bezsenność

Bezsenność (insomnia) to zaburzenie snu charakteryzujące się trudnościami w zasypianiu, utrzymaniu ciągłości snu, zbyt wczesnym budzeniem się lub nieodpowiednią jakością snu mimo odpowiednich warunków do wypoczynku. Jest to najczęstsze zaburzenie snu, które może występować jako objaw pierwotny lub wtórny do innych schorzeń.

Bezsenność dzieli się na ostrą (trwającą do 3 miesięcy) oraz przewlekłą (utrzymującą się powyżej 3 miesięcy). W diagnostyce kluczowy jest wywiad lekarski oraz dziennik snu prowadzony przez pacjenta. W wybranych przypadkach wskazane jest wykonanie badania polisomnograficznego, szczególnie gdy podejrzewa się inne zaburzenia snu jak bezdech senny czy zespół niespokojnych nóg.

Leczenie bezsenności obejmuje terapię poznawczo-behawioralną (CBT-I) oraz farmakoterapię. CBT-I jest uznawana za metodę pierwszego wyboru w bezsenności przewlekłej. Wśród leków stosuje się benzodiazepiny, leki-Z (zolpidem, zopiklon, zaleplon), antagonistów receptorów oreksyny (suworeksant, daridoreksant, lemboreksant), agonistów receptora melatoninowego oraz leki przeciwdepresyjne o działaniu sedatywnym.

Nieleczona bezsenność prowadzi do pogorszenia funkcji poznawczych, obniżenia odporności, zwiększonego ryzyka wypadków oraz rozwoju lub zaostrzenia chorób somatycznych i psychicznych. Terapia powinna być dostosowana indywidualnie, z uwzględnieniem przyczyn, czasu trwania bezsenności oraz chorób współistniejących.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Działania niepożądane – Hitaxa 0,5 mg/ml

Hitaxa zawiera desloratadynę w stężeniu 0,5 mg/ml w formie roztworu doustnego, a jej profil bezpieczeństwa został potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 246 dzieci (6 miesięcy–11 lat), 578 nastolatków (12–17 lat) oraz dorosłych. U dzieci poniżej 2 lat najczęściej obserwowano biegunki (3,7%), gorączkę (2,3%) i bezsenność (2,3%), natomiast u nastolatków najczęstszym działaniem niepożądanym był ból głowy (5,9%). W populacji dorosłych i młodzieży działania niepożądane występowały u 3% pacjentów częściej niż w grupie placebo, z najczęstszymi objawami takimi jak zmęczenie (1,2%), suchość w jamie ustnej (0,8%) i bóle głowy (0,6%).
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anafilaksja, arytmia, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, bradykardia, desloratadyna, drgawki, duszność, fotosensytywność, gorączka, hiperbilirubinemia, kołatanie serca, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pobudzenie psychoruchowe, pokrzywka, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, senność, suchość w jamie ustnej, świąd, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, zachowanie agresywne, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zmęczenie, żółtaczka, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Myfortic 180 mg

Myfortic (mykofenolan sodu) wykazuje niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednakże działania niepożądane takie jak zawroty głowy, bóle głowy, drżenie, zaburzenia widzenia (np. nieostre widzenie, zapalenie spojówek), lęk, nieprawidłowe sny, urojenia, bezsenność oraz zmęczenie i astenia mogą istotnie upośledzać funkcje psychomotoryczne pacjenta. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z grup wysokiego ryzyka, w tym osoby w podeszłym wieku, z zaburzeniami neurologicznymi lub wzroku, u których ryzyko nasilenia tych objawów jest zwiększone. W trakcie terapii konieczna jest regularna ocena występowania ww. działań niepożądanych oraz stanu neurologicznego i psychicznego pacjenta, zwłaszcza po zmianie dawkowania lub w terapii skojarzonej z innymi lekami immunosupresyjnymi.
astenia, bezsenność, ból głowy, charakterystyka produktu leczniczego, drżenie, działanie niepożądane układu nerwowego, immunosupresja, lęk, lek immunosupresyjny, Myfortic, mykofenolan sodu, nieostre widzenie, terapia skojarzona, urojenie, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie psychiczne, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie widzenia, zaburzenie wzroku, zapalenie spojówek, zawrót głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aricogan 15 mg

Arypiprazol, substancja czynna leku Aricogan, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały szczegółowo opisane w badaniach klinicznych oraz obserwacjach po wprowadzeniu do obrotu. Najczęściej występującymi działaniami niepożądanymi są akatyzja (12,1% u pacjentów z zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi, 6,2% u pacjentów ze schizofrenią) oraz nudności (>3%). Inne często obserwowane objawy to zaburzenia pozapiramidowe, drżenie, bóle głowy, sedacja, senność i zawroty głowy. Rzadziej występują poważne powikłania, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki typu grand mal czy zespół serotoninowy. W populacji pediatrycznej (13-17 lat) częściej niż u dorosłych obserwuje się senność, zaburzenia pozapiramidowe, suchość w jamie ustnej, zwiększony apetyt oraz niedociśnienie ortostatyczne. Działania niepożądane mają charakter dawkozależny, np. częstość zaburzeń pozapiramidowych wzrasta z 9,1% przy dawce 10 mg do 28,8% przy dawce 30 mg.
akatyzja, bezsenność, ból głowy, bradykardia, choroba zakrzepowo-zatorowa, cukrzyca, drgawki grand mal, drżenie, dysfagia, dystonia, epizod maniakalny, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hiperseksualność, hiponatremia, jadłowstręt, kompulsywne jedzenie, kompulsywne zakupy, kwasica ketonowa, lęk, leukopenia, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niepokój ruchowy, niestrawność, objawy pozapiramidowe, poriomania, późna dyskineza, próba samobójcza, sedacja, senność, skurcz mięśni szyi, śpiączka hiperosmolarna, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, trudności z oddychaniem, ucisk w gardle, uzależnienie od hazardu, wydłużenie odstępu QT, wzmożone wydzielanie śliny, zaburzenia mowy, zaburzenia rytmu komorowego, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zakrzepica żył głębokich, zapalenie trzustki, zaparcie, zatorowość płucna, zatrzymanie akcji serca, zawroty głowy, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Setal MR 35 mg

SETAL MR, zawierający 35 mg trimetazydyny dichlorowodorku w formie tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowane objawy neurologiczne to zawroty głowy i ból głowy, występujące u ≥1/100 pacjentów. Rzadziej pojawiają się parestezje, a z częstością nieznaną – objawy parkinsonizmu (drżenie, bezruch, hipertonia), niestabilny chód oraz zespół niespokojnych nóg, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Zaburzenia snu, takie jak bezsenność i senność, również mogą wpływać na jakość życia. Ze strony układu sercowo-naczyniowego rzadko występują palpitacje, skurcze dodatkowe i tachykardia, a także niedociśnienie tętnicze i ortostatyczne, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami serca i stosujących leki przeciwnadciśnieniowe. Często zgłaszane są objawy ze strony przewodu pokarmowego, takie jak ból brzucha, biegunka, niestrawność, nudności i wymioty, a także zaparcia o nieznanej częstości. Reakcje skórne, w tym wysypka, świąd i pokrzywka, występują często, natomiast poważne reakcje nadwrażliwości, takie jak DRESS, AGEP i obrzęk naczynioruchowy, mają częstość nieznaną i wymagają natychmiastowego przerwania leczenia.
agranulocytoza, akineza, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, drżenie, enzymy wątrobowe, hipertonia, małopłytkowość, morfologia krwi, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niestabilność chodu, niestrawność, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, palpitacja, parestezja, parkinsonizm, plamica małopłytkowa, pokrzywka, skurcz dodatkowy, świąd, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, tachykardia, trimetazydyna dichlorowodorek, wysypka, zaburzenie ruchowe, zaburzenie snu, zaczerwienienie twarzy, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół niespokojnych nóg
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Nexpram

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u określonych grup pacjentów. Lek nie jest zalecany dla dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych oraz wrogości. U pacjentów z zespołem lęku napadowego może wystąpić początkowe nasilenie objawów lękowych, które zwykle ustępuje po około 2 tygodniach. Należy monitorować pacjentów z padaczką, gdyż escytalopram może indukować napady drgawkowe lub nasilać ich częstość. U osób z historią manii lub hipomanii konieczne jest zachowanie ostrożności, a w przypadku wystąpienia fazy maniakalnej lek należy odstawić. Leczenie SSRI może wpływać na kontrolę glikemii u pacjentów z cukrzycą, co wymaga dostosowania dawek insuliny lub leków hipoglikemizujących. Ryzyko samobójstw jest szczególnie podwyższone u pacjentów poniżej 25 roku życia, dlatego konieczna jest wnikliwa obserwacja, zwłaszcza w początkowej fazie terapii i przy zmianach dawkowania.
akatyzja, bezsenność, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, depresja, dysfunkcja seksualna, dziurawiec zwyczajny, hipokaliemia, hipomagnezemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwotok poporodowy, lek hipoglikemizujący, lek przeciwzakrzepowy, mania, marskość wątroby, napad drgawkowy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, padaczka, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SIADH, terapia elektrowstrząsowa, torsade de pointes, zawał mięśnia sercowego, zespół lęku napadowego, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Pirfenidone Aurovitas 267 mg

Pirfenidone Aurovitas w dawce 2403 mg/dobę wykazuje specyficzny profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami obejmującymi nudności (32,4%), wysypkę (26,2%), biegunkę (18,8%), zmęczenie (18,5%), niestrawność (16,1%), zmniejszenie apetytu (20,7%), ból głowy (10,1%) oraz reakcje nadwrażliwości na światło (9,3%). Wśród działań niepożądanych o częstości ≥2% dominują zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, skóry, układu nerwowego oraz ogólne osłabienie. Szczególnie istotne są poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz zespół DRESS, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Ponadto, obserwuje się ryzyko polekowego uszkodzenia wątroby, w tym przypadki zakończone zgonem, co wymaga regularnego monitorowania enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, gamma-GT) oraz bilirubiny.
agranulocytoza, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, choroba refluksowa przełyku, duszność, gamma-glutamylotransferaza, hiperbilirubinemia, hiponatremia, kaszel, kaszel z odkrztuszaniem, nadwrażliwość na światło, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pirfenidon, podwyższone AlAT, podwyższone AspAT, polekowe uszkodzenie wątroby, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wysypka, zaburzenia smaku, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie układu moczowego, zapalenie żołądka, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie apetytu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Enalapril Vitabalans 10 mg

Enalapril Vitabalans, inhibitor konwertazy angiotensyny w dawce 10 mg, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do bardzo często występujących należą: nieostre widzenie, zawroty głowy, kaszel, nudności oraz osłabienie. Często obserwuje się depresję, bóle głowy, tachykardię, duszność, biegunkę, bóle brzucha, zmęczenie, hiperkaliemię i podwyższenie stężenia kreatyniny w surowicy. Niezbyt często pojawiają się hipoglikemia (szczególnie u pacjentów z cukrzycą leczonych insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi), kołatanie serca, zawał mięśnia sercowego, incydenty naczyniowo-mózgowe, zaburzenia czynności nerek, białkomocz, impotencja, kurcze mięśni, uderzenia gorąca, szumy uszne, hiponatremia oraz podwyższenie stężenia mocznika we krwi. Rzadko występują poważne zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), zespół Raynauda, reakcje alergiczne skóry (np. rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona), niewydolność wątroby, zapalenie wątroby, obrzęk naczynioruchowy jelit oraz ginekomastia.
agranulocytoza, bezsenność, białkomocz, depresja, dusznica bolesna, enalapril, eozynofilowe zapalenie płuc, ginekomastia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hiponatremia, hipotensja, hipotensja ortostatyczna, incydent naczyniowo-mózgowy, inhibitor konwertazy angiotensyny, kołatanie serca, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parestezja, pęcherzyca, rumień wielopostaciowy, skąpomocz, skurcz oskrzeli, tachykardia, toksyczna martwica naskórka, trombocytopenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół Raynauda, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Elicea 5 mg

Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje charakterystyczny profil działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się w pierwszych dwóch tygodniach terapii i zwykle ulegają zmniejszeniu wraz z kontynuacją leczenia. Do bardzo często występujących działań należą ból głowy oraz nudności (≥1/10). Często obserwuje się również bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje i drżenie (≥1/100 do <1/10). Rzadkie, ale istotne powikłania to zespół serotoninowy, tachykardia, bradykardia, wydłużenie odstępu QT oraz arytmie komorowe, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka. W sferze psychicznej często występują lęk, niepokój, nietypowe sny i zmniejszenie popędu płciowego, a rzadziej agresja, depersonalizacja i omamy. Nieznana jest częstość występowania manii oraz myśli i zachowań samobójczych, które wymagają natychmiastowej interwencji.
akatyzja, arytmia komorowa, bezsenność, biegunka, ból głowy, bradykardia, bruksizm, depersonalizacja, drgawki, drżenie, dyskineza, escytalopram, hiponatremia, impotencja, jadłowstręt, krwotok maciczny, krwotok poporodowy, lęk, małopłytkowość, mania, mlekotok, nadmierna potliwość, niedociśnienie ortostatyczne, nieprawidłowe wydzielanie ADH, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, parestezje, priapizm, reakcja anafilaktyczna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, senność, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia wytrysku, zapalenie wątroby, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół odstawienny, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Tirosint Sol 150 mcg

Terapia lekiem Tirosint Sol, zawierającym lewotyroksynę sodową w formie roztworu doustnego, charakteryzuje się niskim ryzykiem działań niepożądanych przy prawidłowym stosowaniu i monitorowaniu klinicznym oraz laboratoryjnym. Działania niepożądane pojawiają się głównie w sytuacjach takich jak nietolerancja indywidualna, przedawkowanie lub osiągnięcie dawek suprafizjologicznych, manifestując się objawami nadczynności tarczycy. Objawy te obejmują tachykardię, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, bóle głowy, drżenie, niepokój, bezsenność, osłabienie mięśni, wymioty, biegunkę, zmniejszenie masy ciała, zaczerwienienie skóry, nadpotliwość, zaburzenia miesiączkowania oraz reakcje alergiczne takie jak obrzęk naczynioruchowy, wysypka i pokrzywka. Częstość występowania działań niepożądanych nie jest precyzyjnie określona (kategoria „nieznana”), co podkreśla konieczność uważnego monitorowania pacjentów.
bezsenność, biegunka, ból głowy, dawka suprafizjologiczna, drżenie, dusznica bolesna, kołatanie serca, lewotyrokosyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadpotliwość, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, rzekomy guz mózgu, skurcz mięśni, tachykardia, Tirosint Sol, wysypka, zaburzenie metaboliczne, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca
Leksykon chorób i schorzeń
Zaburzenie koszmarów sennych – Etiologia i przyczyny

Zaburzenie koszmarów sennych (Nightmare disorder) jest parasomnią manifestującą się niepożądanymi, intensywnymi koszmarami występującymi głównie w fazie REM snu. Patofizjologia opiera się na dwóch kluczowych mechanizmach: podwyższonym pobudzeniu (hyperarousal) utrzymującym się nocą oraz zaburzonym wygaszaniu lęku, co prowadzi do utrwalania lękowych wspomnień podczas snu. Czynniki ryzyka obejmują traumatyczne doświadczenia (szczególnie w PTSD, gdzie 80% pacjentów zgłasza koszmary), przeciwności losu we wczesnym dzieciństwie, stres, lęk, genetyczną predyspozycję (korelacje genetyczne z zaburzeniami lękowymi rg=0,671, depresyjnymi rg=0,562, PTSD rg=0,4083 oraz neurotyzmem rg=0,667), dezadaptacyjne przekonania, zaburzenia oddychania podczas snu (np. obturacyjny bezdech senny) oraz deprywację snu. Współwystępowanie z innymi zaburzeniami psychicznymi, takimi jak zaburzenia lękowe, depresyjne, BPD czy dysocjacyjne, jest częste i może wzmacniać objawy koszmarów. Ponadto, farmakoterapia (antydepresanty, beta-blokery) i nadużywanie substancji (alkohol, odstawienie leków GABA-ergicznych) mogą indukować lub nasilać koszmary.
beta-bloker, bezdech senny, bezsenność, deprywacja snu, faza REM, fragmentacja snu, nadmierne pobudzenie, parasomnia, podwyższone pobudzenie, PTSD, sen REM, układ dopaminergiczny, zaburzenia oddychania podczas snu, zaburzenie dysocjacyjne, zaburzenie koszmarów sennych, zaburzenie lękowe, zaburzenie osobowości borderline, zaburzenie snu, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Piperacillin + Tazobactam Eugia 2 g + 0,25 g

Preparat Piperacillin + Tazobactam Eugia (2 g + 0,25 g oraz 4 g + 0,5 g, proszek do sporządzania roztworu do infuzji) jest antybiotykiem beta-laktamowym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia licznych działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najcięższe powikłania obejmują rzekomobłoniaste zapalenie jelit oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, występujące u 1-10 na 10 000 pacjentów. Inne poważne działania niepożądane, takie jak pancytopenia, wstrząs anafilaktyczny czy zespół Stevensa-Johnsona, mają nieokreśloną częstość występowania. U pacjentów z mukowiscydozą obserwuje się zwiększoną częstość gorączki i wysypki. Ponadto, beta-laktamy mogą indukować encefalopatię i drgawki, co wymaga szczególnej uwagi u chorych z zaburzeniami neurologicznymi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk beta-laktamowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dreszcze, drgawki, encefalopatia, eozynofilia, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza zasadowa, gamma-glutamylotransferaza, gorączka, hipokaliemia, kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, krwawienie z nosa, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, mukowiscydoza, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, odczyn Combsa, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, pęcherzowe zapalenie skóry, plamica, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, trombocytoza, wstrząs anafilaktoidalny, wstrząs anafilaktyczny, zakażenie drożdżakami, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Donectil 10 mg

Donectil, zawierający chlorowodorek donepezylu, jest dostępny w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg. Leczenie rozpoczyna się od dawki 5 mg raz na dobę, podawanej wieczorem, przez minimum miesiąc w celu oceny wczesnej odpowiedzi klinicznej i osiągnięcia stężenia stacjonarnego. Po tym okresie dawkę można zwiększyć do maksymalnie 10 mg na dobę, również raz dziennie. Terapia powinna być prowadzona przez lekarza doświadczonego w leczeniu otępienia w przebiegu choroby Alzheimera, z regularną kontrolą skuteczności i tolerancji leku. W przypadku braku efektów terapeutycznych zaleca się rozważenie zaprzestania leczenia. Donepezyl nie wymaga modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, natomiast u osób z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem wątroby dawkowanie powinno być dostosowane indywidualnie ze względu na ryzyko zwiększonej ekspozycji na lek. Brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężkim upośledzeniem czynności wątroby oraz u dzieci i młodzieży.
bezsenność, chlorowodorek donepezylu, ciężkie upośledzenie czynności wątroby, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, droga doustna, ekspozycja na donepezyl, klirens donepezylu, koszmar senny, leczenie podtrzymujące, ocena kliniczna, odpowiedź kliniczna, otępienie w chorobie Alzheimera, stężenie stacjonarne, upośledzenie czynności wątroby, wytyczna diagnostyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie snu
Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Wynzora (50 mcg + 0,5 mg)/g

Produkt leczniczy Wynzora, zawierający kalcypotriol 50 µg/g oraz betametazon dipropionian 0,5 mg/g, nie wykazuje istotnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn przy standardowym stosowaniu miejscowym. Niemniej jednak, lekarz powinien być świadomy potencjalnych działań niepożądanych, które mogą pośrednio zaburzać funkcje psychomotoryczne, takich jak nieostre widzenie (częstość nieznana) oraz bezsenność (≥1/1000 do <1/100). Długotrwałe stosowanie, aplikacja na duże powierzchnie skóry lub pod opatrunkiem okluzyjnym zwiększa ryzyko ogólnoustrojowych efektów ubocznych, w tym wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaćmy oraz zaburzeń kontroli metabolicznej cukrzycy, które mogą negatywnie wpływać na zdolności prowadzenia pojazdów.
absorpcja ogólnoustrojowa, betametazonu dipropionian, bezsenność, ciśnienie wewnątrzgałkowe, działanie niepożądane, funkcje poznawcze, kalcypotriol, kontrola metaboliczna cukrzycy, kortykosteroid miejscowy, nieostre widzenie, opatrunek okluzyjny, ostrość widzenia, poziom glukozy, reakcja ogólnoustrojowa, Wynzora, zaburzenie koncentracji, zaćma, zdolność psychomotoryczna
Leksykon substancji czynnych
Wenlafaksyna – Działania niepożądane

Wenlafaksyna, jako inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), jest stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych, lękowych oraz innych zaburzeń psychicznych. Profil działań niepożądanych obejmuje bardzo często (≥1/10) nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Zaburzenia układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, senność, drżenie, parestezje i zaburzenia smaku, występują często (≥1/100 do <1/10). Wenlafaksyna może również wywoływać poważne reakcje, w tym złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy, drgawki, a także zaburzenia sercowo-naczyniowe, takie jak nadciśnienie tętnicze, tachykardia, wydłużenie odstępu QT, torsade de pointes i migotanie komór. Wśród działań niepożądanych znajdują się także zaburzenia psychiczne, w tym bezsenność, nerwowość, mania, hipomania, myśli i zachowania samobójcze, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej, zwłaszcza na początku terapii lub przy zmianie dawkowania.
agranulocytoza, akatyzja, bezsenność, bruksizm, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dyskineza późna, dystonia, eozynofilia płucna, hipomania, hiponatremia, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, jaskra z zamkniętym kątem, kardiomiopatia stresowa, kardiomiopatia Takotsubo, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, łysienie, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, nadciśnienie tętnicze, nadmierne pocenie, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nietrzymanie moczu, nietypowe sny, objawy odstawienia, obniżone libido, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, parestezje, pokrzywka, poty nocne, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, sedacja, skurcze miokloniczne, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość jamy ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wenlafaksyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zaburzenia równowagi, zaburzenie depresyjne, zaburzenie lękowe, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Dailiport 0,5 mg

Takrolimus, stosowany w profilaktyce i leczeniu odrzucania przeszczepów, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które występują bardzo często (≥10%) i obejmują m.in. drżenie, zaburzenia czynności nerek, hiperglikemię, cukrzycę, hiperkaliemię, zakażenia, nadciśnienie tętnicze oraz bezsenność. Szczególnie istotne jest monitorowanie parametrów laboratoryjnych i stanu klinicznego pacjentów, zwłaszcza w pierwszych miesiącach po przeszczepieniu, ze względu na wysokie ryzyko nefrotoksyczności, zaburzeń metabolicznych i infekcji wirusowych, takich jak CMV, wirus BK oraz wirus JC (PML). Długotrwała immunosupresja zwiększa także ryzyko nowotworów, w tym zaburzeń limfoproliferacyjnych związanych z EBV oraz nowotworów skóry, co wymaga regularnych badań przesiewowych i dermatologicznych. Reakcje alergiczne i rzekomoanafilaktyczne, choć rzadsze, mogą mieć poważny przebieg i wymagają natychmiastowej interwencji.
anemia, bezmocz, bezsenność, cholestaza, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, drżenie, encefalopatia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipertriglicerydemia, hiperurykemia, hipomagnezemia, hirsutyzm, kardiomiopatia, koagulopatia, kwasica metaboliczna, lek immunosupresyjny, leukopenia, martwica kanalików nerkowych, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadciśnienie tętnicze, nefropatia BK, nefropatia toksyczna, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość aplastyczna, niedrożność porażenna jelit, niewydolność oddechowa, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nowotwór skóry, odrzucanie przeszczepu, pancytopenia, postępująca wieloogniskowa leukoencefalopatia, reakcja alergiczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skąpomocz, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, wysięk osierdziowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie limfoproliferacyjne, zaćma, zakażenie, zakrzepica żył głębokich, zakrzepowa mikroangiopatia, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zapalenie trzustki, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół Lyella, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Ketipinor 100 mg

Kwetiapina (Ketipinor) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wymagają szczegółowego monitorowania, zwłaszcza w początkowym okresie terapii. Do bardzo często występujących (≥10%) należą senność, zawroty głowy, ból głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, objawy odstawienia oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak wzrost stężenia triglicerydów (>200 mg/dl, ≥2,258 mmol/l), cholesterolu całkowitego (≥240 mg/dl, ≥6,2064 mmol/l), zmniejszenie HDL (<40 mg/dl u mężczyzn, <50 mg/dl u kobiet) oraz przyrost masy ciała. Istotne są również zmiany hematologiczne, w tym obniżenie hemoglobiny do ≤13 g/dl (8,07 mmol/l) u mężczyzn i ≤12 g/dl (7,45 mmol/l) u kobiet, z maksymalnym spadkiem średnio o 1,5 g/dl, leukopenia, neutropenia i eozynofilia. Często obserwuje się także hiperprolaktynemię (>20 mcg/l u mężczyzn, >30 mcg/l u kobiet) oraz zaburzenia funkcji tarczycy. W zakresie układu nerwowego dominują objawy pozapiramidowe, dyzartria, a rzadko napady padaczkowe i złośliwy zespół neuroleptyczny. W układzie sercowo-naczyniowym często występują tachykardia, kołatanie serca i niedociśnienie ortostatyczne, z rzadkimi przypadkami bradykardii i omdleń.
agranulocytoza, aminotransferaza asparaginianowa, bezsenność, ból głowy, dysfagia, dysfunkcja tarczycy, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hiponatremia, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, martwica naskórka, mlekotok, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, objawy pozapiramidowe, obniżony cholesterol HDL, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, podwyższone ALT, podwyższone GGTP, priapizm, przyrost masy ciała, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, senność, somnambulizm, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, zapalenie naczyń skórnych, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcia, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół metaboliczny, zespół odstawienia, zespół odstawienia u noworodków, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół napięcia przedmiesiączkowego – Zapobieganie i profilaktyka

Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) dotyka 30-80% kobiet w wieku rozrodczym, z 3-8% doświadczających objawów znacząco wpływających na funkcjonowanie. Objawy pojawiają się w fazie lutealnej i ustępują po rozpoczęciu miesiączki. Diagnostyka opiera się na dokumentacji objawów przez 2-3 cykle, z wykorzystaniem narzędzi takich jak Daily Record of Severity of Problems. Zalecane jest holistyczne podejście obejmujące regularną aktywność fizyczną (minimum 30 minut ćwiczeń aerobowych, 5 dni w tygodniu), techniki relaksacyjne (medytacja, joga, CBT), odpowiednią higienę snu (około 8 godzin na dobę) oraz dietę bogatą w złożone węglowodany, witaminy z grupy B, witaminę D, wapń (1000-1200 mg/dobę), magnez (200-360 mg do 3 razy dziennie) i kwasy omega-3. Ograniczenie spożycia soli, kofeiny, alkoholu i cukrów prostych jest istotne w fazie lutealnej. Suplementacja witaminą B6 (50-100 mg/dobę) i witaminą E (do 400 IU/dobę) może przynieść ulgę w objawach.
agonista hormonu uwalniającego gonadotropinę, akupunktura, aromaterapia, bezsenność, citalopram, cykl menstruacyjny, danazol, diuretyk, escitalopram, faza lutealna cyklu, fluoksetyna, hormon uwalniający gonadotropinę, ibuprofen, kwas acetylosalicylowy, magnez, medytacja, mindfulness, naproksen, niepokalanek pospolity, niesteroidowe leki przeciwzapalne, paroksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, spironolakton, terapia poznawczo-behawioralna, wenlafaksyna, witamina B6, witamina E, zespół napięcia przedmiesiączkowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Diphereline SR 22,5 mg 22,5 mg

Lek Diphereline SR 22,5 mg zawierający tryptorelinę, agonistę GnRH, stosowany głównie u mężczyzn z miejscowo zaawansowanym lub przerzutowym rakiem gruczołu krokowego, wywołuje działania niepożądane wynikające głównie z farmakologicznego obniżenia poziomu testosteronu, co prowadzi do objawów hipogonadyzmu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to uderzenia gorąca (≥1/10), nadmierna potliwość, obniżenie libido oraz zaburzenia erekcji, a także zmiany nastroju, depresja i bezsenność. Odczyny w miejscu wstrzyknięcia występują u mniej niż 5% pacjentów i są niezwiązane z poziomem testosteronu. Rzadkie, ale istotne reakcje immuno-alergiczne obejmują wysypkę, pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
agonista GnRH, bezsenność, ból głowy, depresja, Diphereline, ginekomastia, hipogonadyzm, incydent zakrzepowo-zatorowy, nadciśnienie, nadmierna potliwość, obrzęk naczynioruchowy, odczyn w miejscu podania, osteoporoza, pokrzywka, rak gruczołu krokowego, reakcja immuno-alergiczna, spadek libido, tryptorelina, uderzenia gorąca, zaburzenia erekcji, zaburzenia pamięci, zaburzenie nastroju, zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Cefazolin Dali Pharma 2 g

Lek Cefazolin Dali Pharma zawiera 2 g cefazoliny sodowej i może wywoływać różnorodne działania niepożądane, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Do najczęstszych należą zakażenia oportunistyczne, takie jak kandydoza jamy ustnej i narządów płciowych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Cefazolina wpływa na parametry hematologiczne, powodując zarówno hiperglikemię, jak i hipoglikemię, a także zmiany w morfologii krwi (leukopenia, granulocytopenia, trombocytopenia, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia). Zaburzenia krzepnięcia krwi są szczególnie istotne u pacjentów z niedoborem witaminy K1, chorobami wątroby i nerek oraz predyspozycjami do krwawień. Reakcje nadwrażliwości obejmują zmiany skórne (rumień, wysypka, pokrzywka), obrzęk naczynioruchowy, gorączkę polekową, śródmiąższowe zapalenie płuc, a także ciężkie reakcje, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, azot mocznikowy, bazofilia, bezsenność, cefazolina, drgawki, duszność, eozynofilia, gorączka polekowa, granulocytopenia, granulocytoza, hemoglobina, hiperglikemia, hipoglikemia, kandydoza jamy ustnej, kandydoza narządów płciowych, klasyfikacja MedDRA, leukocytoza, leukopenia, limfocytopenia, monocytoza, morfologia krwi, nefropatia, nefrotoksyczność, neutropenia, niedobór witaminy K1, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, proteinuria, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zaburzenia krzepnięcia, zaburzenia snu, zakażenie oportunistyczne, zapalenie pochwy, zapalenie wątroby, zapalenie zakrzepowe żył, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Maprotylina – Wskazania do stosowania

Maprotylina, dostępna w postaci chlorowodorku w preparacie Ludiomil (tabletki powlekane 25 mg), jest lekiem przeciwdepresyjnym stosowanym u dorosłych pacjentów z różnymi formami zaburzeń depresyjnych, w tym epizodami depresyjnymi, nawracającymi zaburzeniami depresyjnymi oraz dużą depresją endogenną. Wskazania do terapii obejmują depresję o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, depresję z objawami lękowymi, zaburzeniami snu (zwłaszcza bezsennością) oraz przypadki depresji endogennej opornej na inne leki przeciwdepresyjne. Preparat nie jest zalecany dla pacjentów poniżej 18 roku życia.
Decyzja o zastosowaniu maprotyliny powinna być poprzedzona dokładną oceną stanu klinicznego pacjenta oraz rozważeniem innych opcji terapeutycznych. Lek jest szczególnie efektywny w leczeniu depresji endogennej z objawami biologicznymi, takimi jak wczesne budzenie się, wahania dobowego rytmu nastroju, utrata apetytu i masy ciała. Terapia maprotyliną powinna być integralną częścią kompleksowego leczenia depresji, które może obejmować również interwencje psychoterapeutyczne i inne metody wspomagające.
anhedonia, bezsenność, chlorowodorek maprotyliny, depresja endogenna, działanie przeciwdepresyjne, epizod depresyjny, interwencja psychoterapeutyczna, lek przeciwdepresyjny, Ludiomil, maprotylina, nawracające zaburzenie depresyjne, objawy lękowe, tabletka powlekana, zaburzenie depresyjne, zaburzenie rytmu biologicznego, zaburzenie snu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan HCT EGIS 40 mg + 12,5 mg

Telmisartan HCT EGIS to lek złożony zawierający telmisartan (40 mg lub 80 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg lub 25 mg), stosowany w leczeniu nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa leku jest dobrze poznany i obejmuje najczęstsze działania niepożądane, takie jak zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego (częstość: często). Rzadkie działania niepożądane (≥1/10 000 do <1/1000) obejmują ciężki obrzęk naczynioruchowy, zapalenie oskrzeli, gardła i zatok, a także posocznicę, szczególnie u pacjentów z Japonii. Hydrochlorotiazyd może powodować zaburzenia elektrolitowe, takie jak hipokaliemia (niezbyt często), hiponatremia i hipomagnezemia (często), a także zasadowicę hipochloremiczną (bardzo rzadko). Obserwuje się również ryzyko zaburzeń hematologicznych, w tym niedokrwistości aplastycznej i agranulocytozy, oraz zaostrzenie tocznia rumieniowatego układowego. W trakcie terapii mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne, oraz zaburzenia metaboliczne, takie jak hiperurykemia i hiperglikemia.
agranulocytoza, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból kończyn, ból mięśni, ból pleców, ból stawów, ból w klatce piersiowej, bradykardia, cukromocz, depresja, duszność, dyspepsja, enzym wątrobowy, eozynofilia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperkalcemia, hiperurykemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolemia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, leukopenia, małopłytkowość, martwicze zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowy rak skóry, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niepokój, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, niewyraźne widzenie, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, parestezja, pokrzywka, posocznica, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja nadwrażliwości na światło, rumień, rumień wielopostaciowy, skurcz mięśni, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość błon śluzowych, świąd, tachykardia, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie erekcji, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaburzenie widzenia, zapalenie gardła, zapalenie naczyń skóry, zapalenie oskrzeli, zapalenie ślinianki, zapalenie trzustki, zapalenie zatok, zapalenie żołądka, zaparcie, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół zaburzeń oddechowych, żółtaczka cholestatyczna, żółtaczka miąższowa
Leksykon leków
Działania niepożądane – Agolek 25 mg

Agolek, zawierający 25 mg agomelatyny z kwasem cytrynowym, wykazuje profil działań niepożądanych, które w większości są łagodne lub umiarkowane i pojawiają się głównie w pierwszych dwóch tygodniach terapii. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy (bardzo często), nudności, zawroty głowy, senność oraz bezsenność (często). W zakresie zaburzeń psychicznych obserwuje się lęk i nietypowe sny (często), a rzadziej myśli lub zachowania samobójcze, pobudzenie, agresję, koszmary senne oraz stany maniakalne/hipomaniakalne (niezbyt często). Neurologicznie mogą wystąpić migrena, parestezje, zespół niespokojnych nóg (niezbyt często) oraz akatyzja (rzadko). W obrębie przewodu pokarmowego często pojawiają się nudności, biegunka, zaparcia, ból brzucha i wymioty. Działania niepożądane dotyczące skóry obejmują wzmożone pocenie, egzemy, świąd i pokrzywkę (niezbyt często), a rzadziej reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka rumieniowata czy obrzęk twarzy.
agomelatyna, akatyzja, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból pleców, działanie niepożądane, egzema, gamma-glutamylotransferaza, koszmar senny, lęk, migrena, myśli samobójcze, nietypowy sen, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omamy, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, stan hipomaniakalny, stan maniakalny, świąd, szum uszny, wymioty, wysypka rumieniowata, wzmożone pocenie, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół niespokojnych nóg, zmęczenie, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Gabapentin Teva 300 mg

Gabapentyna, stosowana w dawce 300 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na układ nerwowy, gdzie bardzo często obserwuje się senność, zawroty głowy i ataksję, a często drgawki, dyzartrię, niepamięć oraz zaburzenia czucia. Objawy psychiatryczne, takie jak wrogość, splątanie, depresja i lęk, występują często, a myśli samobójcze i omamy z nieznaną częstością wymagają natychmiastowej interwencji. Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka i zapalenie dziąseł, są częste, natomiast poważne powikłania, jak zapalenie trzustki, występują z nieznaną częstością. Reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Ponadto, obserwuje się liczne objawy ogólne, takie jak zmęczenie, gorączka i obrzęki obwodowe, a także ryzyko objawów odstawienia, które mogą pojawić się w ciągu 48 godzin od przerwania leczenia i manifestować się m.in. niepokojem, bezsennością i drżeniem.
ataksja, bezsenność, ból głowy, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja, drgawki, drgawki kloniczne mięśni, drżenie, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, działanie niepożądane, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, labilność emocjonalna, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, niedoczulica, niepamięć, nietrzymanie moczu, objaw odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, oczopląs, omamy, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa z eozynofilią, parestezja, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, utrata przytomności, uzależnienie od leku, zaburzenie czucia, zaburzenie myślenia, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon chorób i schorzeń
Zespół napięcia przedmiesiączkowego – Zapobieganie i profilaktyka

Zespół napięcia przedmiesiączkowego (PMS) dotyka około 47,8% kobiet w wieku reprodukcyjnym, z czego 20% doświadcza objawów na tyle nasilonych, że zakłócają codzienne funkcjonowanie. Objawy pojawiają się w fazie lutealnej cyklu i ustępują z początkiem miesiączki. Pierwszą linią postępowania są modyfikacje stylu życia, w tym regularna aktywność fizyczna (minimum 150 minut ćwiczeń aerobowych tygodniowo), dieta bogata w złożone węglowodany, ograniczenie soli, kofeiny i alkoholu oraz techniki redukcji stresu, takie jak joga czy medytacja. Zalecane jest także zapewnienie około 8 godzin snu oraz unikanie palenia tytoniu. Suplementacja wapniem w dawce 1200 mg/dobę wykazuje skuteczność w łagodzeniu objawów fizycznych i psychicznych PMS, a witamina B6 (do 100 mg/dzień) i magnez mogą przynieść dodatkowe korzyści, choć dowody są mniej jednoznaczne. Prowadzenie dziennika objawów pomaga w identyfikacji czynników wyzwalających i monitorowaniu skuteczności terapii.
agoniści GnRH, bezsenność, citalopram, doustne środki antykoncepcyjne, drażliwość, dziurawiec zwyczajny, faza lutealna, fluoksetyna, miłorząb japoński, niepokalanek pospolity, NLPZ, octan gozereliny, octan leuproreliny, olej z wiesiołka, paroksetyna, przedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne, retencja wody, sertralina, SSRI, suplementacja magnezu, suplementacja wapnia, terapia estrogenowo-progestagenowa, terapia poznawczo-behawioralna, tkliwość piersi, węglowodany złożone, witamina B6, wzdęcia, zespół napięcia przedmiesiączkowego
Leksykon substancji czynnych
Kozłek lekarski – Wskazania do stosowania

Kozłek lekarski (Valeriana officinalis L.) jest roślinnym składnikiem o udokumentowanym działaniu uspokajającym i nasennym, stosowanym głównie w łagodzeniu zaburzeń snu oraz stanów napięcia nerwowego. Preparaty zawierające wyciąg z korzenia kozłka, takie jak Baldivian Noc (441,35 mg), Kalms Noc (385 mg), Persen Noc (445 mg) czy Valdispert (125-200 mg), są wskazane u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat w leczeniu trudności z zasypianiem, płytkiego snu oraz łagodnych stanów lękowych. Preparaty złożone łączą kozłek z innymi roślinnymi ekstraktami, np. melisą, chmielem czy męczennicą, co wzmacnia efekt uspokajający i wspomagający sen (np. Persen forte: 87,5 mg kozłka, 17,5 mg melisy i mięty). Kozłek lekarski jest również stosowany w dolegliwościach trawiennych, takich jak niestrawność, wzdęcia czy brak apetytu, zwłaszcza w preparatach płynnych zawierających nalewkę z korzenia (np. Cholitol, Krople żołądkowe T i forte).
bezsenność, brak łaknienia, dolegliwości trawienne, działanie sedatywne, działanie uspokajające, intrakt z korzenia kozłka lekarskiego, kozłek lekarski, lek nasenny, lek uspokajający, nadwrażliwość, nalewka z korzenia kozłka lekarskiego, niestrawność, objawy psychosomatyczne, stan napięcia nerwowego, trudności z zasypianiem, uczucie niepokoju, wyciąg z korzenia kozłka lekarskiego, wyciąg z liści melisy, wyciąg z szyszek chmielu, wyciąg z ziela męczennicy, zaburzenia snu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Allegra 120 mg

Chlorowodorek feksofenadyny, substancja czynna leku Allegra 120 mg, jest przeciwhistaminowym lekiem drugiej generacji, charakteryzującym się profilem działań niepożądanych zbliżonym do placebo. Najczęściej obserwowane działania niepożądane o częstości ≥1/100 do <1/10 to bóle głowy, senność, zawroty głowy oraz nudności. Rzadziej, z częstością ≥1/1000 do <1/100, zgłaszano zmęczenie. Działania o częstości nieznanej obejmują nieostre widzenie, reakcje nadwrażliwości takie jak obrzęk naczynioruchowy, uczucie ucisku w klatce piersiowej, duszność, nagłe zaczerwienienie skóry oraz uogólnione objawy anafilaksji. Ponadto zgłaszano zaburzenia psychiczne (bezsenność, nerwowość, zaburzenia snu, koszmary senne), tachykardię (>100 uderzeń/min), kołatanie serca, biegunkę oraz zmiany skórne (wysypka, pokrzywka, świąd).
Allegra, anafilaksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, chlorowodorek feksofenadyny, duszność, działanie niepożądane, kołatanie serca, koszmar senny, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, nerwowość, nieostre widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, senność, świąd, tachykardia, ucisk w klatce piersiowej, wysypka, zaburzenie psychiczne, zaburzenie serca, zaburzenie skóry, zaburzenie snu, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka i jelit, zaczerwienienie skóry, zawrót głowy, zmęczenie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Euthyrox N 137 mcg 137 mcg

Lewotyroksyna sodowa, substancja czynna preparatu Euthyrox N, jest generalnie dobrze tolerowana przy prawidłowym stosowaniu i monitorowaniu klinicznym oraz laboratoryjnym. Działania niepożądane najczęściej pojawiają się w przypadku przekroczenia indywidualnej tolerancji lub przedawkowania, manifestując się objawami nadczynności tarczycy. Typowe symptomy obejmują zaburzenia układu sercowo-naczyniowego (np. migotanie przedsionków, tachykardia, kołatanie serca, dolegliwości dławicowe), neurologiczne (ból głowy, drżenia, niepokój ruchowy, bezsenność, rzekomy guz mózgu), mięśniowo-szkieletowe (osłabienie i kurcze mięśni), termoregulacyjne (uderzenia gorąca, gorączka, nadmierne pocenie się), żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka), endokrynologiczne (zaburzenia miesiączkowania) oraz metaboliczne (zmniejszenie masy ciała). W przypadku wystąpienia tych objawów zaleca się zmniejszenie dawki lub czasowe odstawienie leku, a następnie ostrożne wznowienie terapii z uwzględnieniem indywidualnej tolerancji pacjenta.
bezsenność, dolegliwość dławicowa, Euthyrox N, kołatanie serca, kurcz mięśni, lewotyroksyna sodowa, migotanie przedsionków, nadciśnienie śródczaszkowe, nadczynność tarczycy, niepokój ruchowy, obrzęk naczynioruchowy, obturacja dróg oddechowych, osłabienie mięśni, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja alergiczna, rzekomy guz mózgu, skurcz dodatkowy, tachykardia, udar niedokrwienny mózgu, uderzenie gorąca, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sental 5 mg

Dawkowanie melatoniny w preparacie Sental powinno być indywidualnie dostosowane, z uwzględnieniem różnic w biodostępności u pacjentów. W przypadku zaburzeń snu związanych ze zmianą stref czasowych zaleca się dawkę 3-5 mg na dobę, przyjmowaną wieczorem przed snem lokalnym, przez maksymalnie 4 dni. U dzieci i młodzieży z ADHD i bezsennością dawkę należy ustalić jako najniższą skuteczną, nie przekraczając 5 mg, podawaną 30-60 minut przed snem. Stosowanie u dzieci poniżej 6 lat nie jest zalecane. W trakcie długotrwałego leczenia (do 3 lat) konieczna jest regularna ocena efektu terapeutycznego co 6 miesięcy oraz próby odstawienia leku, zwłaszcza gdy efekt jest niepewny. U osób starszych farmakokinetyka jest podobna jak u młodych dorosłych, więc dawkowanie nie wymaga modyfikacji.
bezsenność, biodostępność, dawka skuteczna, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka melatoniny, klirens osoczowy, marskość wątroby, melatonina, natychmiastowe uwalnianie, Sental, stężenie glukozy we krwi, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia snu związane ze zmianą stref czasowych, zmiana stref czasowych
Leksykon leków
Działania niepożądane – Levocetirizine Hasco 0,5 mg/ml

Levocetirizine Hasco, zawierający lewocetyryzynę dichlorowodorek w stężeniu 0,5 mg/ml, charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa typowym dla leków przeciwhistaminowych II generacji. W badaniach klinicznych u dorosłych i młodzieży (12-71 lat) działania niepożądane wystąpiły u 15,1% pacjentów przy dawce 5 mg/dobę, najczęściej senność (5,2%), ból głowy (2,6%), suchość w jamie ustnej (2,6%) oraz zmęczenie (2,5%). Sedatywne działania niepożądane (senność, zmęczenie, osłabienie) były istotnie częstsze niż w grupie placebo (8,1% vs 3,1%). U dzieci w wieku 6-11 miesięcy i 1 do <6 lat dawkowano 1,25 mg 1-2 razy na dobę, obserwując głównie zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka 1,9%, zaparcia 1,3%) oraz senność (1,9%). U dzieci 6-12 lat przy dawce 5 mg/dobę najczęstsze działania to ból głowy (0,8%) i senność (2,9%). Dane kliniczne dla dzieci <2 lat są niewystarczające do rekomendacji stosowania.
anafilaksja, badanie kliniczne, bezsenność, ból brzucha, ból mięśni, ból stawu, depresja, drgawka, duszność, działanie niepożądane, działanie sedatywne, kołatanie serca, lek przeciwhistaminowy, lewocetyryzyna dichlorowodorek, myśl samobójcza, nadwrażliwość, obrzęk naczynioruchowy, omam, parestezja, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość jamy ustnej, świąd, tachykardia, wyprysk polekowy, zaburzenie psychiczne, zaburzenie smaku, zaburzenie wątroby, zaburzenie widzenia, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół odstawienny, zwiększone łaknienie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nicorette Invisipatch 25 mg/16 h

Nicorette Invisipatch to system transdermalny dostarczający nikotynę w dawkach 10 mg/16 h, 15 mg/16 h oraz 25 mg/16 h, stosowany w terapii wspomagającej rzucanie palenia. W trakcie terapii mogą wystąpić działania niepożądane, zarówno miejscowe, jak i ogólnoustrojowe, które należy monitorować. Najczęstsze objawy to miejscowe reakcje skórne (świąd u 18% pacjentów), ból głowy (5,2%) oraz nudności (4,7%). Objawy odstawienia nikotyny obejmują dysforię, bezsenność, drażliwość, niepokój, bradykardię, zwiększone łaknienie, kaszel, zaparcia oraz zmiany w jamie ustnej. Reakcje alergiczne, w tym anafilaksja, są rzadkie, ale wymagają natychmiastowej interwencji. Profil bezpieczeństwa plastrów jest zbliżony do innych form nikotynoterapii.
afty, anafilaksja, astenia, bezsenność, ból głowy, bradykardia, drażliwość, drgawki, duszność, dysforia, dyskomfort żołądkowo-jelitowy, głód nikotynowy, hiperfagia, hiperhidroza, mialgia, nadciśnienie, nikotynowa terapia zastępcza, nudności, obrzęk naczynioruchowy, palpitacje, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd, system transdermalny nikotynowy, tachykardia, wysypka, zapalenie nosogardła, zawroty głowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Elvanse 40 mg

Lisdeksamfetamina dimezylan, substancja czynna leku Elvanse, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla psychostymulantów, z bardzo częstymi objawami takimi jak zmniejszenie łaknienia, bezsenność, suchość w jamie ustnej, bóle głowy, ból w nadbrzuszu oraz redukcja masy ciała. W badaniach klinicznych u dzieci (6-12 lat) i młodzieży (13-17 lat) odnotowano dawkozależne zmniejszenie masy ciała: w 4-tygodniowym okresie odpowiednio do 1,1 kg i 2,3 kg, a w długoterminowych obserwacjach (12-24 miesiące) istotne spowolnienie rozwoju fizycznego wyrażone spadkiem wartości centylowych masy ciała nawet o 16,9 punktu. Ponadto, często obserwuje się zaburzenia snu o różnym charakterze (bezsenność ogólna, początkowa, śródsenna, późna), co wymaga dostosowania pory podawania leku. Profil bezpieczeństwa obejmuje także często występujące objawy ze strony układu nerwowego (bóle głowy, zawroty głowy, pobudzenie, niepokój) oraz układu sercowo-naczyniowego (częstoskurcz, kołatania serca), co wskazuje na konieczność regularnego monitorowania tych parametrów.
agresja, aktywność psychoruchowa, bezsenność, bezsenność początkowa, bezsenność późna, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bruksizm, chwiejność emocjonalna, częstoskurcz, dermatillomania, drgawka, drżenie, duszność, dysforia, dyskineza, działanie niepożądane, eozynofilowe zapalenie wątroby, epizod psychotyczny, euforia, kardiomiopatia, kołatanie serca, krwawienie z nosa, lek psychostymulujący, lisdeksamfetamina dimezylan, mania, nadmierna senność, nadmierne pocenie, nadwrażliwość, niepokój ruchowy, niewyraźne widzenie, nudność, objaw Raynauda, obrzęk naczynioruchowy, omam, omdlenie, pobudzenie, poszerzenie źrenic, psychostymulant, reakcja anafilaktyczna, słowotok, suchość jamy ustnej, tik nerwowy, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie smaku, zaparcie, zawrót głowy, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia, zmniejszenie masy ciała, zmniejszenie popędu płciowego
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspargin 250 mg + 250 mg (17 mg Mg 2+ + 54 mg K+)

Lek Aspargin zawiera 17 mg jonów magnezu (w postaci 250 mg magnezu wodoroasparaginianu) oraz 54 mg jonów potasu (w postaci 250 mg potasu wodoroasparaginianu). Działania niepożądane tego preparatu zostały sklasyfikowane według terminologii MedDRA i częstości występowania: niezbyt często (≥ 1/1 000, < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000, < 1/1 000) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Najczęściej obserwowane objawy dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują bóle brzucha, nudności, biegunkę, zaparcia oraz wymioty, które zwykle ustępują samoistnie bez konieczności przerwania terapii. Rzadziej występujące działania niepożądane to zaczerwienienie skóry, osłabienie mięśniowe, zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego oraz hiperkaliemia, szczególnie u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek.
Aspargin, bezsenność, biegunka, ból brzucha, drogi moczowe, działanie niepożądane, działanie niepożądane leku, hiperkaliemia, jony magnezu, jony potasu, magnez wodoroasparaginian, Medical Dictionary for Regulatory Activities, monitorowanie działań niepożądanych, nadwrażliwość, nudność, osłabienie mięśniowe, potas wodoroasparaginian, produkt leczniczy, przewód pokarmowy, schorzenie układu sercowo-naczyniowego, terminologia MedDRA, tkanka łączna, tkanka podskórna, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie nerki, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie serca, zaburzenie skóry, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie żołądka, zaczerwienienie skóry, zaparcie
Leksykon leków
Działania niepożądane – Envil katar (1,5 mg + 2,5 mg)/ml

Envil katar to aerozol do nosa zawierający mepiraminy maleinian (1,5 mg/ml) oraz fenylefryny chlorowodorek (2,5 mg/ml), dostarczający pojedynczą dawką odpowiednio 0,15 mg i 0,25 mg substancji czynnych. Długotrwałe stosowanie preparatu wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych obejmujących układ sercowo-naczyniowy (tachykardia, kołatanie serca, arytmia), układ nerwowy (ból głowy, zawroty głowy, senność, bezsenność, osłabienie), przewód pokarmowy (biegunka, nudności, zaparcia, wymioty) oraz miejscowe reakcje w obrębie błony śluzowej nosa (podrażnienie, przekrwienie, suchość, polekowy nieżyt nosa). Fenylefryna, jako agonista receptorów alfa-adrenergicznych, może indukować nadciśnienie tętnicze, co jest szczególnie istotne u pacjentów z chorobami układu krążenia lub przyjmujących leki wpływające na ciśnienie krwi.
aerozol do nosa, agonista receptorów alfa-adrenergicznych, arytmia, bezsenność, biegunka, ból głowy, fenylefryny chlorowodorek, kołatanie serca, mepiraminy maleinian, nadciśnienie tętnicze, nieżyt nosa, nudność, osłabienie, podrażnienie błony śluzowej nosa, polekowy nieżyt nosa, przekrwienie błony śluzowej nosa, senność, skurcz naczyń krwionośnych, suchość błon śluzowych, tachykardia, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawrót głowy
Leksykon substancji czynnych
Nabumeton – Działania niepożądane

Nabumeton, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10000 do <1/1000) oraz bardzo rzadko (<1/10000). Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują m.in. nudności, wymioty, biegunkę, zaparcia, niestrawność, ból brzucha, a także poważne powikłania takie jak wrzody trawienne, perforacje i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Ponadto, nabumeton może powodować obrzęki, nadciśnienie tętnicze oraz niewydolność serca. Szczególnie niebezpieczne są ciężkie reakcje skórne (SCAR), takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka oraz reakcje anafilaktyczne. Istotne jest także zwiększone ryzyko zdarzeń zakrzepowo-zatorowych tętnic, w tym zawału serca i udaru mózgu, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek.
anafilaksja, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, ciężka niepożądana reakcja skórna, dezorientacja, duszność, fotodermatoza, hematemeza, krwawienie z nosa, krwawienie z przewodu pokarmowego, łysienie, miopatia, nadciśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, owrzodzenie dwunastnicy, owrzodzenie żołądka, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, rumień wielopostaciowy, senność, smolisty stolec, śródmiąższowe zapalenie płuc, świąd, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie słuchu, zaburzenie widzenia, zapalenie błony śluzowej żołądka, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zdarzenie zakrzepowo-zatorowe, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zulbex 10 mg

Rabeprazol sodowy (Zulbex), inhibitor pompy protonowej, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący najczęściej ból głowy, biegunkę, ból brzucha, astenie, wzdęcia, wysypkę oraz suchość błony śluzowej jamy ustnej, które zazwyczaj mają charakter łagodny lub umiarkowany i ustępują samoistnie. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo częstych (≥1/100 do <1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000), z uwzględnieniem m.in. zaburzeń żołądkowo-jelitowych, nerwowych, reakcji skórnych, zaburzeń wątroby i nerek, a także ciężkich reakcji anafilaktycznych i skórnych (np. zespół Stevensa-Johnsona). Dodatkowo, u pacjentów długotrwale stosujących lek obserwuje się ryzyko hipomagnezemii i hiponatremii, szczególnie u osób w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności wątroby.
agranulocytoza, arytmia komorowa, astenia, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ciężka reakcja skórna, drgawki, dyskomfort w nadbrzuszu, dyspepsja, enzym wątrobowy, ginekomastia, hipomagnezemia, hiponatremia, infekcja górnych dróg oddechowych, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, leukopenia, majaczenie, nudności, parestezja, pokrzywka, rabeprazol sodowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, senność, śródmiąższowe zapalenie nerek, suchość błony śluzowej jamy ustnej, świąd, tężyczka, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenia krwi, zaburzenia nerek, zaburzenia nerwowe, zaburzenia snu, zaburzenia wątroby, zaburzenia wchłaniania witaminy B12, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie wątroby, zaparcie, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona
Leksykon leków
Działania niepożądane – Aspirin Complex Zatoki 500 mg + 30 mg

Produkt leczniczy Aspirin Complex Zatoki, zawierający 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny, może wywoływać liczne działania niepożądane obejmujące różne układy i narządy. Kwas acetylosalicylowy jest związany z reakcjami nadwrażliwości (wysypka, pokrzywka, świąd, wstrząs anafilaktyczny), dolegliwościami żołądkowo-jelitowymi (ból brzucha, dyspepsja, zapalenie błony śluzowej żołądka, nudności, wymioty, biegunka), a także poważnymi powikłaniami, takimi jak owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego. Ponadto może powodować zaburzenia czynności wątroby (przemijające podwyższenie aminotransferaz), zwiększone ryzyko krwawień (krwotoki, krwiaki, krwawienia z nosa i układu moczowo-płciowego), hemolizę u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanu (G6PD), zawroty głowy i szumy uszne, a także zaburzenia czynności nerek, w tym ostrą niewydolność nerek.
arytmia, bezsenność, ból brzucha, chlorowodorek pseudoefedryny, częstoskurcz, dyspepsja, enteropatia zwężeniowa jelit, hemoliza, hipoperfuzja narządów, kołatanie serca, krwawienie z nosa, krwiak, kwas acetylosalicylowy, nadciśnienie tętnicze, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanu, niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, obrzęk błony śluzowej nosa, omam, ośrodkowy układ nerwowy, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, podwyższenie aktywności aminotransferaz, reakcja nadwrażliwości, rozrost gruczołu krokowego, suchość w ustach, świąd, szum uszny, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie krwi, zaburzenie naczyniowe, zaburzenie nerek, zaburzenie serca, zaburzenie skóry, zaburzenie ucha i błędnika, zaburzenie układu immunologicznego, zaburzenie układu nerwowego, zaburzenie wątroby, zaburzenie żołądka i jelit, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie błony śluzowej żołądka, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół odwracalnego zwężenia naczyń mózgowych, zespół tylnej odwracalnej encefalopatii
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Esogno

Eszopiklon, stosowany w leczeniu bezsenności, wymaga starannej oceny przyczyn zaburzeń snu oraz regularnej kontroli skuteczności terapii, zwłaszcza po 7-14 dniach stosowania. Lek ten jest przeciwwskazany lub wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niewydolnością oddechową oraz w przypadku jednoczesnego stosowania z opioidami ze względu na ryzyko depresji oddechowej i innych poważnych powikłań. Zaleca się stosowanie minimalnych skutecznych dawek przez możliwie najkrótszy czas, aby ograniczyć ryzyko uzależnienia fizycznego i psychicznego, które jest szczególnie wysokie u pacjentów z historią zaburzeń psychicznych, nadużywania substancji lub zaburzeń osobowości. Nagłe odstawienie może wywołać objawy odstawienne, takie jak ból głowy, niepokój, splątanie, a w ciężkich przypadkach omamy czy napady padaczkowe. W badaniach klinicznych do 6 miesięcy nie stwierdzono rozwoju tolerancji na działanie leku.
amnezja następcza, benzodiazepiny, bezsenność, bezsenność z odbicia, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, derealizacja, eszopiklon, napad padaczkowy, niewydolność oddechowa, omamy, parasomnia, przeczulica słuchowa, psychoza, reakcja paradoksalna, somnambulizm, śpiączka, tolerancja lekowa, urojenie, uspokojenie polekowe, uzależnienie fizyczne, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zaburzenia psychomotoryczne, zespół odstawienny
Leksykon leków
Działania niepożądane – Zahron 40 mg

Rozuwastatyna charakteryzuje się profilem działań niepożądanych o najczęściej łagodnym i przemijającym przebiegu, z koniecznością przerwania terapii u mniej niż 4% pacjentów. Częstość występowania działań niepożądanych jest zależna od dawki, przy czym wyższe dawki (40 mg) wiążą się z większym ryzykiem, zwłaszcza rabdomiolizy, ciężkich uszkodzeń nerek i wątroby. Najczęstsze działania obejmują bóle głowy, zawroty głowy, bóle mięśni, zaparcia, nudności oraz osłabienie (częstość ≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się polineuropatię, zapalenie trzustki, miopatię, zapalenie mięśni, rabdomiolizę, zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych oraz proteinurię, która występuje u mniej niż 1% pacjentów przy dawkach 10-20 mg i około 3% przy dawce 40 mg. Proteinuria ma najczęściej charakter przemijający i nie poprzedza ostrej choroby nerek.
aminotransferazy wątrobowe, artralgia, bezsenność, białko w moczu, ból mięśni, choroba ścięgna, ginekomastia, hematuria, immunozależna miopatia martwicza, inhibitor reduktazy HMG-CoA, kinaza kreatynowa, miastenia, miastenia oczna, miopatia, neuropatia obwodowa, ostra choroba nerek, polineuropatia, proteinuria, rabdomioliza, reakcja polekowa z eozynofilią, rozuwastatyna, śródmiąższowa choroba płuc, zaburzenia pamięci, zaburzenia snu, zapalenie mięśni, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zerwanie mięśnia, zespół Stevensa-Johnsona, zespół toczniopodobny, żółtaczka
Leksykon substancji czynnych
Amisulpryd – Działania niepożądane

Amisulpryd, lek przeciwpsychotyczny II generacji, stosowany w schizofrenii i zaburzeniach psychotycznych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, których częstość i nasilenie zależą od dawki oraz czasu terapii. Najczęstsze działania obejmują hiperprolaktynemię z objawami takimi jak mlekotok, zaburzenia miesiączkowania, ginekomastia i zaburzenia erekcji, a także objawy pozapiramidowe (drżenie, hipertonia, hipokineza, akatyzja, dyskineza), które występują bardzo często, zwłaszcza przy dawkach powyżej 300 mg/dobę. Ostra dystonia (np. torticollis, oculogyric crisis) oraz późna dyskineza pojawiają się odpowiednio często i niezbyt często, przy czym późna dyskineza jest oporna na leczenie przeciwparkinsonowskie. Rzadkie, ale poważne powikłania neurologiczne to złośliwy zespół neuroleptyczny, napady padaczkowe i zespół niespokojnych nóg. W zakresie układu sercowo-naczyniowego amisulpryd może powodować rzadkie, ale groźne zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie QT, torsade de pointes, częstoskurcz komorowy, migotanie komór oraz nagły zgon, a także częste niedociśnienie tętnicze i niezbyt częste nadciśnienie oraz bradykardię.
agranulocytoza, akatyzja, amenorrhea, bezsenność, częstoskurcz komorowy, dyskineza, ginekomastia, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, hipertonia, hipertriglicerydemia, hipokineza, hiponatremia, lęk, lek przeciwpsychotyczny, leki przeciwparkinsonowskie, leukopenia, migotanie komór, mlekotok, nadwrażliwość na światło, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niewyraźne widzenie, nudności, objawy pozapiramidowe, obrzęk naczynioruchowy, oculogyric crisis, osteopenia, osteoporoza, ostra dystonia, padaczka, pobudzenie, pokrzywka, późna dyskineza, prolactinoma, przyrost masy ciała, rabdomioliza, schizofrenia, splątanie, suchość w jamie ustnej, torsade de pointes, torticollis, tremor, trismus, uszkodzenie wątroby, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia erekcji, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia orgazmu, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia rytmu serca, zakrzepica żył głębokich, zaparcia, zatorowość płucna, zatrzymanie krążenia, zatrzymanie moczu, zespół niespokojnych nóg, zespół odstawienia u noworodka, zespół SIADH, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa
Leksykon chorób i schorzeń
Bezdech senny centralny – Objawy

Bezdech senny centralny (CSA) charakteryzuje się powtarzającymi się epizodami bezdechu trwającymi zwykle 10-30 sekund, spowodowanymi brakiem sygnałów nerwowych z ośrodkowego układu nerwowego do mięśni oddechowych, co skutkuje brakiem wysiłku oddechowego (brak ruchów klatki piersiowej i przepony). Diagnoza wymaga co najmniej 5 centralnych bezdechów i/lub spłyceń oddychania na godzinę snu, stanowiących ≥50% wszystkich zaburzeń oddychania w indeksie bezdechów-spłyceń oddychania (AHI). Objawy nocne obejmują epizody zatrzymania oddechu obserwowane przez partnera, nagłe przebudzenia z dusznością, bezsenność, niespokojny sen, pocenie nocne oraz chrapanie, które jest mniej głośne i mniej charakterystyczne niż w OSA. CSA prowadzi do spadków saturacji tlenem, aktywacji układu współczulnego i licznych przebudzeń, co skutkuje nadmierną sennością dzienną, przewlekłym zmęczeniem, bólami głowy, zaburzeniami koncentracji i nastroju oraz objawami neurologicznymi w przypadku współistniejących chorób układu nerwowego.
arytmia serca, badanie polisomnograficzne, bezdech centralny, bezdech obturacyjny, bezdech senny centralny, bezsenność, ból głowy, ciśnienie parcjalne dwutlenku węgla, duszność, dysfagia, frakcja wyrzutowa lewej komory, hiperkapnia, hipersomnia, hiperwentylacja, hipoksemia, hipowentylacja, insulinooporność, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, oddychanie Cheyne-Stokesa, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekłe zmęczenie, sen NREM, sen REM, terapia dodatnim ciśnieniem, udar mózgu, układ współczulny, zaburzenia erekcji, zaburzenia pamięci, zatrzymanie oddychania, zawał serca
Leksykon leków
Działania niepożądane – Niquitin 4 mg

Pastylki do ssania NiQuitin 4 mg, stosowane w nikotynowej terapii zastępczej, mogą wywoływać działania niepożądane typowe dla farmakologicznego działania nikotyny, których intensywność zależy od dawki. W randomizowanym badaniu klinicznym z udziałem 1818 pacjentów najczęściej zgłaszanymi objawami były nudności (≥1/10), a także wymioty, niestrawność, ból w nadbrzuszu, biegunka, suchość w jamie ustnej, zaparcia, czkawka, zapalenie jamy ustnej, wzdęcia, zgaga oraz podrażnienia jamy ustnej (≥1/100; <1/10). Często występowały również bóle głowy, zawroty głowy, bezsenność, niepokój, zapalenie gardła, kaszel i ból gardła (≥1/100; <1/10). Rzadziej obserwowano wrzód trawienny, refluks, zapalenie przełyku, suchość w gardle, zaburzenia krzepliwości, rumień, świąd, bóle szczęki, moczenie nocne oraz objawy przedawkowania nikotyny (≥1/1000 do <1/100). Objawy te mogą być nasilone u osób ze skłonnościami do niestrawności, gdzie zaleca się stosowanie niższej dawki 2 mg.
astma, bezsenność, biegunka, czkawka, drgawka, duszność, infekcja dolnych dróg oddechowych, kołatanie serca, kurcz krtani, lek przeciwdrgawkowy, nadwrażliwość, niedrożność nosa, niestrawność, nikotynowa terapia zastępcza, nudności, obrzęk naczynioruchowy, padaczka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, suchość jamy ustnej, tachykardia, wrzód trawienny, wrzodziejące zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, wymioty, zaburzenie krzepliwości, zapalenie gardła, zapalenie jamy ustnej, zapalenie przełyku, zaparcie, zespół odstawienny, zgaga
Leksykon leków
Działania niepożądane – Risperidone Teva 37,5 mg

Risperidone Teva 37,5 mg w formie proszku i rozpuszczalnika do zawiesiny do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu wiąże się z szeregiem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to bezsenność, lęk, ból głowy, infekcje górnych dróg oddechowych, parkinsonizm oraz depresja. Parkinsonizm i akatyzja wykazują zależność od dawki, co wymaga indywidualnego dostosowania dawkowania. Ponadto, obserwuje się ryzyko ciężkich powikłań miejscowych w miejscu wstrzyknięcia, takich jak martwica, ropień, zapalenie tkanki łącznej, wrzód, krwiak, torbiel i guzek, których częstość występowania jest nieznana, a niektóre przypadki wymagały interwencji chirurgicznej. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano także hiperprolaktynemię z możliwymi konsekwencjami endokrynologicznymi oraz cukrzycę (0,18% w grupie leczonej vs 0,11% w placebo, całkowita częstość 0,43%).
akatyzja, atetoza, bezsenność, ból głowy, bradykinezja, choreoatetoza, cukrzyca, depresja, drgawka kloniczna mięśni, dyskineza, dystonia, działanie niepożądane, ginekomastia, guzek, hiperprolaktynemia, hipokinezja, infekcja górnych dróg oddechowych, kręcz szyi, krwiak, kurcz powiek, lęk, martwica, mlekotok, napad drgawkowy, napad toniczno-kloniczny, obrzęk, obrzęk ciastowaty, opistotonus, parkinsonizm, pleurototonus, przedłużone uwalnianie, ropień, szczękościsk, torbiel, wrzód, zaburzenie menstruacji, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie płuc, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie zatok, zawiesina do wstrzykiwań, zespół niespokojnych nóg, zespół pozapiramidowy
Leksykon substancji czynnych
Eszopiklon – Wskazania do stosowania

Eszopiklon, substancja czynna preparatu Esogno, jest lekiem o działaniu zbliżonym do benzodiazepin, stosowanym w krótkotrwałej terapii ciężkiej bezsenności u dorosłych. Wskazania do jego zastosowania obejmują bezsenność charakteryzującą się znacznymi trudnościami w zasypianiu, utrzymaniu snu lub wczesnym budzeniem się, która istotnie pogarsza jakość życia i funkcjonowanie pacjenta. Preparat dostępny jest w dawkach 1 mg (jasnoniebieskie tabletki), 2 mg (białe tabletki) oraz 3 mg (niebieskie tabletki), co pozwala na indywidualizację leczenia w zależności od nasilenia objawów. Eszopiklon powinien być stosowany po wyczerpaniu metod niefarmakologicznych, takich jak higiena snu czy terapia poznawczo-behawioralna.
benzodiazepiny, bezsenność, bezsenność końcowa, bezsenność krótkotrwała, bezsenność początkowa, bezsenność przejściowa, Esogno, eszopiklon, higiena snu, jakość życia, praktyka kliniczna, problem z zasypianiem, tabletka powlekana, terapia długoterminowa, terapia doraźna, terapia poznawczo-behawioralna, tolerancja lekowa, utrzymanie snu, uzależnienie lekowe, wczesne budzenie, zaburzenie snu
Leksykon leków
Działania niepożądane – Nitedor 25 mg

Doksylamina w dawce 25 mg zawarta w preparacie Nitedor może wywoływać liczne działania niepożądane, które wymagają uważnego monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z grup podwyższonego ryzyka. Do najczęstszych objawów należą zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak senność, zawroty głowy, ból głowy oraz zaburzenia koncentracji i wydłużenie czasu reakcji, co jest istotne dla osób prowadzących pojazdy lub obsługujących maszyny. Rzadziej obserwuje się drgawki, reakcje paradoksalne (niepokój, podniecenie, bezsenność, koszmary senne), a także dezorientację i omamy. W bardzo rzadkich przypadkach mogą wystąpić poważne zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, małopłytkowość, niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna oraz agranulocytoza, które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Ponadto, doksylamina może powodować tachykardię, zaburzenia rytmu serca, pogorszenie niewydolności serca, zmiany w EKG oraz wahania ciśnienia tętniczego (niedociśnienie lub nadciśnienie).
Ze strony przewodu pokarmowego najczęściej występuje suchość w jamie ustnej, zaparcia, nudności, wymioty, biegunka oraz ból w nadbrzuszu, a w bardzo rzadkich przypadkach porażenna niedrożność jelit zagrażająca życiu. Odnotowano także zaburzenia wątroby, w tym żółtaczkę cholestatyczną, reakcje alergiczne skórne i nadwrażliwość na światło, osłabienie mięśni, zaburzenia oddawania moczu oraz zaburzenia termoregulacji. U pacjentów z guzem chromochłonnym nadnerczy podanie doksylaminy może wywołać uwolnienie katecholamin, co zwiększa ryzyko przełomu nadciśnieniowego. Szczególną ostrożność należy zachować u osób w podeszłym wieku, u których ryzyko działań niepożądanych, w tym upadków, jest wyższe. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki oraz edukację pacjentów w zakresie możliwych działań niepożądanych i konieczności zgłaszania niepokojących objawów. Ze względu na działanie sedatywne leku, pacjenci powinni unikać prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn podczas terapii.
agranulocytoza, alergiczna reakcja skórna, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dezorientacja, doksylamina wodorobursztynian, drgawki, drżenie, efekt z odbicia, guz chromochłonny nadnerczy, jaskra, koszmary senne, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niepokój, niewydolność serca, nudności, omamy, osłabienie mięśni, podniecenie, porażenna niedrożność jelit, senność, skurcz oskrzeli, suchość jamy ustnej, szum uszny, tachykardia, wymioty, zaburzenia oddawania moczu, zaburzenia rytmu serca, zaparcia, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, żółtaczka cholestatyczna
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Zolpic 10 mg

Zolpic to lek zawierający 10 mg winianu zolpidemu w formie tabletek powlekanych, przeznaczony do krótkotrwałego leczenia bezsenności u pacjentów dorosłych. Tabletki mają charakterystyczny kształt fasolek, są białe, z kreską dzielącą i grawiurą „Z10”. Substancją pomocniczą o znaczeniu klinicznym jest laktoza jednowodna (83,0 mg/tabletkę) oraz sód, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją laktozy lub na diecie niskosodowej. Lek jest wskazany u dorosłych z istotnymi zaburzeniami snu, takimi jak trudności z zasypianiem, częste wybudzenia nocne czy wczesne budzenie się z niemożnością ponownego zaśnięcia, gdy bezsenność znacząco wpływa na funkcjonowanie pacjenta.
bezsenność, diagnostyka bezsenności, dieta niskosodowa, krótkotrwałe leczenie bezsenności, laktoza jednowodna, nietolerancja laktozy, stosunek korzyści do ryzyka, tabletka powlekana, trudności z zasypianiem, wczesne budzenie się, winian zolpidemu, wybudzenia nocne, zolpidem tartrat
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vicebrol Forte 10 mg

Vicebrol Forte zawiera 10 mg winpocetyny i może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii oraz monitorowania leczenia. Niezbyt często obserwuje się zaburzenia rytmu serca, takie jak obniżenie odcinka ST, wydłużenie QT, częstoskurcz i skurcze dodatkowe, co jest istotne u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Ponadto, mogą wystąpić zmiany ciśnienia krwi, głównie hipotensja, zaczerwienienie skóry twarzy, zaburzenia snu, zawroty i bóle głowy, osłabienie, mrowienie kończyn, wzmożone pocenie się oraz nadaktywność ruchowa. Rzadko notuje się leukopenię, co wymaga okresowej kontroli morfologii krwi, a także niezbyt często podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGT, fosfataza alkaliczna), wskazujące na konieczność monitorowania funkcji wątroby, zwłaszcza u pacjentów z istniejącymi schorzeniami wątroby.
alergia skórna, bezsenność, ból głowy, częstoskurcz, działanie niepożądane, hepatocyt, hipotensja, kserostomia, leukopenia, morfologia krwi, nadmierna potliwość, nudności, obniżenie odcinka ST, parestezja, podwyższone enzymy wątrobowe, produkt leczniczy, skurcz dodatkowy, winpocetyna, wydłużenie odcinka QT, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie snu, zaczerwienienie skóry twarzy, zgaga, zmiana ciśnienia krwi
Leksykon leków
Działania niepożądane – Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods 10 mg + 160 mg + 25 mg

Profil bezpieczeństwa leku Amlodypina + Walsartan + Hydrochlorotiazyd Macleods został oceniony w ośmiotygodniowym, kontrolowanym badaniu klinicznym obejmującym 2271 pacjentów, z czego 582 otrzymywało maksymalną dawkę 10 mg/320 mg/25 mg. Działania niepożądane były przeważnie łagodne i przemijające, a najczęstszymi przyczynami przerwania terapii były zawroty głowy oraz niedociśnienie tętnicze, występujące u około 0,7% pacjentów. Nie zaobserwowano nowych lub niespodziewanych działań niepożądanych w porównaniu do monoterapii poszczególnymi składnikami. Zmiany w parametrach laboratoryjnych były łagodne i zgodne z mechanizmami działania leku, a obecność walsartanu w kombinacji zmniejszała hipokaliemiczne działanie hydrochlorotiazydu, co stanowi istotną korzyść kliniczną.
agranulocytoza, bezsenność, ból głowy, cukrzyca, depresja, hiperglikemia, hiperkaliemia, hiperlipidemia, hipertonia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, letarg, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, parametry laboratoryjne, parestezje, zaburzenia krwi, zaburzenia snu, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół pozapiramidowy
Leksykon leków
Działania niepożądane – Klacid 125 mg/5 ml

Klarytromycyna, makrolidowy antybiotyk dostępny m.in. w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej (Klacid 125 mg/5 ml), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującymi objawami ze strony przewodu pokarmowego, takimi jak bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku. Objawy te mają zazwyczaj łagodne nasilenie i występują często. Rzadziej obserwuje się zmniejszenie liczby leukocytów i płytek krwi, reakcje alergiczne, zaburzenia rytmu serca (wydłużenie QT), wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT), a także zmiany w badaniach laboratoryjnych, w tym podwyższenie stężenia kreatyniny i azotu mocznikowego. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zbliżony do obserwowanego u dorosłych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z obniżoną odpornością, zwłaszcza przy dawkach 1000 mg/dobę, gdzie częściej występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, neurologiczne, sensoryczne oraz zmiany skórne i laboratoryjne.
AIDS, AlAT, aminotransferaza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, AspAT, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból mięśniowy, duszność, enzym wątrobowy, klarytromycyna, kołatanie serca, leukopenia, Mycobacterium, nadkażenie, niestrawność, nudności, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, rozszerzenie naczyń krwionośnych, stężenie kreatyniny, suchość jamy ustnej, świąd, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie sensoryczne, zaburzenie słuchu, zaburzenie smaku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie oportunistyczne, zakażenie prątkami, zaparcie, zespół nabytego niedoboru odporności
Leksykon leków
Działania niepożądane – Vilpin 5 mg

Amlodypina, substancja czynna leku Vilpin, jest antagonistą wapnia z grupy dihydropirydyn, szeroko stosowanym w terapii nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej. Profil bezpieczeństwa obejmuje działania niepożądane o różnej częstości występowania, z najczęstszymi objawami takimi jak obrzęki (≥1/10), senność, zawroty głowy, ból głowy, kołatanie serca, nagłe zaczerwienienie twarzy, duszność, ból brzucha, nudności, zmęczenie oraz obrzęk okolicy kostek (≥1/100 do <1/10). Rzadziej obserwuje się poważniejsze reakcje, w tym zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego (bardzo rzadko <1/10 000), ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka), obrzęk naczynioruchowy oraz zapalenie trzustki. W trakcie terapii konieczne jest monitorowanie objawów niepożądanych, zwłaszcza tych wpływających na układ sercowo-naczyniowy i skórę, a także zgłaszanie ich do odpowiednich instytucji nadzoru farmakologicznego.
alopecja, amlodypina, antagonista wapnia, arytmia, bezsenność, bradykardia, depresja, diplopia, duszność, dyspepsja, enzymy wątrobowe, ginekomastia, hiperglikemia, hiperplazja dziąseł, hipotensja, impotencja, kołatanie serca, kserostomia, kurcz mięśni, małopłytkowość, migotanie przedsionków, neuropatia obwodowa, nieżyt nosa, obrzęk kostek, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk Quinckego, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, plamica, podatność na infekcje, pokrzywka, profil bezpieczeństwa, reakcja alergiczna, rumień wielopostaciowy, splątanie, szumy uszne, zaburzenia mikcji, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, zapalenie żołądka, zaparcie, zawał serca, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół pozapiramidowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka
Leksykon leków
Działania niepożądane – Xirobud 3 mg

Xirobud, zawierający budezonid w dawce 3 mg w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla glikokortykosteroidów, jednak z mniejszą częstością występowania w porównaniu do prednizolonu stosowanego w równoważnych dawkach. Działania niepożądane zależą od dawki, czasu terapii, wcześniejszego lub jednoczesnego stosowania innych GKS oraz indywidualnej wrażliwości pacjenta. Wśród najczęstszych objawów znajdują się zaburzenia psychiczne (nerwowość, bezsenność, zmiany nastroju, depresja), a także rzadziej hipokaliemia, która wymaga szczególnej uwagi u pacjentów przyjmujących leki moczopędne lub naparstnicę. W populacji pediatrycznej istotne jest monitorowanie spowolnienia wzrostu, które występuje bardzo rzadko, ale może mieć poważne konsekwencje. Profil bezpieczeństwa u dzieci jest zgodny z obserwowanym u dorosłych, choć brak jest długoterminowych badań u najmłodszych pacjentów.
bezsenność, budezonid, depresja, działanie niepożądane, glikokortykosteroid, hipokaliemia, jaskra, kołatanie serca, kortykosteroid, kortykosteroid wziewny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nadpobudliwość ruchowa, nieostre widzenie, niestrawność, osłabienie mięśniowe, osutka, otyłość centralna, pokrzywka, prednizolon, preparat naparstnicy, przedłużone uwalnianie, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rozstęp skórny, skurcz mięśni, spowolnienie wzrostu, substancja czynna, trądzik, twarz księżycowata, wybroczyna, Xirobud, zaburzenie gospodarki węglowodanowej, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie rytmu serca, zaćma podtorebkowa tylna, zespół Cushinga, zmiana nastroju