reakcja anafilaktyczna
Reakcja anafilaktyczna (anafilaksja) to nagła, ciężka, systemowa reakcja alergiczna o potencjalnie zagrażającym życiu charakterze. Występuje w wyniku ekspozycji na alergen u osoby wcześniej uczulonej. Do najczęstszych czynników wywołujących należą pokarmy (szczególnie orzechy, skorupiaki), leki (antybiotyki, NLPZ), jad owadów oraz lateks.
Patofizjologicznie anafilaksja polega na masywnym uwolnieniu mediatorów zapalnych (m.in. histamina, leukotrieny) z komórek tucznych i bazofilów. Prowadzi to do rozszerzenia naczyń, zwiększenia ich przepuszczalności, skurczu oskrzeli i innych objawów. Klinicznie manifestuje się wielonarządowo – charakterystyczne są objawy skórne (pokrzywka, obrzęk), oddechowe (duszność, obrzęk krtani), sercowo-naczyniowe (spadek ciśnienia, tachykardia) oraz żołądkowo-jelitowe (wymioty, biegunka).
Leczenie anafilaksji wymaga natychmiastowego działania. Lekiem pierwszego rzutu jest adrenalina podana domięśniowo, najlepiej w przednio-boczną część uda. Dodatkowo stosuje się tlenoterapię, płynoterapię, leki przeciwhistaminowe i glikokortykosteroidy. Każdy pacjent po przebytej anafilaksji powinien zostać zaopatrzony w ampułkostrzykawkę z adrenaliną oraz przeszkolony w jej stosowaniu. Kluczowe jest również ustalenie czynnika wywołującego i jego unikanie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Immunate 250 IU FVIII/190 IU VWF 250 j.m/fiol. (50 j.m./ml)
Produkt leczniczy Immunate, zawierający ludzki czynnik krzepnięcia VIII oraz czynnik von Willebranda (VWF), wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej częstości. Reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, duszność, tachykardia oraz w skrajnych przypadkach wstrząs anafilaktyczny, występują rzadko, jednak wymagają natychmiastowej interwencji medycznej. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powstawania inhibitorów neutralizujących czynnik VIII u pacjentów z hemofilią A, które pojawiają się niezbyt często u pacjentów uprzednio leczonych (PUL) oraz bardzo często u pacjentów uprzednio nieleczonych (PUN). U pacjentów z chorobą von Willebranda, zwłaszcza typu 3, bardzo rzadko obserwuje się przeciwciała neutralizujące przeciw VWF, które mogą być powiązane z reakcjami anafilaktycznymi. W przypadku podejrzenia inhibitorów zalecany jest kontakt ze specjalistycznym ośrodkiem leczenia hemofilii.
anafilaksja, centrum leczenia hemofilii, choroba von Willebranda, czynnik krzepnięcia VIII, czynnik von Willebranda, duszność, epizod krwotoczny, hemofilia A, hemoliza, hipotensja, inhibitor, inhibitor czynnika VIII, kołatanie serca, neurodermit, niedociśnienie, niedokrwistość, obrzęk kończyny, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk powieki, obrzęk twarzy, parestezja, pokrzywka, pokrzywka uogólniona, przeciwciało neutralizujące, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień twarzy, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, wysypka grudkowa, wysypka rumieniowata, zaburzenie krzepnięcia, zapalenie spojówki, zawrót głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xiflodrop
Xiflodrop, zawierający moksyfloksacynę w stężeniu 5 mg/ml w postaci kropli do oczu, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji, które mogą wystąpić nawet po pierwszej dawce. Objawy takich reakcji obejmują zapaść sercowo-naczyniową, utratę świadomości, obrzęk naczynioruchowy, niedrożność dróg oddechowych, duszność, pokrzywkę oraz świąd. W przypadku ich wystąpienia konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie postępowania ratunkowego, w tym podanie tlenu i zapewnienie drożności dróg oddechowych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do nadkażeń drobnoustrojami niewrażliwymi, w tym grzybami, co wymaga przerwania leczenia i zastosowania terapii dostosowanej do wyników badań mikrobiologicznych. Ponadto, mimo niższego stężenia moksyfloksacyny w osoczu po podaniu miejscowym w porównaniu do doustnego, istnieje ryzyko zapalenia i zerwania ścięgien, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku oraz stosujących kortykosteroidy, co wymaga natychmiastowego odstawienia leku przy pierwszych objawach.
bakteryjne zakażenie oka, chinolony, Chlamydia trachomatis, drobnoustroje niewrażliwe, fluorochinolony, gonokokowe zapalenie spojówek, kortykosteroid, krople do oczu, moksyfloksacyna, Neisseria gonorrhoeae, noworodkowe zapalenie spojówek, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, rzeżączkowe zapalenie spojówek, terapia ogólnoustrojowa, zakażenie oporne, zapalenie ścięgien, zapalenie spojówek noworodków, zapaść sercowo-naczyniowa - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg gęsty z ziela jeżówki purpurowej – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg gęsty z ziela jeżówki purpurowej (Echinacea purpurea) jest stosowany jako środek wspomagający leczenie infekcji dróg oddechowych, jednak wymaga zachowania szczególnej ostrożności. Nasilenie objawów infekcji lub wysoka gorączka podczas terapii powinny skłonić do pilnej konsultacji lekarskiej, gdyż mogą świadczyć o progresji choroby lub niewłaściwej odpowiedzi na leczenie. U pacjentów z alergią na składniki preparatów istnieje ryzyko reakcji anafilaktycznych, które mogą mieć charakter nagły i zagrażający życiu. Ponadto, wyciąg może aktywować choroby autoimmunologiczne, co jest istotne u osób z rozpoznanymi schorzeniami autoimmunologicznymi lub dodatnim wywiadem rodzinnym. Preparaty takie jak Echinapur zawierają 78,5 mg laktozy jednowodnej na tabletkę, co wyklucza ich stosowanie u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Dodatkowo, obecność barwników, np. czerwieni koszenilowej (E 124), może wywoływać reakcje alergiczne u predysponowanych osób.
choroba autoimmunologiczna, czerwień koszenilowa, duszność, echinacea purpurea, gorączka wysoka, infekcja dróg oddechowych, laktoza jednowodna, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, objawy reakcji alergicznej, populacja pediatryczna, preparat z jeżówką, progresja infekcji, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, wyciąg z jeżówki purpurowej, wywiad alergiczny, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon chorób i schorzeń
Selektywna niedobór iga – Objawy
Selektywny niedobór immunoglobuliny A (SIgAD) jest najczęstszym pierwotnym niedoborem odporności, charakteryzującym się niskim lub niewykrywalnym poziomem IgA w surowicy przy prawidłowych stężeniach innych klas immunoglobulin. Około 85-90% pacjentów pozostaje bezobjawowych, a rozpoznanie następuje przypadkowo. U pozostałych manifestacje kliniczne obejmują nawracające infekcje dróg oddechowych (zapalenie zatok, ucha środkowego, oskrzeli, płuc), infekcje przewodu pokarmowego (giardiaza, przewlekła biegunka, zespół złego wchłaniania), choroby autoimmunologiczne (reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty, celiakia) oraz alergie (alergiczny nieżyt nosa, astma, egzema). W badaniach wykazano, że pacjenci z SIgAD mają 3-4-krotnie wyższe ryzyko ciężkich infekcji dróg oddechowych, a 25% z nich doświadczyło zapalenia płuc w ciągu ostatnich 2 lat. U około 20-30% objawowych pacjentów współistnieją choroby autoimmunologiczne, a u 5% może dojść do progresji do pospolitego zmiennego niedoboru odporności (CVID). Warto podkreślić ryzyko reakcji anafilaktycznych na transfuzje krwi u pacjentów z przeciwciałami anty-IgA, choć są one rzadkie.
alergia pokarmowa, alergiczne zapalenie spojówek, alergiczny nieżyt nosa, astma, błony śluzowe, celiakia, chłoniak, choroba Addisona, choroba Hashimoto, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby autoimmunologiczne, COVID-19, cukrzyca typu 1, egzema, giardiaza, gruczolakorak żołądka, guzkowy przerost limfatyczny, immunoglobulina A, małopłytkowość immunologiczna, miastenia, niedobór podklas IgG, niedokrwistość hemolityczna, nietolerancja laktozy, pierwotny niedobór odporności, pospolity zmienny niedobór odporności, przeciwciała anty-IgA, reakcja anafilaktyczna, reumatoidalne zapalenie stawów, rozstrzenie oskrzeli, selektywny niedobór IgA, toczeń rumieniowaty układowy, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok przynosowych, zespół złego wchłaniania - Leksykon substancji czynnych
Octan leuproreliny – Działania niepożądane
Octan leuproreliny, analog gonadoliberyny (GnRH), jest stosowany w terapii zaawansowanego raka gruczołu krokowego, działając poprzez hamowanie produkcji testosteronu. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są uderzenia gorąca (występujące u około 58% pacjentów, o nasileniu łagodnym do umiarkowanego), zmęczenie, nudności, złe samopoczucie oraz reakcje miejscowe w miejscu wstrzyknięcia (pieczenie, ból, zasinienie). Inne często występujące działania obejmują zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zaburzenia hematologiczne (np. niedokrwistość), bóle mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia układu moczowego oraz zmiany w układzie rozrodczym (tkliwość piersi, zanik jąder, zaburzenia wzwodu). Rzadziej obserwuje się poważne powikłania, takie jak idiopatyczne nadciśnienie śródczaszkowe, wydłużenie odstępu QT, śródmiąższowa choroba płuc, reakcje anafilaktyczne oraz martwica w miejscu podania.
aminotransferaza alaninowa, analog gonadoliberyny, flare phenomenon, gęstość kości, ginekomastia, kinaza kreatynowa, kontrola glikemii, krwiomocz, leukopenia, martwica w miejscu podania, nadciśnienie śródczaszkowe, nasilenie cukrzycy, niedokrwistość, octan leuproreliny, osteoporoza, pocenie nocne, przerost gruczołów piersiowych, przerzut do kręgosłupa, rak gruczołu krokowego, reakcja anafilaktyczna, reakcja rzekomoanafilaktyczna, rzekomy guz mózgu, śródmiąższowa choroba płuc, trombocytopenia, uderzenie gorąca, wybroczyna, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie mięśniowo-szkieletowe, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie wzwodu, zakażenie układu moczowego, zanik jąder, zaostrzenie objawów, zapalenie jamy nosowo-gardłowej, zapalenie okrężnicy, zapalenie żołądka i jelit, zatorowość płucna, zatrzymanie moczu, zawał przysadki mózgowej, zawroty głowy, złamanie patologiczne, zmniejszenie popędu płciowego, zwężenie dróg moczowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Fluoxetin Polpharma 20 mg
Fluoxetin Polpharma, zawierający fluoksetynę w dawce 20 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które mogą wystąpić zarówno u dorosłych, jak i u dzieci oraz młodzieży. Najczęściej obserwowane objawy to ból głowy, nudności, bezsenność, zmęczenie oraz biegunka. Działania niepożądane klasyfikowane są według częstości występowania, obejmując m.in. trombocytopenię, neutropenię, reakcje anafilaktyczne, hiponatremię, zaburzenia psychiczne (w tym myśli i zachowania samobójcze), zaburzenia układu nerwowego (np. zespół serotoninowy), zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skórne (w tym zespół Stevensa-Johnsona i zespół Lyella), a także zaburzenia seksualne i sercowo-naczyniowe. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko myśli samobójczych, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, oraz na możliwość wystąpienia zespołu serotoninowego i ciężkich reakcji skórnych. Przerwanie terapii powinno odbywać się stopniowo, aby zminimalizować ryzyko zespołu odstawienia, który może objawiać się zawrotami głowy, parestezjami, zaburzeniami snu, nudnościami, drżeniem i bólami głowy.
akatyzja, ataksja, bruksizm, choroba posurowicza, depersonalizacja, drgawki, dysfagia, dyskineza, fluoksetyna, fosfataza alkaliczna, halucynacje, hiperprolaktynemia, hipomania, hiponatremia, hormon antydiuretyczny, idiosynkratyczne zapalenie wątroby, jąkanie, kołatanie serca, krwotok poporodowy, łamliwość kości, leukopenia, mania, mioklonie, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, opóźnienie dojrzewania płciowego, parestezje, priapizm, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, SSRI, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, trombocytopenia, zaburzenia seksualne, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół odstawienia, zespół policzkowo-językowy, zespół serotoninowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Siarczan chondroityny – Działania niepożądane
Siarczan chondroityny, stosowany w terapii chorób zwyrodnieniowych stawów, charakteryzuje się korzystnym profilem bezpieczeństwa, jednak może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥1/100 do <1/10) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, nudności, niestrawność i gazy jelitowe, oraz ból głowy. Rzadziej (≥1/1000 do <1/100) występują nudności, refluks żołądkowo-przełykowy, bóle mięśniowo-szkieletowe, zmęczenie, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych i zakażenia dróg oddechowych lub moczowych. Bardzo rzadkie (<1/10 000) są reakcje nadwrażliwości, obrzęki i zatrzymanie płynów, które mogą stanowić poważne zagrożenie, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, nerek lub wątroby. Monitorowanie funkcji wątroby, nerek oraz układu pokarmowego jest kluczowe podczas terapii.
antybiotykoterapia, badanie kliniczne, badanie moczu, biegunka, ból głowy, ból kończyn, ból nadbrzusza, chlorowodorek glukozaminy, choroba zwyrodnieniowa stawów, ciśnienie tętnicze, compliance, częstomocz, dysuria, działanie niepożądane, enzym wątrobowy, gazy jelitowe, niestrawność, niewydolność krążenia, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności, obrzęk, profil bezpieczeństwa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, siarczan chondroityny, skurcz mięśni, układ immunologiczny, układ nerwowy, układ pokarmowy, zaburzenie smaku, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcie, zatrzymanie płynów - Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza układowa – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Mastocytoza układowa (SM) to rzadkie schorzenie charakteryzujące się nadmiernym gromadzeniem nieprawidłowych mastocytów w narządach takich jak szpik kostny, wątroba, śledziona czy przewód pokarmowy. Choroba wymaga wielodyscyplinarnego podejścia, obejmującego hematologów, dermatologów, gastroenterologów, alergologów oraz specjalistów leczenia bólu i opieki paliatywnej. Leczenie jest głównie objawowe i obejmuje stosowanie leków przeciwhistaminowych (antagoniści receptorów H1 i H2), stabilizatorów błon mastocytów (kromoglikan sodowy), glikokortykosteroidów w wybranych przypadkach oraz terapii antyresorpcyjnej bisfosfonianami lub denosumabem w przypadku zaburzeń metabolizmu kostnego. W agresywnych postaciach stosuje się terapię cytoredukcyjną, w tym interferon alfa, inhibitory kinaz (midostauryn, awapritynib) oraz chemioterapię. Awapritynib wykazał w badaniu EXPLORER u 75% pacjentów korzyści terapeutyczne, a u 36% całkowitą remisję, choć wiąże się z ryzykiem działań niepożądanych, takich jak obrzęk twarzy, biegunka czy krwawienia wewnątrzczaszkowe.
adrenalina, alergolog, allogeniczne przeszczepienie komórek krwiotwórczych, antagonista receptora H1, antagonista receptora H2, awapritynib, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, degranulacja komórki tucznej, denosumab, dermatolog, gastroenterolog, glikokortykosteroid, hematolog, immunolog, interferon alfa, komórka tuczna, kortykosteroid, kromoglikan sodowy, lek przeciwhistaminowy, mastocyt, mastocytoza układowa, omalizumab, osteoporoza, reakcja anafilaktyczna, splenektomia, stabilizator komórki tucznej, szpik kostny, wstrząs anafilaktyczny, zespół specjalistów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Tymsal-spray –
Lek Tymsal-spray, zawierający wyciąg z ziela tymianku oraz nalewkę z ziela szałwii, może wywoływać działania niepożądane głównie o charakterze reakcji nadwrażliwości. Do najważniejszych objawów należą duszność, pokrzywka oraz miejscowe obrzęki, które mogą mieć istotne znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycją alergiczną. Duszność, jako potencjalnie zagrażający życiu objaw, wymaga natychmiastowego przerwania stosowania leku i interwencji medycznej. Pokrzywka i obrzęki, choć mniej groźne, również wskazują na konieczność zaprzestania terapii i ewentualnej konsultacji lekarskiej. Częstość występowania tych działań niepożądanych jest nieznana, co podkreśla potrzebę uważnego monitorowania pacjentów podczas stosowania preparatu.
bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo farmakoterapii, duszność, działanie niepożądane, ekspozycja na alkohol, farmakonadzór, mediator zapalny, nalewka z szałwii, obrzęk miejscowy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, profil bezpieczeństwa leku, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, stosunek korzyści do ryzyka, świąd, wyciąg z tymianku - Leksykon leków
Działania niepożądane – Epigapent 800 mg
Gabapentyna (Epigapent) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz nieznana. Najczęstsze działania obejmują objawy ze strony układu nerwowego (senność, zawroty głowy, ataksja), zakażenia wirusowe, zaburzenia psychiczne (depresja, lęk, splątanie), zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), a także objawy ogólne takie jak uczucie zmęczenia i gorączka. Wśród działań rzadkich i nieznanych znajdują się poważne reakcje alergiczne, zespół Stevensa-Johnsona, rabdomioliza, ostra niewydolność nerek oraz zaburzenia hematologiczne jak leukopenia i małopłytkowość. U dzieci obserwowano specyficzne działania, m.in. zapalenie ucha środkowego, agresywne zachowania i hiperkinezy. W przypadku pacjentów dializowanych odnotowano miopatie z podwyższonym stężeniem kinazy kreatynowej.
ataksja, ból neuropatyczny, choreoatetoza, depresja oddechowa, diplopia, drgawka, duszność, dysfagia, dyskineza, dystonia, dyzartria, fosfokinaza kreatynowa, gabapentyna, ginekomastia, hiperglikemia, hiperkineza, hipoglikemia, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, małopłytkowość, miopatia, nadciśnienie tętnicze, nietrzymanie moczu, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ostra niewydolność nerek, osutka polekowa, padaczka, pokrzywka, rabdomioliza, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zakażenie dróg moczowych, zakażenie układu oddechowego, zakażenie wirusowe, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zapalenie ucha środkowego, zapalenie wątroby, zespół nadwrażliwości, zespół odstawienny, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vigamox 5 mg/ml
Profil bezpieczeństwa miejscowego stosowania moksyfloksacyny (VIGAMOX) został oceniony w badaniach klinicznych obejmujących 2252 pacjentów, z dawkowaniem do 8 razy na dobę, najczęściej 3 razy na dobę. Nie odnotowano poważnych działań niepożądanych okulistycznych ani ogólnoustrojowych. Najczęstsze działania niepożądane to podrażnienie i ból oka (1-2%), głównie o łagodnym przebiegu u 96% pacjentów. U dzieci i młodzieży, w tym noworodków, profil bezpieczeństwa był podobny do dorosłych, z częstością podrażnienia i bólu oka na poziomie 0,9%. Rzadkie działania obejmują zmniejszenie hemoglobiny, bóle głowy, parestezje, zaburzenia smaku, wymioty oraz podwyższenie enzymów wątrobowych (aminotransferaza alaninowa, gammaglutamylotransferaza), co wymaga monitorowania przy długotrwałym stosowaniu.
aminotransferaza alaninowa, ból oka, chinolon, ciśnienie wewnątrzgałkowe, duszność, fluorochinolon, gammaglutamylotransferaza, hemoglobina, kołatanie serca, kortykosteroid, krwawienie spojówkowe, moksyfloksacyna, nadżerka rogówki, obrzęk naczyniowo-ruchowy, obrzęk powiek, parestezja, podrażnienie oka, pokrzywka, przekrwienie oka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, ścięgno Achillesa, suchość oka, światłowstręt, wrzodziejące zapalenie rogówki, zaburzenie smaku, zapalenie oka, zapalenie powiek, zapalenie rogówki, zapalenie spojówek, zerwanie ścięgna, zmętnienie rogówki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Sugammadex Juta
Sugammadeks jest selektywnym antagonistą steroidowych środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, stosowanym do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium i wekuronium. Po jego podaniu konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta pod kątem nawrotu blokady, który występuje z częstością około 0,20% przy stosowaniu dawek zależnych od stopnia blokady. Wentylacja mechaniczna powinna być utrzymana do momentu powrotu spontanicznej czynności oddechowej, a w przypadku nawrotu blokady po ekstubacji należy natychmiast zapewnić odpowiednią wentylację. Sugammadeks może wpływać na parametry krzepnięcia, powodując krótkotrwałe wydłużenie aPTT do 22% i PT (INR) do 22% przy dawce 16 mg/kg mc., jednak badania kliniczne nie wykazały istotnego klinicznie wzrostu ryzyka powikłań krwotocznych przy dawce 4 mg/kg mc., nawet u pacjentów stosujących leki przeciwzakrzepowe. Należy zachować ostrożność u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia, INR > 3,5 lub przyjmujących dawkę 16 mg/kg mc. sugammadeksu.
antagonista witaminy K, aPTT, atropina, blokada nerwowo-mięśniowa, choroba sercowo-naczyniowa, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas protrombinowy, dializoterapia, hemostaza, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, koagulopatia, lek antycholinergiczny, lek przeciwzakrzepowy, nawrót blokady, niesteroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, pankuronium, parametr krzepnięcia, płytkie znieczulenie, pochodna kumaryny, profilaktyka przeciwzakrzepowa, PT/INR, reakcja anafilaktyczna, rokuronium i wekuronium, rywaroksaban i dabigatran, stan obrzękowy, steroidowy lek blokujący przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, steroidowy środek zwiotczający, sugammadeks, wentylacja mechaniczna, wrodzony niedobór czynników krzepnięcia, wydolność oddechowa, znaczna bradykardia, związek benzyloizochinolinowy, związek sukcynylocholiny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Sumatriptan Medical Valley 50 mg
Sumatryptan, stosowany w leczeniu migreny, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy rozróżnić od objawów samej migreny. Do często występujących działań niepożądanych należą mrowienia, zawroty głowy, senność oraz parestezje i niedoczulica. Z częstością nieznaną obserwuje się poważniejsze objawy neurologiczne, takie jak napady drgawkowe (również u pacjentów bez predyspozycji), drżenie, ubytek pola widzenia, oczopląs, dystonia oraz zaburzenia widzenia, w tym trwałe ubytki wzroku. Ze strony układu sercowo-naczyniowego zgłaszano bradykardię, tachykardię, kołatanie serca, zaburzenia rytmu, przemijające zmiany niedokrwienne w EKG, skurcz tętnicy wieńcowej, dławicę piersiową i zawał mięśnia sercowego. Często występują przemijające wzrosty ciśnienia tętniczego, uderzenia gorąca, zaczerwienienie skóry twarzy oraz duszność. Nudności i wymioty są również często zgłaszane, choć ich etiologia może być związana z migreną lub leczeniem.
badanie diagnostyczne, bradykardia, dławica piersiowa, duszność, dysfagia, dystonia, kołatanie serca, migrena, mrowienie, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie, niedokrwienne zapalenie jelita grubego, nudności, objaw Raynauda, oczopląs, padaczka, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, próby wątrobowe, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz tętnicy wieńcowej, stan lękowy, sumatryptan, tachykardia, ubytek pola widzenia, zaburzenie rytmu serca, zawał mięśnia sercowego, zawrót głowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Medithyrox 137 mcg
Lek Medithyrox, zawierający lewotyroksynę sodową w dawkach od 13 do 200 mikrogramów, posiada ściśle określone przeciwwskazania, które należy bezwzględnie respektować w celu zapewnienia bezpieczeństwa pacjenta. Przeciwwskazania obejmują nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, nieleczoną niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, nieleczoną nadczynność tarczycy oraz stany po świeżo przebytym zawale mięśnia sercowego, zapaleniu mięśnia sercowego (myocarditis) i ostrym zapaleniu wszystkich warstw serca (pancarditis). Podanie lewotyroksyny w tych sytuacjach może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak przełom nadnerczowy, zaostrzenie tyreotoksykozy czy pogorszenie rokowania kardiologicznego z powodu zwiększonego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
choroby układu sercowo-naczyniowego, leczenie skojarzone, lek przeciwtarczycowy, lewotyroksyna, lewotyroksyna sodowa, nadczynność tarczycy, nadwrażliwość na lewotyroksynę, niedoczynność kory nadnerczy, niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy płodu, przełom nadnerczowy, reakcja anafilaktyczna, tyreotoksykoza, zaburzenia endokrynologiczne, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie wszystkich warstw serca, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Paliperidone Teva
Paliperidone Teva, jako zawiesina do wstrzykiwań o przedłużonym uwalnianiu, wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego, w tym z wydłużeniem odstępu QT, niewydolnością serca, przebytym zawałem czy zaburzeniami przewodnictwa. Lek może wywoływać hipotonię ortostatyczną (2,5% vs. 0,8% w placebo) oraz złośliwy zespół neuroleptyczny (ZZN) objawiający się hipertermią, sztywnością mięśni i podwyższonym poziomem fosfokinazy kreatynowej. Należy monitorować objawy późnych dyskinez, leukopenię, neutropenię (zwłaszcza przy bezwzględnej liczbie neutrofilów <1 x 10⁹/l) oraz reakcje anafilaktyczne. U pacjentów z cukrzycą konieczna jest kontrola glikemii ze względu na ryzyko hiperglikemii i śpiączki cukrzycowej. Zaleca się także regularne monitorowanie masy ciała oraz ostrożność u pacjentów z nowotworami hormonozależnymi, zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <50 ml/min) i wątroby (klasa C Child-Pugh).
agranulocytoza, choroba Parkinsona, choroba układu sercowo-naczyniowego, drgawka, działanie przeciwwymiotne, fosfokinaza kreatynowa, hiperglikemia, hipotonia ortostatyczna, kwasica ketonowa, leukocyt, leukopenia, niedociśnienie ortostatyczne, niestabilność układu autonomicznego, niewydolność serca, objaw pozapiramidowy, otępienie z ciałami Lewy’ego, polidypsja, poliuria, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, receptor alfa-adrenergiczny, splątanie, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności nerek, zawał serca, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół Reye’a, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rimal 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Rimal, zawierający ramipryl i amlodypinę w dawkach 5 mg + 5 mg, 5 mg + 10 mg, 10 mg + 5 mg oraz 10 mg + 10 mg, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, klasyfikowanych według układu MedDRA i częstości występowania. Do często obserwowanych należą bóle głowy, zawroty głowy, senność, kaszel, zmęczenie oraz obrzęki. Rzadziej występują eozynofilia, leukopenia, hiperkaliemia, tachykardia, zaburzenia widzenia, a bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne (zespół Stevensa-Johnsona), agranulocytoza, niedokrwistość hemolityczna, reakcje anafilaktyczne, ostra niewydolność nerek czy incydenty sercowo-naczyniowe, takie jak zawał mięśnia sercowego. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, oraz na możliwość wystąpienia hiperglikemii u chorych z cukrzycą.
agranulocytoza, arytmia, cholestaza, diuretyk oszczędzający potas, dławica piersiowa, ginekomastia, hiperkaliemia, hipotensja ortostatyczna, impotencja, inhibitor ACE, leukopenia, miopatia, nadwrażliwość na światło, neuropatia obwodowa, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, przerost dziąseł, ramipryl i amlodypina, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, stenoza tętnicy nerkowej, szumy uszne, zaburzenia smaku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie naczyń, zapalenie spojówek, zapalenie trzustki, zapaść naczyniowa, zawał mięśnia sercowego, zawroty błędnikowe, zespół SIADH, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka, zwężenie tętnicy nerkowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma
Produkt leczniczy Ampicilin+Sulbactam AptaPharma wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych, w tym anafilaksji, która może prowadzić do zgonu, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na penicyliny lub cefalosporyny. W przypadku reakcji alergicznych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii i wdrożenie standardowego postępowania anafilaktycznego, obejmującego podanie epinefryny, tlenoterapię, dożylne sterydy oraz zabezpieczenie dróg oddechowych. Ponadto, zgłaszano poważne reakcje skórne, takie jak toksyczna nekroliza naskórka (TEN), zespół Stevensa-Johnsona (SJS), złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy oraz ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i odpowiedniego leczenia. Istotne jest także monitorowanie pacjentów pod kątem nadkażeń drobnoustrojami opornymi oraz biegunki związanej z zakażeniem Clostridium difficile (CDAD), która może wystąpić nawet do dwóch miesięcy po zakończeniu terapii i prowadzić do ciężkiego zapalenia jelita grubego, a w skrajnych przypadkach do konieczności kolektomii.
Podczas długotrwałego stosowania Ampicilin+Sulbactam AptaPharma zaleca się regularną kontrolę funkcji nerek, wątroby oraz układu krwiotwórczego, szczególnie u noworodków, wcześniaków i niemowląt. Lek może wywołać polekowe uszkodzenie wątroby, w tym cholestatyczne zapalenie i żółtaczkę, dlatego pacjenci powinni być edukowani w zakresie rozpoznawania objawów hepatotoksyczności. Ampicylina z sulbaktamem jest przeciwwskazana w mononukleozie zakaźnej ze względu na wysokie ryzyko wysypki skórnej, podobnie jak u chorych na białaczkę limfatyczną. Produkt zawiera znaczące ilości sodu: fiolka 1 g + 0,5 g zawiera 115 mg sodu (5 mmol), co stanowi 5,75% maksymalnej dobowej dawki zalecanej przez WHO, a fiolka 2 g + 1 g – 230 mg sodu (10 mmol), czyli 11,5%. Przy maksymalnej dawce dobowej 12 g (8 g ampicyliny i 4 g sulbaktamu) pacjent otrzymuje 920,8 mg sodu, co stanowi 46% maksymalnego dziennego spożycia sodu według WHO, co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej.
białaczka limfatyczna, biegunka poantybiotykowa, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, dieta niskosodowa, epinefryna, intubacja, mononukleoza zakaźna, nadkażenie drobnoustrojami opornymi, ostra uogólniona osutka krostkowa, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, steroidy, sulbaktam z ampicyliną, tlenoterapia, toksyczna nekroliza naskórka, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aprepitant Teva 125 mg; 80 mg
Profil bezpieczeństwa aprepitantu został oceniony na podstawie danych z około 6500 dorosłych i 184 pacjentów pediatrycznych, wykazując specyficzne działania niepożądane związane z jego stosowaniem w profilaktyce nudności i wymiotów po chemioterapii o wysokim (HEC) i umiarkowanym (MEC) ryzyku. U dorosłych z HEC najczęściej obserwowano czkawkę (4,6% vs 2,9%), wzrost aktywności aminotransferazy alaninowej (AlAT) (2,8% vs 1,1%), niestrawność (2,6% vs 2,0%), zaparcia (2,4% vs 2,0%), ból głowy (2,0% vs 1,8%) oraz zmniejszenie łaknienia (2,0% vs 0,5%). W populacji pediatrycznej najczęstsze działania to czkawka (3,3% vs 0,0%) i zaczerwienienie twarzy (1,1% vs 0,0%). Profil działań niepożądanych pozostaje stabilny przy wielokrotnym stosowaniu do 6 cykli chemioterapii. W leczeniu nudności i wymiotów pooperacyjnych (PONV) aprepitant wiązał się z wyższą częstością bólu w nadbrzuszu, zaparć i innych objawów ze strony układu pokarmowego oraz neurologicznego w porównaniu do ondansetronu.
aminotransferaza alaninowa, aprepitant, bezsenność, ból głowy, ból nadbrzusza, chemioterapia o umiarkowanym ryzyku wymiotów, chemioterapia o wysokim ryzyku wymiotów, czkawka, duszność, gorączka neutropeniczna, infekcja gronkowcowa, niedoczulica, niedokrwistość, niedrożność przepuszczająca, niestrawność, nudności, nudności i wymioty pooperacyjne, ondansetron, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, refluks żołądkowo-przełykowy, świąd, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, upośledzenie wymowy, wrzód dwunastnicy, wymioty, zaczerwienienie twarzy, zakażenie drożdżakowe, zapalenie jamy ustnej, zapalenie okrężnicy neutropeniczne, zapalenie spojówek, zaparcie, zespół Stevensa-Johnsona, zmniejszenie łaknienia, zwężenie źrenicy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Aminoplasmal B. Braun 10% E
Produkt leczniczy Aminoplasmal B.Braun 10% E, stosowany w żywieniu pozajelitowym, może wywoływać działania niepożądane zarówno związane z samym preparatem, jak i z procedurą infuzji. Reakcje alergiczne o nieznanej częstości występowania mogą obejmować objawy od łagodnych zmian skórnych po ciężkie reakcje anafilaktyczne, co wymaga natychmiastowego przerwania infuzji i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) obserwuje się nudności, wymioty, ból głowy, dreszcze oraz gorączkę, które najczęściej pojawiają się na początku terapii i mogą wymagać dostosowania dawki lub szybkości podawania infuzji. Szczególną uwagę należy zwrócić na monitorowanie parametrów klinicznych i laboratoryjnych pacjenta, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia.
Aminoplasmal, ból głowy, dreszcze, działanie niepożądane, gorączka, infuzja dożylna, nudności, parametry laboratoryjne, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, terapia żywieniowa, układ immunologiczny, wymioty, zaburzenia funkcji nerek, zaburzenia funkcji wątroby, zaburzenia żołądka, zakażenie cewnika, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Skopryl Plus 20 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Skopryl Plus, zawierający 20 mg lizynoprylu (inhibitor ACE) oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu (diuretyk tiazydowy), może wywoływać działania niepożądane charakterystyczne dla obu składników. Do najczęstszych należą hipotensja ortostatyczna, zawroty głowy, suchy kaszel, nudności, biegunka, hipokaliemia, hiperglikemia, hiperurykemia oraz bóle głowy. Rzadziej obserwuje się leukopenię/neutropenię, wzrost enzymów wątrobowych, wysypkę czy nadwrażliwość na światło. Szczególnie istotne są potencjalnie ciężkie reakcje, takie jak obrzęk naczynioruchowy wymagający natychmiastowego przerwania leczenia oraz ryzyko istotnych spadków ciśnienia tętniczego, zwłaszcza u pacjentów odwodnionych lub stosujących intensywną diurezę.
diuretyk tiazydowy, dna moczanowa, enzym wątrobowy, funkcja nerek, funkcja wątroby, hiperglikemia, hiperurykemia, hipokaliemia, hipotensja ortostatyczna, inhibitor ACE, inhibitor konwertazy angiotensyny, intensywna diureza, leukopenia, monitorowanie elektrolitów, morfologia krwi, nadwrażliwość na światło, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, spadek ciśnienia tętniczego, stężenie kreatyniny, stężenie mocznika, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Zevtera 500 mg
Ceftobiprol medokaryl sodowy (Zevtera 500 mg) to antybiotyk z grupy cefalosporyn, dostępny w formie proszku do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 500 mg ceftobiprolu (w postaci 666,6 mg ceftobiprolu medokarylu sodowego) oraz około 1,3 mmol (29 mg) sodu na fiolkę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z potwierdzoną nadwrażliwością na ceftobiprol, substancje pomocnicze, inne cefalosporyny lub beta-laktamowe antybiotyki, zwłaszcza w przypadku ciężkich reakcji anafilaktycznych. Przed zastosowaniem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji krzyżowych, które mogą stanowić bezwzględne przeciwwskazanie do terapii.
antybiotyk beta-laktamowy, antybiotyk cefalosporynowy, cefalosporyna, ceftobiprol medokaryl sodowy, ciężka reakcja nadwrażliwości, dieta niskosodowa, karbapenem, penicylina, reakcja anafilaktyczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, roztwór do infuzji, terapia alternatywna, wywiad alergologiczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bendamustine Eugia 2,5 mg/ml
Chlorowodorek bendamustyny, stosowany w terapii nowotworów hematologicznych, charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, z dominującą mielosupresją manifestującą się leukopenią, trombocytopenią, limfopenią oraz niedokrwistością. Częstość leukopenii i trombocytopenii wynosi ≥1/10, co znacząco zwiększa ryzyko infekcji i krwawień. Wśród poważnych powikłań wymienia się reakcje anafilaktyczne, zespół rozpadu guza, niewydolność narządową (wątroby, nerek, wielonarządową) oraz ciężkie reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka. Długoterminowo bendamustyna zwiększa ryzyko rozwoju wtórnych nowotworów, w tym zespołu mielodysplastycznego i ostrej białaczki szpikowej, co wymaga długotrwałej obserwacji pacjentów po zakończeniu terapii.
alopecja, ataksja, chlorowodorek bendamustyny, hemoliza, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotoczne zapalenie przełyku, krwotok płucny, lek przeciwnowotworowy, leukopenia, limfopenia, mielosupresja, migotanie przedsionków, moczówka prosta nerkowa, neuropatia obwodowa, neutropenia, niedokrwistość, niewydolność narządowa, niewydolność serca, niewydolność szpiku kostnego, niewydolność wątroby, niewydolność wielonarządowa, nowotwór hematologiczny, nudności i wymioty, ostra białaczka szpikowa, pancytopenia, posocznica, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, tachykardia, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, włóknienie płuc, wysięk osierdziowy, wysypka plamisto-grudkowa, zakażenie oportunistyczne, zapalenie jamy ustnej, zapalenie mózgu, zapalenie płuc Pneumocystis, zawał mięśnia sercowego, zespół antycholinergiczny, zespół DRESS, zespół mielodysplastyczny, zespół rozpadu guza, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Niquitin przezroczysty 7 mg/24 h (36 mg)
System transdermalny NiQuitin Przezroczysty zawiera 36 mg nikotyny, dostarczając 7 mg nikotyny w ciągu 24 godzin. Najczęstszym działaniem niepożądanym są reakcje skórne w miejscu aplikacji, takie jak przemijająca wysypka, świąd, pieczenie, drętwienie, obrzęk, ból oraz pokrzywka. Występują również działania niepożądane związane z farmakologicznym działaniem nikotyny lub zespołem odstawiennym po zaprzestaniu palenia, w tym zaburzenia snu (koszmary senne, bezsenność), nerwowość, ból głowy, zawroty głowy, kołatanie serca, nudności, wymioty, duszność, kaszel oraz objawy grypopodobne. Częstość występowania działań niepożądanych jest zróżnicowana, od bardzo często (>10%) do bardzo rzadko (<0,01%), z uwzględnieniem specyficznych reakcji, takich jak drgawki u pacjentów z padaczką lub przyjmujących leczenie przeciwdrgawkowe.
alergiczne zapalenie skóry, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból klatki piersiowej, ból mięśniowy, ból nadbrzusza, ból stawu, depresja, drętwienie, drgawka, drżenie, duszność, kaszel, kołatanie serca, kontaktowe zapalenie skóry, koszmar senny, lęk, nadmierna potliwość, nadwrażliwość na światło, nerwowość, niepokój, niestrawność, nudność, objawy grypopodobne, obrzęk, padaczka, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja skórna, rozdrażnienie, rumień, senność, suchość jamy ustnej, świąd, system transdermalny, tachykardia, uczucie pieczenia, układ sercowo-naczyniowy, wymioty, wysypka, zaburzenie koncentracji, zaburzenie snu, zapalenie gardła, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienny, zmienność nastroju - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z propolisu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Wyciąg z propolisu, obecny w preparacie Scaldex w stężeniu 30 mg/g maści, wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko reakcji nadwrażliwości, obejmujących miejscowe zmiany skórne (wysypka, obrzęk, ostre kontaktowe zapalenie skóry, pokrzywka kontaktowa, rumień) oraz potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne. Szczególnie narażeni są pacjenci z alergią na produkty pszczele (miód, pyłek, mleczko pszczele) oraz osoby z atopowym zapaleniem skóry, u których stosowanie propolisu jest przeciwwskazane. Preparat nie powinien być aplikowany na rozległe rany ani w dużych dawkach ze względu na ryzyko nefrotoksyczności wynikającej z wchłaniania substancji aktywnych do krwiobiegu. Długotrwałe stosowanie może predysponować do nadkażeń bakteryjnych i grzybiczych, wymagających odpowiedniej terapii przeciwbakteryjnej lub przeciwgrzybiczej.
alergia kontaktowa, atopowe zapalenie skóry, bacytracyna, bezdech, działanie nefrotoksyczne, kontaktowe zapalenie skóry, lanolina, leczenie przeciwalergiczne, leczenie przeciwbakteryjne, leczenie przeciwgrzybicze, nadkażenie mikrobiologiczne, nadwrażliwość krzyżowa, nalewka z nagietka, niedociśnienie, obrzęk twarzy, podrażnienie spojówek, pokrzywka kontaktowa, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień, utrata przytomności, wyciąg z propolisu, zaburzenie funkcji nerek, zatrzymanie krążenia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Jext 150 mcg
Produkt leczniczy Jext zawiera adrenalinę (epinefrynę) w dawkach 150 µg lub 300 µg podawanych w formie roztworu do wstrzykiwań we wstrzykiwaczu półautomatycznym. Formalnie lek wykazuje niewielki lub brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak ze względu na kliniczne okoliczności stosowania – wstrząs anafilaktyczny – oraz objawy towarzyszące (zawroty głowy, zaburzenia świadomości, duszność, niedotlenienie) pacjentom zdecydowanie odradza się prowadzenie pojazdów po podaniu leku. Dodatkowo działania farmakologiczne adrenaliny, takie jak tachykardia, drżenie mięśniowe i niepokój, mogą negatywnie wpływać na precyzję ruchów i koncentrację, co zwiększa ryzyko podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn.
adrenalina, anafilaksja, autowstrzykiwacz, drżenie mięśniowe, duszność, działanie farmakologiczne adrenaliny, działanie niepożądane, Jext, niedotlenienie, obserwacja medyczna, reakcja anafilaktyczna, roztwór do wstrzykiwań, sodu pirosiarczan, układ współczulny, wstrząs anafilaktyczny, wstrzykiwacz półautomatyczny, zaburzenia świadomości, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Karboksymaltoza żelazowa – Działania niepożądane
Karboksymaltoza żelazowa (Ferinject, 50 mg Fe³⁺/ml) wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, z najczęstszymi objawami takimi jak nudności (3,2%), reakcje w miejscu podania, hipofosfatemia, ból głowy, uderzenia gorąca, zawroty głowy oraz nadciśnienie tętnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na rzadkie, ale potencjalnie zagrażające życiu reakcje anafilaktyczne, w tym zespół Kounisa, które mogą prowadzić do zgonów. Hipofosfatemia występuje często (≥1/100 do <1/10) i wymaga monitorowania ze względu na ryzyko osteomalacji hipofosfatemicznej. W trakcie terapii obserwuje się także przejściowe podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGTP, ALP), co wskazuje na obciążenie metaboliczne wątroby, szczególnie u pacjentów z chorobami wątroby. Reakcje miejscowe obejmują ból, krwiak, przebarwienia i podrażnienia, zwykle łagodne i przemijające.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hipofosfatemia, karboksymaltoza żelazowa, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, nudności, objawy grypopodobne, obrzęk naczynioruchowy, osteomalacja hipofosfatemiczna, ostry zespół wieńcowy, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja w miejscu wstrzyknięcia, skurcz oskrzeli, uderzenie gorąca, zapalenie żył, zespół Kounisa - Leksykon leków
Działania niepożądane – Stoperan 2 mg
Loperamidu chlorowodorek w dawce 2 mg, stosowany w preparacie Stoperan, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które należy rozpatrywać w kontekście leczenia zespołu biegunkowego. Do najczęściej zgłaszanych należą reakcje alergiczne, w tym ciężkie reakcje nadwrażliwości, takie jak wstrząs anafilaktyczny, wymagające natychmiastowej interwencji medycznej. Bardzo rzadko obserwuje się objawy ze strony układu nerwowego (bóle i zawroty głowy, zmęczenie, senność), układu pokarmowego (zaparcia, nudności, wymioty, wzdęcia, ból brzucha, suchość w jamie ustnej), a także poważne powikłania, takie jak niedrożność jelit, toksyczne rozszerzenie okrężnicy (megacolon toxicum) oraz ostre zapalenie trzustki o nieznanej częstości występowania, które może prowadzić do niewydolności wielonarządowej. Występują również rzadkie, ale ciężkie reakcje skórne, w tym zespół Stevensa-Johnsona, rumień wielopostaciowy i toksyczna rozpływna martwica naskórka (zespół Lyella), które wymagają natychmiastowego odstawienia leku i hospitalizacji.
ból brzucha, loperamidu chlorowodorek, megacolon, megacolon toxicum, niedrożność jelit, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostre zapalenie trzustki, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, rumień wielopostaciowy, suchość w jamie ustnej, świąd, toksyczna rozpływna martwica naskórka, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, wzdęcia, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zespół Lyella, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Flegtac Kaszel 1,6 mg/ml
Flegtac Kaszel, zawierający 1,6 mg/ml bromoheksyny chlorowodorku w postaci syropu, może wywoływać działania niepożądane o różnej częstości, sklasyfikowane zgodnie z terminologią MedDRA. Do najczęstszych należą rzadkie objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, biegunka oraz ból w nadbrzuszu, a także niestrawność o częstości nieznanej. Bardzo rzadko obserwowano objawy neurologiczne, w tym ból głowy, zawroty głowy i senność. Reakcje skórne, choć rzadkie, mogą mieć charakter poważny i obejmować wysypkę, pokrzywkę, a także ciężkie, potencjalnie zagrażające życiu zmiany, takie jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna martwica naskórka oraz ostra uogólniona krostkowica. Rzadko występują również reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, obrzęk naczynioruchowy i świąd. Z układu sercowo-naczyniowego zgłaszano obniżenie ciśnienia krwi o częstości nieznanej, a w badaniach laboratoryjnych obserwowano podwyższenie enzymów wątrobowych AST i ALT, co może wskazywać na uszkodzenie wątroby.
biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, bromoheksyna chlorowodorek, hipotensja, nadmierna potliwość, niestrawność, nudności, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona krostkowica, podwyższone enzymy wątrobowe, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, senność, świąd, syrop przeciwkaszlowy, terminologia MedDRA, toksyczna martwica naskórka, transaminazy, uszkodzenie wątroby, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wysypka, zaburzenia immunologiczne, zaburzenia naczyniowe, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zawroty głowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Venofer 20 mg Fe 3+/ml
Venofer, będący kompleksem żelaza(III) wodorotlenku z sacharozą, jest wskazany do szybkiego uzupełnienia ogólnoustrojowych zapasów żelaza w sytuacjach klinicznych wymagających pilnej interwencji, zwłaszcza u pacjentów nietolerujących doustnych preparatów żelaza lub u których podanie doustne jest niemożliwe (np. zaburzenia połykania, stan po zabiegach chirurgicznych przewodu pokarmowego). Preparat dostępny jest w formie roztworu do wstrzykiwań i infuzji, zawierającego 20 mg jonów żelaza(III) na ml (100 mg żelaza w 5 ml ampułce), o pH 10,5-11,0 i osmolarności 1250 mOsmol/l. W terapii należy uwzględnić obecność do 7 mg sodu na ml, co może mieć znaczenie u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca. Decyzja o zastosowaniu Venoferu powinna być poprzedzona potwierdzeniem niedoboru żelaza za pomocą badań diagnostycznych, takich jak oznaczenie hemoglobiny, ferrytyny, wysycenia transferyny żelazem oraz odsetka retikulocytów.
anemia, biegunka, ból brzucha, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, doustny preparat żelaza, działania niepożądane przewodu pokarmowego, ferrytyna w surowicy, hemoglobina, kompleks żelaza wodorotlenku z sacharozą, nadciśnienie tętnicze, niedobór żelaza, niewydolność serca, nudności, osmolarność, reakcja anafilaktyczna, retikulocyty, roztwór do wstrzykiwań i infuzji, wchłanianie żelaza, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, wymioty, wysycenie transferyny, zaburzenie połykania, zaparcie, zapasy żelaza - Leksykon leków
Działania niepożądane – Comboterol (25 mcg + 125 mcg)/dawkę inh.
Comboterol, aerozol inhalacyjny zawierający salmeterol (w postaci salmeterolu ksynafonianu) oraz flutykazon propionian, wykazuje profil działań niepożądanych charakterystyczny dla obu składników, bez synergistycznego nasilenia efektów ubocznych. Najpoważniejszym powikłaniem jest paradoksalny skurcz oskrzeli, wymagający natychmiastowego przerwania terapii i zastosowania szybko działających leków rozszerzających oskrzela. Reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, choć rzadkie, stanowią zagrożenie życia. Zaburzenia endokrynologiczne, takie jak zespół Cushinga, zahamowanie czynności kory nadnerczy oraz spowolnienie wzrostu u dzieci i młodzieży, wymagają regularnego monitorowania. Często obserwuje się hipokaliemię, a hiperglikemia występuje niezbyt często, co jest istotne u pacjentów z chorobami sercowo-naczyniowymi i cukrzycą. Działania niepożądane ze strony układu nerwowego (bóle głowy, drżenia), psychiczne (lęk, zaburzenia snu, zmiany zachowania u dzieci) oraz okulistyczne (zaćma, jaskra) również wymagają uwagi klinicznej.
choroba niedokrwienna serca, cushingoidalne rysy twarzy, drżenie mięśni, flutykazon, glikokortykosteroid, hiperglikemia, hipokaliemia, jaskra, kandydoza jamy ustnej, kandydoza przełyku, lek przeciwgrzybiczny, migotanie przedsionków, nadpobudliwość psychoruchowa, obrzęk naczynioruchowy, paradoksalny skurcz oskrzeli, POChP, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, salmeterol, tachykardia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie rytmu serca, zaćma, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zapalenie gardła, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie zatok, zespół Cushinga, β2-mimetyk - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Auroxetyn
Atomoksetyna (Auroxetyn) wiąże się z ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych, szczególnie u dzieci i młodzieży z ADHD, co wymaga uważnego monitorowania pacjentów. U pacjentów z wadami serca odnotowano przypadki nagłej śmierci, dlatego lek należy stosować ostrożnie i po konsultacji kardiologicznej. Atomoksetyna wpływa na układ krążenia, powodując średnie zwiększenie tętna o mniej niż 10 uderzeń/min oraz ciśnienia tętniczego o mniej niż 5 mmHg, jednak u 8-12% dzieci i 6-10% dorosłych obserwuje się wzrost tętna o ≥20 uderzeń/min i ciśnienia o 15-20 mmHg lub więcej, który u części pacjentów (15-32%) utrzymuje się lub nasila. Zaleca się szczegółową ocenę kardiologiczną przed leczeniem oraz regularne monitorowanie tętna i ciśnienia co najmniej co 6 miesięcy, stosując siatkę centylową u dzieci i obowiązujące wytyczne u dorosłych. Atomoksetyny nie należy stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami sercowo-naczyniowymi lub naczyń mózgowych, a także u osób z zespołem wydłużonego QT lub predyspozycjami do niedociśnienia ortostatycznego.
atomoksetyna, bilirubina, ciężkie zaburzenie depresyjne, częstoskurcz, duszność, dysfagia, enzym wątrobowy, epizod dużej depresji, halucynacja, kołatanie serca, myśl samobójna, nadciśnienie tętnicze, napad drgawkowy, niedociśnienie ortostatyczne, objaw neurologiczny, objaw psychotyczny, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność wątroby, pobudzenie maniakalne, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, stan lękowy, urojenie, uszkodzenie wątroby, zaburzenie naczyń mózgowych, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zachowanie samobójcze, zespół Tourette’a, zespół wydłużonego QT, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dexamethasone Krka
Leczenie deksametazonem wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko niedoczynności kory nadnerczy utrzymującej się nawet ponad rok po zakończeniu terapii, zwłaszcza w sytuacjach stresu fizycznego, gdzie może być konieczne zwiększenie dawki. Monitorowanie poziomu kortyzolu jest wskazane u pacjentów poddawanych długotrwałej terapii. Ze względu na immunosupresyjne działanie deksametazonu, istnieje zwiększone ryzyko zakażeń bakteryjnych, wirusowych, pasożytniczych i grzybiczych, a objawy zakażeń mogą być maskowane. Leczenie należy stosować wyłącznie przy bezwzględnych wskazaniach, z uwzględnieniem profilaktyki przeciwinfekcyjnej w przypadku gruźlicy, wirusowego zapalenia wątroby typu B, układowych grzybic, strongyloidozy oraz innych poważnych infekcji. Dawkowanie powinno być stopniowo zmniejszane, aby zminimalizować ryzyko ostrej niewydolności nadnerczy.
bradykardia, centralna retinopatia surowicza, choroba Heinego-Medina, cukrzyca, działanie immunosupresyjne, elektrolit, glikokortykosteroid, grzybica układowa, guz chromochłonny, infekcja wirusowa, jaskra, miastenia gravis, nadciśnienie tętnicze, niedobór laktazy, niedoczynność kory nadnerczy, nietolerancja galaktozy, niewydolność serca, opryszczkowe zapalenie rogówki, osteoporoza, owrzodzenie rogówki, perforacja jelita, perforacja żołądkowo-jelitowa, podrażnienie otrzewnej, przewlekła choroba płuc, przewlekłe zapalenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, strongyloidoza, wrzód żołądka, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zakażenie oportunistyczne, zapalenie ścięgna, zapalenie uchyłków, zapalenie węzłów chłonnych, zerwanie ścięgna, zespół rozpadu guza, zespolenie jelitowe, żywa szczepionka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Paramax-Cod 500 mg + 30 mg
Paramax-Cod to lek zawierający 500 mg paracetamolu oraz 30 mg kodeiny fosforanu półwodnego w jednej tabletce, stosowany w terapii bólu. Ze względu na obecność kodeiny, istnieje ryzyko uzależnienia oraz zespołu odstawiennego, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i u noworodków narażonych in utero w III trymestrze ciąży. Paracetamol może wywoływać rzadkie reakcje anafilaktyczne, a lek wiąże się z bardzo rzadkimi, ale poważnymi reakcjami skórnymi. Do często obserwowanych działań niepożądanych należą senność i zawroty głowy (1-10%), a także zaparcia, nudności i wymioty, co jest typowe dla opioidów. Lekarz powinien monitorować pacjentów pod kątem tych objawów oraz potencjalnych zaburzeń hematologicznych i oddechowych.
agranulocytoza, bezdech, ciężka reakcja skórna, duszność, granulocytopenia, hipotensja, kodeina, kolka nerkowa, małopłytkowość, martwica brodawek nerkowych, nudność, obrzęk naczynioruchowy, ostra niewydolność nerek, paracetamol, perystaltyka jelit, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, senność, skurcz oskrzeli, uzależnienie, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, zahamowanie ośrodka oddechowego, zaparcie, zawrót głowy, zespół odstawienny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Radirex 11,3-13,9 mg związków antranoidowych w przeliczeniu na reinę
Lek Radirex zawiera 513,5 mg korzenia rzewienia (Rheum palmatum L. i/lub Rheum officinale Baillon), co odpowiada 11,3-13,9 mg pochodnych hydroksyantracenowych w przeliczeniu na reinę. Podczas terapii mogą wystąpić działania niepożądane o różnej częstości, sklasyfikowane według MedDRA. Reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, obrzęk, a w ciężkich przypadkach reakcja anafilaktyczna, mają nieznaną częstość i wymagają natychmiastowego przerwania leczenia. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego obejmują ból brzucha, stany skurczowe jelit oraz płynny stolec, szczególnie u pacjentów z zespołem nadwrażliwego jelita grubego. Długotrwałe stosowanie wiąże się z ryzykiem zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej, białkomoczu i krwiomoczu, co może wskazywać na uszkodzenie nerek lub dróg moczowych.
białkomocz, ból brzucha, korzeń rzewienia, krwiomocz, MedDRA, niedobór elektrolitowy, odwodnienie, pigmentacja śluzówki jelita, płynny stolec, pochodna hydroksyantracenowa, pseudomelanosis coli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reina, Rheum officinale, Rheum palmatum, stan skurczowy jelit, uszkodzenie dróg moczowych, uszkodzenie nerek, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej - Leksykon leków
Działania niepożądane – Bufomix Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Bufomix Easyhaler zawiera budezonid (160 µg) oraz formoterol fumaran dwuwodny (4,5 µg) na dawkę inhalacyjną i wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z działaniami niepożądanymi obu składników. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to drżenie i palpitacje, typowe dla β2-mimetyków, zwykle łagodne i ustępujące w ciągu kilku dni. Zakażenia drożdżakowe jamy ustnej i gardła wynikają z miejscowego odkładania leku i wymagają płukania jamy ustnej po inhalacji oraz miejscowego leczenia przeciwgrzybiczego bez konieczności przerwania terapii. Rzadkim, ale poważnym powikłaniem jest paradoksalny skurcz oskrzeli (<1/10 000), wymagający natychmiastowego zaprzestania stosowania leku i wdrożenia alternatywnej terapii. Długotrwałe stosowanie wziewnych kortykosteroidów może prowadzić do działań ogólnoustrojowych, takich jak zespół Cushinga, supresja nadnerczy, zahamowanie wzrostu u dzieci, zmniejszenie gęstości mineralnej kości, zaćma, jaskra oraz zwiększona podatność na zakażenia.
budezonid, ciała ketonowe, częstoskurcz, częstoskurcz nadkomorowy, drożdżyca, drżenie, dusznica bolesna, dysfonia, działanie ogólnoustrojowe, formoterolu fumaran dwuwodny, gęstość mineralna kości, glicerol, hiperglikemia, hipokaliemia, insulina, jaskra, kołatanie serca, kortykosteroid wziewny, lek przeciwgrzybiczny, lek rozszerzający oskrzela, migotanie przedsionków, nadaktywność psychoruchowa, nieostre widzenie, objawy cushingoidalne, obrzęk naczyniowo-ruchowy, palpitacja, paradoksalny skurcz oskrzeli, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz dodatkowy, skurcz mięśnia, skurcz oskrzeli, supresja nadnerczy, świszczący oddech, wolne kwasy tłuszczowe, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaćma, zahamowanie wzrostu, zakażenie drożdżakowe, zapalenie płuc, zawroty głowy, zespół Cushinga, β2-mimetyk - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivanoptim 2,5 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Rivanoptim, był oceniany w 19 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz w 4 badaniach fazy II i III z udziałem 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym były krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość krwawień i anemii różniła się w zależności od wskazania terapeutycznego, np. profilaktyka ŻChZZ po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego wiązała się z 6,8% krwawień i 5,9% anemii, natomiast leczenie ŻChZZ u dzieci poniżej 18 lat – z 39,5% krwawień i 4,6% anemii. W profilaktyce udaru u pacjentów z migotaniem przedsionków częstość krwawień wynosiła 28 na 100 pacjentolat, a anemii 2,5 na 100 pacjentolat. Profil bezpieczeństwa obejmował także inne działania niepożądane, takie jak niedokrwistość, trombocytopenia, reakcje alergiczne, krwotoki mózgowe, krwawienia z różnych narządów, zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz powikłania krwotoczne, w tym zespół ciasnoty przedziałów powięziowych i nefropatię antykoagulantową.
alloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, eozynofilowe zapalenie płuc, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, migotanie przedsionków, nadpłytkowość, nefropatia antykoagulacyjna, niedokrwistość pokrwotoczna, niedokrwistość pooperacyjna, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, ostry zespół wieńcowy, profilaktyka ŻChZZ, reakcja anafilaktyczna, Rivanoptim, rywaroksaban, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Daroxomb 110 mg
Dabigatran eteksylan (Daroxomb) wykazuje zróżnicowany profil działań niepożądanych, z dominującym ryzykiem krwawień, które występowały u około 9% pacjentów leczonych krótkoterminowo (do 42 dni) po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego, 22% pacjentów z migotaniem przedsionków leczonych długoterminowo (do 3 lat) oraz 14-15% pacjentów w leczeniu i prewencji żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (ZŻG/ZP). Najczęstsze krwawienia obejmowały krwawienia z przewodu pokarmowego, nosa oraz układu moczowo-płciowego, z częstością sięgającą do 19,4% w badaniu RE-MEDY. Mimo rzadkiego występowania dużych krwawień, ich potencjalna śmiertelność i ryzyko kalectwa wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Działania niepożądane klasyfikowano według układów i narządów, z częstością od bardzo często (≥ 1/10) do bardzo rzadko (< 1/10 000), co pozwala na precyzyjne monitorowanie i ocenę ryzyka w zależności od wskazania terapeutycznego.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dabigatran eteksylat, duże krwawienie, dysfagia, hiperbilirubinemia, krwawienie śródczaszkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, krwioplucie, krwotok urazowy, krwotok z żylaków odbytu, lek przeciwzakrzepowy, małopłytkowość, migotanie przedsionków, niedokrwistość pooperacyjna, nieprawidłowa czynność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz oskrzeli, wrzód żołądka, wstrząs hipowolemiczny, zapalenie żołądka, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa