Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylibinina

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania sylibininy

Sylibinina, główny składnik sylimaryny otrzymywanej z owocu ostropestu plamistego (Silybum marianum), charakteryzuje się wyjątkowo niskim profilem toksyczności, co pozwala na jej bezpieczne stosowanie w dawkach terapeutycznych przez długie okresy. Przedkliniczne badania bezpieczeństwa wykazały szereg istotnych właściwości farmakologicznych tej substancji.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej przeprowadzone na modelach zwierzęcych potwierdzają wyjątkowo niski potencjał toksyczny sylibininy. W eksperymentach z udziałem szczurów i myszy wykazano, że pojedyncza dawka doustna sylimaryny jest praktycznie nietoksyczna. Wartość parametru LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) określono na poziomie przekraczającym 2000 mg/kg masy ciała, co świadczy o bardzo niskiej toksyczności ostrej tej substancji.²

Toksyczność przewlekła

Istotne z punktu widzenia bezpieczeństwa długoterminowego stosowania są badania toksyczności przewlekłej. Przeprowadzono 12-miesięczne badania na szczurach i psach, którym podawano doustnie sylimarynę w maksymalnych dawkach wynoszących odpowiednio 2500 mg/kg masy ciała dla szczurów i 1200 mg/kg masy ciała dla psów. Zarówno wyniki testów laboratoryjnych jak i badania autopsyjne nie wykazały toksycznego działania sylimaryny w trakcie długotrwałej ekspozycji. Brak objawów toksyczności przy tak wysokich dawkach potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa substancji.³

Wpływ na rozrodczość

Rozpatrując bezpieczeństwo stosowania substancji leczniczej, niezbędne jest określenie jej potencjalnego wpływu na rozrodczość. W przypadku sylibininy, dane uzyskane w badaniach toksycznego wpływu na rozrodczość u szczurów i królików nie wykazały żadnych działań niepożądanych w każdym z etapów rozmnażania. Przeprowadzono kompleksowe testy przedurodzeniowe, okołoporodowe oraz pourodzeniowe, podając sylimarynę w maksymalnej dawce wynoszącej 2500 mg/kg masy ciała. W trakcie tych badań nie zaobserwowano działania teratogennego, co oznacza brak ryzyka powstawania wad rozwojowych u płodów.⁴

Należy jednak odnotować, że w przypadku produktu SanoHepatic, nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących toksycznego wpływu na rozród, co wynika z zastosowania uproszczonej procedury rejestracyjnej zgodnie z artykułem 16c(1)(a)(iii) Dyrektywy 2001/83 ze zmianami.⁵

Potencjał mutagenny

Istotnym aspektem bezpieczeństwa stosowania substancji leczniczej jest ocena jej potencjału mutagennego, czyli zdolności do wywoływania mutacji w materiale genetycznym. W przypadku sylibininy, przeprowadzone badania zarówno w warunkach in vitro jak i in vivo nie wykazały mutagennego działania sylimaryny. Brak potencjału genotoksycznego jest istotnym czynnikiem potwierdzającym bezpieczeństwo stosowania tej substancji.^{6 7}

Potencjał kancerogenny

Ocena potencjału kancerogennego (rakotwórczego) jest standardowym elementem badań bezpieczeństwa substancji leczniczych. W przypadku sylibininy w postaci preparatu Legalon 140, nie przeprowadzono dotąd właściwych badań in vivo u gryzoni pod kątem potencjału kancerogennego.⁸ Należy jednak zaznaczyć, że dla produktu Sylifar, dane niekliniczne wynikające z konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa, w tym potencjalnego działania rakotwórczego, nie ujawniły żadnego szczególnego zagrożenia dla człowieka.⁹

Podsumowanie danych przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa

Na podstawie dostępnych badań przedklinicznych można stwierdzić, że sylibinina charakteryzuje się wyjątkowo korzystnym profilem bezpieczeństwa. Wyniki badań toksyczności ostrej i przewlekłej wskazują na bardzo niską toksyczność tej substancji, nawet przy długotrwałym stosowaniu wysokich dawek. Brak działania teratogennego, mutagennego oraz potencjalnego działania kancerogennego (w dostępnych badaniach) dodatkowo potwierdza bezpieczeństwo stosowania sylibininy.^{10 11}

Zestawienie danych toksyczności sylibininy w badaniach przedklinicznych