tachykardia
Tachykardia to stan, w którym częstość akcji serca przekracza 100 uderzeń na minutę w spoczynku. Jest to zaburzenie rytmu serca, które może mieć charakter fizjologiczny (np. podczas wysiłku fizycznego, stresu) lub patologiczny. Tachykardia patologiczna może być objawem różnych chorób, takich jak niewydolność serca, nadczynność tarczycy, niedokrwistość, czy też być skutkiem działania niektórych leków lub substancji (np. kofeiny, nikotyny).
Wyróżnia się kilka rodzajów tachykardii, w tym tachykardię zatokową, nadkomorową (np. migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, częstoskurcz przedsionkowy) oraz komorową. Diagnostyka tachykardii obejmuje badanie EKG, badanie holterowskie, próbę wysiłkową, a w niektórych przypadkach badanie elektrofizjologiczne serca.
Leczenie tachykardii zależy od jej przyczyny, rodzaju i nasilenia. Może obejmować modyfikację stylu życia, farmakoterapię (m.in. beta-blokery, blokery kanału wapniowego, leki antyarytmiczne), kardiowersję elektryczną lub ablację przezskórną. W ciężkich przypadkach tachykardii komorowej może być konieczne wszczepienie kardiowertera-defibrylatora (ICD).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Bluefish 10 mg
Rywaroksaban, stosowany u ponad 69 000 dorosłych i 488 pacjentów pediatrycznych w badaniach klinicznych fazy II i III, wykazuje profil bezpieczeństwa z dominującym ryzykiem krwawień, które są najczęstszym działaniem niepożądanym. Najczęściej obserwowane powikłania krwotoczne to krwawienia z nosa (4,5%) oraz z przewodu pokarmowego (3,8%). W profilaktyce żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej po aloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, przy dawce 10 mg rywaroksabanu, odsetek krwawień wynosił 6,8%, a niedokrwistości 5,9%. Ryzyko krwawień obejmuje zarówno krwawienia jawne, jak i utajone, które mogą prowadzić do niedokrwistości pokrwotocznej o różnym nasileniu, włącznie z ryzykiem zgonu. W porównaniu z antagonistami witaminy K, rywaroksaban częściej powoduje krwawienia z błon śluzowych oraz niedokrwistość, co wymaga monitorowania hemoglobiny i hematokrytu, zwłaszcza u pacjentów z niekontrolowanym ciężkim nadciśnieniem tętniczym lub stosujących leki wpływające na hemostazę.
alergiczne zapalenie skóry, aloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, amylaza, antagonista witaminy K, bilirubina sprzężona, dławica piersiowa, działanie przeciwzakrzepowe, fosfataza alkaliczna, GGTP, hematokryt, hemostaza, hipoperfuzja, krwawienie domięśniowe, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z odbytnicy, krwotok z przewodu pokarmowego, lipaza, nadciśnienie tętnicze, nadpłytkowość, nefropatia związana z antykoagulantami, niedociśnienie tętnicze, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedokrwistość, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość pooperacyjna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, stężenie bilirubiny, stężenie hemoglobiny, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wylew krwi do stawu, zaburzenia czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tadomon 200 mg
Tapentadol w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Tadomon) wykazuje profil działań niepożądanych głównie obejmujący układ nerwowy i przewód pokarmowy. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zawroty głowy i senność (≥1/10 pacjentów), nudności (≥1/10), zaparcia (≥1/100 do <1/10) oraz ból głowy (≥1/100 do <1/10). Działania te mają zwykle łagodne lub umiarkowane nasilenie i mogą ustępować samoistnie lub po zastosowaniu standardowych środków. Rzadziej występują poważniejsze objawy, takie jak depresja oddechowa, drgawki czy myśli samobójcze, które wymagają natychmiastowej interwencji. Zespół odstawienny może pojawić się po nagłym przerwaniu terapii, dlatego zaleca się stopniowe zmniejszanie dawki.
astenia, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, drgawki, drżenie, duszność, hipotensja, myśli samobójcze, nadmierne pocenie się, nerwowość, niepokój, niestrawność, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, omamy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pokrzywka, przewód pokarmowy, senność, świąd, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, tapentadol, vertigo, wymioty, wysypka, zaburzenia świadomości, zaburzenia uwagi, zaparcia, zawroty głowy, zawroty głowy nieukładowe, zespół odstawienny, zmęczenie, zmniejszony apetyt - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Zolaxa Rapid
Olanzapina (Zolaxa Rapid) wykazuje opóźniony początek działania, z poprawą kliniczną obserwowaną po kilku dniach lub tygodniach terapii, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Nie zaleca się stosowania u pacjentów z psychozą i/lub zaburzeniami zachowania w przebiegu otępienia ze względu na dwukrotnie zwiększoną śmiertelność (3,5% vs 1,5% placebo) oraz trzykrotnie wyższą częstość zdarzeń naczyniowo-mózgowych (1,3% vs 0,4% placebo), szczególnie u osób powyżej 65-75 lat. U pacjentów z chorobą Parkinsona przyjmujących agonistów dopaminy olanzapina może nasilać objawy parkinsonizmu i omamy, nie wykazując przewagi nad placebo. Istotnym zagrożeniem jest złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni, zaburzeniami świadomości i niestabilnością układu autonomicznego, wymagający natychmiastowego odstawienia leku. Należy także monitorować ryzyko hiperglikemii i cukrzycy, z pomiarem glikemii przed leczeniem, po 12 tygodniach i następnie corocznie, oraz kontrolować masę ciała i profil lipidowy zgodnie z wytycznymi.
agonista dopaminy, aminotransferaza wątrobowa, choroba mieloproliferacyjna, choroba Parkinsona, cukrzyca, fenyloketonuria, gruczoł krokowy, hipereozynofilia, hiperglikemia, kwasica ketonowa, lipidy, nagły zgon sercowy, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedrożność porażenna jelit, niewydolność nerek, odstęp QT, olanzapina, otępienie, otępienie naczyniowe, parkinsonizm, późna dyskineza, prolaktyna, przerost mięśnia sercowego, psychoza, rabdomioliza, schizofrenia, sedacja, tachykardia, udar mózgu, uszkodzenie wątrobowokomórkowe, zakrzep z zatorami, zapalenie wątroby, zastoinowa niewydolność serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół wydłużonego odstępu QT, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dobutamine TZF 250 mg
Dobutamina powinna być podawana wyłącznie w formie ciągłego wlewu dożylnego z użyciem precyzyjnych urządzeń infuzyjnych, z uwzględnieniem ścisłego monitorowania parametrów hemodynamicznych, takich jak częstość i rytm serca, ciśnienie tętnicze, ciśnienie napełniania komór, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, objętość wyrzutowa oraz pojemność minutowa serca, a także diureza. Standardowy zakres dawkowania u dorosłych wynosi 2,5–10 μg/kg mc./min, z możliwością stosowania dawek od 0,5 do 40 μg/kg mc./min w zależności od odpowiedzi klinicznej. U pacjentów pediatrycznych dawka początkowa to 5 μg/kg mc./min, z zakresem terapeutycznym 0,5–20 μg/kg mc./min, przy czym dawki ≥7,5 μg/kg mc./min wiążą się z większym ryzykiem działań niepożądanych, zwłaszcza tachykardii. W noworodków w warunkach intensywnej opieki dawkę 5 μg/kg mc./min uzyskuje się przez rozcieńczenie 30 mg/kg mc. do 50 ml roztworu i podawanie infuzji z szybkością 0,5 ml/h.
5% roztwór glukozy, 9% roztwór chlorku sodu, ciągły wlew dożylny, ciśnienie napełniania komór, ciśnienie tętnicze, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, diureza, dobutamina, intensywna opieka medyczna, objętość wyrzutowa, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametry hemodynamiczne, pojemność minutowa serca, pompa infuzyjna, przedział terapeutyczny, reakcja hemodynamiczna, stężenie dobutaminy w osoczu, tachykardia, wlew dożylny, żyła centralna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Naloxone Accord
Produkt Naloxone Accord wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów przyjmujących duże dawki opioidów lub uzależnionych od nich, ze względu na ryzyko wywołania ostrego zespołu odstawiennego. Objawy tego zespołu obejmują nadciśnienie tętnicze, zaburzenia rytmu serca, obrzęk płuc oraz zatrzymanie czynności serca. Podobne ryzyko dotyczy noworodków matek uzależnionych od opioidów. Ze względu na krótszy czas działania naloksonu w porównaniu do wielu opioidów, konieczne jest monitorowanie pacjentów i ewentualne powtarzanie dawek leku, aby utrzymać odwrócenie depresji oddechowej. Nalokson nie jest skuteczny w depresji oddechowej wywołanej lekami nieopioidowymi, a w przypadku buprenorfiny odwrócenie może być niepełne, co wymaga zastosowania wentylacji mechanicznej.
antagonista wapnia, aspiracja, buprenorfina, choroba wieńcowa, częstoskurcz komorowy, depresja oddechowa, działanie kardiotoksyczne, farmakokinetyka buprenorfiny, lek beta-adrenolityczny, migotanie komór, nadciśnienie tętnicze, nalokson, naloksonu chlorowodorek, niedociśnienie tętnicze, obrzęk płuc, ostry zespół odstawienny, tachykardia, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, uzależnienie od opioidów, wentylacja mechaniczna, wstrzyknięcie leku, wymiana gazowa, zaburzenie rytmu serca, zatrzymanie czynności serca, zespół odstawienny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Urocare 5 mg
Przedawkowanie solifenacyny bursztynianu, substancji czynnej preparatu Urocare, może prowadzić do ciężkich działań cholinolitycznych, w tym zaburzeń psychicznych (omamy, nadmierne pobudzenie) przy dawce ≥280 mg, co stanowi 56-krotność dawki terapeutycznej 5 mg. Objawy mogą obejmować również drgawki, niewydolność oddechową, tachykardię z potencjalnym wydłużeniem odstępu QT, zatrzymanie moczu oraz rozszerzenie źrenic. Postępowanie obejmuje szybkie usunięcie leku z przewodu pokarmowego (węgiel aktywny, płukanie żołądka w ciągu pierwszej godziny), a także leczenie objawowe: fizostygmina lub karbachol na ciężkie objawy cholinolityczne, benzodiazepiny na drgawki, sztuczną wentylację przy niewydolności oddechowej, beta-adrenolityki na tachykardię, cewnikowanie pęcherza przy zatrzymaniu moczu oraz pilokarpinę w kroplach i zaciemnienie pomieszczenia przy rozszerzeniu źrenic.
acetylocholina, acetylocholinoesteraza, benzodiazepina, beta-adrenolityk, blokada cholinergiczna, bradykardia, cewnikowanie pęcherza, drgawka, działanie cholinolityczne, fizostygmina, hipokaliemia, karbachol, kwas gamma-aminomasłowy, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, odstęp QT, omam, pilokarpina, płukanie żołądka, pobudzenie, receptor beta-adrenergiczny, receptor muskarynowy, rozszerzenie źrenic, solifenacyna bursztynianu, stan psychiczny, tachykardia, węgiel aktywny, zaburzenie rytmu serca, zastoinowa niewydolność serca, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bulgaplin 100 mg
Bezpieczeństwo stosowania pregabaliny zostało potwierdzone w badaniach klinicznych obejmujących ponad 8900 pacjentów, z czego ponad 5600 uczestniczyło w kontrolowanych badaniach placebo metodą podwójnie ślepej próby. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były zawroty głowy i senność, które miały najczęściej nasilenie łagodne do umiarkowanego. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wynosił 12% w grupie leczonej pregabaliną, w porównaniu do 5% w grupie placebo. Szczególnie u pacjentów z ośrodkowym bólem neuropatycznym po urazie rdzenia kręgowego odnotowano zwiększoną częstość działań niepożądanych ośrodkowego układu nerwowego, w tym nasilonej senności. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania, od bardzo często (≥1/10) do bardzo rzadko (<1/10 000), obejmując szeroki zakres objawów neurologicznych, psychicznych, okulistycznych, żołądkowo-jelitowych, metabolicznych, sercowo-naczyniowych i innych.
anorgazmia, arytmia zatokowa, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, ból neuropatyczny, bradykardia zatokowa, depresja oddechowa, drgawka kloniczna mięśni, dyskineza, dyzuria, ginekomastia, hipoglikemia, jaskrawe widzenie, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, napad paniki, neutropenia, niedociśnienie tętnicze, niedoczulica, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, oczopląs, omam, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, parkinsonizm, podwójne widzenie, pregabalina, przeczulica, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, retencja moczu, senność, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, uraz rdzenia kręgowego, uzależnienie lekowe, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie erekcji, zaburzenie koordynacji, zaburzenie połykania, zapalenie rogówki, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawrót głowy, zawrót głowy błędnikowy, zawrót głowy położeniowy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Ropimol 7,5 mg/ml
Działania niepożądane ropiwakainy chlorowodorku w preparacie Ropimol wykazują profil typowy dla długo działających leków miejscowo znieczulających z grupy amidów. Kluczowe jest odróżnienie objawów niepożądanych od fizjologicznych efektów blokady współczulnej, takich jak nagłe obniżenie ciśnienia tętniczego (bardzo często, ≥1/10) czy bradykardia (często, ≥1/100 do <1/10), które mogą wystąpić po znieczuleniu podpajęczynówkowym lub zewnątrzoponowym. Do najczęstszych działań niepożądanych należą: niedociśnienie tętnicze (bardzo często), nudności (bardzo często), wymioty (często, zwłaszcza u dzieci >1/10), parestezje, zawroty głowy i ból głowy (często), a także zatrzymanie moczu (często). Objawy toksyczności ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), takie jak drgawki typu grand mal, drętwienie wokół ust i języka, szumy uszne czy dysartria, występują niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) i zwykle wynikają z przypadkowego podania donaczyniowego, przedawkowania lub szybkiego wchłaniania leku.
arytmia serca, blokada współczulna, bradykardia, drgawki grand mal, dysartria, dysfunkcja rdzenia kręgowego, dyskineza, hipotermia, leki znieczulające amidowe, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, niedociśnienie, niedoczulica, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, ropiwakaina chlorowodorek, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zapalenie pajęczynówki, zatrzymanie akcji serca, zespół ogona końskiego, zespół tętnicy rdzeniowej przedniej, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tachyben 25 mg
Produkt leczniczy Tachyben (urapidyl) w postaci roztworu do wstrzykiwań (25 mg/5 ml lub 50 mg/10 ml) wykazuje działania niepożądane głównie związane z szybkim obniżeniem ciśnienia tętniczego krwi, które mogą wystąpić nawet podczas powolnej infuzji i zwykle ustępują w ciągu kilku minut. Najczęstsze działania niepożądane obejmują zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, takie jak kołatanie serca, tachykardia, bradykardia, uczucie ucisku lub ból za mostkiem (objawy dławicopodobne), duszność oraz hipotonię ortostatyczną, która może prowadzić do omdleń i urazów. Dodatkowo obserwuje się nudności, wymioty, zawroty i bóle głowy, niepokój psychoruchowy oraz reakcje skórne, w tym świąd, zaczerwienienie, wysypkę, obrzęk naczynioruchowy i pokrzywkę. Bardzo rzadko zgłaszano małopłytkowość, choć brak jest potwierdzonego związku przyczynowego z urapidylem. U mężczyzn może wystąpić priapizm, wymagający pilnej interwencji urologicznej.
badanie immunohematologiczne, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, dławica piersiowa, duszność, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, małopłytkowość, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcja alergiczna, skaza krwotoczna, tachykardia, urapidyl, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wodno-elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Quetiapine Fair-Med 200 mg
Przedawkowanie kwetiapiny prowadzi do nasilenia jej farmakologicznych efektów, manifestujących się sennością, uspokojeniem, tachykardią, niedociśnieniem (w tym ortostatycznym) oraz objawami działania przeciwcholinergicznego, takimi jak suchość błon śluzowych, zatrzymanie moczu i zaburzenia widzenia. W ciężkich przypadkach obserwuje się wydłużenie odstępu QT, napady padaczkowe, rabdomiolizę, depresję oddechową, splątanie, delirium, pobudzenie, a nawet śpiączkę i zgon. Szczególnie narażeni są pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego, u których ryzyko powikłań kardiologicznych, takich jak arytmie i niedociśnienie oporne na leczenie, jest znacznie podwyższone. Przedawkowanie może również skutkować złożonym obrazem klinicznym w przypadku jednoczesnego zatrucia wieloma lekami.
arytmia, blok serca, dekontaminacja przewodu pokarmowego, delirium, depresja oddechowa, dezorientacja, działanie przeciwcholinergiczne, fizostygmina, halucynacja, hipoksemia, lek sympatykomimetyczny, mioglobinuria, napad padaczkowy, niedociśnienie, płukanie żołądka, przedawkowanie kwetiapiny, rabdomioliza, receptor histaminowy H1, receptor muskarynowy, receptor α1-adrenergiczny, senność, śpiączka, splątanie, stan padaczkowy, tachykardia, węgiel aktywny, wydłużenie odcinka QRS, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie świadomości, zatrzymanie moczu, zespół przeciwcholinergiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Solifurin 5 mg
Solifurin, zawierający bursztynian solifenacyny w dawce 5 mg, wykazuje profil działań niepożądanych typowy dla leków o właściwościach cholinolitycznych. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest suchość w jamie ustnej, występująca u 11% pacjentów przy dawce 5 mg, co jest istotnie wyższe niż w grupie placebo (4%), a przy dawce 10 mg wzrasta do 22%. Inne często zgłaszane objawy obejmują zaparcia, nudności, niestrawność, ból brzucha, refluks żołądkowo-przełykowy oraz suchość w gardle. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego to senność i zaburzenia smaku, natomiast ze strony układu sercowo-naczyniowego po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano poważne zdarzenia, takie jak torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, migotanie przedsionków, kołatanie serca i tachykardia. Skórne reakcje niepożądane obejmują suchość skóry, świąd, wysypkę, rumień wielopostaciowy, pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy oraz złuszczające zapalenie skóry.
arytmia komorowa, arytmia nadkomorowa, bursztynian solifenacyny, dysfonia, hiperkaliemia, jaskra, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, majaczenie, migotanie przedsionków, niedrożność jelita, niedrożność okrężnicy, niestrawność, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, osłabienie mięśni, osłabienie perystaltyki jelit, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, solifenacyna, splątanie, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, suchość skóry, tachykardia, torsade de pointes, trudność w oddawaniu moczu, właściwość cholinolityczna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie smaku, zakażenie układu moczowego, zaklinowanie stolca, zapalenie pęcherza moczowego, zaparcie, zespół suchego oka, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon substancji czynnych
Doksazosyna – Przedawkowanie
Doksazosyna, będąca alfa-blokerem, w przypadku przedawkowania wywołuje istotne niedociśnienie tętnicze na skutek nasilonej blokady receptorów alfa-adrenergicznych i rozszerzenia naczyń krwionośnych, co prowadzi do spadku oporu obwodowego. Objawy kliniczne obejmują niedociśnienie, tachykardię, arytmie, wstrząs, bóle i zawroty głowy, utratę świadomości, duszność, nudności, wymioty oraz zaburzenia metaboliczne takie jak hipoglikemia i hipokaliemia. Doksazosyna charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, co wyklucza skuteczność dializy jako metody eliminacji leku. Przykładowo, dawka 16 mg u dorosłego pacjenta wywołała omdlenie, a 40 mg u 13-latka spowodowała umiarkowane objawy zatrucia.
alfa-bloker, arytmia, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nerek, doksazosyna, duszność, działanie hipotensyjne, hipoglikemia, hipokaliemia, hipoperfuzja mózgowa, interakcja lekowa, kołatanie serca, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek wazopresyjny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, obkurczenie naczyń krwionośnych, opór obwodowy, perfuzja narządów, receptor alfa-adrenergiczny, rozszerzenie naczyń krwionośnych, tachykardia, węgiel aktywowany, wiązanie z białkami osocza, wstrząs, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tialorid mite 2,5 mg + 25 mg
Tialorid mite, zawierający 2,5 mg amilorydu chlorowodorku oraz 25 mg hydrochlorotiazydu, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które wynikają zarówno z jego działania moczopędnego, jak i składnika tiazydowego. Do najpoważniejszych należą zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia, agranulocytoza, małopłytkowość, niedokrwistość aplastyczna i hemolityczna, które mogą wymagać natychmiastowej interwencji. Ponadto, lek może indukować reakcje anafilaktyczne, hiperkaliemię, zaburzenia elektrolitowe, odwodnienie, dnę moczanową oraz hiperglikemię, co podkreśla konieczność regularnego monitorowania parametrów biochemicznych. Wśród objawów neurologicznych i psychicznych obserwuje się bezsenność, nerwowość, zaburzenia pamięci, depresję, senność, zawroty głowy, parestezje oraz niepokój ruchowy. Dodatkowo, mogą wystąpić przemijające zaburzenia widzenia oraz nagromadzenie płynu w oku, wymagające konsultacji okulistycznej.
agranulocytoza, amiloryd, arytmia, choroba niedokrwienna serca, dna moczanowa, fotowrażliwość, hiperglikemia, hiperkaliemia, hipotonia, hipotonia ortostatyczna, hydrochlorotiazyd, impotencja, lek moczopędny, leukopenia, małopłytkowość, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność szpiku kostnego, nokturia, osłupienie, parestezja, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, tachykardia, Tialorid mite, toksyczność glikozydów naparstnicy, wysięk naczyniówkowo-twardówkowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zapalenie trzustki, zespół ostrej niewydolności oddechowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Fervex ExtraTabs
Produkt leczniczy Fervex ExtraTabs zawiera 500 mg paracetamolu oraz 4 mg chlorofenaminy maleinianu i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Leczenie należy ponownie ocenić w przypadku utrzymującej się gorączki, objawów nadkażenia lub symptomów trwających ponad 5 dni. Należy unikać przedawkowania, zwracając uwagę na inne leki zawierające paracetamol lub chlorofenaminę. Paracetamol wymaga ostrożności u pacjentów z masą ciała poniżej 50 kg, zaburzeniami czynności wątroby i nerek, niedoborem dehydrogenazy G6PD, przewlekłą chorobą alkoholową, zaburzeniami odżywiania, długotrwałym niedożywieniem oraz odwodnieniem lub hipowolemią. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na zwiększone ryzyko hepatotoksyczności. Należy również monitorować pacjentów pod kątem wczesnych objawów ciężkich reakcji skórnych i nadwrażliwości.
anoreksja, biegunka, bulimia, chlorofenaminy maleinian, ciężka reakcja skórna, dekstrometorfan, dezorientacja, długotrwałe niedożywienie, drżenie mięśniowe, gorączka, hepatotoksyczność paracetamolu, hipowolemia, kacheksja, nadkażenie, nadwrażliwość, niedobór G6PD, niedobór glutationu, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość hemolityczna, niska masa ciała, odwodnienie, paracetamol, porażenna niedrożność jelit, przerost gruczołu krokowego, przewlekła choroba alkoholowa, przewlekłe zaparcia, reakcja alergiczna, sedacja, śpiączka, SSRI, sztywność mięśni, tachykardia, wysypka skórna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie odżywiania, zawroty głowy, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Sodu glicerofosforan – Działania niepożądane
Sodu glicerofosforan, stosowany w preparatach do żywienia pozajelitowego takich jak Kabiven Peripheral, Multimel, Olimel czy SmofKabiven, jest źródłem fosforanów i sodu niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jednak jego podawanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, w tym reakcji nadwrażliwości (np. nadmierne pocenie, gorączka, duszność, skurcz oskrzeli), zaburzeń układu krążenia (tachykardia, nadciśnienie, niedociśnienie), zaburzeń żołądkowo-jelitowych (nudności, wymioty, biegunka), a także zaburzeń czynności wątroby (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, cholestaza, żółtaczka). Częstość występowania tachykardii, podwyższenia temperatury ciała, dreszczy i wzrostu enzymów wątrobowych wynosi ≥1/100 do <1/10, natomiast duszność, nadwrażliwość, nadciśnienie i niedociśnienie tętnicze występują niezbyt często (≥1/1000 do <1/100). Szczególną uwagę należy zwrócić na zespół przedawkowania tłuszczu, który może prowadzić do hiperlipidemii, powiększenia wątroby i śledziony, anemii, leukopenii, trombocytopenii, zaburzeń krzepnięcia, hemolizy oraz śpiączki, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby.
anemia, azotemia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, brak łaknienia, cholestaza, drżenie, duszność, enzym wątrobowy, gorączka, hemoliza, hiperlipidemia, leukopenia, małopłytkowość, martwica, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, obrzęk, powiększenie śledziony, powiększenie wątroby, priapizm, przyspieszony oddech, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, retikulocytoza, sinica, sodu glicerofosforan, tachykardia, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie żyły, zawrót głowy, zespół przedawkowania tłuszczu, żółtaczka, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Scopolan 10 mg
Hioscyny butylobromek, substancja czynna leku Scopolan w dawce 10 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości występowania, klasyfikowanych od bardzo częstych (>1/10) do bardzo rzadkich (<1/10 000). Do najczęstszych należą objawy ze strony skóry, takie jak rumień, pieczenie, świąd, wysypka, pokrzywka i obrzęk, klasyfikowane jako niezbyt częste (1/1000 do <1/100). Ponadto, ze względu na działanie antycholinergiczne, obserwuje się suchość w jamie ustnej oraz zaparcia, również niezbyt często występujące. Tachykardia (>100 uderzeń/min) i hipotensja są kolejnymi niezbyt częstymi działaniami, które mogą stanowić zagrożenie u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego. Rzadko pojawiają się zaburzenia widzenia oraz anuria, natomiast reakcje anafilaktyczne i wstrząs anafilaktyczny mają częstość nieznaną, ale stanowią poważne zagrożenie życia wymagające natychmiastowej interwencji.
anuria, ciśnienie tętnicze krwi, działanie antycholinergiczne, hioscyna butylobromek, hipotensja, nerw błędny, niedrożność przewodu pokarmowego, obrzęk, ostra niewydolność nerek, perystaltyka jelitowa, pieczenie skóry, pokrzywka, porażenie akomodacji, reakcja anafilaktyczna, rozszerzenie źrenicy, rumień, skurcz oskrzeli, substancja czynna, suchość jamy ustnej, świąd, tabletka drażowana, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie widzenia, zaparcie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Comboterol (25 mcg + 125 mcg)/dawkę inh.
Przedawkowanie Comboterolu, zawierającego salmeterol (25 μg) i flutykazon propionian (125 μg lub 250 μg) w formie aerozolu inhalacyjnego, niesie ryzyko nadmiernej stymulacji receptorów β2-adrenergicznych oraz supresji czynności kory nadnerczy. Objawy przedawkowania salmeterolu obejmują zawroty głowy, wzrost ciśnienia skurczowego, drżenia mięśniowe, ból głowy, tachykardię (>100 uderzeń/min) oraz hipokaliemię, wynikającą z przesunięcia potasu do komórek. W przypadku flutykazonu propionianu, jednorazowe duże dawki mogą powodować przejściowe zahamowanie produkcji kortyzolu, natomiast długotrwałe stosowanie dawek przekraczających zalecenia może prowadzić do poważnej supresji nadnerczy, wymagającej monitorowania rezerwy nadnerczowej i ewentualnego leczenia ogólnoustrojowymi kortykosteroidami.
aerozol inhalacyjny, antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, astma, badanie elektrokardiograficzne, beta2-agonista długodziałający, ból głowy, ciśnienie skurczowe krwi, Comboterol, drżenia mięśniowe, flutykazon propionian, hipokaliemia, jony potasowe, kortykosteroid ogólnoustrojowy, kortyzol endogenny, paradoksalny skurcz oskrzeli, receptor adrenergiczny, rezerwa nadnerczowa, salmeterol, stężenie kortyzolu, supresja kory nadnerczy, tachykardia, zahamowanie kory nadnerczy, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Elestar HCT 40 mg + 5 mg + 25 mg
Przedawkowanie preparatu Elestar HCT, zawierającego olmesartan medoksomil (max. dawka 40 mg), amlodypinę (max. 10 mg) i hydrochlorotiazyd (max. 25 mg), prowadzi do wielokierunkowych objawów klinicznych, z dominującym niedociśnieniem tętniczym, które może skutkować wstrząsem i zgonem. Olmesartan wywołuje niedociśnienie, tachykardię lub bradykardię (przy stymulacji nerwu błędnego), amlodypina powoduje nadmierną wazodylatację, tachykardię odruchową oraz opóźniony (24-48h) niekardiogenny obrzęk płuc, a hydrochlorotiazyd prowadzi do hipokaliemii, hipochloremii, odwodnienia, nudności i senności. Hipokaliemia może nasilać zaburzenia rytmu serca, zwłaszcza u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne.
amlodypina, blokada kanałów wapniowych, blokada receptorów angiotensyny, bradykardia, glikozyd naparstnicy, glukonian wapnia, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipoperfuzja, hydrochlorotiazyd, kurcz mięśniowy, lek przeciwarytmiczny, lek wazopresyjny, nadmierna diureza, niedociśnienie, niedociśnienie tętnicze, niekardiogenny obrzęk płuc, nudności, odwodnienie, olmesartan medoksomil, płukanie żołądka, senność, stężenie elektrolitów, tachykardia, tachykardia odruchowa, wazodylatacja obwodowa, węgiel aktywowany, wstrząs, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zyrtec 1 mg/ml
Zyrtec (cetyryzyna dichlorowodorek, roztwór doustny 1 mg/ml) jest selektywnym antagonistą obwodowych receptorów H1, stosowanym w dawce 10 mg/dobę. W badaniach klinicznych na ponad 3200 pacjentach dorosłych najczęściej obserwowano działania niepożądane takie jak senność (9,63% vs 5,00% placebo), ból głowy (7,42% vs 8,07%), suchość błony śluzowej jamy ustnej (2,09% vs 0,82%) oraz zmęczenie (1,63% vs 0,95%). W populacji pediatrycznej (6 miesięcy–12 lat) najczęstsze działania niepożądane to biegunka (1,0% vs 0,6% placebo), senność (1,8% vs 1,4%), zapalenie błony śluzowej nosa (1,4% vs 1,1%) oraz zmęczenie (1,0% vs 0,3%). Senność, mimo statystycznie istotnego wzrostu, była zwykle łagodna lub umiarkowana i nie wpływała na codzienną aktywność zdrowych ochotników.
aktywność cholinolityczna, ból głowy, ból mięśni, ból stawów, cetyryzyna dichlorowodorek, dyskineza, dystonia, dysuria, enzymy wątrobowe, lek przeciwhistaminowy, metoda podwójnie ślepej próby, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, osutka krostkowa, parestezja, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, receptor H1, senność, stężenie bilirubiny, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia akomodacji, zaburzenia ogólne, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia żołądka i jelit, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Clozapine Aristo 200 mg
Klozapina, substancja czynna leku Clozapine Aristo, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z których najpoważniejszym jest agranulocytoza, występująca najczęściej w pierwszych 18 tygodniach terapii (32,0 przypadków na 100 000 osobotygodni), z ryzykiem utrzymującym się przez cały okres leczenia (skumulowana częstość 0,78%). Inne istotne działania niepożądane obejmują napady padaczkowe, powikłania sercowo-naczyniowe (w tym zapalenie mięśnia sercowego, kardiomiopatię, zapaść krążeniową), zaburzenia metaboliczne (cukrzyca, hiperglikemia, hipercholesterolemia, hipertriglicerydemia), a także liczne objawy neurologiczne (senność, zawroty głowy, objawy pozapiramidowe, złośliwy zespół neuroleptyczny). Monitorowanie hematologiczne oraz kontrola parametrów metabolicznych i kardiologicznych są obligatoryjne dla bezpiecznego stosowania klozapiny, zwłaszcza w kontekście ryzyka poważnych powikłań, takich jak agranulocytoza, zapalenie mięśnia sercowego czy ciężkie zaburzenia metaboliczne.
agranulocytoza, akatyzja, arytmia, aspiracja pokarmu, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, cukrzyca, częstoskurcz, depresja oddechowa, drgawka miokloniczne, drżenie, dysfagia, efekt cholinergiczny, enzym wątrobowy, eozynofilia, granulocyt, hipercholesterolemia, hiperglikemia, hipertermia, hipertriglicerydemia, kardiomiopatia, klozapina, kwasica ketonowa, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, leukocytoza, leukopenia, majaczenie, małopłytkowość, moczenie nocne, morfologia krwi, nadmierne wydzielanie śliny, nadpłytkowość, napad padaczkowy, napad uogólniony, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość, niedrożność jelit, nietrzymanie moczu, niewydolność nerek, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, piorunująca martwica wątroby, pleurothotonus, porażenna niedrożność jelita, posocznica, powiększenie ślinianek przyusznych, powikłanie sercowo-naczyniowe, późna dyskineza, priapizm, próg drgawkowy, psychoza w przebiegu choroby Parkinsona, schizofrenia oporna na leczenie, sedacja, śpiączka hiperosmolarna, substancja czynna, tachykardia, wklinowanie kałowe, wysięk opłucnowy, wysięk osierdziowy, wysypka polekowa z eozynofilią, wytrysk wsteczny, zaburzenie hematologiczne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapaść krążeniowa, zapis EEG, zatrzymanie moczu, zatrzymanie oddychania, zespół niespokojnych nóg, złośliwy zespół neuroleptyczny, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agapurin SR 400 400 mg
Agapurin SR 400 zawiera 400 mg pentoksyfiliny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu. Terapia tym lekiem wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które są klasyfikowane według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz o nieznanej częstości. Szczególnie istotne są ciężkie reakcje alergiczne (obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny), które wymagają natychmiastowego przerwania leczenia i wdrożenia terapii przeciwwstrząsowej. Ponadto, krwawienia, zwłaszcza do siatkówki, stanowią bezwzględne wskazanie do zaprzestania stosowania leku. Monitorowanie morfologii krwi jest niezbędne ze względu na ryzyko trombocytopenii, niedokrwistości aplastycznej oraz leukopenii, które mogą zwiększać podatność na infekcje i ryzyko krwawień. U pacjentów z cukrzycą należy zachować ostrożność z powodu możliwości wystąpienia hipoglikemii.
aminotransferaza, arytmia, biegunka, ból brzucha, cholestaza, cukrzyca, dusznica bolesna, hipoglikemia, krwawienie do siatkówki, leukopenia, małopłytkowość, neutropenia, niedociśnienie, niedokrwistość aplastyczna, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, palpitacje, pentoksyfilina, POChP, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień, skurcz oskrzeli, świąd, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tachykardia, trombocytopenia, uderzenia gorąca, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zaparcie - Leksykon leków
Interakcje leku – Apo-Doxan 4 4 mg
Doksazosyna, będąca alfa-adrenolitykiem, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpływać na jej działanie hipotensyjne oraz metabolizm. Współstosowanie z innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, azotanami oraz inhibitorami fosfodiesterazy typu 5 (np. sildenafil, tadalafil, wardenafil) może prowadzić do nasilonego efektu obniżającego ciśnienie tętnicze, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania parametrów hemodynamicznych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. klarytromycyna, itrakonazol, rytonawir) zwiększają stężenie doksazosyny poprzez zahamowanie jej metabolizmu, co również wymaga dostosowania dawkowania. Z kolei niesteroidowe leki przeciwzapalne, estrogeny oraz sympatykomimetyki mogą osłabiać efekt hipotensyjny doksazosyny, co jest istotne w kontekście kontroli ciśnienia tętniczego. W badaniu z cymetydyną odnotowano niewielkie zwiększenie AUC doksazosyny o 10%, bez wpływu na Cmax i t1/2, co nie wymaga zmiany dawkowania.
aktywność reninowa osocza, alfa-adrenolityk, amina katecholowa, antybiotyk makrolidowy, białko osocza, cytochrom P450 3A4, doksazosyna, doksazosyna o przedłużonym uwalnianiu, doustny lek hipoglikemizujący, działanie hipotensyjne, efekt pierwszej dawki, guz chromochłonny, inhibitor enzymu, inhibitor PDE-5, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, interakcja z alkoholem, kwas wanilinomigdałowy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwzakrzepowy, lek sympatykomimetyczny, lek wazopresyjny, niedociśnienie tętnicze, NLPZ, parametr hemodynamiczny, retencja sodu, synteza prostaglandyn, tachykardia, tiazydowy lek moczopędny, wazodylatator - Leksykon substancji czynnych
Mesna – Przedawkowanie
Przedawkowanie mesny, substancji czynnej produktu leczniczego Uromitexan (100 mg/ml roztwór do wstrzykiwań), może wystąpić po podaniu pojedynczych dawek w zakresie 4-7 g lub dawkach ≥ 60-70 mg/kg masy ciała na dobę u zdrowych ochotników. Szczególnie u pacjentów leczonych oksazafosforyną, dawki mesny ≥ 80 mg/kg m.c./dobę wiążą się ze znacznym wzrostem częstości występowania objawów żołądkowo-jelitowych, takich jak nudności, wymioty i biegunka. Spektrum objawów przedawkowania obejmuje zaburzenia ze strony układu pokarmowego, neurologicznego, mięśniowo-szkieletowego, skórnego, sercowo-naczyniowego oraz oddechowego, w tym m.in. ból głowy, parestezje, ból kończyn, wysypkę, niedociśnienie, bradykardię, tachykardię oraz skurcz oskrzeli. Dodatkowo może wystąpić gorączka.
W przypadku przedawkowania mesny nie istnieje specyficzne antidotum, dlatego leczenie jest objawowe i podtrzymujące. Należy zapewnić dostęp do leków przeciwhistaminowych, kortykosteroidów oraz adrenaliny ze względu na ryzyko reakcji rzekomoanafilaktycznych. Monitorowanie pacjenta powinno obejmować ocenę parametrów sercowo-naczyniowych (ciśnienie tętnicze, tętno), objawów oddechowych (skurcz oskrzeli), stanu nawodnienia oraz równowagi elektrolitowej, zwłaszcza przy nasilonych wymiotach i biegunce. Szczególną ostrożność zaleca się u pacjentów jednocześnie leczonych oksazafosforyną, u których objawy przedawkowania mogą być bardziej nasilone.
adrenalina, antidotum, badanie kliniczne, ból brzucha, ból głowy, ból stawów, bradykardia, ciśnienie tętnicze, depresja, drażliwość, gorączka, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, mesna, nawadnianie, niedociśnienie, nudności, objawy niepożądane, objawy oddechowe, objawy sercowo-naczyniowe, objawy skórne, oksazafosforyna, parestezje, podanie dożylne, przedawkowanie leku, reakcja rzekomoanafilaktyczna, równowaga elektrolitowa, skurcz oskrzeli, tachykardia, Uromitexan, wysypka, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaczerwienienie skóry, zdrowy ochotnik - Leksykon leków
Działania niepożądane – Spiriva 18 mcg
Bromek tiotropiowy, substancja czynna leku Spiriva, wykazuje działanie przeciwcholinergiczne, które może powodować różnorodne działania niepożądane, najczęściej suchość błony śluzowej jamy ustnej (około 4% pacjentów), będącą przyczyną przerwania terapii u 0,2% leczonych. Profil bezpieczeństwa oparty jest na danych z 28 badań klinicznych obejmujących 9647 pacjentów, z okresem leczenia od 4 tygodni do 4 lat. Do poważnych działań niepożądanych należą jaskra z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym, zaparcia, niedrożność jelit (w tym porażenna) oraz zatrzymanie moczu, które wymagają pilnej interwencji medycznej. Ryzyko wystąpienia działań niepożądanych wzrasta wraz z wiekiem, co wymaga szczególnej uwagi u pacjentów starszych. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedDRA i obejmują m.in. zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, ból głowy), okulistyczne (niewyraźne widzenie, jaskra), sercowe (migotanie przedsionków, tachykardia), oddechowe (kaszel, skurcz oskrzeli), żołądkowo-jelitowe (suchość jamy ustnej, zaparcia, kandydoza) oraz skórne (wysypka, pokrzywka, reakcje anafilaktyczne).
bezsenność, bromek tiotropiowy, choroba refluksowa przełyku, ciśnienie wewnątrzgałkowe, częstoskurcz nadkomorowy, dysfagia, dysfonia, działanie przeciwcholinergiczne, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kołatanie serca, krwawienie z nosa, migotanie przedsionków, nadwrażliwość, niedrożność jelit, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk stawów, odwodnienie, pokrzywka, porażenna niedrożność jelit, próchnica zębów, reakcja anafilaktyczna, rozrost prostaty, skurcz oskrzeli, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, zaburzenia smaku, zakażenie dróg moczowych, zapalenie dziąseł, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie krtani, zapalenie zatok, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Doloxib 120 mg
Przedawkowanie etorykoksybu, substancji czynnej leku Doloxib, choć klinicznie stosunkowo dobrze tolerowane nawet w dawkach do 500 mg jednorazowo i 150 mg/dobę przez 21 dni, może prowadzić do poważnych powikłań. Najczęściej obserwowane objawy toksyczności dotyczą układu żołądkowo-jelitowego (bóle brzucha przy dawkach >150 mg/dobę, nudności i wymioty przy dawkach >500 mg, krwawienia z przewodu pokarmowego przy dawkach >120 mg/dobę), sercowo-naczyniowego (nadciśnienie tętnicze >90 mg/dobę, zaburzenia rytmu serca przy dawkach >300 mg, obrzęki obwodowe >60 mg/dobę) oraz nerkowego (ostre uszkodzenie nerek i retencja sodu/wody przy dawkach >90-120 mg/dobę). W przypadku zatrucia konieczna jest szybka interwencja medyczna, gdyż etorykoksyb nie jest usuwany przez hemodializę, a skuteczność dializy otrzewnowej nie została potwierdzona.
anuria, arytmia, błona śluzowa żołądka, dializa otrzewnowa, diureza, duszność wysiłkowa, dysfunkcja nerek, działanie niepożądane, etorykoksyb, hemodializa, inhibitor pompy protonowej, interwencja medyczna, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie hipotensyjne, nadciśnienie tętnicze, obrzęk obwodowy, oddział intensywnej terapii, ostre uszkodzenie nerek, płukanie żołądka, retencja wody, smolisty stolec, tachykardia, zaburzenie rytmu serca, zatrucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zelsiglat 100 mg
Przedawkowanie celekoksybu, substancji czynnej preparatu Zelsiglat, wymaga szczególnej uwagi klinicznej, mimo ograniczonych danych z praktyki. Badania na zdrowych ochotnikach wykazały, że pojedyncze dawki do 1200 mg oraz dawki wielokrotne do 1200 mg podawane dwa razy na dobę przez 9 dni nie wywoływały istotnych działań niepożądanych. Jednak u pacjentów z chorobami współistniejącymi lub przyjmujących inne leki ryzyko powikłań może być znacznie wyższe. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia układu pokarmowego (nudności, wymioty, bóle brzucha, krwawienia, perforacje przy dawkach >1200 mg jednorazowo lub >2400 mg/dobę), objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, senność, zaburzenia świadomości), zaburzenia sercowo-naczyniowe (tachykardia, wahania ciśnienia, zaostrzenie niewydolności serca), dysfunkcję nerek (obrzęki, ostra niewydolność) oraz uszkodzenie wątroby (podwyższenie enzymów, uszkodzenie hepatocytów). Reakcje alergiczne mogą wystąpić niezależnie od dawki u osób nadwrażliwych.
bilans płynów, celekoksyb, enzymy wątrobowe, funkcje życiowe, hemodializa, inhibitor COX-2, krwawienie z przewodu pokarmowego, monitorowanie kardiologiczne, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, parametry funkcji wątroby, parametry krzepnięcia, perforacja przewodu pokarmowego, przedawkowanie celekoksybu, skurcz oskrzeli, tachykardia, uszkodzenie hepatocytów, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zdarzenie sercowo-naczyniowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Liść Szałwii –
Przedawkowanie liścia szałwii (Salviae officinalis L., folium) powyżej dawki toksycznej 15 g, co odpowiada spożyciu 10 lub więcej saszetek produktu leczniczego (1,5 g liścia w saszetce), może prowadzić do poważnych zaburzeń klinicznych. Objawy przedawkowania obejmują dysfunkcje układu sercowo-naczyniowego (tachykardia >100 uderzeń/min), zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, napady padaczkowe) oraz zaburzenia termoregulacji (uczucie ciepła, zaczerwienienie skóry, nadmierne pocenie). Najcięższym powikłaniem są drgawki toniczno-kloniczne z utratą przytomności i innymi objawami, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej.
dawka toksyczna, drgawki toniczno-kloniczne, leczenie objawowe, liść szałwii, monitorowanie stanu pacjenta, nadmierne pocenie, napad padaczkowy, objawy kliniczne, postępowanie farmakologiczne, przyspieszenie akcji serca, tachykardia, uczucie ciepła, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia równowagi, zaburzenia termoregulacji, zaczerwienienie skóry, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluticomb (25 mcg + 250 mcg)/dawkę odmierzoną
Fluticomb to aerozol inhalacyjny zawierający 25 µg salmeterolu (ksynafonian) oraz flutykazon propionian w dawkach 50, 125 lub 250 µg (dawka dostarczona odpowiednio 21 µg salmeterolu i 44, 110 lub 220 µg flutykazonu). Lek łączy działanie β₂-mimetyku i glikokortykosteroidu, co wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych charakterystycznych dla obu składników. Najczęstsze objawy dotyczą układu oddechowego: zapalenie części nosowej gardła, podrażnienie gardła, chrypka, bezgłos, kandydoza jamy ustnej i gardła oraz zapalenie zatok. Istotnym powikłaniem jest paradoksalny skurcz oskrzeli, wymagający natychmiastowego leczenia i przerwania terapii. U pacjentów z POChP obserwuje się zwiększoną częstość zapalenia płuc i oskrzeli. Długotrwałe stosowanie flutykazonu może prowadzić do zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, spowolnienia wzrostu u dzieci, osteoporozy, hipokaliemii i hiperglikemii.
aerozol inhalacyjny, choroba niedokrwienna serca, chrypka, cushingoidalne rysy twarzy, częstoskurcz nadkomorowy, flutykazon, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, kołatanie serca, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, przewlekła obturacyjna choroba płuc, salmeterol, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga - Leksykon leków
Przedawkowanie – Hydrochlorothiazide Aurovitas 25 mg
Przedawkowanie hydrochlorotiazydu prowadzi do istotnych zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, głównie poprzez nasilony efekt diuretyczny, co skutkuje odwodnieniem, hipowolemią oraz hipokaliemią. Objawy kliniczne obejmują wzmożone pragnienie, osłabienie, zawroty głowy, wymioty, bóle i skurcze mięśniowe (zwłaszcza łydek), tachykardię, niedociśnienie (w tym ortostatyczne), a w ciężkich przypadkach drgawki, splątanie, zapaść oraz ostrą niewydolność nerek. Hipokaliemia manifestuje się zmęczeniem, osłabieniem mięśniowym, parestezjami, niedowładem, a także groźnymi zaburzeniami rytmu serca, które mogą prowadzić do porażennej niedrożności jelit i śpiączki hipokaliemicznej. Warto podkreślić, że stopień nasilenia objawów zależy od dawki i czasu ekspozycji na lek.
diureza, gospodarka kwasowo-zasadowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemokoncentracja, hipokaliemia, hipoperfuzja OUN, hipowolemia, niedociśnienie ortostatyczne, odwodnienie, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nerek, parestezja, porażenna niedrożność jelit, pozycja Trendelenburga, przedawkowanie hydrochlorotiazydu, skurcz mięśniowy, śpiączka hipokaliemiczna, tachykardia, terapia przeciwwstrząsowa, węgiel aktywowany, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Telmisartan + HCT Genoptim 80 mg + 25 mg
Przedawkowanie preparatu Telmisartan + HCT Genoptim, zawierającego telmisartan i hydrochlorotiazyd, prowadzi do poważnych zaburzeń hemodynamicznych i elektrolitowych. Dominującymi objawami są niedociśnienie tętnicze, tachykardia lub paradoksalnie bradykardia, zawroty głowy, wymioty oraz objawy niewydolności nerek, w tym wzrost stężenia kreatyniny i ostra niewydolność nerek. Hydrochlorotiazyd powoduje hipokaliemię, hipochloremię, hipowolemię, nudności, senność, kurcze mięśni oraz nasilenie zaburzeń rytmu serca, szczególnie u pacjentów stosujących glikozydy naparstnicy lub leki przeciwarytmiczne. Warto podkreślić, że telmisartan nie jest dializowalny, co ogranicza możliwości eliminacji leku przez hemodializę.
bradykardia, glikozydy naparstnicy, hemodializa, hipochloremia, hipokaliemia, hipowolemia, hydrochlorotiazyd, kreatynina we krwi, kurcze mięśni, leki przeciwarytmiczne, niedociśnienie, niewydolność narządowa, nudności, ostra niewydolność nerek, płukanie żołądka, przedawkowanie telmisartanu, równowaga kwasowo-zasadowa, senność, tachykardia, węgiel aktywny, wymioty, zaburzenia hemodynamiczne, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Loratan 10 mg
Przedawkowanie loratadyny, substancji czynnej preparatu Loratan 10 mg, manifestuje się głównie nasilonymi objawami cholinolitycznymi, takimi jak senność, tachykardia oraz ból głowy. Senność wynika z nasilenia działania antyhistaminowego w ośrodkowym układzie nerwowym, tachykardia jest efektem blokady receptorów muskarynowych w układzie sercowo-naczyniowym, natomiast ból głowy wiąże się ze zmianami naczynioruchowymi i wpływem na receptory OUN. Warto podkreślić, że tachykardia oznacza przyspieszenie czynności serca powyżej normy, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej.
ból głowy, dializa otrzewnowa, działanie antyhistaminowe, działanie cholinolityczne, funkcje życiowe, hemodializa, leczenie objawowe, leczenie podtrzymujące, loratadyna, objawy cholinolityczne, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przewód pokarmowy, receptory muskarynowe, senność, substancja czynna, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, zaburzenia czuwania, zaburzenia świadomości - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paracetamol Baxter 10 mg/ml
Paracetamol Baxter 10 mg/ml w formie roztworu do infuzji charakteryzuje się rzadkim (od >1/10 000 do <1/1 000) lub bardzo rzadkim (<1/10 000) występowaniem działań niepożądanych. Najczęściej obserwuje się reakcje miejscowe w miejscu podania, takie jak ból i pieczenie. Istotne są reakcje nadwrażliwości, które mogą przebiegać od łagodnych objawów skórnych (wysypka, pokrzywka) do zagrażającego życiu wstrząsu anafilaktycznego, wymagającego natychmiastowego przerwania infuzji. Rzadko notuje się również objawy takie jak rumień, zaczerwienienie twarzy, świąd, tachykardia oraz poważne reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczną nekrolizę naskórka. Wśród innych działań niepożądanych odnotowano osłabienie, niedociśnienie, podwyższenie aktywności transaminaz wątrobowych oraz zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, neutropenia), które mogą zwiększać ryzyko infekcji i krwawień.
biała krwinka, działanie hepatotoksyczne, leukopenia, morfologia krwi, neutropenia, niedociśnienie, paracetamol, płytka krwi, pokrzywka, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, rumień, świąd, tachykardia, toksyczna nekroliza naskórka, transaminazy wątrobowe, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaczerwienienie twarzy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Mydocalm 50 mg
Profil bezpieczeństwa tolperyzonu (Mydocalm 50 mg) opiera się na danych od ponad 12 000 pacjentów, wskazując, że najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu skórnego, ogólnego, neurologicznego oraz przewodu pokarmowego. Reakcje nadwrażliwości stanowią 50-60% zgłoszonych działań niepożądanych, z większością łagodnych i samoistnie ustępujących, jednak bardzo rzadko mogą wystąpić zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, w tym obrzęk naczynioruchowy twarzy i warg. Częstość występowania działań niepożądanych według klasyfikacji MedDRA obejmuje m.in. zaburzenia neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, senność), żołądkowo-jelitowe (dyspepsja, nudności, biegunka), skórne (wysypka, świąd, pokrzywka) oraz rzadkie przypadki anemii, reakcji anafilaktycznych i uszkodzenia wątroby.
alergiczne zapalenie skóry, anemia, bezsenność, białkomocz, biegunka, ból głowy, ból mięśniowy, bradykardia, depresja, dławica piersiowa, duszność, dyspepsja, działanie niepożądane, hipoestezja, hipotensja, krwawienie z nosa, leukocytoza, Mydocalm, nudności, obniżone ciśnienie krwi, obrzęk naczynioruchowy, osłabienie mięśniowe, osteopenia, padaczka, palpitacje, parestezja, podwyższona kreatynina, pokrzywka, polidypsja, powiększenie węzłów chłonnych, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, świąd, szumy uszne, tachykardia, tolperyzon, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia skóry, zaburzenia żołądka, zaburzenie neurologiczne, zaparcia, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Lerkanidypina – Działania niepożądane
Lerkanidypina, selektywny bloker kanałów wapniowych z grupy dihydropirydyn, jest stosowana w leczeniu nadciśnienia tętniczego w dawkach 10-20 mg raz na dobę. Bezpieczeństwo jej stosowania potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących około 3676 pacjentów. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są obrzęki obwodowe (częstość do 2% w badaniach długoterminowych), ból głowy, nagłe zaczerwienienie skóry (zwłaszcza twarzy i szyi), tachykardia oraz kołatanie serca. W preparacie złożonym Coripren (lerkanidypina + enalapryl) najczęściej zgłaszano kaszel (4,03%), zawroty głowy (1,67%) i ból głowy (1,67%). Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, niedociśnienie tętnicze, omdlenia, a także przerost dziąseł i podwyższenie aktywności aminotransferaz w surowicy. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilenia objawów dławicy piersiowej u pacjentów z chorobą wieńcową oraz możliwość wystąpienia obrzęku naczynioruchowego, stanowiącego zagrożenie życia.
aminotransferaza, antagonista wapnia, biegunka, bloker kanałów wapniowych, ból brzucha, ból głowy, ból mięśni, ból stawu, choroba wieńcowa, Coripren, częstomocz, dławica piersiowa, enalapryl, kołatanie serca, lerkanidypina, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość, niedociśnienie tętnicze, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, omdlenie, osłabienie, pokrzywka, przerost dziąseł, senność, stężenie glukozy, świąd, tachykardia, wielomocz, wymioty, wysypka, zaburzenie gospodarki lipidowej, zaczerwienienie skóry, zapaść krążeniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Atenolol Sanofi 25 25 mg
Dawkowanie atenololu Sanofi powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, wartości ciśnienia tętniczego oraz częstości akcji serca. W leczeniu nadciśnienia tętniczego zaleca się dawkę początkową 50 mg/dobę, którą można zwiększyć do 100 mg/dobę, podawaną jednorazowo lub w dawkach podzielonych. W terapii dławicy piersiowej stosuje się dawki 50-100 mg/dobę, z zaznaczeniem, że przekroczenie tej dawki nie zwiększa efektu terapeutycznego. W przypadku zaburzeń rytmu serca z tachykardią, początkowa dawka dożylna wynosi 2,5 mg (1 mg/min), powtarzana co 5 minut do maksymalnie 10 mg, lub infuzja 0,15 mg/kg przez 20 minut. Po stabilizacji zaleca się kontynuację leczenia doustnego dawką 50-100 mg/dobę. W terapii po zawale mięśnia sercowego stosuje się dożylne wstrzyknięcie 5-10 mg (1 mg/min) w ciągu 12 godzin od bólu, następnie dawki doustne: 50 mg po 15 minutach, 50 mg po 12 godzinach i 100 mg/dobę po kolejnych 12 godzinach. W przypadku działań niepożądanych, takich jak bradykardia czy niedociśnienie, leczenie należy przerwać.
akcja serca, beta-adrenolityk, ból dławicowy, bradykardia, ciśnienie tętnicze, dializa, dławica piersiowa, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, kreatynina, lek hipotensyjny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, tachykardia, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia rytmu serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – ACTI-trin (1,25 mg + 30 mg + 10 mg)/5 ml
Przedawkowanie syropu ACTI-trin, zawierającego triprolidynę chlorowodorek (1,25 mg/5 ml), pseudoefedrynę chlorowodorek (30 mg/5 ml) oraz dekstrometorfan bromowodorek (10 mg/5 ml), prowadzi do złożonego obrazu klinicznego z objawami ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, suchość błon śluzowych), neurologicznymi (dystonia, pobudzenie, splątanie, psychoza toksyczna, drgawki, śpiączka) oraz kardiologicznymi (tachykardia, wydłużenie QTc). Szczególnie niebezpieczne są zaburzenia rytmu serca, depresja oddechowa i zespół serotoninowy z hipertermią, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Dodatkowo obserwuje się objawy autonomiczne, takie jak nadciśnienie, retencja moczu i suchość skóry, wynikające z działania antycholinergicznego triprolidyny i sympatykomimetycznego pseudoefedryny.
ataksja, benzodiazepina, dekstrometorfanu bromowodorek, depresja oddechowa, dializoterapia, dystonia, działanie antycholinergiczne, hipertermia, kardiotoksyczność, lek przeciwdrgawkowy, nalokson, objaw psychotyczny, objaw żołądkowo-jelitowy, oczopląs, pseudoefedryny chlorowodorek, psychoza toksyczna, receptor opioidowy, retencja moczu, suchość błon śluzowych, tachykardia, triprolidyny chlorowodorek, węgiel aktywowany, wydłużenie QTc, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nalpain 10 mg/ml 10 mg/ml
Chlorowodorek nalbufiny, substancja czynna leku Nalpain 10 mg/ml, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z dominującym wpływem na ośrodkowy układ nerwowy. Najczęściej obserwuje się uspokojenie polekowe (≥ 1/10 pacjentów), pocenie, ospałość, zawroty głowy oraz suchość błon śluzowych (≥ 1/100 do < 1/10). Rzadziej występują objawy odstawienne, parestezje i nerwowość (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), a bardzo rzadko euforia i poważne zaburzenia psychiczne, takie jak omamy czy splątanie (< 1/10 000). Wśród działań niepożądanych istotne są również zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, częstość ≥ 1/100 do < 1/10) oraz reakcje alergiczne, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego (bardzo rzadko). Nalbufina, jako częściowy agonista receptorów κ i antagonista receptorów μ, może wywoływać zespół abstynencyjny u pacjentów uzależnionych od opioidów.
agonista receptorów opioidowych, antagonista receptorów, bradykardia, chlorowodorek nalbufiny, chlorowodorek naloksonu, depresja krążeniowa, depresja oddechowa, dysforia, nadciśnienie, niedociśnienie, objaw odstawienny, obrzęk płuc, omam, parestezja, pokrzywka, reakcja alergiczna, splątanie, suchość błony śluzowej jamy ustnej, tachykardia, uspokojenie polekowe, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krążenia, zespół abstynencyjny - Leksykon substancji czynnych
życica trwała – Przedawkowanie
Życica trwała (Lolium perenne) jest kluczowym alergenem stosowanym w immunoterapii swoistej, obecnym w preparatach takich jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye. Przedawkowanie tych preparatów może wywołać szerokie spektrum działań niepożądanych, od miejscowych reakcji takich jak rumień, obrzęk i ból w miejscu podania, po ciężkie objawy ogólnoustrojowe, w tym pokrzywkę, obrzęk naczynioruchowy, duszność, hipotensję, tachykardię, nudności, zawroty głowy, a nawet wstrząs anafilaktyczny zagrażający życiu. Ryzyko powikłań wzrasta przy nieprzestrzeganiu odstępów między dawkami, podaniu nieprawidłowej dawki lub błędnym podaniu donaczyniowym bądź domięśniowym.
adrenalina, alergoid, duszność, hipotensja, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, kortykosteroid, lek przeciwhistaminowy, niewydolność wielonarządowa, nudności, obrzęk miejscowy, obrzęk naczynioruchowy, omdlenie, podanie domięśniowe, podanie donaczyniowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień, świąd skóry, świszczący oddech, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, życica trwała - Leksykon leków
Przedawkowanie – Cazaprol 1 mg
Przedawkowanie cylazaprylu, inhibitora konwertazy angiotensyny (ACE), prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego i gospodarki wodno-elektrolitowej, w tym głębokiego niedociśnienia tętniczego, które może skutkować wstrząsem krążeniowym. Objawy kliniczne obejmują tachykardię, bradykardię, palpitacje, niewydolność nerek z ostrym uszkodzeniem w wyniku hipoperfuzji oraz zaburzenia elektrolitowe, głównie hiperkaliemię. Dodatkowo mogą wystąpić objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy i niepokój, a także charakterystyczny kaszel i hiperwentylacja. Cazaprol dostępny jest w dawkach 1 mg, 2,5 mg oraz 5 mg, co ma znaczenie przy ocenie stopnia przedawkowania.
angiotensyna II, białko osocza, bradykardia, ciśnienie tętnicze krwi, cylazapryl, cylazaprylat, dopamina, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, hiperkaliemia, hiperwentylacja, inhibitor konwertazy angiotensyny, katecholamina, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, noradrenalina, oddział intensywnej terapii, palpitacje, płynoterapia, pozycja antywstrząsowa, rozrusznik serca, tachykardia, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs, wstrząs krążeniowy, zaburzenie elektrolitowe, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hydroxyzinum VP 25 mg
Hydroksyzyna, stosowana w dawce 50 mg/dobę, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, głównie związanych z depresyjnym i paradoksalnym pobudzającym wpływem na ośrodkowy układ nerwowy, działaniem przeciwcholinergicznym oraz reakcjami nadwrażliwości. W badaniach klinicznych senność występowała u 13,74% pacjentów (vs 2,70% placebo), a inne często zgłaszane objawy to ból głowy (1,63%), zmęczenie (1,36%) i suchość w jamie ustnej (1,22%). Hydroksyzyna może powodować poważne zaburzenia kardiologiczne, w tym rzadką tachykardię oraz groźne dla życia komorowe zaburzenia rytmu serca, takie jak torsade de pointes, związane z wydłużeniem odstępu QT, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z czynnikami ryzyka. Ponadto, lek może wywoływać zaburzenia neurologiczne (drgawki, dyskinezy), reakcje nadwrażliwości (w tym wstrząs anafilaktyczny) oraz zaburzenia psychiczne (pobudzenie, splątanie, dezorientacja, omamy), które są szczególnie niebezpieczne u osób starszych i z chorobami psychicznymi.
drgawki, dyskineza, dystonia, efekt przeciwcholinergiczny, komorowe zaburzenia rytmu serca, małopłytkowość, niedociśnienie tętnicze, obrzęk naczynioruchowy, ośrodkowy układ nerwowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, pokrzywka, rumień wielopostaciowy, sedacja, senność, skurcz oskrzeli, tachykardia, test czynnościowy wątroby, utrwalona wysypka polekowa, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychiczne, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zatrzymanie moczu, zespół Stevensa-Johnsona, zespół torsade de pointes