hydroksylacja
Hydroksylacja to reakcja chemiczna polegająca na wprowadzeniu grupy hydroksylowej (-OH) do cząsteczki związku organicznego. W kontekście medycznym i biochemicznym proces ten ma kluczowe znaczenie dla wielu szlaków metabolicznych oraz syntezy i metabolizmu leków.
W organizmie człowieka hydroksylacja jest katalizowana przez enzymy z grupy hydroksylaz, szczególnie przez cytochromy P450. Te enzymy uczestniczą m.in. w metabolizmie ksenobiotyków (w tym leków), syntezie hormonów steroidowych i metabolizmie witaminy D. Przykładowo, 25-hydroksylacja witaminy D3 w wątrobie jest niezbędnym etapem w tworzeniu aktywnej formy witaminy D.
Klinicznie hydroksylacja ma znaczenie w farmakokinetyce wielu leków, gdzie może prowadzić do ich aktywacji (jak w przypadku prodrugs) lub inaktywacji. Zaburzenia procesów hydroksylacji, wynikające z polimorfizmów genetycznych lub interakcji lekowych, mogą prowadzić do zmienionej odpowiedzi na leki lub toksyczności. W diagnostyce medycznej pomiar hydroksylowanych metabolitów (np. kortyzolu) jest wykorzystywany do oceny funkcji endokrynologicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiazyt 500 mg
Produkt leczniczy ABIAZYT zawiera 524,1 mg azytromycyny dwuwodnej, odpowiadającej 500 mg azytromycyny, podawanej w formie tabletek powlekanych z możliwością podziału dawki. Po podaniu doustnym biodostępność azytromycyny wynosi około 37%, a maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2-3 godzinach. Lek charakteryzuje się znaczną dystrybucją do tkanek, gdzie stężenia mogą być nawet 50-krotnie wyższe niż w osoczu, co przekłada się na wysoką skuteczność w miejscach infekcji. Wiązanie z białkami osocza jest stężeniowo zależne (12-52%), a objętość dystrybucji wynosi około 31 l/kg. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2-4 dni, co wskazuje na długotrwałe utrzymywanie się leku w organizmie. Eliminacja odbywa się głównie z żółcią oraz w 12% z moczem w postaci niezmienionej. Metabolizm obejmuje N- i O-demetylację, hydroksylację oraz koniugację z kladynozą, jednak metabolity nie wykazują istotnej aktywności przeciwdrobnoustrojowej.
aktywność przeciwdrobnoustrojowa, antybiotyk makrolidowy, AUC, azytromycyna dwuwodna, białko osocza, biodostępność, Cmax, demetylacja, fagocyt, faza eliminacji, hydroksylacja, klirens wątrobowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powinowactwo do tkanek, profil dystrybucji, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, tabletka powlekana, test mikrobiologiczny, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Micafungin Accord 50 mg
Mykafungina, substancja czynna Micafungin Accord, wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 12,5 do 200 mg (3-8 mg/kg mc.), z szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego po 4-5 dniach i brakiem kumulacji. Podawana dożylnie charakteryzuje się całkowitą biodostępnością, wysokim (>99%) wiązaniem z albuminami niezależnym od stężenia (10-100 µg/ml) oraz objętością dystrybucji Vss około 18-19 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 10-17 godzin, a całkowity klirens mieści się w zakresie 0,15-0,3 ml/min/kg mc. u dorosłych i osób zdrowych. Eliminacja odbywa się głównie drogą pozanerkową (71% dawki w kale, 11,6% w moczu), a metabolity M-1, M-2 i M-5 występują w osoczu w ilościach śladowych, nie wpływając istotnie na skuteczność terapeutyczną. Farmakokinetyka u pacjentów geriatrycznych oraz przy zaburzeniach czynności nerek (GFR <30 ml/min) nie wymaga modyfikacji dawki, podobnie jak u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 7-9). W ciężkiej niewydolności wątroby (Child-Pugh 10-12) obserwuje się obniżone stężenia leku i wzrost metabolitu M-5, co wymaga ostrożności i monitorowania terapii.
AUC, badanie farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, biodostępność, dwufazowy profil eliminacji, echinokandyna, eliminacja leku, eradykacja grzybów, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, hydroksylacja, klirens całkowity, model populacyjny PK, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna katecholowa, pochodna metoksylowa, przenikanie do OUN, stan stacjonarny, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik Child-Pugh, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie Candida OUN, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Juvit Multi –
Preparat Juvit Multi zawiera kompleks witamin rozpuszczalnych w wodzie (B1, B2, B6, PP, C, deksopantenol) oraz rozpuszczalnych w tłuszczach (A, D3, E). Witaminy rozpuszczalne w wodzie są wchłaniane biernie w górnych odcinkach jelita cienkiego i nie kumulują się w organizmie, z wyjątkiem witaminy B6 magazynowanej w wątrobie. Witaminy A (retynolu palmitynian), D3 (cholekalcyferol) i E (all-rac-α-tokoferylu octan) wymagają obecności kwasów żółciowych i prawidłowej funkcji trzustki do efektywnego wchłaniania. Witamina A jest magazynowana w wątrobie, witamina D3 w tkance tłuszczowej i mięśniowej, a witamina E jest transportowana limfatycznie i wbudowywana do β-lipoprotein osocza. Metabolizm witaminy A obejmuje hydrolizę do retynolu i dalsze przemiany do retynalu i kwasu retynowego, witamina D3 ulega dwuetapowej hydroksylacji do kalcytriolu, a witamina E jest metabolizowana do glukuronianów i γ-laktonów kwasu tokoferolowego.
25-hydroksycholekalcyferol, cholekalcyferol, chylomikron, deksopantenol, dihydroksycholekalcyferol, droga limfatyczna, enzym trzustkowy, glukuronian, hydroksylacja, hydroliza, jelito cienkie, kalcytriol, kwas askorbowy, kwas retynojowy, kwas żółciowy, nabłonek jelitowy, nikotynamid, pirydoksyna, retynal, retynol, retynolu palmitynian, tkanka tłuszczowa, tłuszcz pokarmowy, tokoferyl, transport bierny, trzustka, witamina B6, witamina rozpuszczalna w tłuszczach, witamina rozpuszczalna w wodzie, żółć, β-lipoproteina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Orgametril 5 mg
Linestrenol, substancja czynna leku Orgametril w dawce 5 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem do aktywnego metabolitu noretysteronu (NET). Maksymalne stężenie noretysteronu w osoczu wynosi średnio 23 ng/ml i osiągane jest około 2 godziny po podaniu. Pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC) dla noretysteronu wynosi 160,6 ng*h/ml. W zakresie dawek 0,5-5 mg obserwuje się nieliniową farmakokinetykę, gdzie wzrost stężenia metabolitu jest mniejszy niż proporcjonalny do dawki linestrenolu. Noretysteron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza – około 35% z SHBG oraz około 60% z albuminami, co wpływa na jego dystrybucję i aktywność biologiczną. Końcowy okres półtrwania noretysteronu wynosi około 8 godzin (zakres 7-10 godzin).
- Leksykon substancji czynnych
Tryptofan – Właściwości farmakodynamiczne
Tryptofan jest egzogennym aminokwasem aromatycznym, niezbędnym do syntezy białek oraz prekursorów ważnych związków biochemicznych, takich jak serotonina, melatonina i niacyna. W żywieniu pozajelitowym tryptofan dostarczany jest w formie L-izomeru, w stężeniach od 0,5 g do 4,0 g/l roztworu, dostosowanych do potrzeb pacjentów i rodzaju preparatu. Jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie, a zaburzenia funkcji tego narządu lub nerek wpływają na profil aminokwasów i wymagają stosowania specjalistycznych mieszanin aminokwasowych, np. Aminomel Nephro dla niewydolności nerek czy Aminoplasmal Hepa 10% dla niewydolności wątroby. Tryptofan pełni także funkcję substratu energetycznego w warunkach niedoboru innych źródeł energii, co podkreśla konieczność równoczesnego podawania glukozy i tłuszczów w żywieniu pozajelitowym.
5-hydroksytryptamina, 5-hydroksytryptofan, aminokwas aromatyczny, aminokwas egzogenny, aminokwas niezbędny, cykl Krebsa, dekarboksylacja, dysfagia, encefalopatia wątrobowa, homeostaza aminokwasów, hydroksylacja, kwas chinolinowy, kwas kynureninowy, kwas nikotynowy, L-izomer, melatonina, mieszanina aminokwasowa, niacyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent pediatryczny, pierścień indolowy, serotonina, synteza białek, synteza serotoniny, szlak kynureninowy, tryptofan, witamina B3, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Actusept 1,5 mg/ml
Farmakokinetyka aerozolu do stosowania w jamie ustnej Actusept 1,5 mg/ml, zawierającego benzydaminę chlorowodorek, obejmuje miejscowe wchłanianie przez błonę śluzową jamy ustnej i gardła, co potwierdzają wykrywalne stężenia w osoczu, jednak ilości substancji w krwiobiegu są niewystarczające do działania ogólnoustrojowego. Benzydamina wykazuje zdolność selektywnej akumulacji w tkankach zapalnych, osiągając tam stężenia terapeutyczne, co zapewnia skuteczność działania przeciwzapalnego i przeciwbólowego. Pojedyncze rozpylenie dostarcza około 0,27 mg benzydaminy (0,180 ml roztworu o stężeniu 1,5 mg/ml), co umożliwia precyzyjne dawkowanie w terapii schorzeń jamy ustnej i gardła.
aerozol do jamy ustnej, benzydamina, biotransformacja, błona śluzowa jamy ustnej, chlorowodorek benzydaminy, cytochrom CYP2D6, cytochrom CYP3A4, debenzylo-benzydamina, dedimetylaminopropylo-benzydamina, działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe, enzym FMO3, enzym mikrosomalny, glukuronidacja, hydroksylacja, koniugat 5-hydroksybenzydaminy, monooksygenazy flawinowe, N-demetylacja, N-tlenek benzydaminy, N-utlenianie, norbenzydamina, schorzenie jamy ustnej i gardła - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Atywia 0,03 mg + 2 mg
Produkt leczniczy Atywia zawiera 0,03 mg etynyloestradiolu oraz 2 mg dienogestu, które charakteryzują się odmiennymi właściwościami farmakokinetycznymi. Dienogest wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie z biodostępnością około 96%, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) około 51 ng/ml po 2,5 godzinach. Wiąże się głównie z albuminami (90%), nie wykazując powinowactwa do SHBG ani CBG, a jego objętość dystrybucji wynosi 37-45 l. Metabolizowany jest głównie przez hydroksylację i sprzęganie, z klirensem 3,6 l/h i okresem półtrwania 8,5-10,8 godziny. Wydalany jest głównie jako metabolity z moczem i żółcią (stosunek 3:1). Stan stacjonarny osiąga po około 4 dniach, z 1,5-krotną akumulacją, a stężenie SHBG nie wpływa na jego farmakokinetykę.
albuminy surowicy, aromatyczna hydroksylacja, biodostępność, CBG, dienogest, efekt pierwszego przejścia, eliminacja dwufazowa, etynyloestradiol, frakcja aktywna farmakologicznie, glukuroniany, hydroksylacja, klirens, objętość dystrybucji, okres półtrwania, SHBG, sprzęganie przedukładowe, stan stacjonarny, tabletki powlekane, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Validol 60 mg
Validol w formie tabletek do ssania zawiera 60 mg substancji czynnych: mentolu oraz izowalerianianu mentylu. Izowalerianian mentylu charakteryzuje się wysoką lipofilowością, co umożliwia jego szybkie wchłanianie i przenikanie przez błony komórkowe do krwiobiegu. Po wchłonięciu ulega enzymatycznej hydrolizie przez esterazy do mentolu i kwasu izowalerianowego. Mentol jest dalej metabolizowany głównie do glukuronianu mentylu, który bierze udział w obiegu wewnątrzwątrobowym, a także podlega hydroksylacji i sprzęganiu z kwasem glukuronowym, co zwiększa jego hydrofilowość i ułatwia eliminację. Kwas izowalerianowy powstający w wyniku hydrolizy nie został jeszcze dokładnie scharakteryzowany pod kątem metabolizmu i eliminacji, co stanowi istotne ograniczenie w pełnej ocenie farmakokinetyki preparatu.
biotransformacja, esterazy, glukuronian mentylu, hydrofilowość, hydroksylacja, hydroliza enzymatyczna, izowalerianian mentylu, kwas glukuronowy, kwas izowalerianowy, mentol, obieg wewnątrzwątrobowy, produkty sprzęgania, Validol, wchłanianie leku, właściwości farmakokinetyczne, właściwości lipofilowe, wydalanie przez nerki, wydalanie z żółcią - Leksykon substancji czynnych
Flurbiprofen – Właściwości farmakokinetyczne
Flurbiprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, wykazuje szybkie wchłanianie niezależnie od formy podania, z wykrywalnym stężeniem we krwi już po 2-5 minutach (aerozol) do 5 minut (pastylki twarde 8,75 mg). Maksymalne stężenia w osoczu osiągane są w czasie 30-90 minut, zależnie od postaci farmaceutycznej: pastylki twarde 8,75 mg osiągają 1,4 μg/mL po 40-45 minutach, Vocaflam 2,65 μg/mL po 40-60 minutach, aerozol Strepsils Intensive Direct 1,6 μg/mL po 30 minutach, a tabletki 50 mg wykazują stężenie około 6,2 μg/mL, czyli 4-4,4 razy wyższe. Wchłanianie zachodzi częściowo przez błonę śluzową jamy ustnej na drodze dyfuzji biernej, a szybkość wchłaniania i osiągane stężenia są porównywalne do podania doustnego równoważnej dawki. Flurbiprofen wiąże się w około 99% z białkami osocza i jest metabolizowany głównie przez CYP2C9, z okresem półtrwania eliminacji wynoszącym 3-6 godzin. Około 20-25% dawki doustnej wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a lek przenika do mleka matki w bardzo niskich stężeniach (<0,05 μg/mL).
biorównoważność, CYP2C9, dyfuzja bierna, dystrybucja w organizmie, flurbiprofen, hydroksylacja, niesteroidowy lek przeciwzapalny, okres półtrwania, podanie doodbytnicze, postać niezmieniona, stężenie maksymalne, substancja czynna, wchłanianie flurbiprofenu, wchłanianie podpoliczkowe, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Abiraterone G.L. Pharma 250 mg
Octan abirateronu jest szybko przekształcany in vivo do aktywnego metabolitu, abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo, maksymalne stężenie (Cₘₐₓ) osiągane jest po około 2 godzinach. Obecność pokarmu znacząco zwiększa biodostępność leku, powodując do 10-krotnego wzrostu AUC oraz 17-krotnego wzrostu Cₘₐₓ, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku na czczo, co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wiąże się w 99,8% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 5630 l, wskazując na szeroką dystrybucję tkankową. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, a dominującymi metabolitami są siarczan abirateronu oraz siarczan N-tlenku abirateronu, każdy stanowiący około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania u osób zdrowych wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (88%) i w mniejszym stopniu z moczem (5%).
biodostępność leku, całkowita ekspozycja, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, krańcowe stadium choroby nerek, objętość dystrybucji, octan abirateronu, okres półtrwania abirateronu, parametr farmakokinetyczny, rak gruczołu krokowego, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Piroxicam Jelfa 10 mg
Piroksykam, niesteroidowy lek przeciwzapalny dostępny w dawkach 10 mg i 20 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w surowicy (Cmax) w ciągu 3-5 godzin po podaniu doustnym. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~99%) oraz umiarkowaną objętość dystrybucji wynoszącą 0,12-0,14 l/kg masy ciała. Jego długi okres półtrwania (37,5 ± 2,84 h) umożliwia stosowanie w schemacie dawkowania raz na dobę, jednak osiągnięcie stanu stacjonarnego wymaga 7-12 dni regularnego podawania, co ma istotne znaczenie kliniczne w kontekście opóźnionego pełnego efektu terapeutycznego.
biodostępność leku, biotransformacja, hydroksylacja, klirens nerkowy, klirens osoczowy, krążenie wątrobowo-jelitowe, niesteroidowy lek przeciwzapalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, piroksykam, powinowactwo do białek osocza, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, tabletka powlekana, wydalanie nerkowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tatica 500 mg
Abirateronu octan, aktywny składnik leku Tatica, jest szybko przekształcany in vivo do abirateronu, który hamuje biosyntezę androgenów. Po podaniu doustnym na czczo maksymalne stężenie w osoczu osiąga się po około 2 godzinach. Spożycie leku z posiłkiem znacząco zwiększa biodostępność – AUC wzrasta nawet 10-krotnie, a Cmax 17-krotnie, co jest zależne od zawartości tłuszczu w posiłku. Z tego względu zaleca się przyjmowanie leku co najmniej 1 godzinę przed lub 2 godziny po posiłku. Abirateron wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (99,8%) oraz dużą objętość dystrybucji (~5630 l), co umożliwia efektywną dystrybucję do tkanek docelowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując sulfuryzację, hydroksylację i utlenianie, z dominującymi metabolitami – siarczanem abirateronu i siarczanem N-tlenku abirateronu, które stanowią około 43% całkowitej promieniotwórczości. Okres półtrwania abirateronu wynosi około 15 godzin, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (88% dawki), z niewielkim udziałem wydalania z moczem (5%).
abirateronu octan, biodostępność, Child-Pugh C, dysfagia, dystrybucja substancji czynnej, farmakokinetyka, farmakokinetyka abirateronu, hemodializa, hepatotoksyczność, hydroksylacja, inhibitor biosyntezy androgenów, klasyfikacja Child-Pugh, krańcowe stadium choroby nerek, maksymalne stężenie w osoczu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, rak gruczołu krokowego z przerzutami, siarczan abirateronu, siarczan N-tlenku abirateronu, skala Child-Pugh, sulfuryzacja, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, znakowany izotopowo abirateron - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Acard 150 mg 150 mg
Farmakokinetyka kwasu acetylosalicylowego w postaci tabletek dojelitowych Acard 150 mg charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem rozpoczynającym się po 3-6 godzinach od podania, co jest efektem działania otoczki dojelitowej. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 12,7 µg/ml i osiągane jest około 6 godzin po podaniu (Tmax). Biodostępność leku jest wysoka, na poziomie 80-100%, a obecność pokarmu wydłuża czas absorpcji, nie wpływając na jej całkowitą dostępność. Kwas acetylosalicylowy wykazuje względną objętość dystrybucji 0,15-0,2 l/kg, a jego wiązanie z białkami osocza przy stężeniu 120 µg/ml wynosi około 33%, zależnie od stężenia albumin i stanu fizjologicznego pacjenta (np. niewydolność nerek, ciąża, noworodki).
biodostępność kwasu acetylosalicylowego, dostępność biologiczna, erytrocyt, esteraza, farmakokinetyka kwasu acetylosalicylowego, glukuronian salicylo-fenolowy, hipoalbuminemia, hydroksylacja, kwas acetylosalicylowy, kwas gentyzynowy, kwas salicylurowy, maź stawowa, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otoczka dojelitowa, salicylan, stężenie kwasu acetylosalicylowego, stężenie maksymalne, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solderol 7000 j.m.
Cholekalcyferol (witamina D3) zawarty w preparacie Solderol charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla związków lipofilnych. Wchłanianie zachodzi głównie w jelicie cienkim z udziałem kwasów żółciowych, a transport do krwiobiegu odbywa się przez układ chłonny w postaci inkorporowanej do miceli. Po absorpcji witamina D3 jest transportowana w krwi jako składnik chylomikronów i wiązana z białkiem VDBP, co umożliwia jej dystrybucję do wątroby i tkanki tłuszczowej. W wątrobie następuje hydroksylacja do 25-hydroksywitaminy D3 (kalcydiolu), głównej formy krążącej, a następnie w nerkach do aktywnej formy 1,25-dwuhydroksywitaminy D3 (kalcytriolu), odpowiedzialnej za regulację gospodarki wapniowo-fosforanowej. Eliminacja zachodzi zarówno z kałem, jak i z moczem, głównie w formie hydrofilnych metabolitów.
1α-hydroksylaza, 25-dwuhydroksywitamina D3, 25-hydroksylaza, 25-hydroksywitamina D3, białko wiążące witaminę D, cholekalcyferol, chylomikron, glukuronidacja, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hydroksylacja, kalcydiol, kalcytriol, krążenie wątrobowo-jelitowe, laktoza jednowodna, micele, nietolerancja składników, tabletka powlekana, witamina D3 - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Etodal 100mg/g
Etodal w postaci żelu zawiera 100 mg etofenamatu na 1 g preparatu, będącego niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym stosowanym miejscowo. Wchłanianie etofenamatu przez skórę jest niezależne od rodzaju podłoża i stężenia, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po 12-24 godzinach od aplikacji. Po stosowaniu żelu 5% (3 g) trzy razy dziennie przez 7 dni, stężenia etofenamatu w tkankach wynosiły: skóra 3313 ng/g, tkanka podskórna 192 ng/g, mięsień 114 ng/g, torebka stawowa 105 ng/g, a aktywny metabolit kwas flufenamowy osiągał stężenia do 470 ng/g w skórze i 22,1 ng/ml w osoczu. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (98%), a jego metabolit – kwas flufenamowy – wiąże się z białkami w ponad 99%. Biodostępność ogólnoustrojowa etofenamatu po aplikacji miejscowej wynosi do 20%, z dużą zmiennością zależną od miejsca aplikacji i warunków skóry.