycie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Inne leki nasilające działanie hipoglikemizujące to m.in. insulina, metformina, inhibitory DPP-4, beta-adrenolityki, inhibitory ACE, NLPZ oraz flukonazol, co wymaga ścisłej kontroli glikemii i ewentualnej korekty dawek gliklazydu.
adrenalina, agonista receptora GLP-1, akarboza, alkohol etylowy, beta-adrenolityk, chlorpromazyna, ciężka hipoglikemia, danazol, działanie addytywne, działanie diabetogenne, działanie hipoglikemizujące, dziurawiec zwyczajny, fenylbutazon, flukonazol, fluorochinolon, gliklazyd, glikokortykosteroid, glukagon, glukoneogeneza wątrobowa, hamowanie metabolizmu, hipoglikemia, inhibitor dipeptydylopeptydazy-4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, insulina, klarytromycyna, kontrola glikemii, kwasica ketonowa, lek blokujący receptor beta-adrenergiczny, lek blokujący receptor H2, lek neuroleptyczny, lek przeciwzakrzepowy, metformina, mikonazol, monitoring INR, niesteroidowy lek przeciwzapalny, pochodna sulfonylomocznika, rytodryna, salbutamol, śpiączka hipoglikemiczna, sulfonamid, terbutalina, tiazolidynediony, warfaryna, wrażliwość na insulinę, wydzielanie hormonów, wydzielanie insuliny, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Celipres 200 200 mg

Celipres 200 (celiprolol) jest selektywnym beta-adrenolitykiem, który wykazuje liczne interakcje farmakologiczne wpływające na jego skuteczność i bezpieczeństwo. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie celiprololu z antagonistami wapnia typu werapamilu i diltiazemu, teofiliną, dożylnymi lekami przeciwarytmicznymi klasy I i III (dyzopiramid, chinidyna, amiodaron), inhibitorami MAO oraz floktafeniną ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, takich jak blok przedsionkowo-komorowy, znaczne niedociśnienie czy nadciśnienie z odbicia. Szczególną ostrożność wymaga łączenie celiprololu z klonidyną, gdzie beta-adrenolityk powinien być odstawiony kilka dni przed przerwaniem klonidyny, aby uniknąć nasilenia nadciśnienia tętniczego. Ponadto, beta-adrenolityki mogą nasilać działanie hipoglikemizujące insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, maskując objawy hipoglikemii, co wymaga monitorowania glikemii i dostosowania terapii.
adrenalina, alfa-metylodopa, amiodaron, antagoniści wapnia, antagonista wapnia z grupy dihydropirydyny, barbituran, beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, celiprolol, celiprololu chlorowodorek, chinidyna, chlorotalidon, ciśnienie tętnicze, dostępność biologiczna, doustny lek przeciwcukrzycowy, dyzopiramid, działanie hipoglikemizujące, działanie inotropowe, fenotiazyna, floktafenina, glikozyd naparstnicy, guanfacyna, hipoglikemia, hydrochlorotiazyd, ibuprofen, indometacyna, inhibitor MAO, insulina, klonidyna, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwarytmiczny klasy I, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek sympatykomimetyczny, lek znieczulający, meflochina, nadciśnienie z odbicia, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, noradrenalina, przewodzenie przedsionkowo-komorowe, resperydyna, sotalol, teofilina, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, zaburzenia przewodzenia
Leksykon leków
Interakcje leku – Depralin ODT 10 mg

Escytalopram, substancja czynna preparatu Depralin ODT, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie 14-dniowej przerwy po IMAO przed rozpoczęciem terapii escytalopramem oraz 7-dniowej przerwy po zakończeniu leczenia escytalopramem przed włączeniem IMAO. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Escytalopram nie powinien być stosowany z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III, niektóre neuroleptyki, antybiotyki, leki przeciwmalaryczne) ze względu na ryzyko groźnych arytmii. Współistniejące stosowanie leków serotoninergicznych (tramadol, tryptany, buprenorfina) wymaga ostrożności z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego. Ponadto, escytalopram może obniżać próg drgawkowy, co wymaga monitorowania przy jednoczesnym stosowaniu z lekami o podobnym działaniu (np. trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, neuroleptyki, bupropion). Współistnienie z litem lub tryptofanem może nasilać działanie terapeutyczne i działania niepożądane. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania z zielem dziurawca oraz ścisłe monitorowanie parametrów krzepnięcia u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty lub NLPZ ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, doustne leki przeciwzakrzepowe, działania niepożądane, działanie depresyjne, działanie serotoninergiczne, fenotiazyna, hipokalemia, inhibitor enzymu, inhibitor MAO, interakcje farmakodynamiczne, interakcje farmakokinetyczne, leki przeciwarytmiczne, linezolid, moklobemid, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ośrodkowy układ nerwowy, próg drgawkowy, substancja czynna, tramadol, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptofan, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Pram 20 mg

Preparat PRAM zawierający 20 mg cytalopramu (w postaci bromowodorku) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także u osób z rozpoznanym lub wrodzonym wydłużeniem odstępu QT w EKG. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania cytalopramu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selegiliną w dawce powyżej 10 mg/dobę, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Zaleca się zachowanie przerw co najmniej 14 dni po zakończeniu terapii nieodwracalnymi inhibitorami MAO przed rozpoczęciem cytalopramu oraz minimum 7 dni po zakończeniu cytalopramu przed włączeniem inhibitorów MAO. Ponadto, przeciwwskazane jest łączenie cytalopramu z linezolidem, chyba że możliwa jest ścisła kontrola kliniczna i monitorowanie ciśnienia tętniczego.
arytmia komorowa, bromowodorek, cytalopram, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, kanałopatia, linezolid, nadwrażliwość, neuroleptyk, nieodwracalny inhibitor MAO, odwracalny inhibitor MAO, pimozyd, powikłanie sercowo-naczyniowe, reakcja anafilaktyczna, selegilina, tabletka powlekana, torsade de pointes, wrodzony zespół wydłużonego odstępu QT, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie psychotyczne, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Otrivin Katar i Zatoki 1 mg/ml

Ksylometazolina chlorowodorek, substancja czynna preparatu Otrivin Katar i Zatoki, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, szczególnie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz trój- i czteropierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi. Jednoczesne stosowanie ksylometazoliny z IMAO lub w okresie do 2 tygodni po ich odstawieniu może prowadzić do przełomu nadciśnieniowego, stanowiącego zagrożenie życia, co stanowi przeciwwskazanie do terapii. Równocześnie, współpodawanie ksylometazoliny z lekami przeciwdepresyjnymi o działaniu sympatykomimetycznym może nasilać efekty sympatykomimetyczne, manifestujące się m.in. nadciśnieniem tętniczym i tachykardią, dlatego takie połączenie nie jest zalecane. Ponadto, ksylometazolina może wchodzić w interakcje z innymi lekami sympatykomimetycznymi oraz lekami hipotensyjnymi, co wymaga monitorowania ciśnienia tętniczego i zachowania ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nadciśnieniem, cukrzycą lub nadczynnością tarczycy.
dysfagia, działanie naczynioskurczowe, działanie niepożądane, efekt sympatykomimetyczny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, ksylometazolina chlorowodorek, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek sympatykomimetyczny, nadciśnienie tętnicze, nadczynność tarczycy, ośrodkowy układ nerwowy, przełom nadciśnieniowy, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, układ współczulny, zawroty głowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Actavis 10 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego; konieczne jest zachowanie odstępu 14 dni po zakończeniu terapii MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne ryzyko występuje przy stosowaniu moklobemidu, linezolidu oraz selegiliny (do 10 mg/dobę). Escytalopram nie powinien być łączony z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre przeciwpsychotyczne, antybiotyki jak erytromycyna dożylna, czy leki przeciwmalaryczne), ze względu na zwiększone ryzyko groźnych arytmii. Ponadto, współstosowanie z lekami serotoninergicznymi (tramadol, buprenorfina, sumatryptan) oraz lekami obniżającymi próg drgawkowy wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta. W terapii skojarzonej z litem lub tryptofanem należy liczyć się z nasileniem działania serotoninergicznego, a stosowanie dziurawca zwyczajnego zwiększa ryzyko działań niepożądanych.
cymetydyna, dezypramina, dziurawiec zwyczajny, escytalopram, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, haloperydol, hipokaliemia, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP2C19, izoenzym CYP2D6, izoenzym CYP3A4, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwzakrzepowy, lek serotoninergiczny, linezolid, metoprolol, moklobemid, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, obniżenie progu drgawkowego, omeprazol, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, tiklopidyna, tiorydazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwa arytmia
Leksykon leków
Interakcje leku – Tisercin 25 mg/ml

Lewomepromazyna, substancja czynna preparatu Tisercin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie lewomepromazyny z lekami przeciwnadciśnieniowymi (ryzyko ciężkiej hipotonii), inhibitorami MAO (przedłużone działanie i nasilenie działań niepożądanych) oraz adrenaliną u pacjentów po przedawkowaniu neuroleptyków. Wymagana jest szczególna ostrożność przy łączeniu z lekami przeciwcholinergicznymi (ryzyko niedrożności porażennej jelit, retencji moczu, jaskry), lekami hamującymi OUN (nasilenie depresji OUN), lekami wydłużającymi odstęp QT (zwiększone ryzyko arytmii), doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi (ryzyko hiperglikemii) oraz beta-adrenolitykami (możliwe nasilenie działania i konieczność redukcji dawek). Zaleca się monitorowanie parametrów życiowych, EKG oraz glikemii u pacjentów z cukrzycą.
adrenalina, akatyzja, alkohol etylowy, antybiotyk makrolidowy, atropina, azolowy lek przeciwgrzybiczny, ciężka hipotonia, cizapryd, depresja oddechowa, desferrioksamina, dilewalol, doustny lek przeciwcukrzycowy, dystonia, działanie hipotensyjne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwparkinsonowe, encefalopatia metaboliczna, groźna arytmia, hiperglikemia, hipokaliemia, inhibitor MAO, jaskra, lek antyarytmiczny, lek beta-adrenolityczny, lek moczopędny, lek narkotyczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy H1, lek przeciwlękowy, lek przeciwparkinsonowy, lek sedatywno-nasenny, lek wydłużający odstęp QT, lewodopa, lewomepromazyna, niedrożność porażenna jelit, objawy pozapiramidowe, ośrodkowy układ nerwowy, parkinsonizm polekowy, pochodna amfetaminy, późna dyskineza, preparat fotouczulający, prochlorperazyna, retencja moczu, skopolamina, sukcynylocholina, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, witamina C, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie moczu, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Interakcje leku – Tramal 100 mg/ml

Tramadol wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Bezwzględnie przeciwwskazane jest łączenie tramadolu z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) ze względu na ryzyko zagrażających życiu zaburzeń OUN, układu oddechowego i krążenia. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu benzodiazepin, gabapentynoidów (gabapentyna, pregabalina), leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, mirtazapina) oraz leków obniżających próg drgawkowy (buproprion, mirtazapina, tetrahydrokanabinol), gdyż zwiększają one ryzyko nadmiernej sedacji, depresji oddechowej, zespołu serotoninowego oraz napadów drgawek. Równoczesne stosowanie alkoholu z tramadolem jest szczególnie niebezpieczne, nasilając depresję OUN i ryzyko przedawkowania, co może prowadzić do śpiączki lub zgonu. Zaleca się całkowitą abstynencję od alkoholu podczas terapii tramadolem.
agonista-antagonista opioidowy, antagonista receptorów 5-HT3, benzodiazepina, cymetydyna, depresja oddechowa, efekt serotoninergiczny, gabapentynoid, głęboka sedacja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek trójpierścieniowy, metabolizm leku, napad drgawkowy, niedociśnienie, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna kumaryny, próg drgawkowy, sedacja, SNRI, SSRI, wskaźnik INR, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Etiagen 25 mg

Kwetiapina, metabolizowana głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, powodują 5-8-krotny wzrost AUC kwetiapiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Induktory enzymów wątrobowych (karbamazepina, fenytoina) znacząco zwiększają klirens kwetiapiny, redukując jej ekspozycję nawet do 13% wartości monoterapii, co może wymagać dostosowania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować przy łączeniu kwetiapiny z lekami serotoninergicznymi (inhibitory MAO, SSRI, SNRI, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego. Interakcje z lekami przeciwpsychotycznymi (rysperydon, haloperydol) oraz przeciwdepresyjnymi (imipramina, fluoksetyna) nie wpływają istotnie na farmakokinetykę kwetiapiny.
cytochrom P450 3A4, działanie antycholinergiczne, działanie serotoninergiczne, erytromycyna, farmakokinetyka kwetiapiny, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, haloperydol, imipramina, indukcja enzymatyczna, induktor enzymów wątrobowych, inhibitor CYP3A4, inhibitor MAO, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens kwetiapiny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, lek stabilizujący nastrój, leukopenia i neutropenia, metabolizm kwetiapiny, objawy pozapiramidowe, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, równowaga elektrolitowa, ryfampicyna, rysperydon, sedacja, SNRI, sok grejpfrutowy, SSRI, technika chromatograficzna, tiorydazyna, walproinian sodu, wynik fałszywie dodatni, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Benzerazyd – Interakcje

Benzerazyd, stosowany w połączeniu z lewodopą (preparat Madopar), pełni funkcję inhibitora dekarboksylazy aromatycznych aminokwasów, co zapobiega obwodowej konwersji lewodopy do dopaminy. Interakcje farmakokinetyczne obejmują zmiany szybkości i stopnia wchłaniania lewodopy, np. środki zobojętniające sok żołądkowy zmniejszają wchłanianie lewodopy o 32% (w Madopar HBS), a siarczan żelaza redukuje maksymalne stężenie i AUC lewodopy o 30-50%. Triheksyfenidyl obniża szybkość absorpcji lewodopy, natomiast metoklopramid i domperidon zwiększają jej biodostępność. Spożycie posiłków bogatych w białko osłabia działanie lewodopy w formach o natychmiastowym uwalnianiu, co wynika z konkurencji o transport aminokwasów przez barierę krew-mózg. W przypadku planowanego znieczulenia halotanem, zaleca się przerwanie terapii Madoparem na 12-48 godzin przed zabiegiem ze względu na ryzyko wahań ciśnienia i zaburzeń rytmu serca.
agonista dopaminy, amantadyna, antagonista receptora D2, badanie ogólne moczu, bariera krew-mózg, benzerazyd, biodostępność lewodopy, bromokryptyna, choroba Parkinsona, domperidon, działanie antycholinergiczne, epinefryna, farmakokinetyka lewodopy, fluktuacja ruchowa, halotan, inhibitor COMT, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoproterenol, katecholo-O-metylotransferaza, lek antycholinergiczny, lek neuroleptyczny, lek prokinetyczny, lek przeciwpsychotyczny, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, metoklopramid, moklobemid, niedociśnienie ortostatyczne, norepinefryna, odczyn Coombsa, przełom nadciśnieniowy, rasagilina, selegilina, selektywny inhibitor MAO-A, selektywny inhibitor MAO-B, siarczan żelaza, środek zobojętniający sok żołądkowy, triheksyfenidyl, zaburzenie motoryki przewodu pokarmowego, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie ogólne
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Oxycodon Stada

Oksykodon, jako opioid, niesie ze sobą istotne ryzyko depresji oddechowej, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, osłabionych oraz z niewydolnością układu oddechowego. Należy zachować szczególną ostrożność u osób z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, endokrynologicznymi (np. niedoczynność tarczycy, choroba Addisona), psychiatrycznymi, sercowo-naczyniowymi, a także u pacjentów z przerostem gruczołu krokowego, padaczką, urazem głowy czy przyjmujących inhibitory MAO. W przypadku podejrzenia porażennej niedrożności jelit podawanie oksykodonu należy natychmiast przerwać. Po zabiegach chirurgicznych, zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej, stosowanie oksykodonu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko zaburzeń motoryki jelit. Depresja oddechowa może prowadzić do hiperkapnii i wtórnego wzrostu ciśnienia śródczaszkowego, a opioidy zwiększają ryzyko ośrodkowego bezdechu sennego (CSA), co jest zależne od dawki.
benzodiazepina, choroba Addisona, choroba dróg żółciowych, ciężkie zaburzenie depresyjne, delirium tremens, depresja oddechowa, hipowolemia, inhibitor MAO, kolka moczowodowa, kolka wątrobowa, kortyzol, majaczenie alkoholowe, niedociśnienie tętnicze, niedoczynność tarczycy, niewydolność kory nadnerczy, niewydolność układu oddechowego, obrzęk śluzowaty, oś podwzgórzowo-przysadkowo-gonadalna, oś podwzgórzowo-przysadkowo-nadnerczowa, ośrodkowy bezdech senny, pacjent w podeszłym wieku, porażenna niedrożność jelit, prolaktyna, przeczulica bólowa, przerost gruczołu krokowego, testosteron, tolerancja lekowa, uzależnienie fizyczne, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie endokrynologiczne, zaburzenie lękowe, zaburzenie motoryki jelit, zaburzenie oddychania w czasie snu, zaburzenie osobowości, zaburzenie psychiatryczne, zaburzenie związane ze stosowaniem opioidów, zapalenie trzustki
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alventa 37,5 mg

Wenlafaksyna, substancja czynna leku Alventa (kapsułki o przedłużonym uwalnianiu), jest inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, z dodatkowym słabym hamowaniem wychwytu dopaminy. Jej działanie przeciwdepresyjne wiąże się z modulacją aktywności neuroprzekaźników w OUN, bez powinowactwa do receptorów muskarynowych, H1-histaminergicznych, α1-adrenergicznych oraz bez aktywności hamującej MAO, co ogranicza ryzyko działań niepożądanych typowych dla innych leków przeciwdepresyjnych. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna wykazują podobny profil farmakodynamiczny, a badania kliniczne potwierdziły skuteczność leku w leczeniu epizodów dużej depresji (dawki 75-375 mg/dobę), uogólnionych zaburzeń lękowych (75-225 mg/dobę), fobii społecznej (75-225 mg/dobę) oraz lęku napadowego (75-225 mg/dobę). Długoterminowe badania wykazały skuteczność w zapobieganiu nawrotom depresji przy dawkach 75-225 mg/dobę, a także w utrzymaniu efektu terapeutycznego w zaburzeniach lękowych.
agorafobia, arytmia komorowa, częstoskurcz komorowy torsade de pointes, dawka terapeutyczna, działanie przeciwdepresyjne, efekt antycholinergiczny, epizod dużej depresji, fobia społeczna, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, klasyfikacja anatomiczno-terapeutyczno-chemiczna, lęk napadowy, lek przeciwdepresyjny, monoaminooksydaza, natychmiastowe uwalnianie, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź ß-adrenergiczna, odstęp QTc, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie leku, receptor benzodiazepinowy, receptor H1-histaminergiczny, receptor muskarynowy cholinergiczny, receptor opioidowy, receptor α1-adrenergiczny, uogólnione zaburzenia lękowe, wenlafaksyna, wychwyt dopaminy, wychwyt zwrotny noradrenaliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Betaserc ODT 24 mg

Dichlorowodorek betahistyny, stosowany w terapii choroby Ménière’a, wykazuje ograniczone ryzyko interakcji lekowych na podstawie badań in vitro. Nie przewiduje się istotnego hamowania enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez ten układ enzymatyczny. Istotną uwagę zwraca potencjalna interakcja z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym selektywnymi inhibitorami MAO-B, jak selegilina, które mogą hamować metabolizm betahistyny, prowadząc do zwiększenia jej stężenia i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, ze względu na strukturalne podobieństwo betahistyny do histaminy, możliwe są interakcje z lekami antyhistaminowymi, które mogą osłabiać wzajemne działanie terapeutyczne poprzez konkurencyjne wiązanie z receptorami histaminowymi. Zaleca się monitorowanie skuteczności terapii i ewentualną modyfikację dawkowania w przypadku jednoczesnego stosowania tych leków.
aspartam, badanie in vitro, betahistyna, Betaserc ODT, choroba Ménière’a, cytochrom P450, dichlorowodorek betahistyny, działanie niepożądane, farmakodynamika leku, farmakokinetyka, fenyloketonuria, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, lek antyhistaminowy, nietolerancja cukrów, ośrodkowy układ nerwowy, receptor histaminowy, sacharoza, selegilina, selektywny inhibitor MAO-B, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia przedsionkowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Venlafaxine Teva 37,5 mg

Venlafaxine Teva to lek przeciwdepresyjny z grupy psychoanaleptyków, dostępny w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawkach 37,5 mg, 75 mg oraz 150 mg. Substancją czynną jest chlorowodorek wenlafaksyny, który działa poprzez hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny oraz, w mniejszym stopniu, dopaminy, co potwierdzają badania farmakologiczne. Zarówno wenlafaksyna, jak i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) wykazują podobny profil farmakodynamiczny, w tym zmniejszenie odpowiedzi β-adrenergicznej po podaniu jednorazowym i wielokrotnym. Lek charakteryzuje się brakiem powinowactwa do receptorów muskarynowych, cholinergicznych, H1-histaminowych oraz α-adrenergicznych, co minimalizuje ryzyko działań niepożądanych takich jak efekty antycholinergiczne, sedacja czy niekorzystny wpływ na układ sercowo-naczyniowy.
chlorowodorek wenlafaksyny, dysfagia, działanie antycholinergiczne, działanie sedatywne, efekt antycholinergiczny, inhibitor MAO, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, lek przeciwdepresyjny, metabolit ODV, monoaminooksydaza, neuroprzekaźnik, O-demetylowenlafaksyna, odpowiedź β-adrenergiczna, ośrodkowy układ nerwowy, psychoanaleptyk, receptor benzodiazepinowy, receptor cholinergiczny, receptor H1-histaminowy, receptor muskarynowy, receptor opioidowy, receptor α-adrenergiczny, układ krążenia, układ przywspółczulny, układ sercowo-naczyniowy, wenlafaksyna, wychwyt zwrotny dopaminy, wychwyt zwrotny neuroprzekaźników
Leksykon leków
Interakcje leku – Asentra 100 mg

Sertralina, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie sertraliny z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO), w tym nieodwracalnymi (np. selegilina), odwracalnym selektywnym inhibitorem MAO-A (moklobemid) oraz odwracalnym nieselektywnym inhibitorem MAO (linezolid), ze względu na ryzyko rozwoju zagrażającego życiu zespołu serotoninowego. Ponadto, łączenie sertraliny z pimozydem jest zabronione z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka zaburzeń rytmu serca. Należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu leków serotoninergicznych (np. fentanyl, tryptany, inne SSRI, opioidy), leków wydłużających odstęp QT oraz litu, który może nasilać drżenia mimo braku zmian farmakokinetycznych. Monitorowanie jest również wskazane podczas terapii sertraliną i warfaryną (wydłużenie czasu protrombinowego), fenytoiną (możliwe zmniejszenie stężenia sertraliny i konieczność dostosowania dawki) oraz lekami wpływającymi na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna) ze względu na zwiększone ryzyko krwawień.
aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, badanie EKG, buprenorfina, cholinoesteraza osoczowa, cymetydyna, CYP 1A2, CYP 2C19, CYP 2C9, CYP 3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynność płytek krwi, dezypramina, digoksyna, diltiazem, drżenie mięśniowe, dysfagia, działanie sedatywne, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, fluoksetyna, fluwoksamina, haloperydol, hipertermia, indeks terapeutyczny, inhibitor MAO, inhibitor MAO-A, inhibitor proteazy, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, itrakonazol, izoenzym CYP 2D6, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny klasy 1C, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lek serotoninergiczny, linezolid, metamizol, mioklonia, miwakurium, moklobemid, nefazodon, nieodwracalny inhibitor MAO, NLPZ, omeprazol, opioid, pantoprazol, pimozyd, pozakonazol, propafenon, rabeprazol, receptor beta-adrenergiczny, ryfampicyna, selegilina, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptany, tyklopidyna, warfaryna, wartość INR, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny, znieczulenie ogólne