badania in vitro
Badania in vitro (łac. „w szkle”) to techniki laboratoryjne przeprowadzane poza żywym organizmem, w kontrolowanym środowisku, takim jak probówka czy szalka Petriego. Metody te stanowią fundamentalną część współczesnej medycyny, umożliwiając testowanie hipotez naukowych, nowych leków czy procedur medycznych bez ryzyka dla pacjentów.
W kontekście medycznym badania in vitro obejmują szereg technik, od prostych testów biochemicznych po zaawansowane hodowle komórkowe i tkankowe. Pozwalają one na obserwację procesów biologicznych w izolowanych warunkach, co umożliwia dokładniejszą analizę mechanizmów chorobowych i potencjalnych metod terapeutycznych.
Należy odróżnić badania in vitro od procedury zapłodnienia pozaustrojowego (ang. in vitro fertilization, IVF), która jest jedną z metod leczenia niepłodności. Chociaż procedura IVF również wykorzystuje techniki laboratoryjne wykonywane „w szkle”, termin „badania in vitro” jest znacznie szerszy i obejmuje całe spektrum metod badawczych stosowanych w naukach biomedycznych.
Badania in vitro stanowią nieocenione narzędzie w rozwoju medycyny spersonalizowanej, pozwalając na testowanie skuteczności leków na komórkach pobranych od konkretnego pacjenta, co może prowadzić do optymalizacji terapii. Są również coraz częściej wykorzystywane jako alternatywa dla badań na zwierzętach, co ma znaczenie zarówno etyczne, jak i praktyczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ketoprofen-SF 100 mg
Dane przedkliniczne ketoprofenu, oparte na badaniach toksyczności subchronicznej i przewlekłej na modelach zwierzęcych, wykazały typowe dla NLPZ działania niepożądane, w tym uszkodzenia przewodu pokarmowego (rany i owrzodzenia błony śluzowej) oraz nefrotoksyczność. Testy mutagenności in vitro i in vivo potwierdziły brak potencjału mutagennego, a badania kancerogenności na szczurach i myszach nie wykazały działania kancerogennego. Wpływ na funkcje rozrodcze zaobserwowano przy dawkach ≥6 mg/kg mc./dobę, obejmujący zaburzenia implantacji zarodka, płodności samic oraz przebiegu porodu, natomiast brak działania teratogennego potwierdzono w badaniach embriotoksyczności na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, choroba przewodu pokarmowego, dysfunkcja nerek, embriotoksyczność, implantacja zarodka, kancerogenność, ketoprofen, modele zwierzęce, mutagenność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, owrzodzenia, płodność, teratogenność, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bimatoprost Indoco 0,1 mg/ml
Badania niekliniczne bimatoprostu wykazały, że obserwowane efekty toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej maksymalne narażenie u ludzi, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W długoterminowych badaniach na naczelnych stosowanie bimatoprostu w stężeniu ≥0,3 mg/ml przez 1 rok powodowało wzrost pigmentacji tęczówki, wynikający ze zwiększonej produkcji melaniny w melanocytach, oraz odwracalne zmiany w tkankach okołoocznych, takie jak poszerzenie szpary powiekowej i wyraźne bruzdy. Nie zaobserwowano jednak czynnościowych ani mikroskopowych uszkodzeń tych tkanek. Ponadto, badania genotoksyczności i karcinogenności nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego bimatoprostu.
badania in vitro, badania na naczelnych, bimatoprost, bruzda powiekowa, działanie mutagenne, ekspozycja leku, funkcje neurobehawioralne, genotoksyczność, melanocyty, obumarcie płodu, pigmentacja tęczówki, poronienie, potencjał karcinogenny, rozwój płodu, rozwój zarodkowo-płodowy, szpara powiekowa, testy in vivo, tkanki okołooczne, toksyczność matczyna, worek spojówkowy, wpływ na płodność - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Loperamid APTEO MED 2 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne loperamidu chlorowodorku wykazały brak specyficznej toksyczności zarówno w toksyczności ostrej, jak i przewlekłej, co potwierdza bezpieczeństwo kliniczne tej substancji. Analizy genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania genotoksycznego. W badaniach reprodukcyjnych na szczurach dawka 40 mg/kg mc./dobę (około 20-krotność MHUL) indukowała zaburzenia płodności i zmniejszenie przeżywalności płodów, związane z toksycznością matczyną, natomiast dawki ≥10 mg/kg mc./dobę (5-krotność MHUL) nie wpływały negatywnie na zdrowie matki i rozwój płodu.
arytmia, badania in vitro, badania in vivo, czynność mięśnia sercowego, działanie toksyczne, genotoksyczność, hamowanie przepływu jonów potasowych, kanał hERG, loperamidu chlorowodorek, rozwój okołoporodowy, rozwój pourodzeniowy, stężenie terapeutyczne, toksyczność matczyna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie materiału genetycznego, zaburzenie płodności, zaburzenie rytmu serca - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 15 mg
Lenalidomid wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z dawkami letalnymi powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, znacznie przekraczającymi dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę powodowały poważne efekty toksyczne, w tym śmiertelność, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę (zbliżone do ekspozycji u ludzi) wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodne leukopenie. Lenalidomid wykazuje wyraźne działanie teratogenne u małp i królików, powodując wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych, co podkreśla konieczność rygorystycznej kontroli ciąży u pacjentów w wieku rozrodczym.
Badania mutagenności in vitro i in vivo (testy mutacji bakteryjnych, limfocytów ludzkich, komórek chłoniaka myszy, transformacji komórek zarodkowych chomika oraz test mikrojądrowy na szczurach) nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu na poziomie genowym ani chromosomalnym. Brak jest jednak formalnych badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjału nowotworowego przy długotrwałej ekspozycji. Przedkliniczne dane wskazują na konieczność monitorowania funkcji nerek oraz parametrów hematologicznych podczas terapii, a także na bezwzględne stosowanie środków zapobiegających ciąży. Te wyniki stanowią podstawę do opracowania zaleceń klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania lenalidomidu, zwłaszcza w kontekście jego toksyczności przewlekłej i teratogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja leku, elementy morfotyczne krwi, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytka krwi, polidaktylia, profil bezpieczeństwa leku, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sulfasalazin EN Krka 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności sulfasalazyny wykazały bardzo niski poziom toksyczności ostrej, z wartością LD50 po podaniu doustnym u szczurów na poziomie 12500 mg/kg masy ciała, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa w stosowaniu terapeutycznym. Jednakże badania na modelach zwierzęcych ujawniły potencjalne negatywne efekty na funkcje rozrodcze, zwłaszcza u samców szczurów i królików, przy dawkach sześciokrotnie przekraczających standardowe dawki stosowane u ludzi, co sugeruje ryzyko zaburzeń płodności przy wysokich dawkach sulfasalazyny. Dodatkowo, testy in vitro na ludzkich limfocytach wykazały działanie genotoksyczne, związane z uszkodzeniami chromosomów w fazie G1 podziału mitotycznego, co wskazuje na konieczność ostrożności przy długotrwałym stosowaniu leku.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Melkart 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wildagliptyny obejmowały różne gatunki zwierząt, w tym psy, szczury, myszy oraz małpy cynomolgus. W badaniach na psach zaobserwowano opóźnienia wewnątrzsercowego przewodzenia impulsów przy dawkach powyżej 15 mg/kg mc. (NOAEL 15 mg/kg, co odpowiada 7-krotnej ekspozycji względem Cmax u ludzi). U szczurów i myszy stwierdzono gromadzenie piankowatych makrofagów pęcherzykowych w płucach, z NOAEL odpowiednio 25 mg/kg (5-krotna ekspozycja AUC u ludzi) i 750 mg/kg (142-krotna ekspozycja AUC). Objawy ze strony przewodu pokarmowego u psów obejmowały biegunki i krwawienia, jednak nie ustalono dawki bezobjawowej. Wildagliptyna nie wykazywała działania mutagennego in vitro i in vivo. Badania reprodukcyjne na szczurach i królikach nie wykazały istotnych zaburzeń płodności ani rozwoju zarodkowego przy dawkach NOAEL 75 mg/kg (10-krotna ekspozycja u szczurów) i 50 mg/kg (9-krotna ekspozycja u królików). W badaniu rozwoju przed- i pourodzeniowego toksyczność u potomstwa pojawiała się jedynie przy dawkach ≥150 mg/kg związanych z toksycznością matczyną.
badania in vitro, badania in vivo, badanie histopatologiczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, dawka NOAEL, działanie mutagenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, genotoksyczność, gruczolakorak sutka, makrofagi pęcherzykowe, małpa cynomolgus, martwica tkanek, naczyniakomięsak krwionośny, pole pod krzywą stężenia, przewodzenie wewnątrzsercowe, stężenie maksymalne, toksyczność matczyna, wildagliptyna, żebra faliste - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Clopidogrel Aurovitas 75 mg
Badania przedkliniczne klopidogrelu, substancji czynnej leku Clopidogrel Aurovitas, wykazały, że przy dawkach ≥25-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną (75 mg/dobę) u szczurów i pawianów obserwowano zmiany w wątrobie związane z wpływem na enzymy metabolizujące, jednak w badaniach klinicznych nie stwierdzono wpływu na enzymy wątrobowe przy dawkach terapeutycznych. Przy bardzo dużych dawkach odnotowano nietolerancję żołądkową objawiającą się zapaleniem błony śluzowej, nadżerkami oraz wymiotami. Długoterminowe badania rakotwórczości u myszy (78 tygodni) i szczurów (104 tygodnie) przy dawkach do 77 mg/kg mc./dobę (≥25-krotna ekspozycja) nie wykazały działania rakotwórczego. Ponadto, badania genotoksyczności in vitro i in vivo potwierdziły brak uszkodzeń materiału genetycznego.
badania farmakokinetyczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, dawka kliniczna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja leku, enzymy wątrobowe, klopidogrel, laktacja, nadżerki błony śluzowej żołądka, potencjał genotoksyczny, toksyczność wątrobowa, tolerancja żołądkowa, wady rozwojowe, wątroba, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, znakowanie radioaktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Propranolol Aurovitas 10 mg
Propranolol wykazuje umiarkowaną toksyczność ostrą z doustną wartością LD50 około 600 mg/kg masy ciała. W badaniach przewlekłych na szczurach obserwowano przejściowe, odwracalne zmiany masy ciała i narządów. Długoterminowe podawanie propranololu w dawkach do 150 mg/kg mc./dobę przez okres do 18 miesięcy nie wykazało potencjału karcinogennego. Analizy in vitro i in vivo potwierdzają brak genotoksyczności leku. W badaniach rozwojowych u młodych szczurów ustalono NOAEL na poziomie 20 mg/kg mc./dobę, przy czym dawka 40 mg/kg mc./dobę nie wywołała istotnych toksycznych efektów rozwojowych, a margines bezpieczeństwa wynosił 1,2 u kobiet i 2,9 u mężczyzn.
badania in vitro, badania in vivo, chlorowodorek propranololu, dawka terapeutyczna, działanie antyimplantacyjne, LD50, margines bezpieczeństwa, nieprawidłowości plemników, NOAEL, potencjał genotoksyczny, potencjał karcinogenny, propranolol, ruchliwość plemników, stężenie komórek plemników, testosteron w osoczu, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aknenormin 10 mg 10 mg
Izotretynoina, substancja czynna Aknenorminu, wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą z wartościami LD50 po podaniu doustnym wynoszącymi około 2000 mg/kg u królików, 3000 mg/kg u myszy oraz ponad 4000 mg/kg u szczurów, co jest znacznie wyższe niż dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej na szczurach (dawki 2, 8 i 32 mg/kg/dobę przez ponad 2 lata) wykazały odwracalne działania niepożądane, takie jak częściowe wypadanie włosów i podwyższenie stężenia triglicerydów w osoczu, bez obecności masywnych zwapnień tkanek czy zmian w komórkach wątrobowych typowych dla hiperwitaminozy A. Izotretynoina wykazuje silny potencjał teratogenny i embriotoksyczny, co uzasadnia restrykcyjne przeciwwskazania u kobiet w wieku rozrodczym oraz konieczność stosowania skutecznej antykoncepcji podczas terapii.
Aknenormin, badania in vitro, badania in vivo, dawka śmiertelna LD50, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne i karcynogenne, działanie teratogenne, hiperwitaminoza A, izotretynoina, męski układ rozrodczy, morfologia plemników, pochodna witaminy A, potencjał genotoksyczny, potencjał teratogenny, ruchliwość plemników, toksyczność ostra, toksyczność ostra izotretynoiny, toksyczność przewlekła, triglicerydy we krwi - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recigar 1,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące cytyzyny, substancji czynnej Recigar 1,5 mg, wskazują na szeroki indeks terapeutyczny oraz brak istotnej toksyczności po podaniu wielokrotnym u myszy, szczurów i psów. Badania farmakologiczne nie wykazały negatywnego wpływu na układ sercowo-naczyniowy, hemopoezę, błonę śluzową żołądka, nerki, wątrobę ani inne narządy wewnętrzne. W testach in vitro na komórkach wątroby i nerek cytyzyna wykazała mniejszą cytotoksyczność niż nikotyna, z wyjątkiem zwiększonego działania w teście peroksydacji lipidów, co może wynikać z braku istotnej biotransformacji w hepatocytach. Ponadto, badania genotoksyczności na myszach nie potwierdziły potencjału uszkadzania DNA przez cytyzynę.
badania in vitro, badania toksykologiczne, biotransformacja w hepatocytach, błona śluzowa żołądka, cytyzyna, dawka terapeutyczna, dawka toksyczna, działanie cytotoksyczne, działanie embriotoksyczne, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, genotoksyczność, hemopoeza, hepatotoksyczność, indeks terapeutyczny, izolowane komórki wątroby, nerki, nikotyna, peroksydacja lipidów, potencjał genotoksyczny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, układ sercowo-naczyniowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranlosin 0,4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa chlorowodorku tamsulosyny, substancji czynnej leku Ranlosin, obejmowały kompleksową ocenę toksyczności, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję. Badania toksyczności przeprowadzono na myszy, szczurach i psach, uwzględniając zarówno pojedyncze, jak i wielokrotne dawki, wykazując, że działania niepożądane korelują z farmakologicznym mechanizmem antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG przy bardzo dużych dawkach, jednak ich kliniczna istotność nie została potwierdzona, co wskazuje na minimalne ryzyko zaburzeń przewodnictwa sercowego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi (0,4 mg). Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo wykazały brak właściwości mutagennych, co eliminuje ryzyko uszkodzeń materiału genetycznego.
antagonista receptorów adrenergicznych alfa-1, antagonista receptorów alfa-1 adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, chlorowodorek tamsulosyny, działanie rakotwórcze, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, hodowla komórkowa, potencjał genotoksyczny, poziom prolaktyny, rozwój postnatalny, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenia przewodnictwa sercowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tramal Retard 50 50 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tramadolu chlorowodorku, substancji czynnej tabletek Tramal Retard 50, obejmowały szeroki zakres analiz toksykologicznych, reprodukcyjnych, genotoksycznych oraz kancerogennych. W badaniach wielokrotnego podawania doustnego i parenteralnego u szczurów i psów (od 6 do 26 tygodni, a także 12-miesięczne u psów) nie stwierdzono istotnych zmian klinicznych przy dawkach terapeutycznych (20 mg/kg u szczurów, 10 mg/kg u psów doustnie, 20 mg/kg doodbytniczo u psów). Objawy niepożądane, takie jak niepokój, nadmierne ślinienie, drgawki i zmniejszony przyrost masy ciała, pojawiały się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki powyżej 50 mg/kg/dobę wywoływały toksyczność u samic oraz zwiększoną śmiertelność noworodków, z opóźnieniami rozwojowymi potomstwa (zaburzenia kostnienia, opóźnione otwieranie oczu i ujście pochwy), jednak płodność samców i samic pozostawała nienaruszona. U królików toksyczność i anomalie kostnienia potomstwa obserwowano przy dawkach >125 mg/kg.
analiza toksykologiczna, anomalia kostnienia, badania in vitro, badania in vivo, chlorowodorek tramadolu, drgawki, działanie rakotwórcze, gruczolak wątrobowokomórkowy, guz płuca, parametry hematologiczne, płodność, potencjał mutagenny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, toksyczność, Tramal Retard, układ nerwowy, zaburzenia kostnienia, zależność dawka-odpowiedź - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pioglitazone Bioton 15 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne pioglitazonu wykazały istotne zmiany patofizjologiczne u zwierząt laboratoryjnych, takie jak hemodylucja, niedokrwistość, odwracalny przerost odśrodkowy serca oraz zwiększone odkładanie tłuszczu w tkankach, obserwowane przy stężeniach leku do 4-krotnie niższych lub równych stężeniom terapeutycznym u ludzi. U samic ciężarnych zwierząt zaobserwowano zahamowanie wzrostu płodu, co wiązano z hamowaniem hiperinsulinemii i zwiększoną insulinorezystencją w ciąży, prowadzącymi do ograniczonej dostępności substratów metabolicznych. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego pioglitazonu. Długoterminowe badania na szczurach (do 24 miesięcy) ujawniły zwiększoną częstość rozrostu nabłonka pęcherza moczowego oraz nowotworów u samców, co wiązano z obecnością kamieni moczowych i podrażnieniem nabłonka; zakwaszenie moczu zmniejszało częstość guzów, jednak nie eliminowało ich całkowicie. W innych gatunkach (myszy, psy, małpy) nie stwierdzono indukcji guzów pęcherza moczowego.
badania in vitro, badania in vivo, genotoksyczność, hemodylucja, hiperinsulinemia, insulinooporność, kamica moczowa, mikrokryształy, niedokrwistość, nowotwór pęcherza moczowego, pioglitazon, potencjał rakotwórczy, przerost odśrodkowy serca, rodzinna polipowatość gruczolakowata, rozrost nabłonka pęcherza moczowego, tiazolidynodiony, zahamowanie wzrostu płodu, zakwaszenie moczu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Naklofen Duo 75 mg
Dane toksykologiczne przedkliniczne dla diklofenaku sodowego, substancji czynnej w produkcie Naklofen Duo 75 mg, wskazują na względnie wysoką toksyczność ostrą z wartościami LD50 poniżej 500 mg/kg masy ciała w większości badanych gatunków (myszy: 116-530 mg/kg, szczury: 52-240 mg/kg, króliki: 100-157 mg/kg, psy: 42-59 mg/kg, małpy: 3200 mg/kg). Szczury i psy wykazują większą wrażliwość na toksyczność. W badaniach toksyczności przewlekłej dawki do 16 mg/kg/dobę u szczurów oraz powyżej 0,5 mg/kg u psów powodowały uszkodzenia przewodu pokarmowego i wątroby, a u małp toksyczne efekty pojawiały się przy dawce 75 mg/kg/dobę przez 6 miesięcy. Metabolizm diklofenaku u małp jest zbliżony do ludzkiego, co podkreśla istotność tych wyników dla oceny bezpieczeństwa klinicznego. Badania kancerogenności i mutagenności nie wykazały istotnego ryzyka nowotworowego ani mutagennego przy dawkach do 2 mg/kg/dobę.
badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, dawka śmiertelna, diklofenak sodowy, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embriotoksyczność i teratogenność, erytrocyty i leukocyty, fototoksyczność, hamowanie syntezy prostaglandyn, kancerogenność, LD50, mutagenność, Naklofen Duo, niesteroidowe leki przeciwzapalne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uszkodzenie przewodu pokarmowego, uszkodzenie wątroby, wpływ na płodność, wpływ na reprodukcję - Leksykon substancji czynnych
Sylibinina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylibinina, główny składnik sylimaryny pozyskiwanej z ostropestu plamistego, wykazuje bardzo niski profil toksyczności, co potwierdzają badania przedkliniczne. W badaniach toksyczności ostrej na szczurach i myszach pojedyncza dawka doustna wykazała LD50 > 2000 mg/kg m.c., co wskazuje na praktycznie nietoksyczne działanie. Długoterminowe badania przewlekłej toksyczności prowadzone przez 12 miesięcy na szczurach (do 2500 mg/kg m.c.) oraz psach (do 1200 mg/kg m.c.) nie wykazały żadnych objawów toksyczności ani zmian patologicznych. Ponadto, badania reprodukcyjne na szczurach i królikach, przy dawkach do 2500 mg/kg m.c., nie ujawniły działań niepożądanych na żadnym etapie rozmnażania, w tym braku efektów teratogennych. Warto jednak zaznaczyć, że dla preparatu SanoHepatic nie przeprowadzono badań wpływu na rozrodczość ze względu na uproszczoną procedurę rejestracyjną.
badania farmakologiczne, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badanie autopsyjne, dyrektywa 2001/83, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, LD50, ostropest plamisty, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, sylibinina, test laboratoryjny, test przedurodzeniowy, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozrodczość, wady rozwojowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Dasatinib SUN 80 mg
Dazatynib wykazuje toksyczność przede wszystkim w obrębie układu pokarmowego, krwiotwórczego oraz limfatycznego, co potwierdzono w badaniach nieklinicznych na myszach, szczurach, królikach i małpach. U szczurów i małp toksyczność przewodu pokarmowego, zwłaszcza jelit, była czynnikiem ograniczającym dawkę. Obserwowano zmiany w parametrach erytrocytów oraz szpiku kostnym, a także zmniejszenie liczby limfocytów i masy organów limfatycznych, co wskazuje na działanie immunosupresyjne dazatynibu. Zmiany te miały charakter odwracalny po zakończeniu terapii. W badaniach na małpach stwierdzono śródmiąższową mineralizację nerek bez istotnych zaburzeń funkcji. Dazatynib hamuje agregację płytek i wydłuża czas krwawienia u szczurów, jednak nie wywołuje samoistnych krwotoków. Pomimo potencjalnego wpływu na kanał potasowy hERG i włókna Purkinje’go, nie zaobserwowano wydłużenia odstępu QT w badaniach in vivo na małpach.
aberracje chromosomowe, agregacja płytek krwi, badania in vitro, badania in vivo, brodawczaki macicy, czas krwawienia, działanie klastogenne, fototoksyczność, gruczolak prostaty, hemostaza pierwotna, immunosupresja, kanał hERG, krwinki czerwone, krwotok skórny, limfocyty, mineralizacja nerek, odstęp QT, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, rak płaskonabłonkowy, repolaryzacja komór, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność, włókna Purkinjego, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – ApoMigra 100 mg
Przedkliniczne badania sumatryptanu wykazały brak potencjału genotoksycznego oraz rakotwórczego w modelach in vitro i in vivo, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji. W badaniach na szczurach doustne podanie sumatryptanu w dawkach powodujących około 200-krotne stężenia w osoczu w porównaniu do standardowej dawki u ludzi (100 mg) skutkowało istotnym zmniejszeniem zdolności do inseminacji. Natomiast podskórne podanie, pomimo osiągnięcia około 150-krotnie wyższych stężeń, nie wpływało negatywnie na funkcje rozrodcze, co sugeruje zależność efektu od drogi podania i farmakokinetyki leku.
aberracja chromosomowa, badania in vitro, badania in vivo, dawka doustna, droga podania, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, embryotoksyczność, farmakokinetyka, karcynogeneza, malformacja rozwojowa, mutacja genowa, podanie podskórne, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, śmiertelność zarodkowa, sumatryptan, teratogenność, wada wrodzona, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kefrenex 300 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące kwetiapiny, substancji czynnej Kefrenex, nie wykazały potencjału genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co jest istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania. Badania na zwierzętach ujawniły zmiany w funkcjonowaniu tarczycy, takie jak hipertrofia komórek pęcherzykowych oraz obniżenie stężenia trójjodotyroniny (T3), a także zmiany hematologiczne, w tym obniżenie hemoglobiny oraz liczby leukocytów i erytrocytów. U psów zaobserwowano zmętnienie soczewki i zaćmę, co może mieć znaczenie kliniczne w kontekście długotrwałej terapii lekami przeciwpsychotycznymi. W badaniach na królikach stwierdzono zwiększoną częstość zagięcia nadgarstkowego/stępowego u płodów przy ekspozycji na poziomie zbliżonym do maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi, jednak znaczenie tych obserwacji dla populacji ludzkiej pozostaje nieokreślone.
badania in vitro, badania in vivo, białe krwinki, ciąża rzekoma, czerwone krwinki, dawka terapeutyczna, funkcje tarczycy, genotoksyczność kwetiapiny, hipertrofia komórek pęcherzykowych, hormon T3, hormon tarczycy, kwetiapina, lek przeciwpsychotyczny, parametry hematologiczne, potencjał genotoksyczny, stężenie hemoglobiny, stężenie prolaktyny, toksyczność kwetiapiny, trójjodotyronina, zaćma, zagięcie nadgarstkowe, zmętnienie soczewki, zmiany hematologiczne - Leksykon substancji czynnych
Inozyna pranobeks – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Inozyna pranobeks wykazuje niski profil toksyczności w szeroko zakrojonych badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą, z dawkami sięgającymi 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej (100 mg/kg mc./dobę). Dawka LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały właściwości karcinogennych, a testy mutagenności in vivo i in vitro, w tym na ludzkich limfocytach, potwierdziły brak działania mutagennego. Ponadto, badania reprodukcyjne na myszach, szczurach i królikach, przy dawkach do 20-krotności dawki terapeutycznej podawanej pozajelitowo, nie wykazały toksyczności okołoporodowej, embriotoksyczności ani teratogenności.
badania in vitro, badania in vivo, badania mutagenności, badania przedkliniczne, cynk glukonian, dawka LD50, dawka terapeutyczna, działania niepożądane, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, jony cynku, limfocyty krwi obwodowej, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, właściwości karcinogenne - Leksykon substancji czynnych
Hypromeloza – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hypromeloza, stosowana jako substancja czynna w kroplach do oczu, takich jak Artelac (3,2 mg/ml) oraz Tears Naturale II (3 mg/ml w połączeniu z dekstranem 70), wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi. Testy in vitro na ludzkich i bydlęcych rogówkach wykazały bardzo dobrą tolerancję tkankową, a badania na modelu świnki morskiej nie wykazały właściwości drażniących ani alergizujących przy stężeniu 2%. Dodatkowo, test Amesa potwierdził brak działania mutagennego, co eliminuje ryzyko genotoksyczności substancji. Badania obejmowały również ocenę toksyczności po wielokrotnym podaniu, wpływ na rozmnażanie i rozwój płodu oraz potencjał karcynogenny, nie wskazując na istotne zagrożenia dla pacjentów.
Kompleksowa ocena bezpieczeństwa hypromelozy potwierdza jej korzystny profil w zastosowaniach okulistycznych, umożliwiając bezpieczne stosowanie zarówno w terapii krótkotrwałej, jak i długotrwałej. Brak działania drażniącego, mutagennego i alergizującego jest szczególnie istotny ze względu na wrażliwość struktur oka oraz ryzyko reakcji niepożądanych przy stosowaniu preparatów oftalmicznych. Wyniki badań klinicznych i przedklinicznych potwierdzają, że hypromeloza jest substancją dobrze tolerowaną, co uzasadnia jej szerokie zastosowanie w preparatach nawilżających i ochronnych dla powierzchni oka.
Artelac, badania in vitro, badania mutagenności, badania przedkliniczne, badania toksyczności, dekstran 70, działanie alergiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, hypromeloza, krople do oczu, mutacja genetyczna, potencjał karcynogenny, preparat oftalmiczny, preparat okulistyczny, reakcja alergiczna, rogówka, rozwój płodu, ryzyko genotoksyczne, Tears Naturale, terapia okulistyczna, test Amesa, tkanka rogówki, toksyczność komórkowa, tolerancja oka, uczulenie, właściwości drażniące, zastosowanie okulistyczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hirudoid 0,3 g/100 g
Dane przedkliniczne dotyczące mukopolisacharydowego polisiarczanu, substancji czynnej Hirudoid 0,3 g/100 g maść, wskazują na niskie ryzyko toksyczności przy miejscowym stosowaniu. Ostra toksyczność występuje jedynie po podaniu układowym bardzo dużych dawek (doustnie, podskórnie, dootrzewnowo, dożylnie) i nie ma praktycznego znaczenia klinicznego dla aplikacji miejscowej. W badaniach podostrych (13 tygodni) na psach i szczurach zaobserwowano zmiany zależne od dawki, takie jak podrażnienie w miejscu iniekcji, wzrost masy wątroby i nerek od dawki 10 mg/kg m.c. oraz powiększenie węzłów chłonnych od 15 mg/kg m.c. Nie stwierdzono natomiast zmian nowotworowych po długotrwałym stosowaniu. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego mukopolisacharydowego polisiarczanu, choć brak jest systematycznych danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości.
badania in vitro, badania in vivo, działanie mutagenne, działanie teratogenne, ekspozycja ogólnoustrojowa, embriotoksyczność, mukopolisacharydowy polisiarczan, resorpcja płodu, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwości mutagenne, właściwości rakotwórcze - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Urocare 5 mg
Solifenacyna bursztynian, substancja czynna leku Urocare, jest selektywnym, kompetycyjnym antagonistą receptorów muskarynowych podtypu M3, co prowadzi do rozkurczu mięśni gładkich wypieracza pęcherza moczowego. Mechanizm ten opiera się na blokowaniu przywspółczulnego działania acetylocholiny, co skutkuje zmniejszeniem nadreaktywności pęcherza. Badania farmakodynamiczne potwierdziły wysoką selektywność solifenacyny wobec receptorów M3, minimalizując ryzyko działań niepożądanych wynikających z interakcji z innymi receptorami lub kanałami jonowymi. W randomizowanych, podwójnie zaślepionych badaniach klinicznych dawki 5 mg i 10 mg na dobę wykazały statystycznie istotną poprawę objawów pęcherza nadreaktywnego już po tygodniu terapii, z utrzymaniem efektu przez co najmniej 12 tygodni, a także w długoterminowych obserwacjach do 12 miesięcy.
acetylocholina, antagonista receptora cholinergicznego, badania in vitro, badania in vivo, drogi moczowe, inhibitor kompetycyjny, mikcja, nietrzymanie moczu, pęcherz nadreaktywny, receptor muskarynowy, receptor muskarynowy M3, solifenacyna bursztynian, tolterodyna, układ moczowy, włókna cholinergiczne, wypieracz pęcherza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Recodium max 1200 mg
Przedkliniczne badania toksyczności piracetamu, substancji czynnej produktu leczniczego Recodium, wykazały niski potencjał toksyczny zarówno po podaniu pojedynczym, jak i wielokrotnym. W badaniach ostrej toksyczności dawka 10 g/kg m.c. podana myszom, szczurzym i psom nie wywołała nieodwracalnych efektów toksycznych. W toksyczności przewlekłej myszy otrzymywały do 4,8 g/kg m.c./dobę, szczury do 2,4 g/kg m.c./dobę, a psy dawki od 1 do 10 g/kg m.c./dobę przez rok, przy czym u psów zaobserwowano jedynie łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe (wymioty, zmiany konsystencji kału, polidypsja) bez poważnych uszkodzeń narządowych. Dożylne podawanie piracetamu w dawkach do 1 g/kg m.c./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów nie wywołało działań toksycznych, co potwierdza bezpieczeństwo stosowania parenteralnego.
badania in vitro, badania in vivo, działanie genotoksyczne, działanie niepożądane, efekt toksyczny, piracetam, podanie dożylne, podanie parenteralne, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, zaburzenia przewodu pokarmowego, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zmiany nowotworowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Banavin 15 mg
Wortioksetyna, substancja czynna leku Banavin, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej bezpieczeństwo. W badaniach toksyczności ogólnej na myszach, szczurach i psach zaobserwowano objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak nadmierne wydzielanie śliny, rozszerzenie źrenic oraz epizody drgawek (u psów). Dawka bezobjawowa dla drgawek u psów miała margines bezpieczeństwa 5 względem maksymalnej zalecanej dawki terapeutycznej 20 mg/dobę. Zmiany narządowe dotyczyły nerek (zapalenie kłębuszków, niedrożność kanalików, obecność kryształków u szczurów) oraz wątroby (przerost i martwica hepatocytów, hiperplazja przewodów żółciowych, obecność kryształków u myszy i szczurów), jednak występowały przy ekspozycji 2-10-krotnie wyższej niż u ludzi. Wortioksetyna nie wykazała działania genotoksycznego ani potencjału rakotwórczego w standardowych testach in vitro i 2-letnich badaniach na myszach i szczurach. Badania reprodukcyjne wykazały brak wpływu na płodność i teratogenności, choć przy ekspozycji przekraczającej 10-krotną dawkę terapeutyczną obserwowano zmniejszenie masy płodu i opóźnione kostnienie, a u królików nawet przy subterapeutycznej ekspozycji. W okresie przed- i pourodzeniowym u szczurów stwierdzono zwiększoną śmiertelność młodych, mniejszy przyrost masy ciała i opóźniony rozwój przy dawkach zbliżonych do terapeutycznych.
badania in vitro, badania in vivo, drgawki, działanie genotoksyczne, hiperplazja przewodów żółciowych, kryształki w kanalikach nerkowych, kryształki w przewodach żółciowych, martwica hepatocytów, masa płodu, narządy rozrodcze, niedrożność kanalików nerkowych, opóźnione kostnienie, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, przerost hepatocytów, rozszerzenie źrenic, ruchliwość nasienia, śmiertelność młodych, teratogenność, wortioksetyna, zapalenie kłębuszków nerkowych - Leksykon substancji czynnych
Płucnica islandzka – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Płucnica islandzka (Cetraria islandica) jest aktywnym składnikiem wyciągu gęstego w produkcie leczniczym Herbion na kaszel, gdzie 1 ml syropu zawiera 6 mg wyciągu, odpowiadającego 96–108 mg surowca roślinnego. Wyciąg charakteryzuje się współczynnikiem DER 16-18:1, a ekstrakcja odbywa się przy użyciu wody oczyszczonej. Dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa są ograniczone, jednak testy in vitro z kwasem protolichesterynowym, jednym z aktywnych składników, nie wykazały cytotoksyczności na hodowlach komórek piersi, co sugeruje korzystny profil bezpieczeństwa w kontekście toksyczności komórkowej.
badania in vitro, cytotoksyczność, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, karcynogenność, kwas protolichesterynowy, medycyna tradycyjna, ocena toksykologiczna, płucnica islandzka, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, testy in vitro, toksyczność reprodukcyjna, właściwości rakotwórcze, współczynnik DER, wyciąg gęsty - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib LEK-AM 400 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz silnym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminami i kwaśną alfa-glikoproteiną. Metabolizm leku odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, stanowiąca 16% AUC związku macierzystego. Okres półtrwania imatynibu wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym około 81% dawki jest wydalane w ciągu 7 dni, głównie z kałem (68%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Kumulacja leku przy wielokrotnym podawaniu wynosi 1,5-2,5-krotnie w stanie równowagi.
AGP, AUC, badania in vitro, biodostępność bezwzględna, biotransformacja imatynibu, Cmax, CML, CYP3A4, dystrybucja leku, farmakokinetyka populacyjna, GIST, imatynib, inhibitor kompetycyjny, kwaśna alfa-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, mikrosomy wątrobowe, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, powierzchnia ciała, przerzuty nowotworowe wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Piracetam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Piracetam wykazuje wyjątkowo korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony licznymi badaniami przedklinicznymi na różnych gatunkach zwierząt. W badaniach toksyczności ostrej, jednorazowe podanie dawek do 10 g/kg mc. u myszy, szczurów i psów nie wywołało nieodwracalnych efektów toksycznych. Długotrwałe podawanie w dawkach do 4,8 g/kg mc./dobę u myszy, 2,4 g/kg mc./dobę u szczurów oraz 1-10 g/kg mc./dobę u psów przez okres do roku nie wykazało toksycznego wpływu na narządy wewnętrzne, jedynie łagodne zaburzenia żołądkowo-jelitowe i zwiększone spożycie wody u psów przy najwyższych dawkach. Dożylne podawanie piracetamu w dawkach do 1 g/kg mc./dobę przez 4-5 tygodni u szczurów i psów również nie powodowało działań niepożądanych, co potwierdza bezpieczeństwo tej drogi podania w stanach wymagających szybkiego efektu terapeutycznego.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, dawka terapeutyczna, działania niepożądane, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, margines bezpieczeństwa, piracetam, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, praktyka kliniczna, profil bezpieczeństwa piracetamu, stany ostre, terapia krótkoterminowa, terapia przewlekła, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy, zaburzenia układu pokarmowego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Piracetam Espefa 800 mg
Badania przedkliniczne piracetamu wykazały niski potencjał toksyczności, potwierdzając korzystny profil bezpieczeństwa leku. W badaniach toksyczności ostrej, jednorazowe podanie dawek do 10 g/kg masy ciała u myszy, szczurów i psów nie wywołało nieodwracalnych efektów toksycznych, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. W badaniach wielokrotnego podawania dawek do 4,8 g/kg/dobę u myszy oraz do 2,4 g/kg/dobę u szczurów nie zaobserwowano istotnych zmian toksycznych w narządach wewnętrznych. W badaniach przewlekłych u psów, przy dawkach od 1 do 10 g/kg/dobę przez okres roku, odnotowano jedynie łagodne objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak wymioty, zmiana konsystencji kału oraz zwiększone spożycie wody, bez poważnych zagrożeń zdrowotnych.
badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, margines bezpieczeństwa, piracetam, podanie dożylne, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, profil bezpieczeństwa, toksyczność dawek wielokrotnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ pokarmowy, wpływ mutagenny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Azimycin 125 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne azytromycyny wykazały, że podawanie dawki 40-krotnie przekraczającej kliniczne dawki terapeutyczne indukuje przemijającą fosfolipidozę u zwierząt laboratoryjnych, jednak bez istotnych klinicznie objawów toksyczności narządowej. Brak jest danych dotyczących długoterminowej karcynogenności, co jest uzasadnione krótkotrwałym wskazaniem terapeutycznym leku Azimycin. Testy genotoksyczności in vitro i in vivo jednoznacznie potwierdziły brak mutagennego działania azytromycyny, co jest istotnym elementem jej profilu bezpieczeństwa.
aberracja chromosomowa, antybiotyk makrolidowy, azytromycyna, badania in vitro, badania in vivo, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, fosfolipidoza, genotoksyczność, karcynogenność, mutacja genowa, opóźnienie kostnienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, zakażenie - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Trexan Neo 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne metotreksatu na modelach zwierzęcych (myszy, szczury, króliki, koty, psy) wykazały istotne działania toksyczne, takie jak uszkodzenia błony śluzowej przewodu pokarmowego, mielosupresja prowadząca do obniżenia produkcji elementów morfotycznych krwi oraz hepatotoksyczność. Lek wykazuje również negatywny wpływ na funkcje rozrodcze, obniżając płodność, wykazując działanie embriotoksyczne i fetotoksyczne. Szczególnie istotny jest potencjał teratogenny potwierdzony u czterech gatunków zwierząt, z wyjątkiem małp rezus, u których nie stwierdzono wad wrodzonych po ekspozycji na metotreksat. Badania genotoksyczności potwierdziły mutagenne właściwości leku, manifestujące się aberracjami chromosomowymi zarówno in vivo, jak i in vitro, w komórkach zwierzęcych oraz ludzkich komórkach szpiku kostnego.
aberracja chromosomowa, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie fetotoksyczne, działanie karcynogenne, elementy morfotyczne krwi, gametogeneza, genotoksyczność, hepatotoksyczność, komórki szpiku kostnego, komórki wątrobowe, metotreksat, mielosupresja, płodność, potencjał rakotwórczy, potencjał teratogenny, przewód pokarmowy, szpik kostny, wady wrodzone, właściwości mutagenne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Arthryl 1500 mg
Przeprowadzone badania toksykologiczne siarczanu glukozaminy, substancji czynnej leku Arthryl, wykazały szeroki margines bezpieczeństwa. W badaniach ostrej toksyczności u myszy i szczurów, podanie doustne dawek do 5000 mg/kg mc. (około 200-krotność dawki terapeutycznej 20-25 mg/kg mc.) nie wywołało istotnych objawów toksyczności. Podostre badania u królików (dożylnie, 80 mg/kg mc.), szczurów (doustnie, 240 mg/kg mc.) oraz psów (dożylnie, 300 mg/kg mc.) również nie wykazały znaczących efektów toksycznych. Długoterminowe badania przewlekłej toksyczności u szczurów (52 tygodnie, doustnie, do 2700 mg/kg mc.) i psów (26 tygodni, doustnie, do 2149 mg/kg mc.) potwierdziły brak toksyczności przy dawkach wielokrotnie przekraczających dawkę terapeutyczną.
badania in vitro, badania in vivo, dawka terapeutyczna, embriotoksyczność, mutagenność, podanie domięśniowe, podanie doustne, podanie dożylne, profil bezpieczeństwa, rozwój prenatalny, siarczan glukozaminy, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Tamis 0,4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa tamsulosyny chlorowodorku obejmowały ocenę toksyczności po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki, wpływu na reprodukcję, potencjału genotoksycznego oraz działania rakotwórczego. Wyniki wskazują, że działania niepożądane pojawiały się głównie przy dawkach znacznie przekraczających terapeutyczne i były zgodne z mechanizmem działania leku jako antagonisty receptorów α1-adrenergicznych. W badaniach na psach odnotowano zmiany w zapisie EKG jedynie po bardzo dużych dawkach, bez istotnego znaczenia klinicznego. Testy genotoksyczności, zarówno in vitro, jak i in vivo, nie wykazały właściwości mutagennych ani uszkodzeń DNA, co potwierdza brak potencjału genotoksycznego tamsulosyny.
aberracja chromosomowa, antagonista receptorów α1-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, działanie rakotwórcze, hiperprolaktynemia, łagodny rozrost gruczołu krokowego, podwyższony poziom prolaktyny, potencjał genotoksyczny, selektywny antagonista receptorów α₁-adrenergicznych, tamsulosyny chlorowodorek, test mutagenności, toksyczność dawki, toksyczny wpływ na reprodukcję, uszkodzenie DNA, zaburzenia elektrokardiograficzne, zapis elektrokardiograficzny, zmiana proliferacyjna - Leksykon substancji czynnych
Alprazolam – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alprazolam nie wykazuje potencjału mutagennego ani genotoksycznego, co potwierdzają testy in vitro (test Amesa) oraz in vivo (test mikrojąderkowy u szczurów) przy dawkach sięgających 100 mg/kg mc./dobę, czyli 500-krotności maksymalnej dawki u ludzi (10 mg/dobę). Długoterminowe badania rakotwórczości na szczurach (do 30 mg/kg mc./dobę, 150x dawka ludzka) i myszach (do 10 mg/kg mc./dobę, 50x dawka ludzka) nie wykazały działania onkogennego. Ponadto, alprazolam nie wpływał negatywnie na płodność szczurów nawet przy dawce 5 mg/kg mc./dobę (25x dawka ludzka), jednak prenatalna ekspozycja wiązała się z opóźnieniami rozwojowymi i zwiększoną śmiertelnością płodów oraz potencjalnymi zmianami behawioralnymi u potomstwa gryzoni.
aberracje chromosomowe, alprazolam, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badania rakotwórczości, benzodiazepiny, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja prenatalna, mutageneza bakteryjna, mutagenność bakteryjna, napady drgawek, neowaskularyzacja rogówki, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, śmiertelność płodowa, test Amesa, test mikrojąderkowy, toksyczność przewlekła, wady wrodzone, wpływ na narząd wzroku, wpływ na płodność, zaćma - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – TamisPras Auro 0,4 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne tamsulosyny chlorowodorku obejmowały podanie pojedynczych i wielokrotnych dawek na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy), wykazując, że profil toksyczności jest zgodny z farmakologicznym działaniem antagonisty receptorów α-adrenergicznych. W badaniach na psach przy bardzo dużych dawkach odnotowano zmiany w zapisie EKG, jednak efekt ten nie ma istotnego znaczenia klinicznego przy dawkach terapeutycznych stosowanych u ludzi. Badania genotoksyczności in vivo i in vitro nie wykazały działania mutagennego, co potwierdza bezpieczeństwo leku pod tym względem.
antagonista receptorów α-adrenergicznych, badania in vitro, badania in vivo, badania przedkliniczne, badanie karcinogenności, badanie toksyczności, działanie mutagenne, działanie toksyczne leku, efekt kardiologiczny, elektrokardiogram, genotoksyczność, hiperprolaktynemia, podwyższony poziom prolaktyny, profil bezpieczeństwa leku, tamsulosyny chlorowodorek, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność substancji, zmiany proliferacyjne