erytromycyna

Erytromycyna to antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe bakterie Gram-dodatnie, niektóre Gram-ujemne oraz patogeny atypowe. Mechanizm działania erytromycyny polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu.

Lek ten znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich, a także stanowi alternatywę dla pacjentów uczulonych na penicyliny. Erytromycyna wykorzystywana jest również w leczeniu krztuśca, błonicy, kiły wczesnej oraz zakażeń wywołanych przez Chlamydia i Mycoplasma. W gastroenterologii stosuje się ją jako prokinetyk ze względu na zdolność stymulowania motoryki przewodu pokarmowego.

Do najczęstszych działań niepożądanych erytromycyny należą dolegliwości żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), reakcje alergiczne oraz wydłużenie odstępu QT. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami metabolizowanymi przez cytochrom P450 3A4, gdyż erytromycyna jest silnym inhibitorem tego enzymu, co może prowadzić do istotnych klinicznie interakcji lekowych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Przeciwwskazania – Quetiapine Aurovitas 25 mg

Lek Quetiapine Aurovitas dostępny jest w dawkach 25 mg, 100 mg, 200 mg oraz 300 mg w formie tabletek powlekanych, zawierających odpowiednio 4,90 mg, 19,63 mg, 39,26 mg i 58,90 mg laktozy jednowodnej. Przeciwwskazaniem do stosowania leku jest nadwrażliwość na kwetiapinę lub substancje pomocnicze, w tym laktozę, co jest istotne u pacjentów z dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Ponadto, szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią reakcji alergicznych na neuroleptyki atypowe. Wygląd tabletek różni się w zależności od dawki, co ułatwia identyfikację preparatu.
antybiotyk makrolidowy, działanie niepożądane, erytromycyna, flukonazol, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor enzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kwetiapina, laktoza jednowodna, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny z grupy azoli, lek przeciwpsychotyczny, nadwrażliwość na kwetiapinę, nefazodon, neuroleptyk atypowy, niedobór laktazy, nietolerancja galaktozy, nietolerancja laktozy, przedawkowanie leku, reakcja alergiczna, stężenie kwetiapiny w osoczu, tabletka powlekana, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy
Leksykon leków
Interakcje leku – Metopirone 250 mg

Metyrapon, aktywny składnik Metopirone, działa poprzez hamowanie enzymu 11β-hydroksylazy (CYP11B1), co prowadzi do zahamowania syntezy kortyzolu. Ze względu na ten mechanizm, lek może wchodzić w interakcje z lekami modulującymi metabolizm steroidów oraz enzymy cytochromu P450. Szczególną uwagę należy zwrócić na jednoczesne stosowanie metyraponu z glikokortykosteroidami, induktorami (np. ryfampicyna, karbamazepina) i inhibitorami CYP (np. ketokonazol, flukonazol), co może wymagać dostosowania dawki metyraponu i ścisłego monitorowania klinicznego. Ponadto, metyrapon wpływa na metabolizm glukozy, co może wymagać korekty dawek leków przeciwcukrzycowych oraz zwiększonej kontroli glikemii. Spożywanie alkoholu podczas terapii jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilenia hepatotoksyczności, zaburzeń homeostazy glukozy oraz działań niepożądanych ze strony ośrodkowego układu nerwowego.
11β-hydroksylaza, acenokumarol, barbiturat, benzodiazepina, biosynteza kortyzolu, cytochrom P450, deksametazon, diltiazem, dysfagia, działanie hepatotoksyczne, dziurawiec, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja nadnerczy, glikokortykosteroidy egzogenne, gospodarka hormonalna, gospodarka mineralokortykoidowa, homeostaza glukozy, hormon adrenokortykotropowy, hydrokortyzon, induktory cytochromu P450, inhibitory cytochromu P450, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek hipoglikemizujący, lek hipotensyjny, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm steroidów, metformina, napad drgawkowy, opioid, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna sulfonylomocznika, podrażnienie żołądka, prednizon, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, stężenie kortyzolu, warfaryna, werapamil
Leksykon leków
Interakcje leku – Dasatinib SUN 140 mg

Dazatynib jest substratem enzymu CYP3A4, co implikuje liczne interakcje farmakokinetyczne z lekami modulującymi aktywność tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, erytromycyna, klarytromycyna, rytonawir oraz sok grejpfrutowy, mogą znacząco zwiększać ekspozycję na dazatynib, co potencjalnie podnosi ryzyko działań niepożądanych. Z kolei silne induktory CYP3A4, w tym ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital oraz ziele dziurawca, obniżają stężenie dazatynibu nawet o 82% (AUC), co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapii. Słaby induktor, deksametazon, zmniejsza AUC dazatynibu o około 25%, co jest klinicznie akceptowalne. Ponadto, inhibitory pompy protonowej (omeprazol) i antagoniści receptora H2 (famotydyna) obniżają ekspozycję na dazatynib odpowiednio o 43% i 61%, co wymaga unikania ich stosowania lub zastąpienia lekami zobojętniającymi sok żołądkowy, które mogą być podawane z zachowaniem 2-godzinnego odstępu czasowego względem dazatynibu.
alkaloid sporyszu, antagonista receptora H2, antybiotyk makrolidowy, AUC, CYP3A4, dazatynib, deksametazon, dziurawiec, erytromycyna, famotydyna, fenobarbital, fenytoina, glikokortykosteroid, hepatotoksyczność, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek antyarytmiczny, lek prokinetyczny, lek przeciwgruźliczy, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek przeciwwirusowy, lek zobojętniający, małopłytkowość, omeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sok grejpfrutowy, substrat CYP2C8, substrat CYP3A4, telitromycyna, wodorotlenek glinu
Leksykon leków
Interakcje leku – Agen 5 5 mg

Amlodypina, jako antagonista kanałów wapniowych i substrat CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole, makrolidy, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać stężenie amlodypiny, co podnosi ryzyko niedociśnienia, zwłaszcza u osób starszych, wymagając monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, co może osłabić jej działanie przeciwnadciśnieniowe. Grejpfrut i sok grejpfrutowy zwiększają biodostępność amlodypiny, nasilając jej efekt hipotensyjny. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie amlodypiny z dożylnym dantrolenem u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej. Ponadto, amlodypina może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych oraz alkoholu, co zwiększa ryzyko nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego i działań niepożądanych, takich jak zawroty głowy i omdlenia.
amlodypina, antagonista kanałów wapniowych, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, blokada kanału wapniowego, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, erytromycyna, ewerolimus, glukonian wapnia, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, inhibitor proteazy, klarytromycyna, makrolid, migotanie komór, niedociśnienie, niekardiogenny obrzęk płuc, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, tachykardia, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, węgiel aktywny, werapamil, wstrząs, zapaść krążeniowa, zawrót głowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Medreg 15 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i transportowany przez P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z wieloma lekami. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2×/dobę), zwiększają AUC rywaroksabanu odpowiednio 2,6- i 2,5-krotnie oraz Cmax 1,7- i 1,6-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawień. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2×/dobę) i erytromycyna (500 mg 3×/dobę), powodują wzrost AUC o 1,3–1,5 razy i Cmax o 1,3–1,4 razy, szczególnie nasilony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, zmniejszają AUC rywaroksabanu o około 50%, co może obniżać skuteczność przeciwzakrzepową. Współistniejące stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryna, enoksaparyna) wykazuje addytywne działanie przeciwzakrzepowe, z ryzykiem znacznego wydłużenia czasu protrombinowego (INR do 12) i koniecznością ścisłego monitorowania parametrów krzepnięcia.
agregacja płytek, atorwastatyna, azolowe leki przeciwgrzybicze, CYP3A4, cytochrom P450, czas krzepnięcia, czas protrombinowy, czynnik anty-Xa, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, działanie farmakodynamiczne, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, farmakodynamika, farmakokinetyka, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, INR, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, metabolizm wątrobowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, omeprazol, parametr krzepnięcia, potencjał trombiny, przewód pokarmowy, PT, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, ryzyko krwawienia, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, SSRI, szlak metaboliczny, uszkodzenie śluzówki, warfaryna, zaburzenie czynności nerek
Leksykon substancji czynnych
Ambroksol – Interakcje

Ambroksol, wykorzystywany jako mukolityk i sekretolityk w terapii schorzeń dróg oddechowych z zaburzeniami wydzielania śluzu, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest jednoczesne stosowanie ambroksolu z antybiotykami takimi jak amoksycylina, cefuroksym, erytromycyna, doksycyklina oraz ampicylina, co prowadzi do zwiększenia ich stężenia w miąższu płucnym, wydzielinie oskrzelowo-płucnej oraz plwocinie, co może poprawić skuteczność leczenia infekcji dróg oddechowych. Z kolei łączenie ambroksolu z lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeiną) jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko osłabienia odruchu kaszlowego i zalegania śluzu, co może pogorszyć przebieg choroby. Ponadto, współstosowanie ambroksolu z teofiliną może nasilać efekt terapeutyczny obu leków, co wymaga monitorowania pacjenta.
ambroksol chlorowodorek, amoksycylina, ampicylina, antybiotykoterapia, cefuroksym, dekstrometorfan, doksycyklina, drzewo oskrzelowe, działanie mukolityczne, działanie niepożądane leku, erytromycyna, hamowanie wydzielania śluzu, infekcja dróg oddechowych, kodeina, lek antycholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwkaszlowy, miąższ płucny, odkrztuszanie śluzu, ośrodkowy układ nerwowy, plwocina, schorzenia dróg oddechowych, teofilina, wydzielina oskrzelowo-płucna
Leksykon leków
Interakcje leku – Betnovate C (1,22 mg + 30 mg)/g

Produkt leczniczy Betnovate C w postaci maści zawiera betametazonu walerianian (1,22 mg/g) oraz kliochinol (30 mg/g), które mogą wchodzić w interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Betametazon metabolizowany jest przez CYP3A4, a inhibitory tego enzymu (np. rytonawir, itrakonazol, ketokonazol, erytromycyna, klarytromycyna) mogą zwiększać jego stężenie, nasilając ogólnoustrojowe działanie kortykosteroidu, zwłaszcza przy stosowaniu na dużych powierzchniach skóry lub pod opatrunkami okluzyjnymi. Kliochinol wykazuje potencjalne neurotoksyczne działanie na narząd wzroku, co w połączeniu z wigabatryną stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania ze względu na wysokie ryzyko uszkodzenia wzroku. Alkohol etylowy może zwiększać przepuszczalność skóry, potencjalnie nasilając wchłanianie obu substancji czynnych i ryzyko działań niepożądanych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu na rozległych obszarach skóry.
betametazonu walerianian zmikronizowany, cytochrom P450, działanie neurotoksyczne, działanie ogólnoustrojowe kortykosteroidu, erytromycyna, farmakolog kliniczny, hiperkortyzolizm, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, izoforma CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, kliochinol, kortykosteroid, lek nefrotoksyczny, lek neurotoksyczny, metabolizm wątrobowy, opatrunek okluzyjny, przepuszczalność bariery skórnej, rytonawir, wigabatryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sunitinib MSN 25 mg

Sunitynib, metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, klarytromycyna i erytromycyna, powodują wzrost Cmax i AUC sunitynibu odpowiednio o 49% i 51%, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych. W przypadku konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się zmniejszenie dawki sunitynibu do minimum 37,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 25 mg/dobę (pNET) oraz ścisłe monitorowanie tolerancji. Z kolei induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital i deksametazon, obniżają stężenie leku, redukując Cmax o 23% i AUC o 46%, co może prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapii. W takich przypadkach rozważa się zwiększenie dawki sunitynibu o 12,5 mg, nie przekraczając 87,5 mg/dobę (GIST, MRCC) lub 62,5 mg/dobę (pNET), z zachowaniem ścisłego monitoringu klinicznego.
antybiotyk makrolidowy, CYP3A4, deksametazon, działanie niepożądane, dziurawiec, erytromycyna, farmakolog kliniczny, fenobarbital, fenytoina, hepatotoksyczność, Hypericum perforatum, induktor CYP3A4, inhibitor BCRP, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, klarytromycyna, parametr farmakokinetyczny, ryfampicyna, rytonawir
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Tadalafil Teva

Przed rozpoczęciem terapii tadalafilem konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego w celu prawidłowego rozpoznania zaburzeń erekcji oraz identyfikacji ich przyczyn, ze szczególnym uwzględnieniem oceny układu sercowo-naczyniowego z powodu ryzyka kardiologicznego związanego z aktywnością seksualną. Tadalafil, jako inhibitor PDE5, wykazuje działanie rozszerzające naczynia krwionośne, co może powodować łagodne i przemijające obniżenie ciśnienia tętniczego, nasilające hipotensyjne efekty azotanów. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania tadalafilu z lekami α1-adrenolitycznymi (np. doksazosyną) ze względu na ryzyko niedociśnienia. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz niewydolnością wątroby w klasie Child-Pugh C stosowanie schematu raz na dobę jest niewskazane lub wymaga ostrożnej oceny stosunku korzyści do ryzyka. Ponadto, u pacjentów stosujących silne inhibitory CYP3A4 (np. rytonawir, ketokonazol) obserwuje się zwiększoną ekspozycję na tadalafil (AUC), co wymaga szczególnej ostrożności.
anatomiczne zniekształcenie członka, azotany, białaczka, blokada receptorów alfa1-adrenergicznych, centralna surowicza chorioretinopatia, choroba Peyroniego, ciężka niewydolność wątroby, ciężkie zaburzenie czynności nerek, częstoskurcz, doksazosyna, erytromycyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor PDE5, itrakonazol, ketokonazol, kołatanie serca, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek przeciwnadciśnieniowy, nagła śmierć sercowa, niedobór laktazy, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niestabilna dławica piersiowa, nietętnicza przednia niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, nietolerancja galaktozy, obniżenie ciśnienia tętniczego, priapizm, przemijający napad niedokrwienny, radykalna prostatektomia, rozszerzenie naczyń krwionośnych, rytonawir, sakwinawir, skala Child-Pugh, szpiczak mnogi, tadalafil, udar mózgu, układ sercowo-naczyniowy, wygięcie prącia, zaburzenie erekcji, zawał mięśnia sercowego, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, zwłóknienie ciał jamistych
Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Acnatac

Produkt leczniczy Acnatac w postaci żelu zawiera klindamycynę (10 mg/g) oraz tretynoinę (0,25 mg/g) i jest przeznaczony wyłącznie do stosowania miejscowego na skórę. Należy unikać aplikacji na błony śluzowe, uszkodzoną skórę oraz okolice oczu i jamy ustnej. W trakcie terapii istnieje ryzyko wystąpienia podrażnień skóry, takich jak zaczerwienienie i pieczenie, zwłaszcza przy stosowaniu większych dawek lub częstszej aplikacji. W przypadku silnego podrażnienia zaleca się czasowe odstawienie leku lub zmniejszenie częstotliwości stosowania. Ze względu na potencjalne ryzyko poantybiotykowego zapalenia jelita grubego (CDAD), choć minimalne przy miejscowym stosowaniu klindamycyny, należy monitorować objawy takie jak długotrwała biegunka i bóle brzucha, które wymagają natychmiastowego przerwania terapii i diagnostyki. Preparat nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi miejscowymi preparatami keratolitycznymi lub silnie wysuszającymi, a także wymaga unikania ekspozycji na światło UV, stosowania filtrów SPF ≥30 oraz ochronnej odzieży, aby zapobiec nadwrażliwości na światło i oparzeniom słonecznym.
atopia, bakterie Gram-ujemne, ból brzucha skurczowy, butylohydroksytoluen, CDAD, działanie keratolityczne, erytromycyna, klindamycyna, kolonoskopia, kontaktowe zapalenie skóry, kwas salicylowy, linkomycyna, metylu parahydroksybenzoesan, nadtlenek benzoilu, nadwrażliwość na światło, oparzenie słoneczne, oporność krzyżowa, poantybiotykowe zapalenie jelita grubego, podrażnienie błon śluzowych, preparat siarkowy, propylu parahydroksybenzoesan, reakcja alergiczna typu opóźnionego, rezorcynol, SPF, środek złuszczający, trądzik pospolity, tretynoina, wyprysk skórny, zapalenie mieszków włosowych
Leksykon leków
Interakcje leku – Lercaprel 20 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Lercaprel, zawierający enalapryl maleinian 20 mg oraz lerkanidypinę chlorowodorek 10 mg, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Enalapryl, jako inhibitor ACE, jest przeciwwskazany do stosowania z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, a także z inhibitorami mTOR, racekadotrylem i wildagliptyną. Podwójna blokada układu RAA (np. z antagonistami receptora angiotensyny II lub aliskirenem) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, w tym ostrej niewydolności. Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, trimetoprym, ko-trimoksazol, cyklosporyna i heparyna mogą powodować hiperkaliemię, wymagając ścisłego monitorowania stężenia potasu. Wcześniejsze stosowanie dużych dawek diuretyków zwiększa ryzyko niedociśnienia po rozpoczęciu terapii enalaprylem, co można złagodzić przez odpowiednie dostosowanie dawki i nawodnienie. Ponadto, jednoczesne stosowanie z lekami rozszerzającymi naczynia (np. nitrogliceryną) oraz z litem, trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi, opioidami czy NLPZ (w tym selektywnymi inhibitorami COX-2) może nasilać działanie hipotensyjne lub pogarszać funkcję nerek.
aliskiren, amiloryd, amiodaron, antagonista receptora angiotensyny II, astemizol, aurotiojabłczan sodu, azotan, beta-adrenergiczny, beta-adrenolityk, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, digoksyna, diuretyk, doustny lek hipoglikemizujący, enalapryl maleinian, enzym CYP3A4, erytromycyna, ewerolimus, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, glikozyd nasercowy, heparyna, hiperkaliemia, hipoglikemia, induktor CYP3A4, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor mTOR, insulina, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, ko-trimoksazol, kwas acetylosalicylowy, lek moczopędny oszczędzający potas, lek przeciwarytmiczny klasy III, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek trombolityczny, lerkanidypina chlorowodorek, metoprolol, midazolam, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nitrogliceryna, obrzęk naczynioruchowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ostra niewydolność nerek, pochodna dihydropirydyny, racekadotryl, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl walsartan, selektywny inhibitor COX-2, sotalol, spironolakton, sulfametoksazol, sympatykomimetyk, symwastatyna, syrolimus, temsyrolimus, terfenadyna, triamteren, trimetoprym, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, troleandomycyna, układ renina-angiotensyna-aldosteron, warfaryna, wildagliptyna, β-hydroksykwas, β-metylodigoksyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Zofran 2 mg/ml

Ondansetron, metabolizowany przez enzymy wątrobowego cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), wykazuje stabilny profil farmakokinetyczny dzięki kompensacyjnemu metabolizmowi przez różne izoenzymy, co minimalizuje klinicznie istotne zmiany klirensu i dawkowania. Istotne interakcje farmakologiczne obejmują ryzyko wydłużenia odstępu QT i zaburzeń rytmu serca przy jednoczesnym stosowaniu z lekami kardiotoksycznymi (antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-adrenolityki), co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania kardiologicznego. Ponadto, stosowanie ondansetronu z lekami serotoninergicznymi (SSRI, SNRI) może wywołać zespół serotoninowy, manifestujący się zmianami stanu psychicznego, zaburzeniami wegetatywnymi i nerwowo-mięśniowymi. Wzmożony klirens ondansetronu obserwuje się u pacjentów przyjmujących silne induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna), co może wymagać korekty dawki.
alfentanyl, alkohol etylowy, amiodaron, antracyklina, apomorfina, atenolol, barbituran, benzodiazepina, beta-adrenolityk, chemioterapia, CYP1A2, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P-450, daunorubicyna, diuretyk pętlowy, doksorubicyna, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, furosemid, induktor CYP3A4, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, karbamazepina, ketokonazol, klirens ondansetronu, leczenie przeciwwymiotne, lek kardiotoksyczny, lek opioidowy, lek przeciwarytmiczny, lek serotoninergiczny, lignokaina, morfina, niedociśnienie tętnicze, nudności i wymioty, ondansetron, opioid syntetyczny, ośrodkowy układ nerwowy, propofol, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, SNRI, środek znieczulający miejscowy, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, tymolol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Debecylina 1200000 j.m.

Benzylopenicylina benzatynowa (Debecylina 1 200 000 j.m.) wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Probenecyd zwiększa stężenie leku w surowicy oraz wydłuża jego okres półtrwania poprzez hamowanie wydzielania nerkowego, co może być klinicznie wykorzystane, ale wymaga monitorowania działań niepożądanych. Z kolei antybiotyki bakteriostatyczne, takie jak erytromycyna i tetracykliny, mogą antagonizować bakteriobójcze działanie benzylopenicyliny, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest niewskazane lub wymaga ścisłej kontroli skuteczności terapii.
antybiotyk bakteriostatyczny, antybiotykoterapia, benzylopenicylina benzatynowa, cefalosporyna, Debecylina, działanie bakteriobójcze, działanie bakteriostatyczne, działanie niepożądane, erytromycyna, farmakokinetyka, metabolizm wątrobowy, metronidazol, okres półtrwania, probenecyd, reakcja disulfiramowa, tetracyklina, układ immunologiczny, wydzielanie kanalikowe
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Davercin 150 mg/5 ml

Lek Davercin w postaci granulatu do sporządzania zawiesiny doustnej zawiera cykliczny 11,12-węglan erytromycyny (150 mg/5 ml) i jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na erytromycynę, inne makrolidy oraz substancje pomocnicze. Szczególną uwagę należy zwrócić na zawartość sacharozy (2146 mg/5 ml) oraz sodu (46 mg/5 ml), co jest istotne u pacjentów z cukrzycą lub na diecie niskosodowej. Bezwzględnym przeciwwskazaniem jest ciężka niewydolność wątroby ze względu na ryzyko kumulacji leku i nasilenia działań niepożądanych. Ponadto, erytromycyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, zwłaszcza z lekami takimi jak lowastatyna, symwastatyna, astemizol, terfenadyna, cisapryd, domperidon, karbamazepina, ketokonazol, pimozyd oraz lomitapid, co może prowadzić do poważnych powikłań, w tym miopatii, rabdomiolizy i zaburzeń rytmu serca.
antybiotyk makrolidowy, arytmia serca, cykliczny węglan erytromycyny, częstoskurcz komorowy, działanie niepożądane, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, interakcja metaboliczna, lek hipolipemizujący, lek przeciwgrzybiczy, lek przeciwpadaczkowy, leki prokinetyczne, leki przeciwhistaminowe, miopatia, nadwrażliwość na składniki, neuroleptyk, niewydolność wątroby, rabdomioliza, statyny, substancja czynna, torsades de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva 5 mg + 10 mg

Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimib Zentiva wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania z cyklosporyną, ze względu na 7-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny oraz 3,4- do 12-krotne zwiększenie AUC ezetymibu, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. Inhibitory proteaz (atazanawir/rytonawir) zwiększają AUC rozuwastatyny około 3-krotnie, co wymaga ostrożnej modyfikacji dawki. Gemfibrozyl i fenofibrat podnoszą stężenia rozuwastatyny (1,9-krotnie) i ezetymibu (1,5-1,7-krotnie), zwiększając ryzyko miopatii i kamicy żółciowej. Kwas fusydowy w terapii ogólnoustrojowej znacząco podnosi ryzyko rabdomiolizy, dlatego zaleca się przerwanie stosowania rozuwastatyny podczas jego podawania. Leki zobojętniające sok żołądkowy obniżają stężenie rozuwastatyny o około 50%, co może obniżać skuteczność terapii, a kolestyramina zmniejsza AUC ezetymibu o 55%, osłabiając jego działanie hipolipemizujące.
antagonista witaminy K, BCRP, białko transportowe, cholesterol frakcji LDL, choroba pęcherzyka żółciowego, cyklosporyna, erytromycyna, etynyloestradiol, fluindion, flukonazol, glukuronid ezetymibu, hepatotoksyczność, inhibitor proteazy, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, kamica żółciowa, ketokonazol, kinaza kreatynowa, kolestyramina, kwas fusydowy, międzynarodowy wskaźnik znormalizowany, miopatia, N-acetylotransferaza, niewydolność nerek, OATP1B1, rabdomioliza, rozuwastatyna i ezetymib, sofosbuwir welpataswir woksylaprewir, terapia hipolipemizująca, tikagrelor, warfaryna
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml

Oksaliplatyna, stosowana głównie w terapii nowotworów układu pokarmowego, wykazuje niskie ryzyko interakcji farmakokinetycznych z 5-fluorouracylem (dawka 85 mg/m²) oraz lekami takimi jak erytromycyna, salicylany, granisetron, paklitaksel i walproinian sodu, które nie wpływają na jej wiązanie z białkami osocza. Jednakże, istotne klinicznie interakcje występują przy jednoczesnym stosowaniu leków wydłużających odstęp QT, leków nefrotoksycznych (np. aminoglikozydy, cisplatyna), leków powodujących rabdomiolizę (np. statyny, fibraty), leków mielosupresyjnych oraz hepatotoksycznych. W tych przypadkach zaleca się ścisłe monitorowanie EKG, parametrów elektrolitowych (K⁺, Mg²⁺), funkcji nerek, wskaźników uszkodzenia mięśni (CK, mioglobina), morfologii krwi oraz parametrów wątrobowych, a także rozważenie modyfikacji dawkowania lub alternatywnych terapii.
5-fluorouracyl, aminoglikozyd, cisplatyna, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, fibraty, granisetron, interakcja lekowa, lek cytotoksyczny, lek hepatotoksyczny, lek mielosupresyjny, lek nefrotoksyczny, lek przeciwarytmiczny, morfologia krwi, neuropatia obwodowa, neurotoksyczność, nowotwór układu pokarmowego, ostra niewydolność nerek, paklitaksel, rabdomioliza, salicylany, statyny, supresja szpiku kostnego, szczepionka atenuowana, walproinian sodu, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT
Leksykon leków
Interakcje leku – Torvacard 10 10 mg

Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, P-gp i BCRP, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak cyklosporyna, telitromycyna, klarytromycyna, ketokonazol czy inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), mogą zwiększać AUC atorwastatyny nawet do 9,4-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko miopatii i rabdomiolizy. W takich przypadkach zaleca się redukcję dawki atorwastatyny (np. nie przekraczanie 10 mg/dobę) oraz ścisłe monitorowanie kliniczne. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil) również podwyższają stężenia leku, co wymaga rozważenia obniżenia dawki i monitorowania. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, efawirenz) mogą obniżać stężenia atorwastatyny, co może wymagać dostosowania terapii. Ponadto inhibitory transporterów (np. cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a ich jednoczesne stosowanie z letermowirem i cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atazanawir, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, darunawir, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, elbaswir z grazoprewirem, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, flukonazol, gemfibrozil, glekaprewir/pibrentaswir, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, indynawir, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klirens żółciowy, kolchicyna, kwas fusydowy, letermowir, lopinawir, miopatia, noretysteron, P-glikoproteina, pochodna kumaryny, pochodna kwasu fibrynowego, polipeptyd 1B1, polipeptyd 1B3, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, rytonawir, telaprewir, telitromycyna, typranawir rytonawir, umiarkowany inhibitor CYP3A4, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meaxin 400 mg

Imatynib wykazuje przewidywalną i liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 1000 mg, z bardzo wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 98%. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC imatynibu. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a lek sam jest inhibitorem izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Kumulacja leku w stanie równowagi wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej.
5-fluorouracyl, biodostępność doustna, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, erytromycyna, farmakokinetyka imatynibu, flukonazol, hamowanie CYP2C8, inhibitor konkurencyjny, izoenzymy CYP, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, powierzchnia ciała, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Ondansetron Kabi 0,16 mg/ml

Ondansetron Kabi (0,16 mg/ml, roztwór do infuzji) jest metabolizowany przez enzymy cytochromu P-450 (CYP3A4, CYP2D6, CYP1A2), co powoduje, że zmniejszenie aktywności jednego enzymu jest kompensowane przez inne, skutkując minimalnymi zmianami w klirensie leku. Należy zachować szczególną ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu ondansetronu z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. antracykliny, trastuzumab, erytromycyna, ketokonazol, amiodaron, beta-blokery takie jak atenolol i tymolol), ze względu na ryzyko arytmii. Przeciwwskazane jest łączenie ondansetronu z apomorfiną z powodu ryzyka głębokiej hipotensji i utraty świadomości. Induktory CYP3A4 (fenytoina, karbamazepina, ryfampicyna) zwiększają klirens ondansetronu, co może wymagać dostosowania dawki. Ponadto, ondansetron może osłabiać działanie przeciwbólowe tramadolu, co jest istotne w terapii przeciwbólowej.
alfentanyl, amiodaron, antracykliny, apomorfina, badanie EKG, beta-bloker, choroba wątroby, cytochrom P-450, enzymy cytochromu P-450, erytromycyna, fenytoina, furosemid, hipotensja, induktor CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwgrzybiczny, leki kardiotoksyczne, lidokaina, morfina, nudności i wymioty, odstęp QT, ondansetron, propofol, ryfampicyna, SNRI, SSRI, temazepam, tiopental, tramadol, trastuzumab, wymioty indukowane chemioterapią, zaburzenia rytmu serca, zespół serotoninowy
Leksykon substancji czynnych
Aspartam – Interakcje

Aspartam (E 951), stosowany jako substancja pomocnicza w lekach takich jak Ayupil (z klozapiną, zawierający od 1,6 mg do 24,8 mg aspartamu na tabletkę) oraz Mirtagen (z mirtazapiną, zawierający od 3 mg do 9 mg aspartamu na tabletkę), może wpływać na farmakodynamikę i farmakokinetykę leków, zwłaszcza tych działających na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). Aspartam może modyfikować metabolizm dopaminy i serotoniny, co jest istotne przy stosowaniu leków przeciwpsychotycznych i przeciwdepresyjnych. Ponadto, wpływa na próg drgawkowy u pacjentów z padaczką oraz może oddziaływać na metabolizm leków przez enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP1A2 i CYP3A4, co wymaga uwagi przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów (np. fluwoksaminy, kofeiny) lub induktorów (np. omeprazolu). Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi depot, inhibitorami MAO, SSRI, benzodiazepinami, opioidami oraz lekami przeciwhistaminowymi ze względu na ryzyko nasilenia działania sedatywnego i innych poważnych interakcji.
aspartam, azolowy lek przeciwgrzybiczny, benzodiazepina, biodostępność, cytochrom P450, działanie sedatywne, erytromycyna, fenytoina, hipotensja ortostatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, mirtazapina, noradrenalina, opioidowy lek przeciwbólowy, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, próg drgawkowy, przełom nadciśnieniowy, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca, zapaść krążeniowa, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Doksylamina Geiser 25 mg

W terapii doksylaminą należy zwrócić szczególną uwagę na liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo i skuteczność leczenia. Spożywanie alkoholu jest przeciwwskazane ze względu na addytywne działanie depresyjne na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), co zwiększa ryzyko nadmiernej sedacji, zaburzeń koordynacji, depresji oddechowej oraz zaburzeń świadomości. Podobne ryzyko występuje przy jednoczesnym stosowaniu leków działających depresyjnie na OUN, takich jak barbiturany, benzodiazepiny, opioidy czy leki nasenne. Ponadto, leki przeciwnadciśnieniowe działające na OUN (guanabenz, klonidyna, alfa-metyldopa) mogą nasilać działanie uspokajające doksylaminy. Epinefryna jest przeciwwskazana w leczeniu niedociśnienia u pacjentów przyjmujących doksylaminę z powodu ryzyka paradoksalnego obniżenia ciśnienia krwi, natomiast norepinefryna może być stosowana w ciężkim wstrząsie. Warto również unikać jednoczesnego stosowania leków wydłużających odstęp QT oraz leków przeciwcholinergicznych, które mogą nasilać działania niepożądane doksylaminy.
alergiczne testy skórne, alfa-metyldopa, amiodaron, antybiotyki makrolidowe, barbiturany, benzodiazepiny, bupropion, chlorochina, choroba Parkinsona, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, doksylamina, działanie przeciwcholinergiczne, efekt sedacyjny, epinefryna, erytromycyna, flukonazol, fluoksetyna, fluorochinolony, fluwoksamina, gemfibrozyl, guanabenz, indynawir, inhibitory CYP450, inhibitory MAO, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, klonidyna, leki nasenne, leki neuroleptyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwcholinergiczne, leki przeciwhistaminowe, leki przeciwmalaryczne, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpsychotyczne, makrolidy, niedociśnienie tętnicze, norepinefryna, opioidowe leki przeciwbólowe, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, prokarbazyna, rytonawir, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, sotalol, telaprewir, telitromycyna, terfenadyna, wąski indeks terapeutyczny, wydłużenie odstępu QT, związki przeciwgrzybicze z grupy azoli
Leksykon leków
Interakcje leku – Atorvastatin Bluefish AB 20 mg

Atorwastatyna jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 oraz transportowana przez białka OATP1B1, OATP1B3, MDR1 i BCRP, co determinuje jej farmakokinetykę i potencjał interakcji lekowych. Silne inhibitory CYP3A4 (np. cyklosporyna, ketokonazol, inhibitory proteazy HIV) znacząco podwyższają stężenia atorwastatyny w osoczu, zwiększając ryzyko miopatii, dlatego zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania lub redukcję dawki i ścisłe monitorowanie pacjenta. Umiarkowane inhibitory CYP3A4 (erytromycyna, diltiazem, werapamil, flukonazol, amiodaron) również podnoszą stężenia leku, co wymaga rozważenia obniżenia dawki. Induktory CYP3A4 (ryfampicyna, efawirenz, ziele dziurawca) obniżają stężenia atorwastatyny, co może osłabiać jej skuteczność; w przypadku ryfampicyny zaleca się jednoczesne podawanie i monitorowanie efektu terapeutycznego. Inhibitory transporterów białkowych (cyklosporyna, letermowir) zwiększają ekspozycję na atorwastatynę, a stosowanie letermowiru z cyklosporyną jest przeciwwskazane.
amiodaron, atorwastatyna, białko oporności raka piersi, białko oporności wielolekowej, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, delawirdyna, digoksyna, diltiazem, doustny środek antykoncepcyjny, efawirenz, erytromycyna, etynyloestradiol, ezetymib, fibrat, flukonazol, gemfibrozyl, hepatotoksyczność, induktor cytochromu P450 3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, inhibitor transportera białek, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kolchicyna, kolestypol, kumaryna, kwas fusydowy, letermowir, miopatia, noretysteron, polipeptydy 1B1, pozakonazol, rabdomioliza, ryfampicyna, styrypentol, telitromycyna, transporter OATP1B1/1B3, warfaryna, werapamil, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Escitalopram Genoptim 20 mg

Escitalopram Genoptim, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest łączenie go z nieodwracalnymi, nieselektywnymi inhibitorami MAO ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, wymagając przerwy 14 dni po MAO i 7 dni po escytalopramie. Podobne przeciwwskazania dotyczą moklobemidu i linezolidu. Leki wydłużające odstęp QT (np. leki przeciwarytmiczne klasy IA i III, niektóre neuroleptyki, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, antybiotyki jak sparfloksacyna, moksyfloksacyna) zwiększają ryzyko arytmii i są przeciwwskazane w skojarzeniu z escytalopramem. Ostrożność wymaga także łączenie z selegiliną (do 10 mg/dobę), lekami serotoninergicznymi (tramadol, sumatryptan), lekami obniżającymi próg drgawkowy, litem, tryptofanem, preparatami z dziurawca zwyczajnego oraz lekami wpływającymi na krzepnięcie i elektrolity (hipokaliemia, hipomagnezemia).
astemizol, bupropion, cymetydyna, CYP2C19, CYP2D6, CYP3A4, dezypramina, doustny lek przeciwzakrzepowy, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, ezomeprazol, flekainid, flukonazol, fluwoksamina, halofantryna, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, inhibitor MAO-A, inhibitor MAO-B, inhibitor monoaminooksydazy, klomipramina, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpsychotyczny, linezolid, lit, meflochina, metoprolol, mizolastyna, moklobemid, moksyfloksacyna, nieodwracalny inhibitor MAO, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nortryptylina, omeprazol, pentamidyna, pimozyd, pochodna fenotiazyny, próg drgawkowy, propafenon, rysperydon, selegilina, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sparfloksacyna, sumatryptan, tiorydazyna, tramadol, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptofan, tyklopidyna, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy
Leksykon leków
Interakcje leku – Triveram 20 mg + 5 mg + 5 mg

Produkt Triveram, zawierający atorwastatynę, peryndopryl oraz amlodypinę, wykazuje liczne potencjalne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE (peryndoprylu) z sakubitrylem/walsartanem ze względu na ryzyko obrzęku naczynioruchowego, wymagając 36-godzinnego odstępu między terapiami. Podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) zwiększa ryzyko niedociśnienia, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów z cukrzycą lub GFR < 60 ml/min/1,73 m², gdzie stosowanie aliskirenu z peryndoprylem jest przeciwwskazane. Atorwastatyna, metabolizowana przez CYP3A4 oraz transportery OATP1B1/1B3 i P-gp, może wykazywać zwiększone stężenia i ryzyko miopatii przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol) oraz leków takich jak glekaprewir/pibrentaswir.
afereza lipoprotein, aliskiren, amiloryd, antagoniści receptora angiotensyny II, białko oporności raka piersi, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, diuretyki oszczędzające potas, działanie hipotensyjne, erytromycyna, ewerolimus, glekaprewir/pibrentaswir, glikoproteina p, gliptyny, hiperkaliemia, inhibitory ACE, inhibitory mTOR, itrakonazol, ketokonazol, klarytromycyna, kotrimoksazol, leczenie hipolipemizujące, linagliptyna, miopatia, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk obwodowy, ostra niewydolność nerek, polipeptydy transportujące aniony organiczne, posakonazol, racekadotryl, reakcja rzekomoanafilaktyczna, saksagliptyna, sakubitryl walsartan, sitagliptyna, spironolakton, stężenie potasu, syrolimus, takrolimus, telitromycyna, temsyrolimus, triamteren, trimetoprim, układ renina-angiotensyna-aldosteron, uszkodzenie hepatocytów, wildagliptyna, worykonazol, zaburzenia czynności nerek
Leksykon leków
Interakcje leku – Oxodil PPH 12 mcg

Formoterol, substancja czynna leku Oxodil PPH, jest agonistą receptorów β2-adrenergicznych i może wchodzić w liczne interakcje farmakodynamiczne z innymi lekami. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z innymi sympatykomimetykami (np. salbutamol, terbutalina, efedryna) ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych. Leki β-adrenolityczne (np. propranolol, metoprolol) antagonizują działanie formoterolu, co może prowadzić do osłabienia efektu terapeutycznego i dlatego ich łączna terapia jest przeciwwskazana, o ile nie istnieją bezwzględne wskazania. Ponadto, stosowanie formoterolu z lekami moczopędnymi (furosemid, hydrochlorotiazyd), pochodnymi ksantyny (teofilina, aminofilina) oraz steroidami (prednizon, deksametazon) wymaga monitorowania stężenia potasu w surowicy z uwagi na ryzyko hipokaliemii, która u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy (digoksyna) może zwiększać ryzyko zaburzeń rytmu serca.
aminofilina, astemizol, chinidyna, chlorowcowany węglowodór, deksametazon, digoksyna, disopyramid, diuretyk tiazydowy i pętlowy, działanie przeciwcholinergiczne, enfluran, erytromycyna, glikozyd naparstnicy, halotan, hipokaliemia, inhibitor MAO, ipratropium, izofluran, komorowe zaburzenie rytmu serca, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, mizolastyna, moklobemid, pochodna ksantyny, POChP, prednizon, prokainamid, receptor β2-adrenergiczny, rozszerzenie oskrzeli, selegilina, skurcz oskrzeli, steroid, sympatykomimetyk, teofilina, terfenadyna, tiotropium, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Amlodipine Orion 5 mg

Amlodypina Orion wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Silne i umiarkowane inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azole przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem) mogą znacząco zwiększać ekspozycję na amlodypinę, co podnosi ryzyko niedociśnienia tętniczego, zwłaszcza u osób starszych. Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca) obniżają stężenie amlodypiny, osłabiając jej efekt hipotensyjny, co wymaga monitorowania ciśnienia i dostosowania dawki. Grejpfrut i sok grejpfrutowy są przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności amlodypiny. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu dantrolenu w infuzji, ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej, zwłaszcza u pacjentów z ryzykiem hipertermii złośliwej.
antagonista wapnia, atorwastatyna, azol przeciwgrzybiczny, biodostępność leku, cyklosporyna, dantrolen, digoksyna, diltiazem, efekt hipotensyjny, erytromycyna, ewerolimus, hiperkaliemia, hipertermia złośliwa, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor kinazy mTOR, interakcja farmakokinetyczna, klarytromycyna, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, lek przeciwnadciśnieniowy, migotanie komór, niedociśnienie tętnicze, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, symwastatyna, syrolimus, takrolimus, temsyrolimus, warfaryna, werapamil, zapaść krążeniowa, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AlergoTeva 5 mg

Desloratadyna, substancja czynna leku AlergoTeva, jest długo działającym antagonistą obwodowych receptorów histaminowych H1, pozbawionym działania sedatywnego dzięki ograniczonej penetracji do ośrodkowego układu nerwowego. W badaniach in vitro wykazano jej zdolność do hamowania uwalniania cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresji selektyny P na komórkach śródbłonka, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszej weryfikacji. W badaniach klinicznych stosowanie dawek do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz nawet 45 mg/dobę przez 10 dni nie wykazało istotnego wpływu na układ krążenia, w tym na odstęp QTc. Desloratadyna w dawce 5 mg/dobę nie zwiększała częstości senności w porównaniu z placebo i nie wpływała negatywnie na sprawność psychomotoryczną, również w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, cytokina, desloratadyna, działanie sedatywne, działanie uspokajające, erytromycyna, granulocyt zasadochłonny, histamina, interakcja lekowa, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, odstęp QTc, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, penetracja do OUN, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor H1, receptor histaminowy H1, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sprawność psychoruchowa, zaburzenie sprawności psychoruchowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Symcloza 200 mg

Klozapina, substancja czynna produktu Symcloza, charakteryzuje się specyficznym profilem farmakologicznym i znaczącym ryzykiem mielosupresji, co wymaga szczególnej uwagi w kontekście interakcji lekowych. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie leków hamujących czynność szpiku kostnego (np. karbamazepina, chloramfenikol) oraz długo działających leków przeciwpsychotycznych w postaci depot ze względu na ryzyko agranulocytozy. Klozapina może nasilać działanie leków hamujących OUN, w tym benzodiazepin, opioidów i leków przeciwhistaminowych, co zwiększa ryzyko zapaści krążeniowej i depresji oddechowej. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu substancji o działaniu antycholinergicznym, hipotensyjnym oraz adrenergicznym, a także przy stosowaniu leków wydłużających odstęp QTc ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca. Spożycie alkoholu jest przeciwwskazane z powodu addycyjnego działania depresyjnego na OUN, zwiększonego ryzyka zapaści krążeniowej i oddechowej oraz nasilenia działań niepożądanych klozapiny.
adrenalina, agranulocytoza, benzodiazepina, chloramfenikol, cymetydyna, cyprofloksacyna, cytalopram, cytochrom P450, cytopenia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja OUN, digoksyna, działanie adrenergiczne, działanie antycholinergiczne, działanie hipotensyjne, działanie sedacyjne, erytromycyna, fenylbutazon, fenytoina, fluoksetyna, fluwoksamina, hipotensja, induktor enzymatyczny, inhibitor CYP1A2, inhibitor CYP2D6, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy, karbamazepina, klozapina, kwas walproinowy, lek cytotoksyczny, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpsychotyczny depot, metabolizm wątrobowy, mielosupresja, mielosupresja szpiku kostnego, napad padaczkowy, neutropenia, noradrenalina, omeprazol, opioid, paroksetyna, penicylamina, ryfampicyna, sedacja, sertralina, SSRI, sulfonamid, warfaryna, wiązanie z białkami osocza, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia rytmu serca, zapaść krążeniowa, zatrzymanie krążenia, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Sildenafil Synoptis 100 mg

Syldenafil Synoptis (100 mg) jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 i w mniejszym stopniu przez CYP2C9, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak rytonawir, powodują wzrost Cmax syldenafilu o 300% i AUC o 1000%, co wymaga ograniczenia dawki do maksymalnie 25 mg na 48 godzin. Umiarkowane inhibitory (sakwinawir, erytromycyna, ketokonazol, itrakonazol) zwiększają Cmax o około 140% i AUC o 182-210%, co wskazuje na konieczność rozpoczęcia terapii od dawki 25 mg. Induktory CYP3A4 (bozentan, ryfampicyna) obniżają AUC o 62,6% i Cmax o 55,4%, co może wymagać zwiększenia dawki syldenafilu. Ponadto, cymetydyna i sok grejpfrutowy, jako słabe inhibitory CYP3A4, podnoszą stężenie syldenafilu o około 56%. Leki zobojętniające kwas solny nie wpływają na biodostępność syldenafilu.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista kanału wapniowego, azotan, azytromycyna, beta-adrenolityk, bozentan, cymetydyna, CYP3A4, doksazosyna, działanie hipotensyjne, erytromycyna, induktor CYP3A4, inhibitor izoenzymu, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor P450, inhibitor proteazy HIV, izoenzym cytochromu P450, ketokonazol, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek moczopędny, lek przeciwgrzybiczny, lek zobojętniający kwas solny, lek α-adrenolityczny, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, nikorandyl, riocyguat, ryfampicyna, rytonawir, sakubitryl, sakwinawir, sok grejpfrutowy, syldenafil, tlenek azotu, tolbutamid, warfaryna, wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu
Leksykon leków
Interakcje leku – Midazolam Hameln 5 mg/ml

Midazolam jest metabolizowany głównie przez izoenzymy CYP3A4 i CYP3A5, co powoduje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak azolowe leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, worykonazol, flukonazol, itrakonazol, pozakonazol), makrolidy (erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna) oraz inhibitory proteazy HIV (sakwinawir, lopinawir z rytonawirem) i HCV (boceprewir, telaprewir), znacząco zwiększają stężenie midazolamu w osoczu (2-5,4 razy) i wydłużają okres półtrwania (do 3-krotnie), co prowadzi do nasilenia i przedłużenia działania sedacyjnego i depresyjnego na ośrodkowy układ nerwowy (OUN). W takich przypadkach zalecane jest ścisłe monitorowanie pacjenta, zmniejszenie dawki midazolamu oraz podawanie leku na oddziałach intensywnej opieki medycznej, zwłaszcza przy dużych dawkach lub długotrwałej infuzji. Dodatkowo, blokery kanału wapniowego (diltiazem, werapamil) zwiększają stężenie midazolamu o 25-300% i wydłużają okres półtrwania o 41-43%, co wymaga obserwacji i ewentualnej korekty dawki.
amnezja następcza, antagonista receptora histaminowego, antybiotyk makrolidowy, aprepitant, atorwastatyna, barbiturat, benzodiazepina, bloker kanału wapniowego, depresja oddechowa, diltiazem, działanie hipotensyjne, erytromycyna, farmakokinetyka, fentanyl, flukonazol, induktor CYP3A, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HCV, inhibitor proteazy HIV, interakcje lekowe, izoenzym CYP3A4, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klobazam, kwas walproinowy, kwercetyna, lek hipotensyjny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwpsychotyczny, minimalne stężenie pęcherzykowe, mitotan, nefazodon, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, pochodna opioidu, pozakonazol, propofol, ryfampicyna, telitromycyna, tikagrelor, werapamil, worykonazol, wziewny środek znieczulający, zaburzenie psychomotoryczne, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – Rupafin 10 mg 10 mg

Rupatadyna w dawce 10 mg, stosowana u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat, jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol, ketokonazol czy klarytromycyna, mogą zwiększyć ekspozycję na rupatadynę nawet 10-krotnie (badanie z ketokonazolem), co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Umiarkowane inhibitory (erytromycyna, flukonazol, diltiazem) powodują 2-3-krotny wzrost ekspozycji i powinny być stosowane z ostrożnością. Sok grejpfrutowy zwiększa ekspozycję 3,5-krotnie i jest przeciwwskazany do stosowania z rupatadyną. Ponadto, rupatadyna wykazuje łagodne działanie inhibicyjne na CYP3A4, co może nieznacznie podnosić stężenia midazolamu (wzrost Cmax i AUC) oraz potencjalnie wpływać na leki o wąskim indeksie terapeutycznym, co wymaga szczególnej ostrożności klinicznej.
azole przeciwgrzybicze, cytochrom P450, diltiazem, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytromycyna, flukonazol, fosfokinaza kreatynowa, inhibitor izoenzymu CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klarytromycyna, midazolam, miopatia, nefazodon, odstęp QT, ośrodkowy układ nerwowy, rupatadyna, sok grejpfrutowy, statyna, wąski indeks terapeutyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Formoterol Easyhaler 12 mcg/dawkę odmierzoną

Formoterol Easyhaler zawiera 12 µg formoterolu fumaranu dwuwodnego w proszku do inhalacji i może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie niebezpieczne są interakcje z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. terfenadyna, astemizol, chinidyna, erytromycyna, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), które mogą zwiększać ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca. Ponadto, stosowanie formoterolu z innymi sympatykomimetykami, pochodnymi ksantyny, steroidami czy lekami moczopędnymi (tiazydy, diuretyki pętlowe) może nasilać hipokaliemię i ryzyko arytmii, zwłaszcza u pacjentów leczonych glikozydami naparstnicy. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz konieczne jest zachowanie ostrożności przy znieczuleniu halogenowymi węglowodorami ze względu na ryzyko zaburzeń rytmu serca.
beta-bloker, beta2-mimetyk, bronchodilatacja, diuretyk pętlowy, dyzopiramid, działanie proarytmiczne, efedryna, erytromycyna, formoterol fumaran dwuwodny, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, halogenowe węglowodory, hiperglikemia, hipokaliemia, inhibitor monoaminooksydazy, komorowe zaburzenia rytmu serca, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwcholinergiczny, lek przeciwhistaminowy, lek sympatykomimetyczny, lewodopa, lewotyroksyna, oksytocyna, pochodna ksantyny, prokainamid, proszek do inhalacji, przełom nadciśnieniowy, rozszerzenie oskrzeli, tachykardia, terfenadyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ współczulny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia gospodarki węglowodanowej
Leksykon leków
Interakcje leku – Ambroxol Aflofarm 15 mg/5 ml

Ambroksol, jako substancja czynna produktu Ambroxol Aflofarm, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają znaczenie kliniczne. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie ambroksolu z lekami przeciwkaszlowymi (np. kodeina, dekstrometorfan) ze względu na ryzyko zalegania rozrzedzonej wydzieliny w drogach oddechowych, co może pogorszyć stan pacjenta. Ambroksol wykazuje korzystną interakcję farmakokinetyczną z antybiotykami takimi jak amoksycylina, erytromycyna, ampicylina, doksycyklina oraz cefuroksym, zwiększając ich przenikanie do tkanki płucnej i wzmacniając efekt terapeutyczny. W przypadku teofiliny obserwuje się wzajemne nasilanie działania, co wymaga monitorowania pacjenta i ewentualnej korekty dawkowania. Produkt zawiera śladowe ilości etanolu (0,02 μg), sorbitolu (2500 mg/5 ml), glikolu propylenowego (152 mg/5 ml) oraz glicerolu, co może mieć znaczenie u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nietolerancją fruktozy.
ambroksol, ambroksol chlorowodorek, amoksycyklina, ampicylina, antybiotyk, cefuroksym, dehydrogenaza alkoholowa, dekstrometorfan, doksycyklina, drogi oddechowe, działanie bronchodylatacyjne, działanie mukolityczne, erytromycyna, glikol propylenowy, infekcja dróg oddechowych, interakcja farmakokinetyczna, kodeina, lek przeciwkaszlowy, nietolerancja fruktozy, niewydolność wątroby, odruch kaszlowy, przenikanie antybiotyków do tkanki płucnej, sorbitol, teofilina, zaleganie wydzieliny
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Hydroxyzinum Teva 50 mg/ml

Hydroksyzyna w postaci roztworu do wstrzykiwań (Hydroxyzinum Teva, 50 mg/ml) jest przeciwwskazana u pacjentów z nadwrażliwością na hydroksyzynę, cetyryzynę, inne pochodne piperazyny, aminofilinę i etylenodiaminę. Lek nie powinien być stosowany u kobiet w ciąży i karmiących piersią ze względu na przenikanie przez barierę łożyskową i do mleka matki. Bezwzględnym przeciwwskazaniem są także stany związane z ryzykiem kardiologicznym, takie jak nabyte lub wrodzone wydłużenie odstępu QT, choroby układu krążenia, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hipomagnezemia), bradykardia oraz jednoczesne stosowanie leków wydłużających QT lub wywołujących torsade de pointes. Dodatkowo, lek jest przeciwwskazany u pacjentów z porfirią oraz u noworodków ze względu na ryzyko kumulacji i nasilenia działań niepożądanych. Każda ampułka (2 ml) zawiera do 6,38 mg sodu, co należy uwzględnić u pacjentów z ograniczeniami w spożyciu sodu.
aminofilina, antybiotyk, barbiturat, benzodiazepina, bradykardia, cetyryzyna, działanie przeciwcholinergiczne, erytromycyna, etylenodiamina, farmakokinetyka leku, haloperydol, hipokaliemia, hipomagnezemia, hydroksyzyna chlorowodorek, inhibitor monoaminooksydazy, interakcja lekowa, karmienie piersią, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwbólowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, lek przeciwpsychotyczny, moksifloksacyna, niewydolność serca, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, pochodna piperazyny, polipragmazja, porfiria, próg drgawkowy, roztwór do wstrzykiwań, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie elektrolitowe
Leksykon leków
Interakcje leku – Rivaroxaban Polpharma 2,5 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne z licznymi lekami. Silne inhibitory CYP3A4 i P-gp, takie jak ketokonazol (400 mg/dobę) i rytonawir (600 mg 2x/dobę), powodują 2,5-2,6-krotny wzrost AUC oraz 1,6-1,7-krotny wzrost Cmax rywaroksabanu, co znacząco zwiększa ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazane. Umiarkowane inhibitory, np. klarytromycyna (500 mg 2x/dobę), erytromycyna (500 mg 3x/dobę) i flukonazol (400 mg/dobę), podnoszą AUC o 1,3-1,5 razy i Cmax o 1,3-1,4 razy, z nasileniem efektu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (wzrost AUC do 2-krotnego). Jednoczesne stosowanie z innymi lekami przeciwzakrzepowymi (np. enoksaparyna 40 mg) wykazuje addytywne hamowanie czynnika Xa, zwiększając ryzyko krwawienia, podobnie jak NLPZ, inhibitory agregacji płytek (klopidogrel) oraz SSRI/SNRI, które dodatkowo wpływają na funkcję płytek krwi.
alkohol etylowy, atorwastatyna, azolowy lek przeciwgrzybiczny, choroba wątroby, cytochrom P450 3A4, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, dronedaron, endogenny potencjał trombiny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek krwi, inhibitor CYP3A4 i P-gp, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy HIV, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, krwawienie z przewodu pokarmowego, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rytonawir, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, układ krzepnięcia, warfaryna, worykonazol, ziele dziurawca zwyczajnego
Leksykon leków
Interakcje leku – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne, głównie związane z metabolizmem przez enzym CYP3A. Silne inhibitory CYP3A, takie jak ketokonazol, zwiększają stężenie bosutynibu w osoczu nawet 5,2-krotnie (Cmax) i 8,6-krotnie (AUC), natomiast inhibitory o średniej sile działania, np. aprepitant, podnoszą te wartości odpowiednio 1,5- i 2-krotnie. W przypadku jednoczesnego stosowania z tymi inhibitorami zaleca się unikanie kojarzenia lub rozważenie przerwania leczenia bosutynibem bądź zmniejszenia dawki. Silne induktory CYP3A, takie jak ryfampicyna, obniżają ekspozycję na bosutynib do 14% (Cmax) i 6% (AUC) wartości wyjściowej, co może znacząco obniżyć skuteczność terapii, a zwiększenie dawki bosutynibu prawdopodobnie nie zrekompensuje tego efektu. Ponadto, bosutynib wykazuje zależną od pH rozpuszczalność, a stosowanie inhibitorów pompy protonowej (np. lanzoprazolu) zmniejsza Cmax i AUC bosutynibu odpowiednio do 54% i 74%, co wymaga rozdzielenia czasowego podawania leków lub stosowania krótkodziałających środków zobojętniających.
amiodaron, aprepitant, białko BCRP, boceprewir, bosutynib, bozentan, chinidyna, chlorochina, cyprofloksacyna, diltiazem, domperidon, dyzopiramid, działanie niepożądane, dziurawiec zwyczajny, efawirenz, enzym CYP3A, erytromycyna, esomeprazol, eteksylan dabigatranu, etrawiryna, fenytoina, flukonazol, glikoproteina p, halofantryna, haloperydol, induktor CYP3A, indynawir, inhibitor CYP3A, inhibitor pompy protonowej, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lanzoprazol, lek przeciwarytmiczny, lopinawir, małopłytkowość, metadon, mibefradyl, modafinil, moksyfloksacyna, nafcylina, nefazodon, nelfinawir, nośnik anionów organicznych, OATP, OCT1, omeprazol, pantoprazol, pozakonazol, prokainamid, rabeprazol, ryfampicyna, rytonawir, sakwinawir, silny inhibitor CYP3A, sotalol, telaprewir, telitromycyna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Interakcje leku – Primacor 10 mg

Lerkanidypina, metabolizowana przez enzym CYP3A4, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne w terapii nadciśnienia tętniczego. Silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększać AUC lerkanidypiny nawet 15-krotnie oraz Cmax 8-krotnie dla eutomeru S-lerkanidypiny, co stanowi przeciwwskazanie do jednoczesnego stosowania. Podobnie, cyklosporyna powoduje 3-krotne zwiększenie stężenia lerkanidypiny i 21% wzrost AUC cyklosporyny, co również wyklucza ich łączone podawanie. Spożycie grejpfrutów lub soku grejpfrutowego jest przeciwwskazane ze względu na zwiększenie biodostępności i nasilenie działania hipotensyjnego. Induktory CYP3A4 (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina, ryfampicyna) osłabiają efekt przeciwnadciśnieniowy, co wymaga częstszej kontroli ciśnienia tętniczego.
alfa-adrenolityk, amiodaron, beta-adrenolityk, biodostępność, chinidyna, cyklosporyna, cymetydyna, CYP3A4, digoksyna, dysfagia, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, fluoksetyna, hipotensja, induktor CYP3A4, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kortykosteroid, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lerkanidypina, metoprolol, midazolam, nadciśnienie tętnicze, pochodna dihydropirydyny, ryfampicyna, rytonawir, sotalol, substrat CYP3A4, symwastatyna, tachykardia odruchowa, toksyczność digoksyny, troleandomycyna
Leksykon leków
Przeciwwskazania – Azimycin 125 mg

Lek Azimycin 125 mg, zawierający azytromycynę dwuwodną, jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na azytromycynę oraz inne antybiotyki makrolidowe, takie jak erytromycyna, klarytromycyna, roksytromycyna, a także antybiotyki ketolidowe. Przeciwwskazaniem jest również uczulenie na substancje pomocnicze zawarte w preparacie. Przed zastosowaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergologicznego, aby wykluczyć ryzyko reakcji nadwrażliwości lub idiosynkratycznych na antybiotyki z grupy makrolidów. Tabletki powlekane Azimycin 125 mg mają postać białych lub kremowych, owalnych, obustronnie wypukłych tabletek, co ułatwia ich identyfikację u pacjentów z historią alergii lekowych.
antybiotyk ketolidowy, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna dwuwodna, erytromycyna, klarytromycyna, nadwrażliwość, nadwrażliwość krzyżowa, reakcja alergiczna, reakcja idiosynkratyczna, reakcja uczuleniowa, roksytromycyna, substancja pomocnicza, tabletka powlekana, wywiad alergologiczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Cyclaid 50 mg

Cyklosporyna (Cyclaid) wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, głównie poprzez modulację enzymów CYP3A4 oraz transporterów P-gp i OATP. Leki indukujące CYP3A4/P-gp, takie jak karbamazepina, fenytoina, barbiturany, rifampicyna czy ziele dziurawca (Hypericum perforatum), znacząco obniżają stężenie cyklosporyny, co może wymagać zwiększenia dawki nawet 3-5-krotnie. Z kolei inhibitory tych enzymów i transporterów, np. werapamil, diltiazem, ketokonazol, erytromycyna (4-7-krotne zwiększenie AUC), klarytromycyna, telaprewir (4,64-krotne zwiększenie ekspozycji), amiodaron czy kannabidiol, powodują wzrost stężenia cyklosporyny, zwiększając ryzyko nefrotoksyczności i innych działań niepożądanych. Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami nefrotoksycznymi (aminoglikozydy, amfoterycyna B, NLPZ, melfalan), które wymagają ścisłego monitorowania funkcji nerek i ewentualnej modyfikacji terapii. Wskazane jest także unikanie jednoczesnego stosowania cyklosporyny z takrolimusem ze względu na ryzyko toksyczności nerkowej i interakcji farmakokinetycznych.
ambrisentan, amfoterycyna B, aminoglikozydy, amiodaron, antybiotyki antracyklinowe, antybiotyki makrolidowe, azytromycyna, białka transportujące aniony organiczne, biodostępność diklofenaku, blokery kanału wapniowego, bozentan, cyklosporyna, cytochrom P450 3A4, daunorubicyna, diltiazem, doksorubicyna, działanie immunosupresyjne, erytromycyna, eteksylat dabigatranu, ewerolimus, flukonazol, glikoproteina p, hipoglikemia, induktory CYP3A4, inhibitory CYP3A4, itrakonazol, kannabidiol, ketokonazol, klarytromycyna, leki przeciwgrzybicze azolowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwwirusowe DAA, lerkanidypina, miopatia, mitoksantron, nefrotoksyczność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, oktreotyd, przerost dziąseł, rabdomioliza, repaglinid, ryfampicyna, statyny, stężenie cyklosporyny, syrolimus, szczepionki żywe atenuowane, worykonazol, ziele dziurawca
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Desloratadine Aurovitas 5 mg

Desloratadyna, będąca antagonistą receptorów H1 o kodzie ATC R06AX27, charakteryzuje się wysoką selektywnością działania na obwodowe receptory histaminowe, co eliminuje sedatywne efekty typowe dla innych leków przeciwhistaminowych. Po podaniu doustnym dawka terapeutyczna wynosi 5 mg na dobę, a badania kliniczne wykazały brak wpływu na układ krążenia nawet przy dawkach do 20 mg/dobę przez 14 dni oraz brak wydłużenia odstępu QTc przy dawce 45 mg/dobę przez 10 dni. Desloratadyna hamuje uwalnianie cytokin prozapalnych (IL-4, IL-6, IL-8, IL-13) oraz ekspresję selektyny P na komórkach śródbłonka, co może przyczyniać się do jej działania przeciwzapalnego, choć wymaga to dalszych badań. Lek nie wykazuje klinicznie istotnych interakcji z inhibitorami CYP450 (ketokonazol, erytromycyna) oraz nie nasila efektów sedatywnych ani zaburzeń psychomotorycznych, także w połączeniu z alkoholem.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonista receptora H1, cytokina prozapalna, Desloratadine Aurovitas, desloratadyna, działanie przeciwalergiczne, działanie sedatywne, erytromycyna, granulocyt zasadochłonny, inhibitor cytochromu P450, interleukina, ketokonazol, komórka śródbłonka, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, odstęp QTc, okresowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, ośrodkowy układ nerwowy, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, przewlekłe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, receptor H1 obwodowy, selektyna P, sezonowe alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, sprawność psychoruchowa
Leksykon leków
Interakcje leku – Hyplafin 5 mg

Produkt leczniczy Hyplafin zawierający 5 mg finasterydu cechuje się niskim potencjałem interakcji lekowych, co potwierdzają liczne badania kliniczne. Finasteryd jest metabolizowany głównie przez układ cytochromu P450 3A4, jednak nie wykazuje istotnego wpływu na ten enzym, co ogranicza ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Badania nie wykazały klinicznie istotnych interakcji finasterydu z lekami takimi jak propranolol, digoksyna, glibenklamid, warfaryna, teofilina czy fenazon. Teoretycznie inhibitory CYP3A4 (np. ketokonazol, itrakonazol, klarytromycyna) mogą zwiększać stężenie finasterydu, a induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, karbamazepina, ziele dziurawca) mogą je obniżać, jednak ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa finasterydu, zmiany te nie mają istotnego znaczenia klinicznego.
antykoagulant, astma, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, cukrzyca typu 2, cytochrom P450 3A4, digoksyna, działanie niepożądane finasterydu, erytromycyna, farmakoterapia wielolekowa, fenazon, fenytoina, finasteryd, glibenklamid, Hyplafin, induktor CYP3A4, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450 3A4, inhibitor proteazy HIV, interakcja farmakokinetyczna, interakcja lek-lek, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, lek przeciwbólowy, lek rozszerzający oskrzela, makrolidowy antybiotyk, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, pochodna kumaryny, pochodna sulfonylomocznika, POChP, propranolol, ryfampicyna, teofilina, warfaryna, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie rytmu serca, zakrzepica, zawrót głowy, ziele dziurawca
Leksykon leków
Interakcje leku – VIXARGIO 15mg; 20 mg

Rywaroksaban, metabolizowany głównie przez CYP3A4 i będący substratem P-gp, wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne z silnymi inhibitorami tych szlaków, takimi jak ketokonazol, itrakonazol, worykonazol, pozakonazol oraz inhibitory HIV-proteazy, które zwiększają AUC rywaroksabanu 2,5-2,6-krotnie i Cmax 1,6-1,7-krotnie, co znacząco podnosi ryzyko krwawienia i jest przeciwwskazaniem do jednoczesnego stosowania. Umiarkowane zwiększenie ekspozycji (AUC wzrost 1,3-1,5 razy) obserwuje się przy stosowaniu klarytromycyny (500 mg 2×/dobę), erytromycyny (500 mg 3×/dobę) oraz flukonazolu (400 mg 1×/dobę), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, co wymaga ostrożności klinicznej. Dronedaron ze względu na brak wystarczających danych nie jest zalecany do łącznego stosowania. Silne induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital i ziele dziurawca, obniżają stężenie rywaroksabanu o około 50%, osłabiając jego działanie przeciwzakrzepowe, co wymaga unikania lub ścisłego monitorowania pacjentów pod kątem objawów zakrzepicy.
agregacja płytek krwi, aktywność anty-Xa, antagonista witaminy K, atorwastatyna, cytochrom P450, czas protrombinowy, czynnik Xa, digoksyna, diklofenak, dronedaron, dziurawiec zwyczajny, enoksaparyna, erytromycyna, fenobarbital, fenytoina, flukonazol, funkcja wątroby, glikoproteina p, heparyna, ibuprofen, induktor CYP3A4, inhibitor agregacji płytek, inhibitor CYP3A4, inhibitor HIV-proteazy, inhibitor pompy protonowej, inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klopidogrel, kwas acetylosalicylowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwzakrzepowy, midazolam, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, omeprazol, pozakonazol, ryfampicyna, rywaroksaban, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, warfaryna, worykonazol
Leksykon leków
Interakcje leku – Terlipressin SUN 0,1 mg/ml

Terlipresyna wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które mają kluczowe znaczenie w kontekście bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego i wątroby. Lek nasila działanie hipotensyjne nieselektywnych beta-adrenolityków poprzez hamowanie odruchowej aktywności serca nerwu błędnego, co prowadzi do zmniejszenia częstości akcji serca i pojemności minutowej serca. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu terlipresyny z lekami wywołującymi bradykardię (np. propofol, sufentanyl), ze względu na ryzyko ciężkiej bradykardii, oraz z lekami wydłużającymi odstęp QT (klasy IA i III przeciwarytmiczne, erytromycyna, niektóre leki przeciwhistaminowe, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne), które mogą prowadzić do torsade de pointes. Monitorowanie EKG oraz parametrów życiowych jest niezbędne, zwłaszcza u pacjentów z historią wydłużenia QT, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipomagnezemia), chorobą niedokrwienną serca, niewydolnością wątroby i w podeszłym wieku.
analog wazopresyny, beta-adrenolityk, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, działanie wazokonstrykcyjne, erytromycyna, hipokaliemia, hipomagnezemia, komorowe zaburzenie rytmu serca, krwawienie z żylaków przełyku, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, marskość wątroby, nerw błędny, nieselektywny beta-adrenolityk, niewydolność wątroby, propofol, sufentanyl, terlipresyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, wazodilatacja, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie elektrolitowe, żyła wrotna
Leksykon leków
Interakcje leku – Sertagen 50 mg

Sertralina, jako inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO), takimi jak selegilina, moklobemid czy linezolid, ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego objawiającego się drżeniem mięśniowym, drgawkami, hipertermią i zaburzeniami świadomości. Konieczne jest zachowanie odpowiednich okresów odstawienia (minimum 7-14 dni) między terapiami. Równocześnie przeciwwskazane jest stosowanie pimozydu z sertraliną z powodu wzrostu stężenia pimozydu o około 35% i ryzyka arytmii. Istotne jest także unikanie jednoczesnego podawania leków wydłużających odstęp QT, leków serotoninergicznych (np. tryptanów, fentanylu), a także ostrożność przy stosowaniu litu, fenytoiny, metamizolu oraz leków wpływających na czynność płytek krwi (NLPZ, ASA, tyklopidyna), ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym krwawień i zaburzeń rytmu serca.
aprepitant, arytmia komorowa, atenolol, buprenorfina, cholinoesteraza, cymetydyna, CYP 2D6, cytochrom P450, czas protrombinowy, dezypramina, digoksyna, diltiazem, dziurawiec zwyczajny, erytromycyna, fenobarbital, fentanyl, fenytoina, flekainid, flukonazol, haloperydol, induktor CYP3A4, inhibitor monoaminooksydazy, inhibitor proteazy, inhibitor zwrotnego wychwytu serotoniny, INR, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, lek antyarytmiczny, lek serotoninergiczny, linezolid, lit, metamizol, miwakurium, moklobemid, nalokson, nefazodon, pimozyd, posakonazol, propafenon, ryfampicyna, sumatryptan, telitromycyna, torsade de pointes, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, tryptan, tyklopidyna, warfaryna, werapamil, worykonazol, wydłużenie odstępu QT, zespół serotoninowy, złośliwy zespół neuroleptyczny
Leksykon leków
Interakcje leku – Adalift 20 mg

Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co powoduje istotne interakcje farmakokinetyczne z inhibitorami i induktorami tego enzymu. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę i 400 mg/dobę) oraz ritonawir (200 mg dwa razy na dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (od 2- do 4-krotnego wzrostu AUC) i Cmax (do 22%), co podnosi ryzyko działań niepożądanych. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu nawet o 88%, potencjalnie zmniejszając jego skuteczność terapeutyczną. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie tadalafilu z azotanami organicznymi, które nasila ich działanie hipotensyjne, prowadząc do znacznego obniżenia ciśnienia tętniczego i ryzyka omdlenia, zwłaszcza przy dawkach 5 mg, 10 mg i 20 mg tadalafilu. Interakcje te utrzymują się do 24 godzin, a azotany można bezpiecznie podać dopiero po 48 godzinach od ostatniej dawki tadalafilu, pod ścisłym nadzorem medycznym.
alfuzosyna, amlodypina, antagonista receptora angiotensyny II, azotany, bendrofluazyd, bloker kanału wapniowego, CYP3A4, cytochrom P450, czas protrombinowy, doksazosyna, enalapril, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, finasteryd, induktor enzymatyczny, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor ACE, inhibitor CYP3A4, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, inhibitory i induktory enzymatyczne, itrakonazol, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, metabolizm leku, metoprolol, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, sakwinawir, sok grejpfrutowy, stężenie w osoczu, substrat CYP1A2, tadalafil, tamsulozyna, teofilina, terbutalina, tiazydowy lek moczopędny, warfaryna, α-adrenolityk, β-adrenolityk
Leksykon leków
Interakcje leku – Nitrendypina Egis 20 mg

Nitrendypina jest metabolizowana głównie przez izoenzym CYP3A4 obecny w błonie śluzowej jelit i wątroby, co czyni ją podatną na liczne interakcje farmakokinetyczne. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna oraz leki przeciwpadaczkowe (fenytoina, fenobarbital, karbamazepina), znacząco zwiększają metabolizm nitrendypiny, prowadząc do obniżenia jej stężenia w osoczu i osłabienia działania hipotensyjnego, co może wymagać korekty dawki. Z kolei inhibitory CYP3A4, w tym antybiotyki makrolidowe (np. erytromycyna), inhibitory proteazy HIV (np. rytonawir), azolowe leki przeciwgrzybicze (np. ketokonazol), nefazodon oraz fluoksetyna, mogą zwiększać stężenie nitrendypiny w osoczu, co wiąże się z ryzykiem nadmiernej hipotensji i koniecznością monitorowania ciśnienia tętniczego oraz ewentualnej redukcji dawki. Szczególną uwagę należy zwrócić na przeciwwskazane jednoczesne stosowanie ryfampicyny z nitrendypiną ze względu na bardzo wysoki poziom istotności klinicznej interakcji.
alfa-adrenolityk, alfa-metylodopa, antagonista receptora AT1, antagonista wapnia, antagonista wapnia dihydropirydynowy, antybiotyk makrolidowy, azolowy lek przeciwgrzybiczny, beta-adrenolityk, biodostępność, błona śluzowa jelit, cymetydyna, CYP 3A4, digoksyna, działanie hipotensyjne, efekt pierwszego przejścia, erytromycyna, fluoksetyna, indukcja metabolizmu, induktor enzymatyczny, inhibitor ACE, inhibitor CYP 3A4, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy HIV, interakcja leku z alkoholem, ketokonazol, kwas walproinowy, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwpadaczkowy, lek zwiotczający mięśnie, nefazodon, nitrendypina, pankuronium, ranitydyna, ryfampicyna, sok grejpfrutowy, wekuronium
Leksykon leków
Interakcje leku – AirFluSal Forspiro 50 mcg + 250 mcg

AirFluSal Forspiro zawiera salmeterol, długo działający beta-2-agonista, oraz flutykazonu propionian, glikokortykosteroid, które wykazują istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne. Beta-adrenolityki (zarówno wybiórcze, jak i niewybiórcze) mogą antagonizować działanie salmeterolu, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane, chyba że istnieją szczególne wskazania. Stosowanie salmeterolu z innymi beta-adrenergicznymi lekami może prowadzić do efektu addycyjnego. Ponadto, salmeterol może indukować hipokaliemię, zwłaszcza w połączeniu z pochodnymi ksantyny, steroidami i lekami moczopędnymi, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z ciężką astmą. Metabolizm salmeterolu jest zależny od CYP3A4, a silne inhibitory tego enzymu, takie jak ketokonazol (400 mg p.o. raz dziennie), powodują wzrost Cmax o 1,4 raza i AUC aż 15-krotnie, co zwiększa ryzyko działań niepożądanych, w tym wydłużenia QTc i kołatania serca. Umiarkowane inhibitory CYP3A4, np. erytromycyna (500 mg p.o. 3×/dobę), powodują jedynie niewielkie, nieistotne klinicznie zwiększenie ekspozycji na salmeterol.
AirFluSal Forspiro, beta-adrenolityk, ciężka astma, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, działanie beta-adrenergiczne, erytromycyna, flutykazonu propionian, glikemia, hipokaliemia, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kobicystat, kołatanie serca, kortyzol, lek moczopędny, metabolizm pierwszego przejścia, ośrodkowy układ nerwowy, pochodna ksantyny, rytonawir, salmeterol, stężenie kortyzolu, stężenie potasu, telitromycyna, teofilina, wydłużenie odstępu QTc, zahamowanie czynności kory nadnerczy, zespół Cushinga
Leksykon leków
Interakcje leku – Flegtac Kaszel 1,6 mg/ml

Bromoheksyna, obecna w preparacie Flegtac Kaszel w stężeniu 1,6 mg/ml, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie bromoheksyny z lekami cholinolitycznymi (np. atropiną) oraz lekami przeciwkaszlowymi zawierającymi kodeinę, ze względu na ryzyko zmniejszenia skuteczności mukolitycznej i osłabienia odruchu kaszlowego, co może prowadzić do zalegania wydzieliny i zwiększenia ryzyka infekcji. Ponadto, bromoheksyna może nasilać drażniące działanie salicylanów i innych NLPZ na błonę śluzową przewodu pokarmowego, co wymaga ostrożności u pacjentów z chorobą wrzodową. Z kolei jednoczesne stosowanie z antybiotykami takimi jak erytromycyna, doksycyklina, amoksycylina czy cefuroksym może zwiększać ich stężenie w miąższu płucnym, potencjalnie poprawiając skuteczność terapii infekcji dróg oddechowych.
amoksycylina, antybiotyk, atropina, błona śluzowa przewodu pokarmowego, bromoheksyna, cefuroksym, charakterystyka produktu leczniczego, choroba wrzodowa, doksycyklina, działanie niepożądane, efekt mukolityczny, erytromycyna, glikol propylenowy, infekcja dróg oddechowych, kodeina, lek cholinolityczny, lek przeciwkaszlowy, miąższ płucny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, odruch kaszlowy, ośrodkowy układ nerwowy, parahydroksybenzoesan metylu, parahydroksybenzoesan propylu, salicylany, sorbitol, zaleganie wydzieliny
Leksykon leków
Interakcje leku – Solu-Medrol 1000 mg

Metyloprednizolon jest metabolizowany głównie przez enzym CYP3A4, który katalizuje 6β-hydroksylację steroidów, kluczowy etap metabolizmu fazy I kortykosteroidów. Interakcje lekowe dotyczą przede wszystkim inhibitorów i induktorów CYP3A4, które odpowiednio zwiększają lub zmniejszają stężenie metyloprednizolonu w osoczu, co wymaga dostosowania dawki w celu uniknięcia toksyczności lub utraty efektu terapeutycznego. Przykładowo, inhibitory CYP3A4 takie jak izoniazyd, ketokonazol, rytonawir czy klarytromycyna mogą podnosić stężenie metyloprednizolonu, natomiast induktory jak ryfampicyna, karbamazepina czy fenobarbital obniżają jego poziom. Ponadto, metyloprednizolon wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne, m.in. z doustnymi antykoagulantami, lekami antycholinergicznymi, NLPZ (np. aspiryna w dużych dawkach) oraz lekami przeciwcukrzycowymi, co wymaga monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, takich jak wskaźniki krzepliwości czy poziom glukozy.
aminoglutetymid, aprepitant, blokada nerwowo-mięśniowa, bursztynian metyloprednizolonu, cyklofosfamid, cyklosporyna, CYP3A4, cytochrom P450, diltiazem, doustny antykoagulant, erytromycyna, etynyloestradiol, fenobarbital, fenytoina, fosaprepitant, hipokaliemia, hydroksylacja steroidów, induktor CYP3A4, inhibitor cholinesterazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor proteazy HIV, itrakonazol, izoniazyd, karbamazepina, ketokonazol, klarytromycyna, klirens wątrobowy, kobicystat, krwawienie z przewodu pokarmowego, krzepliwość krwi, metabolizm glikokortykoidów, metyloprednizolon, miastenia, ostra miopatia, ryfampicyna, substrat CYP3A4, supresja nadnerczy, takrolimus, toksyczność salicylanu, troleandomycyna
Leksykon leków
Interakcje leku – Flutixon 250 mcg/dawkę inh.

Propionian flutykazonu, składnik preparatu Flutixon (250 µg/dawkę inhalacyjną), charakteryzuje się niską biodostępnością ogólnoustrojową z powodu intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia i wysokiego klirensu osoczowego zależnego od enzymu CYP3A4. W standardowych warunkach terapeutycznych interakcje lekowe są rzadkie i klinicznie nieistotne, jednak silne inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol, mogą zwiększyć ekspozycję na flutykazon nawet o 150%, co prowadzi do istotnego obniżenia stężenia kortyzolu w surowicy. Podobne ryzyko dotyczy itrakonazolu oraz rytonawiru, który może wielokrotnie podnosić stężenia propionianu flutykazonu, znacznie hamując oś podwzgórze-przysadka-nadnercza. W związku z tym zaleca się unikanie długotrwałego stosowania Flutixonu z silnymi inhibitorami CYP3A4 lub ścisłe monitorowanie pacjentów, jeśli terapia skojarzona jest niezbędna.
cytochrom P450 3A4, działania niepożądane glikokortykosteroidów, erytromycyna, farmakokinetyka leku, inhibitor CYP3A4, itrakonazol, ketokonazol, kortyzol w surowicy, metabolizm wątrobowy, objawy cushingoidalne, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podanie donosowe, propionian flutykazonu, rytonawir, terapia przeciwgrzybicza, terfenadyna