podanie dożylne
Podanie dożylne (i.v., intravenous) to droga aplikacji leków i płynów bezpośrednio do układu żylnego pacjenta. Ta metoda zapewnia szybkie działanie substancji leczniczej, umożliwiając jej natychmiastowe włączenie do krążenia ogólnoustrojowego z pominięciem bariery wchłaniania.
Podanie dożylne stosuje się w sytuacjach wymagających szybkiej interwencji terapeutycznej, przy leczeniu stanów nagłych, podczas znieczulenia ogólnego, a także przy podawaniu leków drażniących tkanki czy preparatów, które ulegałyby degradacji w przewodzie pokarmowym. Pozwala na precyzyjne kontrolowanie dawki i szybkości podawania leku.
W praktyce klinicznej podanie dożylne może być realizowane jako wstrzyknięcie jednorazowe (bolus), infuzja ciągła lub wlew przerywany. Do realizacji tej drogi podania wykorzystuje się różne dostępy naczyniowe: kaniule obwodowe, cewniki centralne, porty naczyniowe czy przetoki tętniczo-żylne. Kluczowe znaczenie dla bezpieczeństwa pacjenta ma przestrzeganie zasad aseptyki i antyseptyki podczas wykonywania procedury.
Podanie dożylne wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych (zapalenie żyły, wynaczynienie) oraz ogólnoustrojowych (reakcje alergiczne, przeciążenie płynami, zakażenie). Przeciwwskazaniami względnymi do tej drogi podania są m.in. zaburzenia krzepnięcia, zły stan naczyń obwodowych czy trudności w uzyskaniu dostępu dożylnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Zalanzo 30 mg
Przedawkowanie lansoprazolu charakteryzuje się stosunkowo niskim profilem toksyczności, co potwierdzają badania kliniczne, w których pacjenci otrzymywali dawki do 180 mg/dobę doustnie (6-krotność standardowej dawki 30 mg) oraz do 90 mg/dobę dożylnie bez istotnych objawów toksyczności. Objawy przedawkowania nie zostały jednoznacznie określone, jednak mogą nasilać się typowe działania niepożądane leku, takie jak zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, bóle brzucha, nudności, wymioty), objawy ze strony OUN (bóle głowy, zawroty głowy, senność), zaburzenia metaboliczne (elektrolitowe), reakcje skórne (wysypka, świąd) oraz rzadko objawy układu oddechowego (kaszel, duszność). Ostra toksyczność lansoprazolu jest zatem niewielka, a poważne powikłania są rzadkie.
ból brzucha, ból głowy, działanie niepożądane, hemodializa, lansoprazol, leczenie objawowe, monitorowanie kliniczne, niewydolność nerek, objawy OUN, objawy żołądkowo-jelitowe, płukanie żołądka, podanie dożylne, przedawkowanie lansoprazolu, reakcja skórna, supresja kwasu żołądkowego, toksyczność, toksyczność ostra, węgiel aktywowany, zaburzenie elektrolitowe, zawrót głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Esomeprazole Zentiva 40 mg
Esomeprazole Zentiva 40 mg jest dostępny w postaci proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, zawierającego 40 mg ezomeprazolu w formie soli sodowej. Po rekonstytucji 1 ml roztworu zawiera 8 mg substancji czynnej. Produkt charakteryzuje się niską zawartością sodu (<1 mmol, tj. 23 mg na 40 mg ezomeprazolu), co kwalifikuje go jako preparat "wolny od sodu". Fiolki o pojemności 5 ml wykonane są ze szkła typu I i zabezpieczone korkiem z gumy bromobutylowej. Preparat należy przechowywać w temperaturze do 25°C, chroniąc przed światłem, a okres ważności wynosi 21 miesięcy. Po rekonstytucji roztwór powinien być klarowny i bezbarwny do bardzo jasnożółtego, a jego stabilność chemiczna i fizyczna utrzymuje się do 12 godzin w 30°C. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użytku, a niewykorzystane resztki należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Akis 50 mg/ml
AKIS to roztwór do wstrzykiwań zawierający diklofenak sodowy w stężeniach 25 mg/ml, 50 mg/ml oraz 75 mg/ml, dostępny w ampułko-strzykawkach. Preparat charakteryzuje się klarownym do lekko bursztynowego, przezroczystym roztworem, co umożliwia wizualną ocenę przed podaniem. Substancje pomocnicze to hydroksypropylobetadeks (zwiększający rozpuszczalność diklofenaku), polisorbat 20 (emulgator) oraz woda do wstrzykiwań. Produkt jest przeznaczony do podania podskórnego (igła 27 G), domięśniowego lub dożylnego (igła 21 G), a opakowania zawierają 1, 3 lub 5 ampułko-strzykawek wykonanych z bezbarwnego szkła typu I z odpowiednimi zabezpieczeniami.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Zomikos 4 mg/5 ml
Zomikos to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający 4 mg kwasu zoledronowego w 5 ml roztworu (0,8 mg/ml substancji bezwodnej). Produkt ma postać klarownego, bezbarwnego roztworu, który wymaga rozcieńczenia w 100 ml roztworu nie zawierającego jonów wapnia, np. 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, przed podaniem dożylnym. Preparat zawiera substancje pomocnicze takie jak mannitol, sodu cytrynian dwuwodny oraz wodę do wstrzykiwań. Należy stosować aseptyczne techniki przygotowania i podawać produkt jako osobny roztwór infuzyjny, unikając mieszanek z roztworami zawierającymi kationy dwuwartościowe, np. wapń. Produkt jest dostępny w fiolkach o pojemności 5 lub 6 ml wykonanych z kopolimeru cykloolefiny, z korkiem z gumy bromobutylowej pokrytym fluoropolimerem.
aluminiowe uszczelnienie, aseptyka, cytrynian sodu, guma bromobutylowa, jednorazowe użycie, kation dwuwartościowy, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, kopolimer cykloolefiny, kwas zoledronowy, mannitol, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, polichlorek winylu, polietylen, polipropylen, roztwór chlorku sodu, roztwór glukozy, roztwór Ringera, wieczko flip-off, woda do wstrzykiwań - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nootropil 33% 333 mg/ml
Nootropil 33% (piracetam) w roztworze doustnym (333 mg/ml) wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wskazań klinicznych. W terapii mioklonii korowej dawka początkowa wynosi 7,2 g/dobę, stopniowo zwiększana co 3-4 dni o 4,8 g/dobę do maksymalnie 24 g/dobę, podzielona na 2-3 dawki. W leczeniu dysleksji u dzieci (8-13 lat) zaleca się 3,2 g/dobę w 2 dawkach, a w zawrotach głowy o etiologii ośrodkowej i obwodowej – 2,4 g/dobę w 3 dawkach przez 8 tygodni. W trakcie terapii mioklonii możliwa jest redukcja innych leków przeciwmioklonicznych po uzyskaniu poprawy, a co 6 miesięcy wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawki piracetamu o 1,2 g co 2 dni, aby uniknąć nawrotu objawów. U pacjentów geriatrycznych i z niewydolnością nerek konieczne jest monitorowanie klirensu kreatyniny i odpowiednia modyfikacja dawkowania, uwzględniając stopień dysfunkcji nerek.
dawka dobowa, dawka podzielona, dysfunkcja nerek, klirens kreatyniny, kreatynina w surowicy, leczenie skojarzone, lek przeciwmiokloniczny, mioklonia, mioklonia pochodzenia korowego, nawrót objawów, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nootropil, piracetam, podanie doustne, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, roztwór doustny, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie terapeutyczne, terapia logopedyczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie dyslektyczne, zawrót głowy - Leksykon leków
Skład i postać leku – Controloc 40 mg
Controloc 40 mg jest dostępny w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, zawierającego 40 mg pantoprazolu sodowego w fiolce o objętości 10 ml. Substancje pomocnicze, takie jak disodu edetynian i sodu wodorotlenek, zapewniają stabilność chemiczną i fizyczną produktu. Rekonstytucja polega na dodaniu 10 ml 0,9% roztworu chlorku sodu (9 mg/ml) do fiolki, co daje przejrzysty, żółtawy roztwór. Roztwór można podać dożylnie bezpośrednio lub po rozcieńczeniu w 100 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy (55 mg/ml). Podanie powinno trwać od 2 do 15 minut, a do rozcieńczania należy używać wyłącznie pojemników szklanych lub plastikowych. Mieszanie z innymi lekami jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko interakcji.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Anidulafungin Sandoz 100 mg
Anidulafungin Sandoz jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym do leczenia inwazyjnych zakażeń grzybiczych, podawanym wyłącznie dożylnie. U dorosłych pacjentów zalecana dawka nasycająca wynosi 200 mg w pierwszej dobie, a następnie dawka podtrzymująca 100 mg/dobę, przy czym terapia powinna trwać co najmniej 14 dni po ostatnim dodatnim wyniku posiewu, jednak nie dłużej niż 35 dni. U pacjentów pediatrycznych (1 miesiąc do <18 lat) dawka nasycająca to 3,0 mg/kg mc. (maksymalnie 200 mg), a dawka podtrzymująca 1,5 mg/kg mc./dobę (maksymalnie 100 mg). Nie jest wymagana modyfikacja dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym dializowanych) oraz wątroby (lekkie, umiarkowane, ciężkie), ani ze względu na płeć, masę ciała, pochodzenie etniczne, zakażenie HIV czy wiek. Przed rozpoczęciem terapii należy pobrać materiał do badań mikrobiologicznych, a leczenie można rozpocząć empirycznie i dostosować po uzyskaniu wyników posiewów.
anidulafungina, badanie mikrobiologiczne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, dializoterapia, działanie niepożądane, hemodializa, inwazyjne zakażenie grzybicze, lek przeciwgrzybiczy, pacjent pediatryczny, podanie dożylne, posiew mikrobiologiczny, roztwór do infuzji, terapia przeciwgrzybicza, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adrenalina Aguettant 1 mg/10 ml
Adrenalina Aguettant w stężeniu 1 mg/10 ml (1:10 000) zawiera 0,1 mg adrenaliny w 1 ml roztworu i jest przeznaczona do stosowania wyłącznie przez doświadczony personel medyczny. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych zaleca się podanie 10 ml (1 mg) dożylnie lub śródkostnie co 3-5 minut do uzyskania powrotu spontanicznego krążenia (ROSC). W przypadku braku dostępu do tych dróg podania dopuszcza się podanie dotchawicze dawką 20-25 ml (2-2,5 mg) jako ostateczność. U pacjentów po zabiegach kardiochirurgicznych dawka dożylna powinna być ostrożnie dostosowana w zakresie 0,5-1 ml (50-100 μg). W leczeniu ostrej reakcji anafilaktycznej u dorosłych stosuje się dożylne bolusy 0,5 ml (0,05 mg), z możliwością modyfikacji dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej. Preparat nie jest zalecany do podania domięśniowego w tej postaci; do tego celu należy użyć roztworu 1 mg/ml (1:1000).
adrenalina, ampułko-strzykawka, bolus dożylny, droga śródkostna, nagłe zatrzymanie krążenia, obkurczenie naczyń krwionośnych, osmolarność, podanie domięśniowe, podanie dotchawicze, podanie dożylne, powrót spontanicznego krążenia, reakcja anafilaktyczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku, winian adrenaliny, zabieg kardiochirurgiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Furosemidum Polpharma 10 mg/ml
Furosemidum Polpharma to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml, dostępny w ampułkach 2 ml zawierających 20 mg furosemidu. Preparat zawiera również 3,83 mg sodu na ml (7,66 mg na ampułkę), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Substancje pomocnicze to m.in. sód wodorotlenek (regulacja pH), disodu wersenian (stabilizator), chlorek sodu (regulacja ciśnienia osmotycznego) oraz woda do wstrzykiwań. Lek jest przeznaczony do podawania dożylnego lub domięśniowego, a zmiana barwy lub obecność zanieczyszczeń stanowi przeciwwskazanie do stosowania. Nie należy mieszać furosemidu z roztworami o obniżonym pH, np. glukozą, ze względu na ryzyko wytrącenia substancji czynnej.
- Leksykon substancji czynnych
Suksametonium – Wskazania do stosowania
Suksametonium (chlorek suksametoniowy) jest depolaryzującym środkiem zwiotczającym mięśnie szkieletowe, stosowanym głównie do krótkotrwałego zwiotczenia mięśni podczas intubacji dotchawiczej w zabiegach chirurgicznych o krótkim czasie trwania. Preparat Chlorsuccillin zawiera 200 mg chlorku suksametoniowego w fiolce i jest podawany dożylnie, co zapewnia szybki początek działania i krótki czas efektu. Lek jest szczególnie przydatny w sytuacjach nagłych wymagających szybkiego zabezpieczenia dróg oddechowych oraz podczas procedur diagnostycznych i terapeutycznych, gdzie konieczne jest przejściowe zniesienie napięcia mięśniowego w celu ułatwienia intubacji.
chlorek suksametoniowy, Chlorsuccillin, drgawki, drogi oddechowe, działanie depolaryzujące, elektrowstrząs, intubacja dotchawicza, lek zwiotczający mięśnie szkieletowe, liofilizat, napięcie mięśniowe, podanie dożylne, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, przedawkowanie leku, roztwór do wstrzykiwań, rurka intubacyjna, skurcz mięśniowy, suksametonium, układ mięśniowo-szkieletowy, zabieg chirurgiczny, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metoclopramide hameln 5 mg/ml
Metoclopramide hameln w roztworze do wstrzykiwań (5 mg/ml) stosowany jest w precyzyjnie dostosowanym dawkowaniu zależnym od wieku, masy ciała oraz wskazań klinicznych. U dorosłych dawka pojedyncza wynosi 10 mg, podawana do 3 razy na dobę, z maksymalną dawką dobową 30 mg lub 0,5 mg/kg mc. Lek podaje się dożylnie (powolny bolus ≥3 min) lub domięśniowo, z minimalnym odstępem 6 godzin między dawkami. Czas leczenia nie powinien przekraczać 5 dni, a po okresie wstrzyknięć zaleca się przejście na podanie doustne lub doodbytnicze. U dzieci (1-18 lat) dawka wynosi 0,1-0,15 mg/kg mc, maksymalnie 0,5 mg/kg mc na dobę, z różnicowaniem czasu terapii: do 48 godzin w PONV i do 5 dni w CINV. Metoklopramid jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 1 roku życia.
chlorowodorek metoklopramidu, czynność nerek, czynność wątroby, klirens kreatyniny, krańcowa niewydolność nerek, leczenie doustne, metoklopramid, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nudności i wymioty, nudności i wymioty po chemioterapii, nudności i wymioty pooperacyjne, nudności i wymioty związane z radioterapią, ostry napad migreny, podanie dożylne, powolny bolus, roztwór do wstrzykiwań - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorazepam TZF 2 mg/ml
Lorazepam, jako benzodiazepina, wykazuje działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy, co jest podstawowym mechanizmem wywołującym działania niepożądane, najczęściej pojawiające się na początku terapii i zależne od dawki. Do najczęstszych działań należą uspokojenie i senność (≥1/10), ataksja oraz zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). Istotnym ryzykiem jest rozwój uzależnienia oraz objawy odstawienia, które mogą obejmować uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze mięśni, wymioty i pocenie się, dlatego dawkę należy redukować stopniowo. Po podaniu domięśniowym i dożylnym mogą wystąpić miejscowe reakcje, takie jak ból, zaczerwienienie czy zapalenie żył. Ponadto, lorazepam może powodować zaburzenia pamięci, w tym niepamięć następczą, co może znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, drgawka, drżenie, dyzartria, farmakoterapia, fosfataza zasadowa, hiponatremia, małopłytkowość, niepamięć następcza, objaw odstawienia, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, splątanie, tolerancja lekowa, uogólniony napad padaczkowy, utrata pamięci, uzależnienie, zapalenie żył, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Levonor 1 mg/ml
Levonor, zawierający noradrenalinę w stężeniu 1 mg/ml, jest przeznaczony do dożylnego podawania wyłącznie po rozcieńczeniu w rekomendowanych roztworach (5% glukoza, 0,9% NaCl lub ich mieszanina 1:1). Przy podawaniu za pomocą pompy strzykawkowej zaleca się rozcieńczenie 2 mg noradrenaliny w 48 ml rozcieńczalnika, natomiast przy użyciu licznika kropli – 20 mg w 480 ml, co daje stężenie końcowe 40 mg/l. Roztwór należy przygotować w aseptycznych warunkach, zachowując stabilność przez 24 godziny w temperaturze poniżej 30°C, bez konieczności ochrony przed światłem. Zmiana zabarwienia roztworu jest przeciwwskazaniem do podania.
cewnik żyły centralnej, charakterystyka produktu leczniczego, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, Levonor, licznik kropli, noradrenalina, podanie dożylne, pompa infuzyjna, pompa strzykawkowa, roztwór glukozy, roztwór izotoniczny, roztwór NaCl, sól fizjologiczna, średnie ciśnienie tętnicze, warunki aseptyczne, winian, wlew dożylny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Caspofungin Zentiva 50 mg
Caspofungin Zentiva 50 mg to liofilizowany proszek do sporządzania koncentratu roztworu do infuzji, zawierający 50 mg kaspofunginy w postaci octanu. Po rozpuszczeniu w 10,5 ml wody do wstrzykiwań uzyskuje się roztwór o stężeniu 5,2 mg/ml. Produkt nie jest stabilny w roztworach zawierających glukozę i nie powinien być mieszany z innymi lekami ze względu na brak danych o kompatybilności. Roztwór po odtworzeniu można przechowywać do 24 godzin w temperaturze 2-25°C, a po rozcieńczeniu w roztworze chlorku sodu lub Ringera z mleczanami – do 48 godzin w temperaturze 2-25°C. Dawkowanie dla dorosłych obejmuje podanie 50 mg w 250 ml roztworu infuzyjnego (stężenie 0,20 mg/ml) lub w zmniejszonej objętości 100 ml (stężenie 0,47 mg/ml). W przypadku umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby dawka wynosi 35 mg, odpowiednio rozcieńczona.
dawka podtrzymująca, dawka uderzeniowa, guma bromobutylowa, kaspofungina, koncentrat roztworu do infuzji, niezgodność farmaceutyczna, octan kaspofunginy, podanie dożylne, pole powierzchni ciała, roztwór chlorku sodu, roztwór do infuzji, roztwór Ringera z mleczanami, roztwór zawierający glukozę, środek konserwujący, stabilność roztworu, stężenie leku, substancja pomocnicza, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań, wzór Mostellera, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Fentanyl WZF 50 mcg/ml
Fentanyl WZF, będący syntetycznym opioidowym lekiem przeciwbólowym z grupy pochodnych piperydyny, charakteryzuje się siłą działania 50-100 razy większą niż morfina. Preparat zawiera 50 µg fentanylu cytrynianu w 1 ml roztworu do wstrzykiwań i jest stosowany głównie w znieczuleniu ogólnym. Farmakodynamika fentanylu obejmuje szybki początek działania (niemal natychmiastowy po podaniu dożylnym), krótki czas działania z maksymalnym efektem po około 30 minutach oraz silne działanie przeciwbólowe. Typowe efekty po pojedynczym podaniu dożylnym w dawce 0,5-1 mg/70 kg to natychmiastowe zniesienie bólu, hamowanie ośrodka oddechowego oraz bradykardia, co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta.
akcja serca, aktywność przeciwbólowa, bradykardia, chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, cytrynian fentanylu, dawkowanie leku, depresja oddechowa, działanie proarytmiczne, działanie wagolityczne, farmakodynamika, fentanyl, hipotensja, opioid przeciwbólowy, pochodna piperydyny, podanie dożylne, syntetyczny opioid, układ sercowo-naczyniowy, uzależnienie od opioidów, znieczulenie ogólne - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Gensulin N 100 j.m./ml
Gensulin N to izofanowa insulina ludzka o stężeniu 100 j.m./ml, dostępna w postaci jałowej zawiesiny do wstrzykiwań, zawierająca 1000 j.m. insuliny w fiolce 10 ml. Preparat charakteryzuje się pełną zgodnością aminokwasową z endogenną insuliną ludzką, co odróżnia go od insulin zwierzęcych i analogów. Ze względu na farmaceutyczną postać zawiesiny, podanie dożylne jest bezwzględnie przeciwwskazane, gdyż może prowadzić do poważnych powikłań. Lek stosuje się wyłącznie podskórnie, w izotonicznym buforze fosforanowym o pH 7,0-7,6.
analog insuliny, bufor fosforanowy, desensytyzacja, dysfagia, farmakokinetyka, hipoglikemia, insulina izofanowa, insulina ludzka, insulina zwierzęca, nadwrażliwość na insulinę, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, program odczulania, protokół desensytyzacji, reakcja alergiczna, rekombinacja DNA, stężenie glukozy, substancja pomocnicza, zawiesina jałowa - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biotaksym 1 g
Podczas stosowania cefotaksymu (Biotaksym) kluczowe jest uwzględnienie przeciwwskazań, które mogą zagrażać bezpieczeństwu pacjenta. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na cefotaksym lub inne cefalosporyny, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych, w tym wstrząsu anafilaktycznego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z alergią na penicyliny z powodu możliwej nadwrażliwości krzyżowej. Ponadto, preparat zawiera 48 mg sodu (2,09 mmol) na 1 g, co wymaga uwzględnienia u pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem lub innymi schorzeniami wymagającymi ograniczenia podaży sodu.
blok serca, cefalosporyna, cefotaksym, lek amidowy, lidokaina, nadciśnienie, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na cefotaksym, niewydolność serca, penicylina, podanie domięśniowe, podanie dożylne, reakcja alergiczna, rozrusznik serca, terapia antybiotykowa, układ krążenia, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie przewodnictwa, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Tetraksetan – Dawkowanie i sposób podawania
Tetraksetan (DOTA) jest kluczowym ligandem kwasu gadoterowego w postaci soli megluminowej, stosowanym w produkcie Clariscan jako środek kontrastowy do MRI. Preparat zawiera 202,46 mg tetraksetanu oraz 90,62 mg tlenku gadolinu na 1 ml roztworu (0,5 mmol/ml). Fizykochemicznie charakteryzuje się osmolalnością 1350 mOsm/kg w 37°C, lepkością 3,0 mPas*s w 20°C i 2,1 mPas*s w 37°C oraz pH 6,5-8,0. Podawanie jest dożylne, z zalecaną szybkością infuzji 3-5 ml/min (w angiografii do 120 ml/min). Obrazowanie MRI ze wzmocnieniem kontrastowym można rozpocząć natychmiast po podaniu, a optymalne efekty uzyskuje się w ciągu 45 minut, szczególnie na obrazach T1-zależnych. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użytku, a pacjent powinien być monitorowany przez minimum 30 minut po podaniu ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
angiografia, badanie angiograficzne, ciężkie zaburzenie czynności nerek, diagnostyka MRI, guz mózgu, infuzja, kwas gadoterowy, MRI całego ciała, MRI mózgu i kręgosłupa, obrazy T1-zależne, osmolalność, podanie dożylne, przeszczepienie wątroby, sekwencja obrazowania, sól megluminowa, środek kontrastowy, środek kontrastowy zawierający gadolin, tetraksetan, tlenek gadolinu, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Lanreotyd – Właściwości farmakokinetyczne
Lanreotyd, analog somatostatyny, wykazuje zróżnicowane właściwości farmakokinetyczne w zależności od formulacji i populacji pacjentów. Po dożylnym podaniu u zdrowych ochotników objętość dystrybucji wynosi 16,1 l, klirens całkowity 23,7 l/h, a okres półtrwania 1,14 h. Po głębokim podskórnym podaniu preparatów Myrelez i Somatuline Autogel w dawkach 60, 90 i 120 mg u zdrowych ochotników, Cmax wynosiła odpowiednio 4,25, 8,39 i 6,79 ng/ml, osiągając maksimum w ciągu 7-12 godzin, z okresem półtrwania 23,3-30,1 dni. U pacjentów z akromegalią Cmax była niższa (1,6-3,5 ng/ml), a czas do osiągnięcia maksimum wynosił 6-24 godziny. Stan stacjonarny osiągany jest po 4 iniekcjach co 4 tygodnie, z Cmax w stanie stacjonarnym 3,8-7,7 ng/ml i umiarkowaną fluktuacją stężeń (81-108%). Biodostępność bezwzględna wynosi 69-78%. Wydalanie lanreotydu jest minimalne: mniej niż 5% z moczem i mniej niż 0,5% z kałem.
akromegalia, analog somatostatyny, biodostępność bezwzględna, dystrybucja pozanaczyniowa, guzy GEP-NET, kinetyka liniowa, kinetyka pierwszego rzędu, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie podskórne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, uwalnianie dwufazowe, wskaźnik fluktuacji, wydalanie nerkowe - Leksykon substancji czynnych
Tlenek gadolinu – Dawkowanie i sposób podawania
Clariscan to roztwór do wstrzykiwań zawierający tlenek gadolinu (90,62 mg/ml) w postaci kompleksu gadolinu i kwasu gadoterowego (279,32 mg/ml, 0,5 mmol/ml). Preparat jest przeznaczony do stosowania dożylnego wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w diagnostyce MRI z użyciem środków kontrastowych zawierających gadolin. Dawkowanie u dorosłych wynosi standardowo 0,1 mmol/kg mc. (0,2 ml/kg mc.) dla MRI mózgu, kręgosłupa, całego ciała oraz angiografii, z możliwością podania dodatkowej dawki 0,2 mmol/kg mc. u pacjentów z guzem mózgu lub drugiej dawki 0,1 mmol/kg mc. w angiografii w wyjątkowych przypadkach. U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (GFR ≥ 30 ml/min/1,73 m²) stosuje się standardowe dawkowanie, natomiast u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (GFR < 30 ml/min/1,73 m²) dawka nie powinna przekraczać 0,1 mmol/kg mc., a podanie preparatu wymaga starannej oceny korzyści i ryzyka oraz nie należy powtarzać wstrzyknięć częściej niż co 7 dni.
angiografia, ciężkie zaburzenie czynności nerek, diagnostyka MRI, działanie niepożądane, funkcja nerek, infuzja, kwas gadoterowy, MRI całego ciała, MRI mózgu i kręgosłupa, niemowlę, noworodek, obraz T1-zależny, pacjent w podeszłym wieku, podanie dożylne, pozycja leżąca, przeszczepienie wątroby, sól megluminowa, środek kontrastowy z gadolinem, tlenek gadolinu, układ mięśniowo-szkieletowy, wzmocnienie kontrastowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Kalium chloratum 15% Kabi 150 mg/ml
Kalium chloratum 15% Kabi to dożylny koncentrat potasu chlorku o stężeniu 150 mg/ml, co odpowiada 2 mmol jonów potasu na mililitr roztworu. Preparat charakteryzuje się 100% biodostępnością po podaniu dożylnym, co umożliwia szybkie działanie terapeutyczne. Jony K+ i Cl- ulegają szybkiemu rozprowadzeniu zgodnie z fizjologicznym zapotrzebowaniem, a ich eliminacja odbywa się głównie przez nerki (około 90%), z mniejszym udziałem kału (10%), potu i łez. W warunkach prawidłowej funkcji nerek dzienna eliminacja potasu wynosi 10-50 mmol, co ma kluczowe znaczenie kliniczne, zwłaszcza u pacjentów z hipokaliemią, u których może dochodzić do dalszego pogłębiania niedoboru potasu bez odpowiedniej suplementacji.
dostępność biologiczna, dystrybucja w organizmie, hipokaliemia, infuzja dożylna, jon chlorkowy, jon potasu, koncentrat do sporządzania roztworu, niedobór potasu, osmolarność teoretyczna, parametr farmakokinetyczny, podanie dożylne, potas chlorek, regulacja fizjologiczna, roztwór infuzyjny, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie jonów, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Gamma anty-D 50
Preparat GAMMA anty-D 50 zawiera immunoglobulinę ludzką anty-D w stężeniu 50 mikrogramów/ml (250 j.m. na ampułkę) i jest przeznaczony do podawania wyłącznie pozanaczyniowego, z wyraźnym zakazem podawania dożylnego ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym wstrząsu. Preparat nie jest wskazany dla noworodków oraz kobiet z dodatnim czynnikiem Rh (D+). Zawiera białko ludzkie w ilości co najmniej 30 mg oraz IgA w stężeniu nie przekraczającym 50 mikrogramów/ml, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z niedoborem IgA ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych. Po podaniu preparatu zaleca się obserwację pacjenta przez minimum 20 minut w celu wczesnego wykrycia ewentualnych reakcji nadwrażliwości.
adrenalina, anafilaksja, czynnik Rh dodatni, glikokortykosteroid, immunoglobulina ludzka anty-D, lek przeciwhistaminowy, niedobór IgA, odpowiedź alergiczna, osocze ludzkie, podanie dożylne, pokrzywka uogólniona, przeciwciała przeciw IgA, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, spadek ciśnienia krwi, świszczący oddech, wstrząs, wysypka skórna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Omeprazol Mylan 40 mg
Omeprazol Mylan w dawce 40 mg (42,5 mg soli sodowej omeprazolu) w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji jest bezwzględnie przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na omeprazol, inne pochodne benzoimidazolu oraz składniki pomocnicze preparatu. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z nelfinawirem ze względu na istotne interakcje farmakokinetyczne. Forma dożylna leku wymaga ostrożności u pacjentów z zaburzeniami elektrolitowymi lub ograniczeniem podaży płynów, a podanie dożylne powinno być zarezerwowane dla sytuacji, gdy podanie doustne jest niemożliwe lub niewystarczające.
farmakokinetyka, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, leczenie pozajelitowe, lek antyretrowirusowy, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, nadwrażliwość na substancję czynną, nelfinawir, omeprazol, pH żołądka, pochodne benzoimidazolu, podanie dożylne, proszek liofilizowany, reakcja krzyżowa, roztwór do infuzji, zaburzenie elektrolitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neocitec 10 mg/ml
Neocitec to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający winorelbiny winian w stężeniu 10 mg/ml, dostępny w fiolkach 1 ml (10 mg winorelbiny) oraz 5 ml (50 mg winorelbiny). Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym lub bladożółtym roztworem o pH 3-4 i osmolarności 32-38 mOsm, z jedyną substancją pomocniczą – wodą do wstrzykiwań. Lek przeznaczony jest wyłącznie do podawania dożylnego, w formie powolnego bolusa (6-10 minut) po rozcieńczeniu w 20-50 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, bądź jako infuzja po odpowiednim rozcieńczeniu. Po podaniu konieczne jest przepłukanie żyły co najmniej 250 ml soli fizjologicznej, a w przypadku wynaczynienia zaleca się przerwanie infuzji, przepłukanie żyły i dożylne podanie glikokortykoidów w celu zmniejszenia ryzyka zapalenia żył.
bolus dożylny, glikokortykoid, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu, lek cytotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, odczyn zasadowy, personel medyczny, podanie dożylne, podrażnienie tkanek, środki ochrony osobistej, winorelbiny winian, właściwości cytotoksyczne, woda do wstrzykiwań, wyciek leku, wynaczynienie, wytrącanie osadu, zapalenie żył, złącze luer lock - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Glukoza 40 Braun 400 mg/ml
Preparat Glukoza 40 Braun to hipertoniczny roztwór do infuzji zawierający glukozę jednowodną w stężeniu 440 g/1000 ml (400 mg/ml glukozy bezwodnej), o wartości energetycznej 6700 kJ/l (1600 kcal/l), osmolarności teoretycznej 2200 mOsm/l oraz pH 3,5–5,5. Dane kliniczne potwierdzają, że lek nie wywiera negatywnego wpływu na zdolności psychomotoryczne, w tym na prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługę maszyn. Wskazuje to, że pacjenci stosujący preparat zgodnie z zaleceniami nie powinni doświadczać zaburzeń funkcji poznawczych, motorycznych ani percepcyjnych, które mogłyby zagrażać bezpieczeństwu podczas wykonywania tych czynności.
bezpieczeństwo farmakoterapii, charakterystyka produktu leczniczego, funkcja poznawcza, Glukoza 40 Braun, glukoza jednowodna, hipertoniczny roztwór glukozy, kwasowość miareczkowa, osmolarność teoretyczna, podanie dożylne, postać farmaceutyczna, roztwór do infuzji, wysokie stężenie glukozy, zdolność psychomotoryczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Lacosamide Fresenius Kabi 10 mg/ml
Lacosamide Fresenius Kabi to roztwór do infuzji zawierający 10 mg/ml lakozamidu, dostępny w fiolkach o pojemności 20 ml (200 mg lakozamidu). Preparat ma pH 3,5-5,0 oraz osmolalność 260-340 mOsmol/kg, a jego skład obejmuje wodę do wstrzykiwań, chlorek sodu (zapewniający izotoniczność) oraz kwas solny 0,86% do regulacji pH. Istotne jest, że każdy 1 ml roztworu zawiera 2,99 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Lek przeznaczony jest do podawania dożylnego, bezpośrednio lub po rozcieńczeniu kompatybilnymi rozcieńczalnikami: chlorkiem sodu 0,9%, glukozą 5% lub roztworem Ringera z mleczanami.
chlorek sodu, chlorek sodu 9 mg/ml, dieta niskosodowa, fiolka ze szkła, glukoza 50 mg/ml, guma chlorobutylowa, kwas solny, lakozamid, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór Ringera z mleczanami, temperatura przechowywania leku, warunki aseptyczne, woda do wstrzykiwań - Leksykon substancji czynnych
Joflupan – Dawkowanie i sposób podawania
Joflupan (123I), dostępny jako Ioflupane (123I) ROTOP w stężeniu 74 MBq/ml, jest radiofarmaceutykiem przeznaczonym do diagnostyki zaburzeń ruchowych i otępienia u pacjentów dorosłych. Zalecana dawka wynosi od 111 do 185 MBq, z bezwzględnym zakazem przekraczania dawki maksymalnej 185 MBq oraz stosowania dawek poniżej 110 MBq. Preparat podaje się wyłącznie dożylnie, w formie niezmienionej, powolnym wstrzyknięciem trwającym 15-20 sekund do żyły kończyny górnej. Przed podaniem konieczne jest doustne podanie 120 mg jodku potasu na 1-4 godziny w celu blokady tarczycy i minimalizacji wychwytu radioaktywnego jodu. Obrazowanie metodą SPECT powinno być wykonane 3-6 godzin po podaniu, z użyciem gammakamery z kolimatorem wysokiej rozdzielczości, fotopikiem 159 keV (±10%), co najmniej 120 projekcjami na 360°, promieniem obrotu 11-15 cm, rozmiarem piksela 3,5-4,5 mm oraz minimalną liczbą zliczeń 500 000 dla uzyskania optymalnej jakości diagnostycznej.
bezpieczeństwo radiologiczne, blokowanie tarczycy, fotopik, gammakamera, jodek potasu, joflupan, kolimator wysokiej rozdzielczości, niewydolność narządowa, ochrona radiologiczna, otępienie, podanie dożylne, promieniowanie jonizujące, radiofarmaceutyk, radioizotop, SPECT, wstrzyknięcie dożylne, wychwyt radioaktywnego jodu, zaburzenia ruchowe, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Extraneal Zestaw do dializy otrzewnowej –
Przedkliniczne badania toksykologiczne ikodekstryny, głównego składnika roztworu do dializy otrzewnowej EXTRANEAL (7,5% stężenia), wykazały brak toksyczności ostrej przy jednorazowym podaniu dożylnym i dootrzewnowym w dawkach do 2000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów. W badaniach podostrych, prowadzonych na szczurach i psach, podawano dootrzewnowo 20% roztwór ikodekstryny dwa razy dziennie przez 28 dni, nie obserwując toksycznych uszkodzeń tkanek ani narządów. Zaobserwowane zmiany dotyczyły jedynie równowagi płynowej, co jest zgodne z osmotycznym mechanizmem działania substancji. Testy mutagenności in vitro i in vivo dały wyniki negatywne, wskazując na brak potencjału genotoksycznego ikodekstryny.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dializa otrzewnowa, działanie mutagenne, działanie osmotyczne, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, Extraneal, ikodekstryna, kancerogeneza, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, równowaga płynowa, środek osmotycznie czynny, test mutagenności, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność reprodukcyjna, uszkodzenie tkanek, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Flavamed 60 mg
Ambroksolu chlorowodorek, substancja czynna preparatu Flavamed 60 mg, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym doustnym nie zaobserwowano działań niepożądanych przy dawkach do 150 mg/kg mc./dobę u myszy (4 tygodnie), 50 mg/kg mc./dobę u szczurów (52 i 78 tygodni), 40 mg/kg mc./dobę u królików (26 tygodni) oraz 10 mg/kg mc./dobę u psów (52 tygodnie). Podanie dożylne w dawkach do 64 mg/kg mc./dobę u szczurów i do 120 mg/kg mc./dobę u psów przez 4 tygodnie również nie wykazało ciężkiej toksyczności miejscowej ani ogólnoustrojowej. Brak toksycznego wpływu na narządy docelowe oraz odwracalność obserwowanych działań niepożądanych dodatkowo potwierdzają bezpieczeństwo stosowania ambroksolu chlorowodorku.
aberracje chromosomowe, ambroksolu chlorowodorek, badania rakotwórczości, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie odwracalne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, Flavamed, narządy docelowe, NOAEL, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, rozwój przed- i pourodzeniowy, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ostra, toksyczność po podawaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, właściwości genotoksyczne, wpływ na reprodukcję, zmiany histopatologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Nivalin 5 mg/ml
Lek Nivalin (bromowodorek galantaminy) dostępny jest w roztworze do wstrzykiwań o stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml. Dawkowanie u dorosłych rozpoczyna się od 2,5 mg, z możliwością stopniowego zwiększania dawki o 2,5 mg co 3-4 dni, podawanej w 2-3 dawkach dziennie, z maksymalną dawką jednorazową 10 mg podskórnie oraz maksymalną dawką dobową 20 mg. U pacjentów pediatrycznych dawkowanie jest zależne od wieku i wynosi od 0,25 mg do 15 mg na dobę, podawane podskórnie. Terapia standardowo trwa od 40 do 60 dni, z możliwością powtarzania cykli 2-3 razy, z przerwą 1-2 miesięcy między nimi.
- Leksykon leków
Skład i postać leku – Ibuprofen Kabi 4 mg/ml
Ibuprofen Kabi to roztwór do infuzji dożylnej zawierający 4 mg/ml ibuprofenu, co daje 400 mg substancji czynnej w 100 ml butelce. Preparat zawiera istotną ilość sodu – 3,71 mg/ml, czyli 371 mg na butelkę, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej. Roztwór ma pH w zakresie 7,2-8,0 oraz osmolalność 270-330 mOsm/kg, co jest zbliżone do fizjologicznego środowiska osocza. Składniki pomocnicze obejmują elektrolity i substancje buforujące, które stabilizują pH i osmolalność preparatu. Produkt jest pakowany w butelki LDPE (system KabiPac) o pojemności 100 ml, dostępne w opakowaniach zbiorczych, z okresem ważności 30 miesięcy od daty produkcji. Preparat należy przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chroniąc przed światłem i nie zamrażać.
aspekt mikrobiologiczny, chlorek sodu, dieta niskosodowa, dostęp dożylny, fosforan disodu, ibuprofen, infuzja, infuzja dożylna, kontrola wizualna, kwas solny, linia infuzyjna, osmolalność, pH osocza, pH roztworu, płyny ustrojowe, podanie dożylne, polietylen niskiej gęstości, produkt farmaceutyczny, roztwór do infuzji, sodu diwodorofosforan, substancja buforująca, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, zgodność farmaceutyczna - Leksykon substancji czynnych
Pirosiarczyn sodu – Działania niepożądane
Pirosiarczyn sodu, obecny w roztworze do wstrzykiwań Vitaminum C Teva (0,5 mg/ml przy stężeniu witaminy C 100 mg/ml), pełni funkcję przeciwutleniacza, jednak wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych. Szczególnie narażeni są pacjenci z astmą oskrzelową, nadwrażliwością na siarczyny oraz historią reakcji alergicznych, u których mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, objawy bronchospastyczne (duszność, świszczący oddech, ucisk w klatce piersiowej) oraz reakcje skórne (zaczerwienienie, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka), objawy neurologiczne (bóle i zawroty głowy, osłabienie, bezsenność) oraz miejscowe reakcje po podaniu domięśniowym (ból, zaczerwienienie). Ryzyko tych objawów może być potęgowane przez wysokie dawki witaminy C, zwłaszcza powyżej 600 mg/dobę, które dodatkowo mogą prowadzić do hiperoksalurii i powstawania kamieni szczawianowych, szczególnie przy zakwaszeniu moczu i zaburzeniach funkcji nerek.
alergia na siarczyny, astma oskrzelowa, atopia, duszność, działanie moczopędne, hiperoksaluria, kamień szczawianowy, kwas askorbowy, objaw bronchospastyczny, objaw gastryczny, obrzęk naczynioruchowy, pirosiarczyn sodu, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pokrzywka, przeciwutleniacz, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, świszczący oddech, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Xylodont 2% z adrenaliną 1:100.000 (20 mg + 0,01 mg)/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku Xylodont 2% z adrenaliną wykazały, że działania niepożądane pojawiają się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalne dawki stosowane u ludzi. W badaniach toksyczności ostrej LD50 dla lidokainy wynosiły: u myszy 278 mg/kg s.c. oraz 27 mg/kg i.v., a u szczurów 167 mg/kg i.p. oraz 469 mg/kg s.c. Adrenalina nie wpływa na toksyczność lidokainy. W toksyczności podostrej u szczurów dawka 40 mg/kg/dzień przez 4 tygodnie powodowała pogorszenie stanu ogólnego, pobudzenie i sporadyczne drgawki, natomiast dawki 5-15 mg/kg/dzień były bezpieczne. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawka 20 mg/kg/dzień przez 6 miesięcy skutkowała zwiększeniem masy nadnerczy i rozrostem kory nadnerczy, podczas gdy dawki 5-10 mg/kg/dzień nie wykazywały działania toksycznego.
adrenalina, chlorowodorek lidokainy, drgawki, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, lidokaina, nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dootrzewnowe, podanie dożylne, podanie podskórne, rozrost kory nadnerczy, toksyczność lidokainy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wady wrodzone, XYLODONT