reakcja anafilaktyczna
Reakcja anafilaktyczna (anafilaksja) to nagła, ciężka, systemowa reakcja alergiczna o potencjalnie zagrażającym życiu charakterze. Występuje w wyniku ekspozycji na alergen u osoby wcześniej uczulonej. Do najczęstszych czynników wywołujących należą pokarmy (szczególnie orzechy, skorupiaki), leki (antybiotyki, NLPZ), jad owadów oraz lateks.
Patofizjologicznie anafilaksja polega na masywnym uwolnieniu mediatorów zapalnych (m.in. histamina, leukotrieny) z komórek tucznych i bazofilów. Prowadzi to do rozszerzenia naczyń, zwiększenia ich przepuszczalności, skurczu oskrzeli i innych objawów. Klinicznie manifestuje się wielonarządowo – charakterystyczne są objawy skórne (pokrzywka, obrzęk), oddechowe (duszność, obrzęk krtani), sercowo-naczyniowe (spadek ciśnienia, tachykardia) oraz żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka).
Leczenie anafilaksji wymaga natychmiastowego działania. Lekiem pierwszego rzutu jest adrenalina podana domięśniowo, najlepiej w przednio-boczną część uda. Dodatkowo stosuje się tlenoterapię, płynoterapię, leki przeciwhistaminowe i glikokortykosteroidy. Każdy pacjent po przebytej anafilaksji powinien zostać zaopatrzony w ampułkostrzykawkę z adrenaliną oraz przeszkolony w jej stosowaniu. Kluczowe jest również ustalenie czynnika wywołującego i jego unikanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Ceftriaxone TZF 1 g
Ceftriakson jest związany z szerokim spektrum działań niepożądanych, które obejmują zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia, agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna), reakcje alergiczne (wstrząs anafilaktyczny, reakcje nadwrażliwości), zaburzenia neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, encefalopatia, drgawki), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest od bardzo często (≥1/10) do rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), z wieloma reakcjami o nieznanej częstości. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego wywołanego przez Clostridioides difficile, które wymaga wyrównania gospodarki wodno-elektrolitowej, zwłaszcza u pacjentów z odwodnieniem. U noworodków i wcześniaków (<28 dni) stosowanie ceftriaksonu z wapniem może prowadzić do wytrącania się soli wapniowej w płucach i nerkach, co jest potencjalnie śmiertelne.
AGEP, agranulocytoza, bezmocz, ceftriakson, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridioides difficile, cukromocz, DRESS, drgawka, encefalopatia, enzym wątrobowy, eozynofilia, granulocytopenia, kernicterus, krwiomocz, leukopenia, małopłytkowość, nadkażenie, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja Jarischa-Herxheimera, reakcja polekowa z eozynofilią, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skąpomocz, skurcz oskrzeli, sól wapniowa ceftriaksonu, test Coombsa, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żył, zespół Kounisa, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka jąder podkorowych mózgu - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Olanzapine Lekam 5 mg
Podczas kwalifikacji pacjenta do terapii produktem Olanzapine Lekam, zawierającym olanzapinę w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg oraz 20 mg w formie tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, kluczowe jest wykluczenie bezwzględnych przeciwwskazań. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na olanzapinę lub substancje pomocnicze, w tym aspartam, którego zawartość wynosi odpowiednio 1,5 mg, 3 mg, 4,5 mg i 6 mg w dawkach 5 mg, 10 mg, 15 mg i 20 mg. Ponadto, olanzapina nie powinna być stosowana u pacjentów z rozpoznanym ryzykiem jaskry z wąskim kątem przesączania, ze względu na potencjalne ryzyko zaostrzenia objawów lub wywołania ostrego napadu jaskry.
aspartam, badanie przedmiotowe, dawka 5 mg, działanie niepożądane, fenyloalanina, fenyloketonuria, jaskra z wąskim kątem przesączania, nadwrażliwość na substancję czynną, olanzapina, Olanzapine Lekam, ostry napad jaskry, reakcja anafilaktyczna, schorzenie współistniejące, substancja pomocnicza, sytuacja kliniczna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, właściwość farmakologiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Citaxin 20 mg
Stosowanie cytalopramu wiąże się z występowaniem działań niepożądanych o zazwyczaj łagodnym i przejściowym charakterze, pojawiających się najczęściej w ciągu pierwszych 1-2 tygodni terapii. Działania te wykazują zależność od dawki i obejmują m.in. nasilone pocenie się, suchość błony śluzowej jamy ustnej, bezsenność, senność, biegunkę, nudności oraz uczucie zmęczenia. Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikowana jest według schematu: bardzo często (>1/10), często (>1/100 do <1/10), niezbyt często (>1/1000 do <1/100), rzadko (>1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do najczęściej obserwanych należą senność, bezsenność, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności oraz nasilone pocenie się. Ponadto, zgłaszano poważniejsze działania, takie jak trombocytopenia, reakcje anafilaktyczne, hiponatremia, napady drgawkowe, zespół serotoninowy, zaburzenia rytmu serca (w tym torsade de pointes), a także zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów ≥50 lat.
akatyzja, bezsenność, biegunka, bradykardia, bruksizm, cytalopram, dyskineza, hiponatremia, hipotonia ortostatyczna, impotencja, inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, komorowe zaburzenia rytmu serca, krwawienie poporodowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, krwotok z nosa, łysienie, mlekotok, myśli samobójcze, nadmierne pocenie, napady padaczkowe, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, priapizm, reakcja anafilaktyczna, retencja moczu, senność, suchość jamy ustnej, szumy uszne, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, zaburzenia czuciowe, zaburzenia orgazmu, zaburzenia pozapiramidowe, zaburzenia snu, zachowania samobójcze, zapalenie wątroby, zespół nieadekwatnego wydzielania ADH, zespół serotoninowy - Leksykon substancji czynnych
Dąb szypułkowy – Działania niepożądane
Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) oraz pokrewne gatunki (Q. petraea, Q. pubescens) są składnikami preparatu leczniczego Kora dębu (1 g/g, zioła do zaparzania). Monitorowanie bezpieczeństwa wykazało, że głównym działaniem niepożądanym są reakcje alergiczne o nieznanej częstości występowania. Objawy te obejmują zmiany skórne (wysypka, świąd, pokrzywka), dolegliwości ze strony układu oddechowego (duszność, skurcz oskrzeli), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka) oraz w rzadkich przypadkach reakcje anafilaktyczne. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadwrażliwości na rośliny bogate w taniny, które są głównym składnikiem aktywnym kory dębu.
adrenalina, dąb bezszypułkowy, dąb omszony, dąb szypułkowy, farmakovigilance, kora dębu, kortykosteroid, leczenie objawowe, lek przeciwhistaminowy, manifestacja systemowa, monitorowanie działań niepożądanych, objawy oddechowe, objawy żołądkowo-jelitowe, personel medyczny, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, taniny, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany skórne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Plavocorin 75 mg
Plavocorin, zawierający 75 mg klopidogrelu (w postaci wodorosiarczanu), posiada istotne przeciwwskazania, które należy bezwzględnie uwzględnić podczas kwalifikacji pacjenta do terapii. Lek jest przeciwwskazany u osób z nadwrażliwością na klopidogrel lub substancje pomocnicze, a także u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, ze względu na ryzyko zaburzonego metabolizmu leku i zwiększonego ryzyka krwawień. Ponadto, stosowanie Plavocorinu jest przeciwwskazane w przypadku czynnego patologicznego krwawienia, w tym czynnego wrzodu trawiennego, krwotoku śródczaszkowego oraz innych aktywnych krwawień, gdyż lek może nasilać istniejące krwawienia poprzez hamowanie agregacji płytek krwi.
agregacja płytek krwi, antykoagulant, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, działanie antyagregacyjne, klopidogrel, krwawienie patologiczne, krwotok śródczaszkowy, kwalifikacja do terapii, lek przeciwpłytkowy, nadwrażliwość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, powikłanie krwotoczne, reakcja anafilaktyczna, tabletka powlekana, terapia przeciwpłytkowa, wrzód trawienny, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon substancji czynnych
Okserutyny – Przeciwwskazania stosowania
Okserutyny (o-(β-hydroksyetylo)-rutozydy) są stosowane w leczeniu objawów przewlekłej niewydolności żylnej, jednak ich użycie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub na substancje pomocnicze zawarte w preparacie, takim jak Venoruton forte 500 mg w postaci tabletek. Reakcje alergiczne mogą obejmować spektrum od łagodnych zmian skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią krzyżową na związki flawonoidowe oraz w sytuacjach, gdzie brak jest jednoznacznych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania okserutyn, zwłaszcza przy współistniejących schorzeniach i możliwych interakcjach lekowych.
alergia krzyżowa, charakterystyka produktu leczniczego, compliance, działanie niepożądane, interwencja chirurgiczna, kompresjoterapia, nadwrażliwość, o-(β-hydroksyetylo)-rutozyd, okserutyna, przewlekła niewydolność żylna, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, substancja pomocnicza, Venoruton forte, związek flawonoidowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bi-Profenid 150 mg
Ketoprofen w postaci tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu Bi-Profenid 150 mg jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ketoprofen lub składniki preparatu, w tym skrobię pszeniczną zawierającą 3,8 µg glutenu na tabletkę. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują astmę aspirynową, aktywną chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy, krwawienia z przewodu pokarmowego, ciężką niewydolność wątroby, nerek i serca, skazę krwotoczną oraz III trymestr ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego Botalla i zaburzeń hemostazy. Ze względu na mechanizm działania NLPZ, ketoprofen może nasilać ryzyko powikłań ze strony układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego i krzepnięcia.
astma aspirynowa, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba niedokrwienna serca, choroba wrzodowa, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, dysfunkcja narządowa, działanie antyagregacyjne, ketoprofen, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek gastroprotekcyjny, lek przeciwzakrzepowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na gluten, nadwrażliwość na ketoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja glutenu, niewydolność nerek, niewydolność serca, niewydolność wątroby, perforacja wrzodu, przewód tętniczy Botalla, reakcja anafilaktyczna, retencja płynów, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, synteza prostaglandyn, trzeci trymestr ciąży, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenie hemostazy, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Naramig 2,5 mg
Lek Naramig zawierający 2,5 mg naratryptanu chlorowodorku jest stosowany w terapii migreny, jednak jego stosowanie wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych o różnej częstości występowania. Do często obserwowanych należą zaburzenia neurologiczne takie jak uczucie mrowienia, zawroty głowy i senność, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Często występują również nudności i wymioty. Niezbyt często obserwuje się zaburzenia rytmu serca (bradykardia, tachykardia, kołatanie), zaburzenia widzenia oraz przemijające objawy ogólne jak ból, uczucie ociężałości czy napięcia, a także wzrost ciśnienia tętniczego krwi o około 5 mmHg (skurczowe) i 3 mmHg (rozkurczowe) w ciągu 12 godzin od podania leku. Rzadko występują reakcje anafilaktyczne, wysypka, pokrzywka, świąd oraz obrzęk twarzy, który może prowadzić do zaburzeń oddychania.
bradykardia, dławica piersiowa, kołatanie serca, martwica tkanek, migrena, nadciśnienie tętnicze, naratryptan, niedokrwienie jelit, niedokrwienie tkanek obwodowych, niedokrwienne zapalenie okrężnicy, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz naczyń wieńcowych, tachykardia, wysypka skórna, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia sercowo-naczyniowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaburzenie widzenia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Desmopresyna – Przeciwwskazania stosowania
Desmopresyna, będąca analogiem wazopresyny o silnym działaniu antydiuretycznym, znajduje zastosowanie w leczeniu moczówki prostej, moczenia nocnego oraz wybranych zaburzeń krzepnięcia. Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest szczegółowa ocena przeciwwskazań, w tym nadwrażliwości na lek i substancje pomocnicze, nawykowej lub psychogennej polidypsji z produkcją moczu przekraczającą 40 ml/kg masy ciała/dobę, niewydolności układu krążenia (w tym niestabilnej choroby wieńcowej), umiarkowanej lub ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min), istniejącej lub przebytej hiponatremii oraz zespołu nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (SIADH). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z chorobą von Willebranda typu II B (dotyczy formy parenteralnej) oraz na grupy wiekowe – dzieci poniżej 5 lat i osoby powyżej 65 lat, zwłaszcza w leczeniu pierwotnego moczenia nocnego. Kluczowym elementem terapii jest zdolność pacjenta do przestrzegania ograniczenia podaży płynów, co jest niezbędne do zapobiegania hiponatremii.
agregacja płytek krwi, choroba von Willebranda, działanie antydiuretyczne, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, klirens kreatyniny, lek moczopędny, małopłytkowość, moczenie nocne, moczówka prosta, nadwrażliwość na desmopresynę, niestabilna choroba wieńcowa, niewydolność nerek, niewydolność układu krążenia, obrzęk mózgu, pierwotne moczenie nocne, polidypsja psychogenna, powikłania neurologiczne, reakcja anafilaktyczna, SIADH, stężenie elektrolitów, wazopresyna, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rigevidon 0,03 mg + 0,15 mg
Rigevidon, zawierający 0,03 mg etynyloestradiolu i 0,15 mg lewonorgestrelu, jest złożonym doustnym środkiem antykoncepcyjnym, którego stosowanie wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, w tym incydentów zakrzepowo-zatorowych żył i tętnic (np. zawał mięśnia sercowego, udar mózgu, zakrzepica żylna, zatorowość płucna), a także nowotworów, takich jak rak szyjki macicy, rak piersi oraz rzadkie nowotwory wątroby (rak wątrobowokomórkowy, łagodne guzy wątroby). Szczególnie narażone są pacjentki z dodatkowymi czynnikami ryzyka, takimi jak otyłość, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia lipidowe czy palenie tytoniu. Ponadto, lek może wywoływać poważne reakcje immunologiczne, w tym reakcje anafilaktyczne oraz zaostrzenie chorób autoimmunologicznych, np. rozsianego tocznia rumieniowatego i obrzęku naczynioruchowego.
brak miesiączkowania, cholestaza, choroba Leśniowskiego-Crohna, doustny środek antykoncepcyjny, ektopia szyjki macicy, etynyloestradiol, gruczolak wątroby, hipertriglicerydemia, hirsutyzm, incydent zakrzepowo-zatorowy, kamica żółciowa, kandydoza pochwy, lewonorgestrel, melasma, nadciśnienie tętnicze, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, nietolerancja glukozy, obrzęk naczynioruchowy, ogniskowy rozrost guzkowy, pląsawica, porfiria, przemijający napad niedokrwienny, rak wątrobowokomórkowy, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, tętnicza choroba zakrzepowo-zatorowa, toczeń rumieniowaty, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zaburzenia lipidowe, zakrzepica tętnicza i żylna, zakrzepica żył siatkówki, zakrzepica żylna, zapalenie nerwu wzrokowego, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zatorowość płucna, zatrzymanie płynów, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, żółtaczka cholestatyczna, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Opokan max 15 mg
Meloksykam, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje dobrze udokumentowany profil bezpieczeństwa oparty na badaniach klinicznych obejmujących 15 197 pacjentów stosujących dawki 7,5 lub 15 mg doustnie do roku. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują zaburzenia takie jak nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha oraz poważniejsze powikłania, w tym chorobę wrzodową, perforację i krwawienia, które mogą prowadzić do zgonu, zwłaszcza u osób starszych. Rzadziej obserwuje się reakcje skórne o ciężkim przebiegu, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Ponadto, stosowanie meloksykamu może wiązać się z ryzykiem wystąpienia obrzęków, nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz zdarzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym zawału mięśnia sercowego i udaru mózgu, szczególnie przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach.
agranulocytoza, biegunka, ból brzucha, ból głowy, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba wrzodowa, dyspepsja, hiperkaliemia, kołatanie serca, krwawe wymioty, krwawienie z przewodu pokarmowego, leukopenia, martwica brodawek nerkowych, meloksykam, nadciśnienie tętnicze, napad astmy, niedokrwistość, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, nudności, obrzęk, obrzęk naczynioruchowy, ostra martwica kanalików nerkowych, owrzodzenie żołądka, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie nerek, stan splątania, stolce smoliste, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, udar mózgu, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, wrzodziejące zapalenie okrężnicy, wymioty, wzdęcia, zaburzenia morfologii krwi, zaburzenia nastroju, zaburzenia widzenia, zapalenie okrężnicy, zapalenie przełyku, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zapalenie żołądka, zaparcia, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lekoklar 250 mg/5 ml
Lekoklar, zawierający klarytromycynę w dawkach 125 mg/5 ml oraz 250 mg/5 ml w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej, jest antybiotykiem makrolidowym o szerokim spektrum działania. Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego i obejmują bóle brzucha, biegunkę, nudności, wymioty oraz zaburzenia smaku, które mają zazwyczaj łagodny przebieg. W trakcie terapii mogą wystąpić także reakcje alergiczne, zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia, trombocytemia), zaburzenia psychiczne (nerwowość, bezsenność), neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy), a także zmiany w funkcji wątroby i nerek, które wymagają monitorowania. Szczególną uwagę należy zwrócić na działania niepożądane zgłaszane wyłącznie dla postaci granulatu, takie jak trombocytemia, nerwowość, wysypka grudkowo-plamista, kurcze mięśni oraz gorączka.
agranulocytoza, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból brzucha, cholestaza, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, klarytromycyna, lek przeciwbakteryjny, leukopenia, małopłytkowość, migotanie komór, miopatia, neutropenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, objawy żołądkowo-jelitowe, obrzęk naczynioruchowy, osutka krostkowa, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, róża, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytemia, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia smaku, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka wątrobowokomórkowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rupatadine Genoptim 10 mg
Rupatadyna fumaranowa w dawce 10 mg, stosowana u ponad 2025 pacjentów dorosłych i młodzieży, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony badaniami klinicznymi, w tym długoterminowymi (≥ 1 rok u 120 pacjentów). Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były senność (9,5%), bóle głowy (6,9%) oraz zmęczenie (3,2%), zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, nie wymagającym przerwania terapii. Działania niepożądane klasyfikowano według częstości występowania: często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Wśród zaburzeń układu nerwowego dominują senność, bóle i zawroty głowy (często), a także zaburzenia zdolności skupiania uwagi (niezbyt często), co ma znaczenie kliniczne w kontekście zdolności prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja i obrzęk naczynioruchowy, występują rzadko, ale wymagają szczególnej uwagi ze względu na potencjalne zagrożenie życia.
alergiczny nieżyt nosa, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, astenia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból jamy ustnej i gardła, ból mięśni, ból nadbrzusza, ból pleców, ból stawów, drażliwość, fosfokinaza kreatynowa, gorączka, kaszel, kołatanie serca, krwawienie z nosa, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, suchość błony śluzowej nosa, suchość gardła, suchość jamy ustnej, tachykardia, wymioty, wysypka, zaburzenia skupiania uwagi, zapalenie błony śluzowej nosa, zapalenie gardła, zaparcie, zawroty głowy, złe samopoczucie, zmęczenie, zwiększenie łaknienia, zwiększone pragnienie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Nitresan 20 mg 20 mg
Nitresan (nitrendypina), antagonista kanału wapniowego z grupy dihydropirydyn, wymaga szczególnej ostrożności przy przepisywaniu ze względu na liczne przeciwwskazania. Bezwzględnie nie powinien być stosowany u pacjentów z nadwrażliwością na nitrendypinę, inne dihydropirydyny lub substancje pomocnicze, gdyż może wywołać reakcje alergiczne od wysypek po anafilaksję. Przeciwwskazania kardiologiczne obejmują wstrząs kardiogenny, znaczne zwężenie zastawki aorty lub podzastawkowe, ostry zawał mięśnia sercowego w pierwszych 4 tygodniach oraz niestabilną dusznicę bolesną, gdzie stosowanie leku może pogorszyć stan pacjenta. Ponadto, Nitresan zawiera laktozę jednowodną (74,80 mg w tabletce 10 mg i 68,20 mg w tabletce 20 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub niedoborem laktazy.
antagonista kanału wapniowego, beta-bloker, dihydropirydyna, dysfagia, działanie teratogenne, hipotensja, induktor cytochromu, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, niedobór laktazy, niestabilna dusznica bolesna, nietolerancja galaktozy, nitrendypina, pochodna dihydropirydyny, przepływ maciczno-łożyskowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, remodeling mięśnia sercowego, ryfampicyna, rzut serca, wstrząs kardiogenny, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie podzastawkowe aorty, zwężenie zastawki aorty - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Vesoligo
Przed rozpoczęciem terapii bursztynianem solifenacyny (Vesoligo) konieczne jest wykluczenie innych przyczyn częstomoczu, takich jak niewydolność serca czy choroby nerek, oraz leczenie ewentualnych zakażeń układu moczowego. Lek wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z istotnym zwężeniem dróg odpływu moczu, zaburzeniami drożności przewodu pokarmowego, przepukliną rozworu przełykowego, refluksem żołądkowo-przełykowym, neuropatią autonomiczną oraz u osób z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≤ 30 ml/min) i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (7-9 punktów w skali Child-Pugh), gdzie dawka nie powinna przekraczać 5 mg. Podobne ograniczenia dotyczą jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4, np. ketokonazolu. U pacjentów z ryzykiem wydłużenia odstępu QT i hipokaliemią zaleca się monitorowanie EKG i elektrolitów, ze względu na ryzyko arytmii typu Torsade de Pointes.
bisfosfonian, bursztynian solifenacyny, choroba nerek, częste oddawanie moczu, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, ketokonazol, klirens kreatyniny, laktoza jednowodna, leczenie przeciwbakteryjne, nadreaktywność wypieracza, neuropatia autonomiczna, neuropatia autonomicznego układu nerwowego, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, pochodzenie neurogenne, przepuklina rozworu przełykowego, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skala Child-Pugh, torsade de pointes, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie drożności przewodu pokarmowego, zakażenie układu moczowego, zapalenie przełyku, zatrzymanie moczu, zespół wydłużonego QT, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie drogi odpływu moczu, zwolniona perystaltyka - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Solvertyl 25 mg/ml
Produkt leczniczy Solvertyl (25 mg/ml, roztwór do wstrzykiwań) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na ranitydynę (ranitydyna chlorowodorek) lub na jakikolwiek składnik pomocniczy preparatu. Nadwrażliwość może manifestować się od łagodnych reakcji skórnych do ciężkich reakcji anafilaktycznych zagrażających życiu. Przed zastosowaniem leku konieczne jest szczegółowe zebranie wywiadu alergicznego, zwłaszcza dotyczącego wcześniejszych reakcji na leki z grupy antagonistów receptora H2, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. W przypadku potwierdzenia nadwrażliwości należy bezwzględnie odstąpić od podania Solvertylu i rozważyć alternatywne metody leczenia.
- Leksykon leków
Działania niepożądane – FANHDI 100 j.m./ml; 1000 j.m. + 120 j.m./ml; 1200 j.m.
Produkt leczniczy FANHDI, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia VIII oraz czynnik von Willebranda, może wywoływać różnorodne działania niepożądane, w tym reakcje nadwrażliwości i alergiczne, manifestujące się obrzękiem naczynioruchowym, świądem, świstami oddechowymi, tachykardią oraz w rzadkich przypadkach ciężką reakcją anafilaktyczną ze wstrząsem. Gorączka polekowa występuje rzadko. U pacjentów z hemofilią A istnieje ryzyko wytworzenia inhibitorów czynnika VIII, co objawia się brakiem odpowiedzi klinicznej mimo stosowania adekwatnych dawek leku; częstość występowania inhibitorów jest rzadka u wcześniej leczonych pacjentów (PTP), a bardzo częsta u wcześniej nieleczonych (PUP). U chorych z chorobą von Willebranda, zwłaszcza typu 3, bardzo rzadko mogą pojawić się inhibitory czynnika von Willebranda, które również prowadzą do nieskuteczności terapii i mogą współistnieć z reakcjami anafilaktycznymi.
choroba von Willebranda, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, duszność, epizod zakrzepowo-zatorowy, gorączka polekowa, hemofilia A, inhibitor czynnika VIII, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, powikłanie zakrzepowe, przeciwciała neutralizujące, reakcja anafilaktyczna, stan zakrzepowo-zatorowy, trombofilia, udar niedokrwienny mózgu, układ krzepnięcia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hemostazy, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Panacit Extra 500 mg + 65 mg
Lek Panacit Extra zawiera 500 mg paracetamolu oraz 65 mg kofeiny w każdej tabletce i cechuje się relatywnie korzystnym profilem bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnie z zaleceniami. Działania niepożądane paracetamolu występują rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) i obejmują m.in. zaburzenia hematologiczne (np. trombocytopenia, niedokrwistość hemolityczna), reakcje alergiczne, hepatotoksyczność (nieprawidłowe wyniki czynności wątroby, niewydolność, martwica, żółtaczka) oraz poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica rozpływna naskórka i ostra uogólniona osutka krostkowa. Kofeina może wywoływać działania niepożądane ze strony układu nerwowego, w tym nerwowość i zawroty głowy, a ich częstość może wzrastać przy jednoczesnym spożywaniu kofeiny z pożywieniem. Dodatkowo, u pacjentów wrażliwych na NLPZ może wystąpić skurcz oskrzeli.
bezpieczeństwo paracetamolu, bezsenność, działania niepożądane paracetamolu, farmakovigilance, hepatotoksyczność, kofeina, kołatanie serca, komórki macierzyste, lęk, martwica wątroby, niedokrwistość hemolityczna, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osutka krostkowa, paracetamol, plamica, płytki krwi, podrażnienie przewodu pokarmowego, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, skurcz oskrzeli, terminologia MedDRA, toksyczna martwica naskórka, układ immunologiczny, układ nerwowy, zaburzenia krwi, zaburzenia serca, zaburzenia skóry, zaburzenia żołądka, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Glatiramer – Działania niepożądane
Octan glatirameru, stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego (SR), dostępny w stężeniu 20 mg/ml (np. Glatiramer acetate Teva, Remurel), wykazuje dobrze udokumentowany profil działań niepożądanych. Najczęstsze reakcje to miejscowe objawy w miejscu wstrzyknięcia, takie jak rumień, ból, stwardnienie tkanek, świąd i obrzęk, występujące u ≥10% pacjentów (bardzo często). Rzadziej obserwuje się poważniejsze powikłania, jak lipoatrofia i martwica skóry, które mogą prowadzić do trwałych zmian estetycznych i utrudnień w dalszym podawaniu leku. Reakcje bezpośrednio po iniekcji, obejmujące rozszerzenie naczyń (uderzenia gorąca), ból w klatce piersiowej, duszność, kołatanie serca i tachykardię, występują u około 31% leczonych, są przejściowe, ale mogą imitować objawy kardiologiczne lub anafilaktyczne, co wymaga odpowiedniej edukacji pacjenta i personelu medycznego.
ból w klatce piersiowej, częstość występowania działań niepożądanych, duszność, edukacja pacjenta, glatiramer, infekcja wtórna, kołatanie serca, lipoatrofia, martwica skóry, octan glatirameru, ostry zespół wieńcowy, reakcja anafilaktyczna, reakcja ogólnoustrojowa, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, rotacja miejsc wstrzyknięć, rozszerzenie naczyń, rumień, stwardnienie rozsiane, stwardnienie rozsiane rzutowo-remisyjne, stwardnienie tkanek, tachykardia, technika wstrzykiwania, wizyta kontrolna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Zentiva
Dexamethasone Zentiva w dawce 8 mg w formie tabletek wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedoczynności kory nadnerczy, która może utrzymywać się nawet ponad rok po zakończeniu terapii. W sytuacjach stresu fizycznego (np. uraz, zabieg chirurgiczny) konieczne może być zwiększenie dawki. Terapia wiąże się z immunosupresją, co zwiększa ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, a także maskuje objawy infekcji, utrudniając diagnostykę. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z aktywnymi infekcjami wirusowymi (np. HBV, półpasiec, ospa wietrzna), przewlekłym zapaleniem wątroby, układowymi grzybicami, strongyloidozą oraz u osób po szczepieniach żywymi szczepionkami. Deksametazon może nasilać przebieg chorób takich jak gruźlica, polio czy choroby psychiczne, a także powodować poważne powikłania okulistyczne (zaćma, jaskra, CSCR) i ryzyko perforacji jelita w ciężkich stanach zapalnych przewodu pokarmowego.
antygen HBsAg, bradykardia, brak laktazy, centralna retinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, fluorochinolon, glikokortykosteroid, gruźlica, guz chromochłonny, jaskra, miastenia, nadciśnienie tętnicze, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, opryszczka zwykła, opryszczkowe zapalenie rogówki, ospa wietrzna, osteoporoza, ostra infekcja wirusowa, ostra niewydolność kory nadnerczy, owrzodzenie rogówki, półpasiec, przewlekła choroba płuc, przewlekła obturacyjna choroba płuc, przewlekłe czynne zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, strongyloidoza, układowa grzybica, uszkodzenie rogówki, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie pasożytnicze, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna, zespół odstawienia kortyzonu, zespół rozpadu guza, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Biotaksym 1 g
Biotaksym (cefotaksym), jako antybiotyk cefalosporynowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania podczas terapii. Bardzo często (≥1/10) obserwuje się nadkażenia oraz drgawki, natomiast często (≥1/100 do <1/10) występują leukopenia, eozynofilia, trombocytopenia, bóle i zawroty głowy, encefalopatia, arytmie serca związane z szybkim podawaniem leku, objawy ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, nudności, wymioty, bóle brzucha) oraz rzekomo-błoniaste zapalenie jelita grubego, które stanowi poważne powikłanie. Często notuje się także wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT, LDH, GGTP, fosfatazy alkalicznej) i bilirubiny, a także reakcje skórne od wysypki po ciężkie zespoły dermatologiczne (Stevens-Johnson, toksyczna nekroliza naskórka, zespół DRESS). Zaburzenia nerek, takie jak pogorszenie czynności i śródmiąższowe zapalenie nerek, pojawiają się często, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu aminoglikozydów.
agranulocytoza, antybiotyk cefalosporynowy, arytmia, borelioza, cefotaksym, cholestaza, drgawki, encefalopatia, enzymy wątrobowe, eozynofilia, leukopenia, nadkażenie, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, oporny patogen, reakcja anafilaktyczna, reakcja Herxheimera, rumień wielopostaciowy, rzekomo-błoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie równowagi mikrobiologicznej, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie wątroby, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon substancji czynnych
Tomka wonna – Wskazania do stosowania
Tomka wonna (Anthoxanthum odoratum) jest istotnym alergenem traw, powszechnie odpowiedzialnym za alergie pyłkowe w Polsce, wykorzystywanym w preparatach alergoidów do swoistej immunoterapii alergenowej (SIT). Preparaty takie jak Catalet T, Perosall T13 oraz Pollinex+Rye różnią się drogą podania (parenteralna lub sublingualna), postacią farmaceutyczną oraz schematem dawkowania, a ich stosowanie jest wskazane u pacjentów z potwierdzoną IgE-zależną alergią na pyłki traw. Diagnostyka powinna obejmować testy skórne i/lub oznaczenie swoistych przeciwciał IgE, a kwalifikacja do leczenia należy do specjalisty alergologa. Preparaty dostępne są w różnych stężeniach: Catalet T (25 JS/ml do 10000 JS/ml), Perosall T13 (1 JS/ml do 5000 JS/ml) oraz Pollinex+Rye (600 SU/ml do 4000 SU/ml), co umożliwia prowadzenie immunoterapii przedsezonowej lub całorocznej, obejmującej fazę leczenia podstawowego i podtrzymującego.
alergen trawy, alergia pyłkowa, alergiczna astma oskrzelowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, alergolog, diagnostyka alergologiczna, droga parenteralna, IgE-zależna alergia, immunoterapia całoroczna, immunoterapia przedsezonowa, immunoterapia swoista, leczenie podstawowe, leczenie podtrzymujące, leczenie przyczynowe, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, roztwór podjęzykowy, swoista immunoterapia alergenowa, swoiste przeciwciała IgE, test skórny, tomka wonna, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Retrovir 100 mg
Lek Retrovir (zydowudyna) w dawce 100 mg w kapsułkach twardych jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Szczególne przeciwwskazania hematologiczne obejmują neutropenię z liczbą granulocytów obojętnochłonnych poniżej 0,75 × 10⁹/l oraz niedokrwistość z hemoglobiną poniżej 7,5 g/100 ml (4,65 mmol/l), ze względu na ryzyko pogłębienia tych stanów i zwiększonej podatności na zakażenia oportunistyczne. U noworodków lek jest przeciwwskazany przy hiperbilirubinemii wymagającej leczenia innego niż fototerapia oraz przy aktywności aminotransferaz przekraczającej 5-krotnie górną granicę normy, co wiąże się z ryzykiem nasilenia zaburzeń metabolizmu bilirubiny i hepatotoksyczności.
W przypadku pacjentów z wartościami granicznymi parametrów hematologicznych lub wcześniejszą toksycznością hematologiczną podczas terapii zydowudyną, konieczna jest szczególna ostrożność i rozważenie alternatywnych schematów leczenia. U kobiet w ciąży planujących profilaktykę transmisji wertykalnej HIV zaleca się dokładną ocenę stanu klinicznego oraz monitorowanie parametrów hematologicznych i wątrobowych przed rozpoczęciem terapii. Decyzja o zastosowaniu Retrovir powinna być oparta na kompleksowej ocenie korzyści i ryzyka, a w przypadku przeciwwskazań należy wdrożyć inne, dostosowane do stanu pacjenta, opcje terapeutyczne.
aminotransferaza, anemia, działanie mielosupresyjne, fototerapia, granulocyt obojętnochłonny, hepatotoksyczność, hiperbilirubinemia, nadwrażliwość na substancję czynną, neutropenia, parametr hematologiczny, profilaktyka transmisji wertykalnej HIV, reakcja anafilaktyczna, Retrovir, stężenie hemoglobiny, terapia przeciwretrowirusowa, toksyczność hematologiczna, zaburzenie funkcji wątroby, zakażenie oportunistyczne, zydowudyna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flixotide Dysk 250 mcg/dawkę inh.
Flutykazon propionian, stosowany wziewnie w produktach leczniczych Flixotide Dysk, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwuje się kandydozę jamy ustnej i gardła (≥1/10), zapalenie płuc u pacjentów z POChP (≥1/100 do <1/10) oraz chrypkę i bezgłos (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują reakcje nadwrażliwości, takie jak skórne zmiany alergiczne (≥1/1000 do <1/100), obrzęk naczynioruchowy, duszność, reakcje anafilaktyczne (wszystkie <1/10 000). Długotrwałe stosowanie wysokich dawek może prowadzić do ogólnoustrojowych działań endokrynologicznych, w tym zespołu Cushinga, zahamowania czynności kory nadnerczy, spowolnienia wzrostu u dzieci, zmniejszenia gęstości mineralnej kości, zaćmy i jaskry (wszystkie <1/10 000). Zaleca się płukanie jamy ustnej po inhalacji w celu zmniejszenia ryzyka kandydozy oraz monitorowanie pacjentów pod kątem objawów zakażeń i działań niepożądanych.
chrypka, ciśnienie śródgałkowe, cushingoidalne rysy twarzy, depresja, dysfagia, dyspepsja, Flixotide Dysk, flutykazon propionian, gęstość mineralna kości, glikokortykosteroid, hiperglikemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej i gardła, kandydoza przełyku, krwawienie z nosa, lek przeciwgrzybiczny, nieostre widzenie, niestrawność, niewydolność nadnerczy, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, paradoksalny skurcz oskrzeli, pleśniawka, POChP, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości skórnej, skurcz oskrzeli, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie płuc, zespół Cushinga, złamanie patologiczne - Leksykon substancji czynnych
Fibrynogen – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Preparaty zawierające fibrynogen, będący kluczowym białkiem układu krzepnięcia, stosowane są wyłącznie miejscowo na zmiany chorobowe, z wyraźnym zakazem podawania donaczyniowego ze względu na ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych, które wzrasta przy dużych dawkach i wielokrotnym stosowaniu. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca, chorobą wątroby, w okresie około- i pooperacyjnym, u noworodków oraz u osób z ryzykiem DIC. Podczas aplikacji klejów fibrynowych za pomocą urządzeń rozpylających należy stosować zalecane ciśnienie i odległości, monitorować parametry hemodynamiczne i oddechowe, aby zapobiec zatorom powietrznym lub gazowym, które mogą prowadzić do zgonu. Preparaty zawierające aprotyninę (np. Tisseel, Artiss) zwiększają ryzyko reakcji alergicznych, w tym anafilaksji, zwłaszcza u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na aprotyninę lub alergią na białka bydlęce.
aprotynina, choroba niedokrwienna serca, choroba wątroby, ciśnienie tętnicze, czynnik krzepnięcia, duszność, fibrynogen, HAV, HBV, HCV, hipofibrynogenemia, HIV, klej fibrynowy, kontaktowe zapalenie skóry, niedokrwistość hemolityczna, parwowirus B19, pokrzywka, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, saturacja krwi, zator gazowy, zator powietrzny, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Febuxostat MSN
Febuksostat wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężkimi chorobami układu sercowo-naczyniowego, takimi jak zawał mięśnia sercowego, udar mózgu czy niestabilna dławica piersiowa, ze względu na zwiększone ryzyko zgonów sercowo-naczyniowych zaobserwowane w badaniu CARES. W badaniu FAST częstość zdarzeń sercowo-naczyniowych była porównywalna z allopurynolem, jednak pacjenci z grup ryzyka powinni być pod stałą kontrolą kliniczną. U chorych poddawanych chemioterapii z umiarkowanym do wysokiego ryzyka zespołu rozpadu guza (TLS) wskazane jest monitorowanie czynności serca podczas terapii febuksostatem. Ponadto, istnieje ryzyko ciężkich reakcji alergicznych, w tym zespołu Stevensa-Johnsona, toksycznego martwiczego oddzielania się naskórka, ostrych reakcji anafilaktycznych i wstrząsu anafilaktycznego, które najczęściej pojawiają się w pierwszych miesiącach leczenia. W przypadku wystąpienia takich reakcji konieczne jest natychmiastowe odstawienie leku i bezwzględne przeciwwskazanie do ponownego podawania.
allopurynol, azatiopryna, dna moczanowa, febuksostat, hiperurykemia, hormon tyreotropowy, kolchicyna, kwas moczowy, merkaptopuryna, napad dny moczanowej, niedobór laktazy, niestabilna dławica piersiowa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nowotwór krwi, oksydaza ksantynowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja polekowa z eozynofilią, teofilina, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, zawał mięśnia sercowego, zespół Lescha-Nyhana, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złogi ksantyny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Temozolomide Fair-Med 180 mg
Temozolomid, stosowany w terapii glejaków, charakteryzuje się profilem działań niepożądanych obejmującym głównie zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (nudności u 43%, wymioty u 36%, biegunka, zaparcia), hematologiczne (neutropenia i trombocytopenia stopnia 3. i 4. u 8-19% pacjentów) oraz neurologiczne (drgawki, bóle głowy, niedowład). Mielosupresja, szczególnie neutropenia (ANC < 0,5 x 10^9/l) i trombocytopenia (< 20 x 10^9/l), występuje najczęściej w pierwszych cyklach terapii, z nadirem między 21. a 28. dniem cyklu, ustępującym w ciągu 1-2 tygodni bez kumulacji. U kobiet obserwuje się wyższą częstość ciężkich zaburzeń hematologicznych (neutropenia 4. stopnia u 12% kobiet vs. 5% mężczyzn; trombocytopenia 4. stopnia u 9% kobiet vs. 3% mężczyzn), co wymaga szczegółowego monitorowania. Działania niepożądane obejmują także reakcje alergiczne, zaburzenia endokrynologiczne, psychiczne, skórne (wysypka, łysienie, rzadkie ciężkie reakcje jak zespół Stevensa-Johnsona), a także powikłania zakaźne związane z mielosupresją.
afazja, ataksja, białaczka szpikowa, cytostatyk, diplopia, drgawki, dysfagia, działanie niepożądane, erytrodermia, glejak, glejak wielopostaciowy, gorączka neutropeniczna, hiperglikemia, hipokaliemia, jadłowstręt, krwotok mózgowy, leukopenia, limfopenia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, mielosupresja, miopatia, moczówka prosta, neuropatia, neutropenia, neutropenia i trombocytopenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, nudność, objaw neurologiczny, obrzęk naczynioruchowy, pancytopenia, parastezja, porażenie połowicze, przewód pokarmowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowe zapalenie płuc, stan padaczkowy, temozolomid, trombocytopenia, wymioty, zaburzenie hematologiczne, zakażenie, zakrzepica żył głębokich, zaniewidzenie połowicze, zator tętnicy płucnej, zespół Cushinga, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół Stevensa-Johnsona, zwłóknienie płuc - Leksykon chorób i schorzeń
Alergia na orzeszki ziemne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Alergia na orzeszki ziemne, dotykająca około 2,5% dzieci w USA, jest jedną z najczęstszych i najgroźniejszych alergii pokarmowych, często prowadzącą do anafilaksji. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu klinicznego, testów skórnych, oznaczenia swoistych IgE oraz prób prowokacyjnych, które powinny być przeprowadzane pod nadzorem medycznym. Kluczową rolę w procesie diagnostycznym i edukacyjnym odgrywają pielęgniarki, które monitorują stan pacjenta, prowadzą wywiad alergologiczny oraz edukują na temat unikania alergenów i stosowania autostrzykawek z adrenaliną (EpiPen, Auvi-Q). W przypadku anafilaksji konieczne jest natychmiastowe podanie adrenaliny domięśniowo w dawce zgodnej z wytycznymi oraz szybkie wezwanie pomocy medycznej. Długoterminowe zarządzanie obejmuje unikanie orzeszków ziemnych, noszenie dwóch dawek adrenaliny oraz opracowanie indywidualnych planów opieki, takich jak IHCP i Plan 504, szczególnie w środowisku szkolnym.
adrenalina, alergia na orzeszki ziemne, anafilaksja pokarmowa, autostrzykawka z adrenaliną, ciężka reakcja alergiczna, glikokortykosteroid, hipotensja, identyfikator medyczny, immunoterapia doustna, lek przeciwhistaminowy, obrzęk gardła, obrzęk warg, Palforzia, plan działania w anafilaksji, pokrzywka, próba prowokacyjna doustna, przeciwciało IgE, reakcja anafilaktyczna, swoiste IgE, test alergiczny, test skórny punktowy, układ odpornościowy, wyprysk - Leksykon leków
Działania niepożądane – Folik 0,4 mg
Produkt leczniczy Folik zawiera kwas foliowy w dawce 0,4 mg i charakteryzuje się niskim profilem działań niepożądanych, głównie o podłożu alergicznym. Najczęściej obserwowane reakcje to skórne objawy alergiczne, takie jak wysypka i świąd, występujące z częstością niezbyt częstą (≥ 1/1000 do < 1/100). Rzadziej (≥ 1/10000 do <1/1000) mogą pojawić się dolegliwości żołądkowo-jelitowe (gorzki smak w ustach, wzdęcia, nudności, wymioty, biegunka) oraz zaburzenia psychiczne i neurologiczne (brak łaknienia, trudności w zasypianiu, senność, nadmierna pobudliwość nerwowa, depresja). Bardzo rzadko (< 1/10000) odnotowano ciężkie reakcje alergiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy i skurcz oskrzeli, które wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Częstość występowania reakcji anafilaktycznych pozostaje nieznana, jednak są one potencjalnie zagrażające życiu.
bezsenność, biegunka, brak łaknienia, ciężka reakcja alergiczna, depresja, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, gorzki smak w ustach, kwas foliowy, nudności, obrzęk naczynioruchowy, pobudliwość nerwowa, reakcja anafilaktyczna, skórna reakcja alergiczna, skurcz oskrzeli, słownik MedDRA, świąd, Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, zaburzenie neurologiczne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Krople miętowe –
Krople miętowe, zawierające nalewkę miętową (Menthae piperitae tinctura) z co najmniej 5,0% olejku miętowego, są przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na liść mięty lub mentol, co może manifestować się wysypką, świądem, obrzękiem błon śluzowych, trudnościami w oddychaniu, a nawet reakcjami anafilaktycznymi. Ponadto, preparat jest niewskazany u osób z chorobami dróg żółciowych, takimi jak zapalenie dróg żółciowych oraz kamica żółciowa, ze względu na potencjalne nasilenie objawów i zwiększenie napięcia zwieracza Oddiego, co może pogarszać stan kliniczny i utrudniać odpływ żółci.
astma oskrzelowa, choroba dróg żółciowych, choroba refluksowa, choroba serca, choroba wątroby, duszność, interakcja lekowa, kamica żółciowa, nadwrażliwość na substancje czynne, nalewka miętowa, obrzęk błon śluzowych, olejek miętowy, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, uzależnienie od alkoholu, zapalenie dróg żółciowych, zwieracz Oddiego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Dymol (137 mcg + 50 mcg)/dawkę donosową
Dymol, aerozol do nosa zawierający azelastyny chlorowodorek (137 µg) i flutykazonu propionian (50 µg) na dawkę donosową, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowanym działaniem niepożądanym jest krwawienie z nosa, występujące u ≥10% pacjentów. Często zgłaszane są również ból głowy, zaburzenia smaku oraz nieprzyjemny zapach, które mogą być związane z techniką aplikacji leku. Rzadziej występują objawy takie jak podrażnienie i suchość błony śluzowej nosa i gardła, kichanie, kaszel oraz suchość w jamie ustnej. Bardzo rzadkie, ale poważne reakcje obejmują reakcje anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy, skurcz oskrzeli, zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, senność), okulistyczne (jaskra, wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, zaćma) oraz perforację przegrody nosowej i nadżerkę błony śluzowej nosa.
azelastyny chlorowodorek, ból głowy, ciśnienie wewnątrzgałkowe, dyskomfort w jamie nosowej, flutykazonu propionian, jaskra, kortykosteroid donosowy, krwawienie z nosa, nadżerka błony śluzowej, nieostre widzenie, nieprzyjemny zapach, nudności, obrzęk naczynioruchowy, osteoporoza, owrzodzenie błony śluzowej nosa, perforacja przegrody nosowej, podrażnienie gardła, pokrzywka, powikłanie okulistyczne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, suchość gardła, suchość jamy nosowej, suchość jamy ustnej, świąd, wysypka, zaburzenia smaku, zaćma, zahamowanie wzrostu, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aclexa 200 mg
Analiza działań niepożądanych leku Aclexa (celekoksyb) w dawkach 100 mg i 200 mg, oparta na danych klinicznych i raportach po wprowadzeniu do obrotu, obejmuje ponad 70 milionów pacjentów oraz badania kliniczne z udziałem około 7400 chorych z zapaleniem stawów. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (1/100 do <1/10), niezbyt często (1/1000 do <1/100), rzadko (1/10 000 do <1/1000) i bardzo rzadko (<1/10 000). Najczęstsze objawy to m.in. ból brzucha, biegunka, dyspepsja, wzdęcia, nudności, zapalenie zatok i zakażenia dróg moczowych. Niezbyt często obserwuje się poważne powikłania sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego, niewydolność serca i kołatanie serca, a także owrzodzenia przewodu pokarmowego, perforacje jelit i zapalenie trzustki. Rzadkie, ale istotne działania obejmują niewydolność wątroby, ciężkie reakcje skórne (np. zespół Stevensa-Johnsona), agranulocytozę oraz wstrząs anafilaktyczny.
agranulocytoza, aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, celekoksyb, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysfagia, hiponatremia, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, leukopenia, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, martwica wątroby, nadciśnienie tętnicze, niedokrwistość, niewydolność serca, niewydolność wątroby, ostra niewydolność nerek, ostra uogólniona osutka krostkowa, pancytopenia, perforacja jelit, piorunujące zapalenie wątroby, polipy gruczolakowate, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, udar mózgu, wstrząs anafilaktyczny, wysypka polekowa z eozynofilią, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń z nadwrażliwości, zapalenie trzustki, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry - Leksykon leków
Działania niepożądane – HEVASCOL 480 mg I/ml
Preparat HEVASCOL (480 mg jodu/ml, etiodowany olej) wykazuje działania niepożądane zależne od dawki, związane głównie z reakcją immunologiczną na obce ciało, prowadzącą do wysięku w zatokach przynosowych, plazmocytozy oraz zmian w tkance łącznej węzłów chłonnych. U pacjentów z uszkodzonymi lub hipoplastycznymi węzłami chłonnymi może dojść do zaostrzenia zastoju chłonki. Reakcje nadwrażliwości obejmują objawy skórne, oddechowe i krążeniowe, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego, a w skrajnych przypadkach do zgonu. Podczas limfografii obserwuje się gorączkę do 38-39°C oraz ryzyko mikrozatorów tłuszczowych, szczególnie przy przedawkowaniu lub zbyt szybkim podaniu, co może skutkować zatorowością płucną lub mózgową, zwłaszcza u pacjentów z przeciekiem prawo-lewym serca lub masywną zatorowością płucną.
biloma, chemoembolizacja przeztętnicza, encefalopatia wątrobowa, etiodowany olej, histerosalpingografia, limfografia, martwica skóry, mikrozator tłuszczowy, nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, niewydolność wątroby, niezakaźne zapalenie płuc, obrzęk limfatyczny, obrzęk płuc, perforacja, przeciek prawo-lewy, przetoka chłonno-żylna, reakcja anafilaktyczna, reakcja na ciało obce, reakcja nadwrażliwości, reakcja rzekomoanafilaktyczna, ropień wątroby, test czynności wątroby, węzeł chłonny, wodobrzusze, wstrząs anafilaktyczny, wysięk opłucnowy, zapalenie jajowodów, zapalenie otrzewnej miednicy, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie trzustki, zator tłuszczowy, zatorowość mózgu, zatorowość płucna, zawał wątroby, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół poembolizacyjny, ziarniniak - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Voluven 10% 10% + 0,9%
Voluven 10% to dożylny roztwór infuzyjny zawierający poli(O-2-hydroksyetylo)skrobię (HES) oraz chlorek sodu, stosowany do szybkiego przywracania objętości płynów śródnaczyniowych. Maksymalny czas podawania nie powinien przekraczać 24 godzin, a dawka dobowa jest ograniczona do 18 ml/kg masy ciała. Infuzję należy rozpocząć powolnym podaniem 10-20 ml z jednoczesną ścisłą obserwacją pacjenta pod kątem reakcji anafilaktycznych, które wymagają natychmiastowego przerwania podawania i wdrożenia leczenia przeciwwstrząsowego. Dawkowanie musi być indywidualizowane na podstawie utraty krwi, parametrów hemodynamicznych oraz efektu hemodylucji, z uwzględnieniem, że objętość osocza wzrasta bardziej niż objętość podanego roztworu.
akcja serca, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, funkcja nerek, hemodylucja, hydroksyetyloskrobia, infuzja, krzepnięcie krwi, leczenie przeciwwstrząsowe, monitoring hemodynamiczny, objętość śródnaczyniowa, ośrodkowe ciśnienie żylne, parametr hemodynamiczny, płyn śródnaczyniowy, podanie dożylne, przestrzeń śródnaczyniowa, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór infuzyjny - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mifoglame 100 mg
Lek Mifoglame, zawierający 100 mg sytagliptyny (chlorowodorku jednowodnego) w formie tabletek powlekanych, ma jedno bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania – nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą. W praktyce klinicznej kluczowe jest wykluczenie pacjentów z historią reakcji alergicznych na sytagliptynę lub inne inhibitory DPP-4, ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji nadwrażliwości o różnym nasileniu, od łagodnych objawów skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne. Przed przepisaniem leku należy dokładnie przeanalizować wywiad alergologiczny oraz skład preparatu, uwzględniając pełną listę substancji pomocniczych zawartą w Charakterystyce Produktu Leczniczego (punkt 6.1).
badanie alergologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, chlorowodorek jednowodny, cukrzyca typu 2, farmakoterapia pacjenta, inhibitor DPP-4, leczenie objawowe, nadwrażliwość na substancję czynną, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, sytagliptyna, tabletka powlekana - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Cefepime Panpharma 1 g
Cefepime Panpharma, dostępny w dawce 1 g cefepimu dichlorowodorku jednowodnego w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na cefepim lub substancje pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z historią ciężkich reakcji alergicznych na cefepim, w tym anafilaksji, które stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do ponownego podania leku. Ponadto, przeciwwskazaniem jest także przebycie natychmiastowych i/lub ciężkich reakcji nadwrażliwości na inne antybiotyki beta-laktamowe, takie jak penicyliny, cefalosporyny, karbapenemy czy monobaktamy, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowej wynikającej z podobieństwa strukturalnego tych związków.
antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, cefepim, cefepim dichlorowodorek jednowodny, karbapenem, konsultacja alergologiczna, monobaktam, nadwrażliwość na substancję czynną, obrzęk naczynioruchowy, penicylina, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, skurcz oskrzeli, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wywiad alergologiczny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Bloxazoc 95 mg
Lek Bloxazoc, zawierający metoprololu bursztynian, jest beta-adrenolitykiem stosowanym w różnych wskazaniach kardiologicznych, jednak jego użycie jest przeciwwskazane w określonych stanach klinicznych. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na metoprolol lub inne beta-adrenolityki, niestabilną niewyrównaną niewydolność serca z objawami takimi jak obrzęk płuc, hipoperfuzja lub niedociśnienie, objawową bradykardię (akcja serca <45/min), niedociśnienie (ciśnienie skurczowe <100 mmHg), blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, zespół chorego węzła zatokowego (z wyjątkiem pacjentów z wszczepionym rozrusznikiem), wstrząs kardiogenny oraz zaawansowaną chorobę tętnic obwodowych z ryzykiem zgorzeli. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z podejrzeniem ostrego zawału mięśnia sercowego, zwłaszcza przy wydłużonym odstępie PQ (>0,24 s) i niskim ciśnieniu tętniczym (<100 mmHg). Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest dokładna ocena wywiadu, parametrów hemodynamicznych, EKG oraz stanu krążenia obwodowego.
beta-adrenolityk, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, choroba tętnic obwodowych, ciśnienie tętnicze krwi, dysfagia, hipoperfuzja, lek inotropowo dodatni, metoprololu bursztynian, metoprololu winian, nadwrażliwość, niedociśnienie, niewydolność serca, obrzęk płuc, parametry hemodynamiczne, reakcja anafilaktyczna, wstrząs kardiogenny, zaburzenie przewodnictwa, zawał mięśnia sercowego, zespół chorego węzła zatokowego, zgorzel - Leksykon leków
Działania niepożądane – Abrea 100 mg
Lek Abrea zawierający kwas acetylosalicylowy w dawkach 75 mg, 100 mg i 160 mg w postaci tabletek dojelitowych może powodować liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najistotniejszym ryzykiem jest zwiększona skłonność do krwawień, występująca często (≥1/100 do <1/10), obejmująca krwawienia z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego (jawne i utajone), które mogą prowadzić do niedokrwistości z niedoboru żelaza. Rzadziej (≥1/10000 do <1/1000) obserwuje się krwawienia śródczaszkowe. Do często występujących działań ze strony przewodu pokarmowego należą niestrawność, nudności, wymioty i biegunka, natomiast ciężkie krwotoki z przewodu pokarmowego są rzadkie. Zgłaszano także owrzodzenia i perforacje przewodu pokarmowego o częstości nieznanej. W zakresie hematologicznym niezbyt często występuje trombocytopenia i granulocytoza, a rzadko niedokrwistość aplastyczna. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i anafilaksja, mają częstość nieznaną.
duszność, granulocytoza, hiperurykemia, hipoglikemia, krwawe wymioty, krwawienie śródczaszkowe, krwotoczne zapalenie naczyń, krwotok z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, napad astmy, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość z niedoboru żelaza, niestrawność, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk alergiczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie dwunastnicy, perforacja przewodu pokarmowego, plamica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, rumień guzowaty, rumień wielopostaciowy, skłonność do krwawienia, skurcz oskrzeli, smolisty stolec, szum uszny, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zapalenie błony śluzowej nosa, zespół Lyella, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Venlafaxine Aurovitas 150 mg
Chlorowodorek wenlafaksyny, dostępny w dawkach 37,5 mg, 75 mg i 150 mg w formie kapsułek o przedłużonym uwalnianiu (Venlafaxine Aurovitas), wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to nudności, suchość w jamie ustnej, ból głowy oraz nadmierne pocenie się, w tym poty nocne. Wenlafaksyna może powodować poważne zaburzenia hematologiczne (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia, neutropenia, trombocytopenia) oraz reakcje anafilaktyczne, które wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto obserwuje się zaburzenia endokrynologiczne, takie jak nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego i hiperprolaktynemię, co może prowadzić do hiponatremii i innych powikłań metabolicznych. W zakresie układu nerwowego najczęstsze objawy to ból głowy, zawroty głowy i senność, ale mogą wystąpić także poważne stany, takie jak złośliwy zespół neuroleptyczny, zespół serotoninowy czy drgawki. Działania niepożądane obejmują również zaburzenia psychiczne, w tym myśli i zachowania samobójcze, manię, majaczenie i omamy, co wymaga szczególnej obserwacji pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia i przy zmianach dawkowania.
agranulocytoza, akatyzja, ból głowy, chlorowodorek wenlafaksyny, częstoskurcz komorowy, depersonalizacja, drgawki, dyskineza, dyskineza późna, eozynofilia płucna, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem, kapsułka o przedłużonym uwalnianiu, kołatanie serca, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy, krwotok poporodowy, majaczenie, mania, martwicze oddzielanie się naskórka, migotanie komór, myśli samobójcze, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, nieprawidłowe wydzielanie hormonu antydiuretycznego, nieprawidłowe wyniki testów wątrobowych, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, pancytopenia, pocenie się, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, stan splątania, suchość w jamie ustnej, tachykardia, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, wydłużony czas krwawienia, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia erekcji, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona, złośliwy zespół neuroleptyczny, zmniejszenie łaknienia, zwiększone stężenie prolaktyny