Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku Arthryl

Badania toksykologiczne przeprowadzone dla siarczanu glukozaminy wykazują duży margines bezpieczeństwa tego związku, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa substancji czynnej zawartej w leku Arthryl. Szereg badań przedklinicznych, przeprowadzonych z zastosowaniem różnych schematów dawkowania i przy różnych drogach podania, pozwolił na kompleksową ocenę potencjalnego ryzyka związanego ze stosowaniem tej substancji.¹

Toksyczność ostra

Badania toksyczności ostrej przeprowadzono u myszy i szczurów, podając siarczan glukozaminy różnymi drogami: dożylną, domięśniową oraz doustną. W badaniach z podaniem doustnym testowano dawki sięgające 5000 mg/kg masy ciała, co stanowi ponad 200-krotność dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi. Mimo zastosowania tak wysokich dawek, nie zaobserwowano znaczących objawów toksyczności.²

Toksyczność podostra

Bezpieczeństwo siarczanu glukozaminy oceniano również w badaniach toksyczności podostrej, stosując różne schematy dawkowania u różnych gatunków zwierząt:

• U królików – przez okres 4 tygodni, przy podaniu dożylnym dawek do 80 mg/kg masy ciała³
• U szczurów – przez okres 13 tygodni, przy podaniu doustnym dawek do 240 mg/kg masy ciała⁴
• U psów – przez okres 13 tygodni, przy podaniu dożylnym dawek do 300 mg/kg masy ciała⁵

W żadnym z tych badań nie odnotowano istotnych objawów toksyczności, co wskazuje na dobry profil bezpieczeństwa siarczanu glukozaminy przy wielokrotnym podawaniu w czasie średnioterminowej ekspozycji.

Toksyczność przewlekła

Długoterminowe bezpieczeństwo siarczanu glukozaminy oceniono w badaniach toksyczności przewlekłej, przeprowadzonych w znacznie dłuższych okresach obserwacji:

• U szczurów – badanie trwające 52 tygodnie, przy podaniu doustnym dawek sięgających 2700 mg/kg masy ciała⁶
• U psów – badanie trwające 26 tygodni, przy podaniu doustnym dawek do 2149 mg/kg masy ciała⁷

Również w tych długoterminowych badaniach nie zaobserwowano znaczących objawów toksyczności, mimo zastosowania dawek wielokrotnie wyższych od dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.

Toksyczność reprodukcyjna

Potencjalny wpływ siarczanu glukozaminy na rozrodczość i rozwój prenatalny oceniono w następujących badaniach:

• Badania embriotoksyczności – przeprowadzone u szczurów i królików, przy podaniu dawek do 2500 mg/kg masy ciała⁸
• Badania wpływu na rozród – przeprowadzone u szczurów po podaniu dawki 2149 mg/kg masy ciała⁹

Wyniki tych badań nie wykazały działania embriotoksycznego ani negatywnego wpływu na rozrodczość, nawet przy zastosowaniu bardzo wysokich dawek siarczanu glukozaminy.

Potencjał mutagenny

Właściwości mutagenne siarczanu glukozaminy badano zarówno w warunkach in vitro, jak i in vivo:

• Badania in vitro – przy zastosowaniu stężeń do 5000 μg/ml¹⁰
• Badania in vivo – u szczurów po doustnym podaniu dawki 1592 mg/kg masy ciała oraz u myszy po podaniu dawki 7169 mg/kg masy ciała¹¹

W żadnym z przeprowadzonych badań nie stwierdzono potencjału mutagennego siarczanu glukozaminy.

Porównanie z dawką terapeutyczną

Należy podkreślić, że wszystkie dawki stosowane w badaniach przedklinicznych były wielokrotnością dawki terapeutycznej stosowanej u ludzi, która wynosi około 20-25 mg/kg masy ciała. W wielu przypadkach dawki testowane w badaniach przedklinicznych przekraczały dawkę terapeutyczną nawet ponad 100-krotnie, co pozwala na stwierdzenie bardzo szerokiego marginesu bezpieczeństwa dla siarczanu glukozaminy zawartego w leku Arthryl.¹²

Wyniki wszystkich przeprowadzonych badań przedklinicznych jednoznacznie wskazują na wysokie bezpieczeństwo stosowania siarczanu glukozaminy. W żadnym z wykonanych testów nie odnotowano istotnych objawów toksyczności, mimo stosowania dawek znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. To pozwala wnioskować o szerokim marginesie bezpieczeństwa leku Arthryl, zawierającego siarczan glukozaminy jako substancję czynną.¹³