kwas moczowy
Kwas moczowy to produkt końcowy metabolizmu puryn, związków organicznych wchodzących w skład DNA. W normalnych warunkach jest wydalany przez nerki z moczem, jednak zaburzenia jego metabolizmu mogą prowadzić do hiperurykemii (podwyższonego poziomu kwasu moczowego we krwi).
Podwyższony poziom kwasu moczowego może wynikać ze zwiększonej produkcji (dieta bogata w puryny, choroby rozrostowe układu krwiotwórczego) lub zmniejszonego wydalania (niewydolność nerek, stosowanie niektórych leków, np. diuretyków tiazydowych). Hiperurykemia jest głównym czynnikiem ryzyka dny moczanowej, charakteryzującej się bolesnymi atakami zapalenia stawów wywołanymi przez kryształy moczanu sodu.
Długotrwale podwyższony poziom kwasu moczowego może prowadzić również do powstawania kamieni nerkowych, nefropatii moczanowej oraz jest uznawany za niezależny czynnik ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W leczeniu hiperurykemii stosuje się zarówno modyfikację stylu życia (ograniczenie spożycia alkoholu i pokarmów bogatych w puryny), jak i farmakoterapię (allopurynol, febuksostat, leki urykozuryczne).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lipanthyl NT 145 145 mg
Lipanthyl NT 145 zawiera fenofibrat w dawce 145 mg w postaci nanocząsteczek, będący agonistą receptorów PPAR-α, co prowadzi do istotnej modyfikacji profilu lipidowego. Fenofibrat zwiększa lipolizę i eliminację aterogennych cząstek bogatych w triglicerydy, aktywuje lipazę lipoproteinową, zmniejsza produkcję apolipoproteiny CIII oraz zwiększa syntezę apolipoprotein AI i AII. W efekcie obserwuje się obniżenie cholesterolu całkowitego o 20-25%, triglicerydów o 40-55% oraz wzrost HDL o 10-30%. Dodatkowo fenofibrat poprawia kluczowe wskaźniki ryzyka miażdżycy, takie jak stosunek cholesterolu całkowitego do HDL, LDL do HDL oraz ApoB do ApoAI, a także zmniejsza stężenie małych, gęstych cząstek LDL, które są szczególnie aterogenne. W badaniu ACCORD u pacjentów z cukrzycą typu 2 fenofibrat stosowany jako dodatek do symwastatyny nie wykazał istotnej redukcji złożonych zdarzeń sercowo-naczyniowych w całej populacji (HR 0,92; 95% CI 0,79-1,08; p=0,32). Jednak w podgrupie z dyslipidemią charakteryzującą się niskim HDL (≤34 mg/dl) i wysokim poziomem triglicerydów (≥204 mg/dl) leczenie skojarzone zmniejszyło ryzyko o 31% (HR 0,69; 95% CI 0,49-0,97; p=0,03). Fenofibrat wykazuje także działania pozalipidowe, takie jak redukcja złogów cholesterolu (żółtaki), efekt przeciwzapalny (obniżenie fibrynogenu, Lp(a), CRP), obniżenie stężenia kwasu moczowego o około 25% oraz działanie przeciwagregacyjne na płytki krwi. Mimo korzystnego wpływu na profil lipidowy i niektóre czynniki ryzyka, nie udowodniono wpływu fenofibratu na redukcję całkowitej śmiertelności sercowo-naczyniowej.
agregacja płytek, apolipoproteina CIII, białko C-reaktywne, cholesterol i triglicerydy, choroba wieńcowa, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, fenofibrat, fibrat, fibrynogen, gospodarka lipidowa, HDL, hipercholesterolemia, hiperurykemia, incydent wieńcowy, klirens LDL, kwas arachidonowy, kwas fibrynowy, kwas moczowy, LDL cholesterol, lipaza lipoproteinowa, lipidy w surowicy, lipoliza, lipoproteina(a), małe gęste cząstki LDL, miażdżyca, profil lipidowy, profilaktyka sercowo-naczyniowa, receptor jądrowy typu alfa, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, zawał serca, złogi cholesterolowe, żółtaki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Clefirem 14 mg
Teriflunomid, substancja czynna leku Clefirem 14 mg, jest selektywnym immunosupresyjnym środkiem immunomodulującym, który działa poprzez odwracalne hamowanie mitochondrialnej dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHO-DH), kluczowego enzymu w syntezie pirymidyny de novo. W efekcie dochodzi do zmniejszenia proliferacji szybko dzielących się limfocytów, co przekłada się na redukcję ich liczby we krwi (spadek poniżej 0,3 x 10⁹/L w ciągu pierwszych 3 miesięcy terapii). W badaniach klinicznych TEMSO i TOWER, obejmujących odpowiednio 1088 i 1169 pacjentów z rzutową postacią stwardnienia rozsianego (RMS), teriflunomid podawany w dawce 7 mg i 14 mg raz dziennie wykazał skuteczność w zmniejszaniu aktywności choroby. W badaniu TEMSO średni wiek pacjentów wynosił 37,9 lat, a średni wynik w skali EDSS 2,50. Długoterminowe obserwacje (do 8,5 roku) nie wykazały nowych sygnałów bezpieczeństwa.
dehydrogenaza dihydroorotanowa, fosfor w surowicy, kanaliki nerkowe, kłębuszki nerkowe, kwas moczowy, łańcuch oddechowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek immunosupresyjny, limfocyt, odstęp QTcF, postępująco-rzutowa postać stwardnienia rozsianego, proliferacja komórek, rzutowa postać stwardnienia rozsianego, rzutowo-ustępująca postać stwardnienia rozsianego, skala niewydolności ruchowej, środek immunomodulujący, stwardnienie rozsiane, synteza pirymidyny, teriflunomid, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego, zmiany wzmacniające się po gadolinie - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Grofibrat S 160 mg
Fenofibrat, substancja czynna leku Grofibrat S (160 mg), jest fibratem aktywującym receptory jądrowe PPARα, co prowadzi do istotnej modyfikacji metabolizmu lipidów. Mechanizm działania obejmuje zwiększenie lipolizy i eliminacji triglicerydów poprzez aktywację lipazy lipoproteinowej oraz zmniejszenie produkcji apolipoproteiny CIII, a także wzrost syntezy apolipoprotein AI i AII. W efekcie fenofibrat obniża stężenia cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55%, LDL o 20-35%, ze szczególnym zmniejszeniem aterogennych małych, gęstych cząsteczek LDL, oraz podnosi HDL o 10-30%. Poprawia również kluczowe wskaźniki ryzyka miażdżycy, takie jak stosunek cholesterolu całkowitego do HDL, LDL do HDL oraz ApoB do ApoAI. W badaniu ACCORD u pacjentów z cukrzycą typu 2 terapia fenofibratem w skojarzeniu z symwastatyną nie wykazała istotnej redukcji głównych zdarzeń sercowo-naczyniowych w całej populacji, jednak w podgrupie z dyslipidemią (HDL ≤34 mg/dl, TG ≥204 mg/dl) odnotowano 31% względne zmniejszenie ryzyka (HR 0,69, p=0,03).
apolipoproteina, białko CRP, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, cholesterol LDL, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, dyslipidemia aterogenna, działanie przeciwagregacyjne, fenofibrat, fibrat, fibrynogen, Grofibrat S, hipercholesterolemia, hiperurykemia, kwas moczowy, lek hipolipemizujący, lipoliza, lipoproteiny VLDL, miażdżyca, płytki krwi, receptor PPARα, symwastatyna, trójglicerydy, udar mózgu, zawał serca, żółtaki - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Inuprin Forte
Lek Inuprin Forte (inozyna pranobeks, 100 mg/ml, syrop) może powodować przemijające podwyższenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, u których konieczne jest monitorowanie stężenia kwasu moczowego oraz parametrów czynności nerek podczas terapii. Długotrwałe stosowanie może zwiększać ryzyko tworzenia kamieni nerkowych, dlatego wskazane jest regularne badanie morfologii krwi, funkcji wątroby i nerek oraz poziomu kwasu moczowego w surowicy i moczu.
anafilaksja, czynność wątroby, dna moczanowa, glikol propylenowy, hiperurykemia, hipurykemia, inozyna pranobeks, kamica moczowa, kamień nerkowy, kwas moczowy, metylu parahydroksybenzoesan, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Apo-Napro 500 mg
Lek Apo-Napro zawiera naproksen w dawkach 250 mg i 500 mg w formie tabletek, wykazując działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Jest wskazany w leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów, zesztywniającego zapalenia kręgosłupa oraz młodzieńczego reumatoidalnego zapalenia stawów. Ponadto, stosowany jest w ostrych zaburzeniach mięśniowo-szkieletowych, takich jak skręcenia, zapalenie ścięgien, kaletek maziowych, zespoły bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego oraz ostre zapalenie mięśni. Naproksen hamuje syntezę prostaglandyn, co umożliwia także leczenie bolesnego miesiączkowania, ostrej dny moczanowej oraz gorączki różnego pochodzenia.
bolesne miesiączkowanie, choroba zwyrodnieniowa stawów, dysmenorrhea, gorączka, infekcja wirusowa, kwas moczowy, młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, ośrodkowy układ nerwowy, ostra dna moczanowa, ostre zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, pochewka ścięgnista, prostaglandyna, reumatoidalne zapalenie stawów, spondyloartropatia seronegatywna, uraz tkanki miękkiej, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie mięśni, zapalenie ścięgna, zesztywniające zapalenie kręgosłupa - Leksykon substancji czynnych
N,N-2-dimetyloamino-2-propanol – Działania niepożądane
Kompleks inozyny pranobeksu, zawierający N,N-2-dimetyloamino-2-propanol w stosunku molowym 1:3 z inozyną i solami kwasu 4-acetamidobenzoesowego, jest składnikiem leku Eloprine. Najistotniejszym i stale występującym działaniem niepożądanym jest hiperurykemia, manifestująca się zwiększonym stężeniem kwasu moczowego w surowicy i moczu, co wynika z metabolizmu inozyny. Stężenie kwasu moczowego normalizuje się zwykle w ciągu kilku dni po odstawieniu leku. Częste działania niepożądane (>1/100 do <1/10) obejmują zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu), podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej i BUN, reakcje skórne (swędzenie, wysypka), objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie) oraz bóle stawów. Niezbyt częste działania (>1/1000 do <1/100) to biegunka, zaparcia, nerwowość, senność lub bezsenność oraz wielomocz.
aminotransferazy, azot mocznikowy, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, ból stawów, dna moczanowa, enzymy wątrobowe, fosfataza zasadowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica nerkowa, klasyfikacja układów i narządów, kwas 4-acetamidobenzoesowy, kwas moczowy, MedDRA, N, N-2-dimetyloamino-2-propanol, nerwowość, nudności, poliuria, senność, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, zaburzenia nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia skórne, zaburzenia wątroby, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zaparcie, zawroty głowy, zmęczenie - Leksykon leków
Działania niepożądane – Olzapin 15 mg
Profil bezpieczeństwa olanzapiny został szczegółowo opisany na podstawie danych z badań klinicznych oraz zgłoszeń spontanicznych. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1% pacjentów) obejmują zaburzenia neurologiczne (senność, zawroty głowy, akatyzja, parkinsonizm, dyskineza), metaboliczne (istotny przyrost masy ciała, podwyższone stężenia cholesterolu, glukozy i triglicerydów, cukromocz) oraz hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia). Długotrwałe stosowanie (≥48 tygodni) wiąże się z narastającym ryzykiem zaburzeń metabolicznych, w tym rozwojem lub nasileniem cukrzycy, czasem z powikłaniami takimi jak kwasica ketonowa czy śpiączka. W zakresie układu sercowo-naczyniowego obserwowano niedociśnienie ortostatyczne, bradykardię, wydłużenie QTc, a rzadko ciężkie arytmie prowadzące do nagłej śmierci. Wśród innych działań niepożądanych wymienia się reakcje alergiczne, przejściowe zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, zapalenie trzustki, wysypki skórne, a także złośliwy zespół neuroleptyczny (rzadko).
akatyzja, aminotransferaza wątrobowa, amnezja, astenia, bradykardia, brak miesiączki, choroba afektywna dwubiegunowa, choroba Parkinsona, częstoskurcz komorowy, dyskineza, dystonia, dyzartria, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, gamma-glutamylotransferaza, ginekomastia, hiperprolaktynemia, kwas moczowy, kwasica ketonowa, leukopenia, migotanie komór, morfologia krwi, nadwrażliwość, nadwrażliwość na światło, nagła śmierć sercowa, napad drgawkowy, neutropenia, niedociśnienie ortostatyczne, nietrzymanie moczu, olanzapina, parkinsonizm, późna dyskineza, priapizm, rabdomioliza, senność, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia erekcji, zakrzep z zatorami, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawroty głowy, zdarzenie naczyniowo-mózgowe, zespół DRESS, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Groprinosin Forte
Groprinosin Forte (inozyna pranobeks 1000 mg) może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w granicach normy (do 8 mg/dl lub 0,42 mmol/l). Zjawisko to jest częstsze u mężczyzn i osób starszych i wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, bez zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Lek należy stosować ostrożnie u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko nasilenia objawów i pogorszenia stanu klinicznego. W tych grupach wskazane jest ścisłe monitorowanie stężenia kwasu moczowego podczas terapii.
anafilaksja, czynność wątroby, dna moczanowa, hiperurykemia, inozyna pranobeks, kamica moczowa, kamień nerkowy, klirens nerkowy, kwas moczowy, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, przemiana kataboliczna, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon substancji czynnych
Pirosiarczyn sodu – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Pirosiarczyn sodu, obecny w preparacie Vitaminum C Teva (100 mg/ml, 0,5 mg pirosiarczynu sodu/ml, 2,5 mg/ampułka 5 ml), jest substancją pomocniczą wymagającą szczególnej uwagi ze względu na ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości i skurczu oskrzeli. Szczególnie narażeni są pacjenci z astmą oskrzelową, historią reakcji alergicznych, nadwrażliwością na siarczyny oraz chorobami dróg oddechowych. Zaleca się przeprowadzenie dokładnego wywiadu alergologicznego, monitorowanie pacjenta przez pierwsze 30 minut po podaniu oraz zapewnienie dostępności leków i sprzętu do leczenia reakcji anafilaktycznych. Ponadto, jedna ampułka zawiera 69,74 mg sodu, co stanowi 3,5% maksymalnej dobowej dawki sodu zalecanej przez WHO (2 g), co jest istotne u pacjentów z ograniczeniem spożycia sodu, np. z nadciśnieniem tętniczym lub niewydolnością serca.
aminotransferaza wątrobowa, astma oskrzelowa, bilirubina, choroba dróg oddechowych, dehydrogenaza mleczanowa, ferrytyna, hemochromatoza, hemoliza, hiperoksaluria, krew utajona w stolcu, kwas askorbowy, kwas moczowy, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na siarczyny, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość syderoblastyczna, niewydolność serca, pirosiarczyn sodu, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja oksydoredukcyjna, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, talasemia, Vitaminum C Teva, wywiad alergologiczny, żelazo, złogi mineralne - Leksykon leków
Interakcje leku – Aspirin Complex Zatoki 500 mg + 30 mg
Produkt leczniczy Aspirin Complex Zatoki zawiera 500 mg kwasu acetylosalicylowego oraz 30 mg chlorowodorku pseudoefedryny i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym stopniu istotności klinicznej. Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z metotreksatem w dawkach ≥15 mg/tydzień (ryzyko nasilenia toksyczności hematologicznej poprzez zmniejszenie klirensu nerkowego i wypieranie z białek osocza) oraz z inhibitorami MAO stosowanymi w ciągu ostatnich 2 tygodni (zwiększone ryzyko zaburzeń rytmu serca i nadciśnienia). W przypadku metotreksatu w dawkach <15 mg/tydzień, leków przeciwzakrzepowych, NLPZ, SSRI, digoksyny, leków hipoglikemizujących, moczopędnych, glikokortykosteroidów, inhibitorów ACE, leków hipotensyjnych, kwasu walproinowego, leków urykozurycznych, salbutamolu doustnego oraz innych sympatykomimetyków konieczne jest zachowanie szczególnej ostrożności, dostosowanie dawkowania i ścisłe monitorowanie kliniczne ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych, takich jak krwawienia, hipoglikemia, osłabienie działania hipotensyjnego czy toksyczność leków współistniejących.
benzbromaron, białko osocza, błona śluzowa przewodu pokarmowego, błona śluzowa żołądka, cewka nerkowa, chlorowodorek pseudoefedryny, choroba Addisona, ciśnienie tętnicze, czas krwawienia, digoksyna, działanie adrenergiczne, działanie hipotensyjne, działanie przeciwkrzepliwe, działanie przeciwpłytkowe, działanie sympatykomimetyczne, filtracja kłębuszkowa, glikokortykosteroid systemowy, guanetydyna, hipoglikemia, hydrokortyzon, inhibitor ACE, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor MAO, inhibitor monoaminooksydazy, insulina, klirens nerkowy, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwotok, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, kwas walproinowy, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwzakrzepowy, lek rozszerzający oskrzela, lek sympatykomimetyczny, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lek β-adrenolityczny, metotreksat, metyldopa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, owrzodzenie przewodu pokarmowego, pochodna sulfonylomocznika, probenecyd, prostaglandyna nerkowa, przełom nadciśnieniowy, reakcja nadciśnieniowa, salbutamol, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SSRI, stężenie digoksyny w osoczu, stymulacja adrenergiczna, układ krwiotwórczy, układ sercowo-naczyniowy, właściwość hipoglikemizująca, wydalanie nerkowe, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Eloprine Forte
Eloprine Forte, zawierający 1000 mg inozyny pranobeksu, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek. Inozyna pranobeks może powodować przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, zwykle mieszczące się w zakresie 0,18-0,42 mmol/l, co wynika z katabolizmu inozyny do kwasu moczowego, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy nerkowych. Długotrwała terapia (≥3 miesiące) wymaga regularnego monitorowania stężenia kwasu moczowego, parametrów czynności wątroby, nerek oraz morfologii krwi, aby zapobiec powikłaniom, takim jak kamica nerkowa.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Losartan Hydrochlorothiazyd Krka 100 mg + 25 mg
Losartan Hydrochlorotiazyd Krka to preparat złożony, łączący antagonistę receptora angiotensyny II (losartan) z tiazydowym lekiem moczopędnym (hydrochlorotiazyd), co zapewnia synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe. Losartan blokuje receptor AT1, hamując efekty angiotensyny II, w tym skurcz naczyń i wydzielanie aldosteronu, natomiast hydrochlorotiazyd zwiększa aktywność reninową osocza i wydzielanie aldosteronu, obniżając jednocześnie stężenie potasu w surowicy. Połączenie tych substancji pozwala na zrównoważenie efektów na układ renina-angiotensyna-aldosteron oraz zmniejszenie utraty potasu. Efekt hipotensyjny utrzymuje się przez 24 godziny, a po 12 tygodniach terapii dawką 50 mg losartanu i 12,5 mg hydrochlorotiazydu obserwuje się średnie obniżenie rozkurczowego ciśnienia tętniczego o 13,2 mmHg. Lek wykazuje skuteczność u różnych grup pacjentów, niezależnie od płci, wieku czy rasy, oraz w leczeniu nadciśnienia tętniczego wszystkich stopni. Dodatkowo losartan wykazuje łagodne działanie urykozuryczne, przeciwdziałając hiperurykemii indukowanej przez hydrochlorotiazyd.
aktywność reninowa osocza, aldosteron, antagonista receptora angiotensyny II, białkomocz, ciśnienie zaklinowania tętnicy płucnej, działanie urykozuryczne, efekt przeciwnadciśnieniowy, enzym konwertujący angiotensynę, frakcja filtracyjna, hiperkaliemia, hiperurykemia, inhibitor ACE, kwas moczowy, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia cukrzycowa, niedociśnienie, niewydolność lewokomorowa serca, opór naczyniowy, ostre uszkodzenie nerek, potas w surowicy, proliferacja komórek mięśni gładkich, przerost lewej komory serca, przesączanie kłębuszkowe, przewlekła choroba nerek, receptor AT1, udar mózgu, układ renina-angiotensyna, wskaźnik sercowy, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Aspimag 150 mg + 21 mg
Preparat Aspimag, zawierający kwas acetylosalicylowy (150 mg) i tlenek magnezu (21 mg), jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na składniki leku, w tym salicylany i sacharozę, a także u dzieci i młodzieży z zakażeniami wirusowymi (np. grypa, ospa wietrzna) ze względu na ryzyko zespołu Reye’a. Ponadto, stosowanie jest zabronione u osób ze skazą krwotoczną, chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz w ostatnim trymestrze ciąży, gdzie może powodować przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, zahamowanie czynności skurczowej macicy oraz zwiększone ryzyko krwawień. Lek zawiera sacharozę, co wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją fruktozy lub zaburzeniami metabolizmu sacharozy.
choroba von Willebranda, choroba wrzodowa żołądka, cyklooksygenaza płytkowa, depresja oddechowa, dna moczanowa, hemofilia, hipermagnezemia, kwas acetylosalicylowy z tlenkiem magnezu, kwas moczowy, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość na substancje czynne, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedobór sacharazy-izomaltazy, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja fruktozy, obrzęk naczynioruchowy, perforacja żołądka, polip nosa, prostaglandyna, przewód tętniczy płodu, salicylan, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, stłuszczenie wątroby, trombocytopenia, tromboksan A2, trymestr ciąży, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie przewodnictwa sercowego, zakażenie wirusowe, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Allospes 100 mg
Allospes (allopurynol) w dawkach 100 mg i 300 mg jest stosowany w celu redukcji produkcji kwasu moczowego i moczanów, co jest kluczowe w leczeniu dny moczanowej, kamicy moczanowej, ostrej nefropatii moczanowej oraz w stanach zwiększonego ryzyka odkładania się kryształów moczanowych, takich jak choroby nowotworowe i zespoły mieloproliferacyjne. Lek znajduje również zastosowanie w zaburzeniach enzymatycznych prowadzących do nadprodukcji moczanów, m.in. w zespole Lescha-Nyhana oraz w specyficznych typach kamicy nerkowej, w tym kamicy z 2,8-dihydroksyadeninowymi kamieniami i nawracającej kamicy wapniowo-szczawianowej z hiperurykozurią. W populacji pediatrycznej Allospes jest wskazany w leczeniu wtórnej hiperurykemii, nefropatii moczanowej związanej z terapią białaczkową oraz w dziedzicznych niedoborach enzymów takich jak fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa i fosforybozylotransferaza adeniny.
allopurynol, amidotransferaza fosforybozylopirofosforanowa, białaczka, choroba spichrzeniowa glikogenu, dna moczanowa, dna samoistna, fosforybozylotransferaza adeninowa, fosforybozylotransferaza hipoksantynowo-guaninowa, glukozo-6-fosfataza, hiperurykemia wtórna, hiperurykozuria, kamica moczanowa, kamica nerkowa, kamica wapniowo-szczawianowa, kwas moczowy, laktoza jednowodna, leczenie cytotoksyczne, nefropatia moczanowa, odkładanie moczanów, ostra nefropatia moczanowa, syntetaza fosforybozylopirofosforanowa, zespół Lesch-Nyhana, zespół mieloproliferacyjny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Pangrol 10 000 10 000 j. Ph. Eur. lipazy
Lek Pangrol 10 000 zawiera pankreatynę wieprzową o aktywności enzymatycznej: lipazy 10 000 j. Ph. Eur., amylazy 9 000 j. Ph. Eur. oraz proteaz 500 j. Ph. Eur. Stosowanie leku może wiązać się z występowaniem działań niepożądanych, które klasyfikowane są według częstości: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Do bardzo rzadkich działań niepożądanych należą reakcje alergiczne typu natychmiastowego (wysypka, pokrzywka, skurcz oskrzeli, duszność) oraz reakcje nadwrażliwości ze strony przewodu pokarmowego. Ponadto, bardzo rzadko obserwuje się dolegliwości żołądkowo-jelitowe, takie jak biegunka, ból brzucha, nudności i wymioty.
amylaza, biegunka, ból brzucha, dolegliwość żołądkowo-jelitowa, duszność, enzym trzustkowy, kamień moczowy, kichanie, kwas moczowy, lipaza, łzawienie oczu, mukowiscydoza, nudność, pankreatyna wieprzowa, pokrzywka, proteaza, reakcja alergiczna typu natychmiastowego, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, wymioty, wysypka skórna, zaburzenie nerek i dróg moczowych, zaburzenie układu immunologicznego, zwężenie krętniczo-kątnicze, zwężenie przewodu pokarmowego - Leksykon chorób i schorzeń
Kamica ślinianek – Etiologia i przyczyny
Kamica ślinianek (sialolithiasis) to schorzenie charakteryzujące się tworzeniem zwapniałych złogów w przewodach lub miąższu gruczołów ślinowych, najczęściej ślinianki podżuchwowej (80-92% przypadków). Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmująca czynniki anatomiczne (długi, kręty przewód Whartona, przepływ śliny przeciwko grawitacji, mniejsze ujście przewodu), biochemiczne (zwiększona lepkość śliny, wyższe stężenie wapnia i alkaliczny odczyn śliny podżuchwowej) oraz mikrobiologiczne (obecność bakterii Streptococcus i biofilmu w kamieniach). Kamienie składają się głównie z fosforanów wapnia, węglanów wapnia, resztek komórkowych i śluzu, a ich tempo wzrostu wynosi około 1-1,5 mm rocznie. Proces powstawania kamieni obejmuje tworzenie mikrolitów, zastoje śliny, krystalizację soli wapniowych oraz wtórne zapalenie gruczołu ślinowego.
biofilm, diuretyk, dna moczanowa, fosforan wapnia, gruczoł ślinowy, kamica ślinianek, kwas moczowy, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, mięsień żuchwowo-gnykowy, przewód Whartona, radioterapia, sialomikrolit, ślinianka podjęzykowa, ślinianka podżuchwowa, ślinianka przyuszna, toczeń rumieniowaty, węglan wapnia, zapalenie przyzębia, zespół Sjögrena, złogi wapniowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alepton
Produkt Alepton zawierający kwas acetylosalicylowy w dawce 75 mg w formie tabletek dojelitowych jest wskazany wyłącznie dla dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia, z ograniczonym zastosowaniem do wskazań terapeutycznych określonych przez lekarza. Nie jest odpowiedni jako lek przeciwzapalny, przeciwbólowy czy przeciwgorączkowy. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z chorobą wrzodową, niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, niewydolnością nerek lub wątroby oraz u osób przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, trombolityczne, SSRI czy inne NLPZ, ze względu na zwiększone ryzyko krwawień, zwłaszcza z przewodu pokarmowego. Przed zabiegami chirurgicznymi lub stomatologicznymi zaleca się rozważenie czasowego przerwania terapii. Produkt jest przeciwwskazany u pacjentów z astmą wywołaną przez NLPZ oraz u osób z ciężką niewydolnością nerek i wątroby.
astma oskrzelowa, astma wywołana przez NLPZ, choroba wrzodowa dwunastnicy, choroba wrzodowa żołądka, ciężka reakcja skórna, deferazyroks, dna moczanowa, działanie hipoglikemizujące, hemoliza, kortykosteroidy, krwawienie miesiączkowe, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, kwas moczowy, laktoza jednowodna, leki przeciwzakrzepowe, leki trombolityczne, nadciśnienie tętnicze, niedobór G6PD, niesteroidowe leki przeciwzapalne, nietolerancja galaktozy, nietypowe krwawienie, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, owrzodzenie, polipy nosa, ryzyko krwotoku, skurcz oskrzeli, SSRI, sulfonylomocznik, wydłużony czas krwawienia, zespół Reye’a, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Coxitex 60 mg
Preparat Coxitex zawierający etorykoksyb jest selektywnym inhibitorem COX-2, dostępnym w dawkach 30 mg, 60 mg, 90 mg oraz 120 mg, przeznaczonym do leczenia dorosłych i młodzieży powyżej 16 roku życia. Wskazania obejmują chorobę zwyrodnieniową stawów (30-60 mg/dobę), reumatoidalne zapalenie stawów (60-90 mg/dobę), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (90 mg/dobę), ostrą fazę dny moczanowej (120 mg/dobę, max. 8 dni) oraz ból po zabiegach stomatologicznych (90 mg/dobę, max. 3 dni). Coxitex działa przeciwzapalnie i przeciwbólowo, jednak nie modyfikuje przebiegu chorób reumatycznych, dlatego w RZS stosowany jest jako uzupełnienie terapii modyfikującej przebieg choroby. Dawkowanie i czas terapii powinny być dostosowane indywidualnie, z uwzględnieniem oceny korzyści i ryzyka, zwłaszcza u pacjentów z czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego.
ból umiarkowany, choroba układu krążenia, choroba zwyrodnieniowa stawów, dieta niskosodowa, dna moczanowa, działanie przeciwzapalne, etorykoksyb, inhibitor COX-2, kwas moczowy, leczenie modyfikujące przebieg choroby, lek niesteroidowy przeciwzapalny, proces zapalny, reumatoidalne zapalenie stawów, ryzyko sercowo-naczyniowe, sztywność poranna, tabletka powlekana, terapia objawowa, wskazanie reumatologiczne, zabieg stomatologiczny, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sandimmun Neoral 25 mg
Sandimmun Neoral jest lekiem immunosupresyjnym stosowanym głównie w transplantologii oraz w leczeniu choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta i podawane w dwóch dawkach podzielonych. W transplantacji narządów miąższowych dawka początkowa wynosi 10-15 mg/kg mc./dobę (rozpoczęcie 12 godzin przed zabiegiem), a dawka podtrzymująca 2-6 mg/kg mc./dobę. W transplantacji szpiku stosuje się dawkę początkową 3-5 mg/kg mc./dobę dożylnie lub 12,5-15 mg/kg mc./dobę doustnie, z dawką podtrzymującą około 12,5 mg/kg mc./dobę przez minimum 3-6 miesięcy. W leczeniu GVHD dawka uderzeniowa wynosi 10-12,5 mg/kg mc., a dawka podtrzymująca jest indywidualna. W wskazaniach pozatransplantacyjnych całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 5 mg/kg mc., z wyjątkiem endogennego zapalenia błony naczyniowej oka i zespołu nerczycowego u dzieci.
bilirubina, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, ciśnienie tętnicze krwi, czynność nerek, dawka podtrzymująca, dawka uderzeniowa, EGFR, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka cyklosporyny, GVHD, koncentrat do sporządzania roztworu, kwas moczowy, lek immunosupresyjny, narządy miąższowe, parametry wątrobowe, poziom magnezu, poziom potasu, profil lipidowy, przesączanie kłębuszkowe, przeszczepienie narządów, przeszczepienie szpiku, stężenie cyklosporyny, terapia immunosupresyjna, wzór MDRD, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Uldiulan 50 mg
Chlortalidon, substancja czynna leku Uldiulan, jest diuretykiem tiazydopodobnym, którego stosowanie jest przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na chlortalidon, inne tiazydy lub pochodne sulfonamidu, ze względu na ryzyko reakcji alergicznych i krzyżowych. Przeciwwskazania obejmują również ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min i/lub stężenie kreatyniny >1,8 mg/100 mL), bezmocz (<100 mg/24h), kłębuszkowe zapalenie nerek oraz ciężkie zaburzenia czynności wątroby, zwłaszcza w stanach przedśpiączkowych i śpiączce wątrobowej. Ponadto, lek jest niewskazany w przypadku hiperkalcemii, opornej na leczenie hipokaliemii, ciężkiej hiponatremii, objawowej hiperurykemii oraz nadciśnienia tętniczego w ciąży. Zawartość laktozy jednowodnej w tabletkach (od 39,09 mg do 156,36 mg w zależności od dawki) wymaga ostrożności u pacjentów z nietolerancją laktozy.
astma oskrzelowa, bezmocz, chlortalidon, ciężkie zaburzenia czynności nerek, ciężkie zaburzenia czynności wątroby, diuretyk tiazydopodobny, dna moczanowa, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, hiperkalcemia, hipokaliemia, hiponatremia, kłębuszkowe zapalenie nerek, klirens kreatyniny, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość na chlortalidon, nietolerancja laktozy, objawowa hiperurykemia, pochodna sulfonamidu, reakcja krzyżowa, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, zaburzenie perfuzji łożyska - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Trifas 200 200 mg
Trifas 200 (torasemid 200 mg) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na torasemid, sulfonylomoczniki lub substancje pomocnicze, w tym laktozę jednowodną (97 mg/tabletka). Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest niewydolność nerek z bezmoczem oraz klirens kreatyniny >30 ml/min i/lub stężenie kreatyniny <3,5 mg/100 ml, ze względu na ryzyko nadmiernej utraty wody i elektrolitów. Lek nie powinien być stosowany u pacjentów ze śpiączką wątrobową, stanem przedśpiączkowym, niskim ciśnieniem tętniczym, hipowolemią, hiponatremią i hipokaliemią, gdyż może pogłębiać zaburzenia metaboliczne i prowadzić do poważnych powikłań, w tym zaburzeń rytmu serca i zapaści krążeniowej.
bilans wodno-elektrolitowy, diuretyk pętlowy, dna moczanowa, encefalopatia wątrobowa, hipokaliemia, hiponatremia, hipowolemia, karmienie piersią, klirens kreatyniny, kwas moczowy, laktoza jednowodna, nadwrażliwość na torasemid, nietolerancja laktozy, niewydolność nerek, niewyrównana cukrzyca, niskie ciśnienie krwi, odwodnienie, przerost gruczołu krokowego, śpiączka wątrobowa, stan przedśpiączkowy, stężenie kreatyniny, torasemid, trudność w oddawaniu moczu, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia wodno-elektrolitowe, zapaść krążeniowa, zatrzymanie moczu - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lipanthyl 200M 200 mg
Fenofibrat, pochodna kwasu fibrynowego z grupy hipolipemizujących (kod ATC C10 AB 05), działa poprzez aktywację receptorów PPARα, co prowadzi do zwiększenia lipolizy i eliminacji aterogennych cząstek bogatych w trójglicerydy. Mechanizm ten obejmuje aktywację lipazy lipoproteinowej oraz zmniejszenie syntezy apolipoproteiny CIII, a także stymulację produkcji apolipoprotein AI i AII, kluczowych dla HDL. Fenofibrat obniża stężenia VLDL, LDL (w tym małych, gęstych cząsteczek LDL) oraz podnosi HDL, co przekłada się na redukcję cholesterolu całkowitego o 20-25%, trójglicerydów o 40-55% oraz wzrost HDL o 10-30%. U pacjentów z hipercholesterolemią obserwuje się spadek LDL o 20-35%, poprawiający stosunki cholesterolu całkowitego do HDL oraz ApoB do ApoAI, co jest istotne w profilaktyce miażdżycy.
agregacja płytek, apolipoproteina AI, apolipoproteina B, apolipoproteina CIII, białko CRP, cholesterol całkowity, cholesterol HDL, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca typu 2, dyslipidemia, działanie przeciwagregacyjne, fenofibrat, fibrynogen, hipercholesterolemia, hiperlipoproteinemia, hiperurykemia, kwas moczowy, lipaza lipoproteinowa, lipoproteina a, lipoproteina HDL, lipoproteina LDL, lipoproteina VLDL, małe gęste LDL, receptor PPARα, środek hipolipemizujący, stosunek ApoB do ApoAI, trójglicerydy, żółtaki ścięgniste - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Furosemidum Polpharma
Furosemid, ze względu na swoje silne działanie diuretyczne, wymaga szczególnej ostrożności i regularnego monitorowania parametrów klinicznych oraz laboratoryjnych, zwłaszcza u pacjentów z niedociśnieniem tętniczym, cukrzycą, dną moczanową, zaburzeniami oddawania moczu, hipoproteinemią, marskością wątroby z zespołem wątrobowo-nerkowym oraz u osób zagrożonych udarem mózgu lub zawałem serca. Należy zwracać uwagę na ryzyko objawowego niedociśnienia tętniczego, szczególnie u osób starszych, stosujących leki hipotensyjne lub z predyspozycjami do niedociśnienia. W terapii furosemidem istotne jest monitorowanie czynności nerek, stężenia elektrolitów (potasu, sodu, wapnia), wodorowęglanów, kreatyniny, mocznika, kwasu moczowego, glukozy w osoczu oraz morfologii krwi. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z wysokim ryzykiem zaburzeń elektrolitowych oraz w stanach zwiększonej utraty płynów, gdzie może być konieczne czasowe przerwanie leczenia w celu wyrównania hipowolemii, odwodnienia i zaburzeń kwasowo-zasadowych.
choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, diureza, dna moczanowa, działanie diuretyczne, elektrolity, hipokalemia, hiponatremia, hipoproteinemia, hipotensja, hipowolemii, kontrola glikemii, kreatynina, kwas moczowy, laktoza jednowodna, lek hipotensyjny, marskość wątroby, mocznik, morfologia krwi, niedobór laktazy, niedociśnienie objawowe, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nietolerancja galaktozy, nietolerancja ortostatyczna, niewydolność wątroby, NLPZ, odwodnienie, omdlenie, ostra niewydolność nerek, przesączanie kłębuszkowe, rozrost prostaty, stężenie glukozy, substancja nefrotoksyczna, suplementacja potasu, tiamina, toczeń rumieniowaty układowy, udar mózgu, utrata przytomności, witamina B1, wodorowęglany, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kwasowo-zasadowe, zawał serca, zawroty głowy, zespół nerczycowy, zespół wątrobowo-nerkowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwężenie cewki moczowej - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Isoprinosine
Stosowanie leku Isoprinosine wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz zaburzeniami czynności nerek, ze względu na ryzyko przemijającego wzrostu stężenia kwasu moczowego w surowicy i moczu, które może sięgać górnej granicy normy 8 mg/dl (0,42 mmol/l). Zwiększenie to wynika z katabolicznego metabolizmu inozyny do kwasu moczowego, a nie z zaburzeń enzymatycznych czy klirensu nerkowego. Konieczne jest regularne monitorowanie stężenia kwasu moczowego oraz parametrów czynności nerek i wątroby, a także morfologii krwi, zwłaszcza podczas długotrwałej terapii, ze względu na ryzyko powstawania kamieni nerkowych. W przypadku wystąpienia reakcji nadwrażliwości, takich jak pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy czy anafilaksja, podawanie leku należy natychmiast przerwać.
anafilaksja, dna moczanowa, hiperurykemia, kamica moczowa, kamienie nerkowe, kwas moczowy, morfologia krwi, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, parametry nerkowe, parametry wątrobowe, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja nadwrażliwości, zaburzenie czynności nerek, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Dopegyt
Podczas terapii metyldopą (Dopegyt) istnieje ryzyko wystąpienia anemii hemolitycznej, która wymaga natychmiastowego odstawienia leku i potwierdzenia diagnostycznego poprzez oznaczenia hemoglobiny, hematokrytu oraz testy dodatkowe. Dodatni wynik testu Coombsa obserwuje się u 10-20% pacjentów leczonych długotrwale, zwłaszcza przy dawkach powyżej 1 g/dobę, jednak sam dodatni wynik nie stanowi bezwzględnego przeciwwskazania do kontynuacji terapii. Zaleca się monitorowanie morfologii krwi i bezpośredniego testu Coombsa przed rozpoczęciem leczenia oraz w 6. i 12. miesiącu terapii. W przypadku konieczności transfuzji krwi u pacjentów leczonych metyldopą, należy wykonać bezpośredni i pośredni test Coombsa, a w razie dodatniego wyniku pośredniego testu wymagana jest konsultacja hematologiczna lub transfuzjologiczna. Rzadko obserwuje się odwracalną leukopenię, granulocytopenię oraz trombocytopenię, które ustępują po zakończeniu leczenia.
anemia hemolityczna, bezpośredni test Coombsa, biopsja wątroby, cholestaza, choroba naczyń mózgowych, eozynofilia, gorączka, guz chromochłonny, hipotonia, kreatynina, kwas moczowy, kwas wanilinomigdałowy, lek moczopędny, lek wazopresyjny, lek znieczulający, leukopenia, martwica wątroby, metyldopa, morfologia krwi, niewydolność serca, obrzęk, porfiria wątrobowa, receptor adrenergiczny, ruchy choreoatetotyczne, test Coombsa, testy czynnościowe wątroby, trombocytopenia, zaburzenia czynności wątroby, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka 40 mg + 12,5 mg
Produkt leczniczy Telmisartan/Hydrochlorothiazide Krka zawiera 40 mg telmisartanu oraz 12,5 mg hydrochlorotiazydu w jednej tabletce i jest stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego. Profil bezpieczeństwa preparatu wskazuje, że najczęstszym działaniem niepożądanym są zawroty głowy, występujące często (≥1/100 do <1/10). Rzadko (≥1/10 000 do <1/1000) może wystąpić ciężki obrzęk naczynioruchowy, stanowiący poważne zagrożenie dla pacjenta. Inne działania niepożądane obejmują hipokaliemię (niezbyt często), zaburzenia elektrolitowe, tachykardię, arytmie, niedociśnienie ortostatyczne, zaburzenia widzenia, bóle mięśniowo-szkieletowe oraz reakcje skórne, w tym rumień i pokrzywkę. Wśród działań niepożądanych obserwowanych po wprowadzeniu leku do obrotu szczególną uwagę zwraca zwiększone ryzyko nieczerniakowych nowotworów skóry związane z hydrochlorotiazydem oraz przypadki nieprawidłowej czynności wątroby u pacjentów japońskich.
agranulocytoza, arytmia, cukromocz, dna moczanowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, fosfokinaza kreatynowa, hiperkalcemia, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, hipowolememia, jaskra zamkniętego kąta, kwas moczowy, leukopenia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, neutropenia, nieczerniakowy nowotwór złośliwy skóry, niedociśnienie ortostatyczne, niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność szpiku kostnego, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, ostra niewydolność nerek, parestezje, posocznica, rak kolczystokomórkowy skóry, rak podstawnokomórkowy, rumień wielopostaciowy, śródmiąższowa choroba płuc, śródmiąższowe zapalenie nerek, tachykardia, telmisartan z hydrochlorotiazydem, toczeń rumieniowaty układowy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie układu moczowego, zapalenie naczyń skóry, zapalenie płuc, zapalenie żołądka, zasadowica hipochloremiczna, zawroty głowy, zespół ostrej niewydolności oddechowej, zespół toczniopodobny