ataksja
Ataksja to neurologiczny objaw, który charakteryzuje się zaburzeniami koordynacji ruchowej, prowadzącymi do niezborności ruchów, nieprawidłowego chodu i trudności w wykonywaniu precyzyjnych czynności. Nie jest odrębną chorobą, lecz objawem uszkodzenia móżdżku, rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych lub innych struktur odpowiedzialnych za kontrolę motoryczną.
W diagnostyce różnicowej ataksji należy uwzględnić ataksję móżdżkową (związaną z uszkodzeniem móżdżku), ataksję rdzeniową (spowodowaną uszkodzeniem dróg rdzeniowych), ataksję czuciową (wynikającą z zaburzeń propriocepcji) oraz ataksję przedsionkową (związaną z dysfunkcją układu przedsionkowego). Etiologia może obejmować udary, choroby neurodegeneracyjne, stany zapalne, zespoły paranowotworowe, zaburzenia metaboliczne, zatrucia oraz choroby genetyczne.
Diagnostyka ataksji wymaga szczegółowego wywiadu, badania neurologicznego oraz badań dodatkowych, takich jak obrazowanie mózgowia (MRI), badania genetyczne, badania laboratoryjne oraz elektromiografia. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, gdy jest to możliwe, oraz rehabilitację neuromotoryczną dla poprawy funkcji ruchowych i zapobiegania powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Dormicum 15 mg
Dormicum, zawierający 15 mg midazolamu w postaci maleinianu, wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych o nieznanej częstości występowania. Szczególnie istotne są reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, które mogą stanowić zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Wśród zaburzeń psychicznych obserwuje się stany splątania, dezorientację, zaburzenia nastroju oraz reakcje paradoksalne, takie jak niepokój ruchowy, pobudzenie czy agresja, zwłaszcza u osób starszych. Midazolam może indukować uzależnienie fizyczne i psychiczne, a nagłe odstawienie leku może wywołać zespół abstynencyjny z objawami bezsenności, lęku i niepokoju ruchowego. Do najczęstszych działań niepożądanych ze strony układu nerwowego należą senność, ból głowy, zawroty głowy, ataksja oraz niepamięć następcza, która nasila się przy wyższych dawkach.
alergiczny ostry zespół wieńcowy, ataksja, benzodiazepiny, ból głowy, depresja, depresja oddechowa, dezorientacja, diplopia, dysfagia, koszmary nocne, midazolam, nadwrażliwość, niepamięć następcza, niewydolność serca, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśni, podwójne widzenie, reakcje paradoksalne, reakcje skórne, sedacja pooperacyjna, senność dzienna, stan splątania, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia emocjonalne, zaburzenia nastroju, zaburzenia popędu płciowego, zaburzenia przewodu pokarmowego, zatrzymanie czynności serca, zawroty głowy, zespół abstynencyjny, zespół Kounisa, zespół z odbicia, złamania kości, zmniejszona czujność - Leksykon substancji czynnych
Lit – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Lit (węglan litu) zawarty w preparacie Lithium Carbonicum GSK wywiera istotny wpływ na ośrodkowy układ nerwowy, co może znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn wymagających wzmożonej koncentracji i sprawności psychomotorycznej. Do najważniejszych działań niepożądanych wpływających na tę zdolność należą senność, zawroty głowy (w tym błędnikowe), omamy, drżenia mięśniowe, uczucie znużenia oraz osłabienie siły mięśniowej, szczególnie nasilone w początkowym okresie terapii. Dodatkowo, mogą wystąpić zaburzenia pamięci, ataksja, ruchy choreoatetotyczne, objawy pozapiramidowe, niewyraźna mowa, oczopląs, bóle głowy oraz zaburzenia widzenia (mroczki, niewyraźne widzenie). W stanach przedawkowania lub podwyższonych stężeniach litu w surowicy mogą pojawić się stany splątania, drgawki i zaburzenia świadomości, całkowicie wykluczające bezpieczne prowadzenie pojazdów.
ataksja, drgawka, drżenie mięśniowe, dyzartria, działanie niepożądane, Lithium Carbonicum, objaw pozapiramidowy, oczopląs, omam, osłabienie siły mięśniowej, ośrodkowy układ nerwowy, pochodzenie błędnikowe, przedawkowanie litu, ruch choreoatetotyczny, sprawność psychomotoryczna, stan splątania, stężenie litu w surowicy, stężenie terapeutyczne, stężenie toksyczne litu, terapia litem, węglan litu, zaburzenie pamięci, zaburzenie świadomości, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alprazolam Aurovitas
Alprazolam, jako benzodiazepina, wymaga ostrożnego stosowania ze względu na ryzyko rozwoju tolerancji, uzależnienia fizycznego i psychicznego oraz wystąpienia działań niepożądanych, w tym amnezji następczej i reakcji paradoksalnych. Terapia powinna trwać maksymalnie 2-4 tygodnie, a przerwanie leczenia wymaga stopniowego zmniejszania dawki o nie więcej niż 0,5 mg co trzy dni, aby zminimalizować ryzyko zespołu odstawienia, który może objawiać się m.in. bólami głowy, lękiem, bezsennością, a w ciężkich przypadkach omamami czy napadami padaczkowymi. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadużywania substancji, osób starszych, pacjentów z niewydolnością wątroby i nerek oraz u osób z depresją, gdzie alprazolam może nasilać ryzyko zachowań samobójczych. Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 roku życia. Tabletki zawierają laktozę jednowodną (96 mg) i w dawce 0,5 mg dodatkowo żółcień pomarańczową FCF (0,34 mg), co wymaga uwagi u pacjentów z nietolerancją galaktozy lub skłonnościami do alergii.
ataksja, benzodiazepina, bezsenność z odbicia, ciężka depresja, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, drażliwość, działanie nasenne, działanie przeciwcholinergiczne, encefalopatia, halucynacja, jaskra z wąskim kątem przesączenia, nadużywanie benzodiazepin, napad padaczkowy, niedobór laktazy, niepamięć następcza, nietolerancja galaktozy, niewydolność oddechowa, omam, reakcja alergiczna, reakcja paradoksalna, sedacja, śpiączka, splątanie, tolerancja na lek, uzależnienie fizyczne i psychiczne, zespół odstawienia - Leksykon leków
Przedawkowanie – Nilogrin 10 mg
Przedawkowanie nicergoliny, substancji czynnej preparatu Nilogrin (dostępnego w tabletkach powlekanych 10 mg i 30 mg), może prowadzić przede wszystkim do obniżenia ciśnienia tętniczego krwi. W większości przypadków hipotensja ta nie wymaga farmakologicznej interwencji, a leczenie opiera się na postępowaniu niefarmakologicznym, takim jak ułożenie pacjenta w pozycji horyzontalnej. W przypadku masywnego przedawkowania wskazane jest płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego oraz monitorowanie parametrów życiowych, zwłaszcza ciśnienia tętniczego. W razie konieczności stosuje się leki wazopresyjne w celu podniesienia ciśnienia krwi.
anoreksja, ataksja, bradykardia, dawka toksyczna, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, duszność, faza kloniczna, faza toniczna, hipotensja, lek wazopresyjny, monitorowanie parametrów życiowych, obniżenie ciśnienia tętniczego, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, przedawkowanie nicergoliny, sedacja, węgiel aktywowany, wytrzeszcz oczu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Ludiomil 75 mg
Przedawkowanie chlorowodorku maprotyliny, substancji czynnej leku Ludiomil, charakteryzuje się dominującymi zaburzeniami neurologicznymi i kardiologicznymi, które pojawiają się zwykle w ciągu pierwszych 4 godzin od zażycia, osiągając szczyt po 24 godzinach, a stan zagrożenia może utrzymywać się nawet 4-6 dni ze względu na farmakokinetykę leku (wydłużone wchłanianie, długi okres półtrwania, krążenie wątrobowo-jelitowe). Objawy neurologiczne obejmują senność, stupor, śpiączkę, ataksję, pobudzenie, hiperrefleksję, sztywność mięśniową oraz napady drgawkowe. Kardiotoksyczność manifestuje się niedociśnieniem tętniczym, tachykardią, arytmiami (w tym groźnymi arytmiami zagrażającymi życiu jak torsade de pointes, migotanie komór), zaburzeniami przewodzenia oraz ryzykiem zatrzymania akcji serca. Dodatkowo obserwuje się depresję ośrodka oddechowego, sinicę, wymioty, zaburzenia termoregulacji, rozszerzenie źrenic oraz skąpomocz lub bezmocz, co może prowadzić do ostrej niewydolności nerek.
alkalizacja osocza, ataksja, badanie gazometryczne, bradykardia, chlorowodorek maprotyliny, depresja ośrodka oddechowego, dializa otrzewnowa, dwuwęglan sodu, działanie antycholinergiczne, fizostygmina, hemodializa, hiperrefleksja, intubacja dotchawicza, kardiotoksyczność, krążenie wątrobowo-jelitowe, lek przeciwdepresyjny trójpierścieniowy, migotanie komór, mleczan sodu, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, ruch choreoatetotyczny, sinica, skąpomocz, stupor, sztywność mięśniowa, tachykardia komorowa, test toksykologiczny, torsade de pointes, węgiel aktywowany, zaburzenie kardiologiczne, zaburzenie przewodzenia, zaburzenie świadomości, zatrzymanie akcji serca - Leksykon substancji czynnych
Cyproheptadyna – Działania niepożądane
Cyproheptadyna, antagonista receptorów H₁, stosowana w dawce 4 mg (Peritol), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy nerwowy, sercowo-naczyniowy, pokarmowy, wątrobowy, hematologiczny oraz immunologiczny. Najczęściej obserwuje się senność (częstość bardzo wysoka), wzmożony apetyt prowadzący do zwiększenia masy ciała (często), zawroty głowy (często), suchość w jamie ustnej (bardzo często) oraz zaburzenia widzenia, takie jak niewyraźne widzenie i zaburzenia akomodacji (często). Do poważnych działań należą drgawki (rzadko), niewydolność wątroby (bardzo rzadko), agranulocytoza i inne zaburzenia hematologiczne (bardzo rzadko), a także wstrząs anafilaktyczny (bardzo rzadko). Występują również zaburzenia psychiczne, takie jak splątanie, omamy wzrokowe, niepokój ruchowy, agresja i bezsenność, które mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjenta.
agranulocytoza, anoreksja, ataksja, cholestaza, częstomocz, diplopia, dysfunkcja oddechowa, halucynacje wzrokowe, hepatitis, hipotensja, kołatanie serca, leukopenia, małopłytkowość, napad drgawkowy, niedokrwistość hemolityczna, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, parestezja, pokrzywka, przyrost masy ciała, retencja moczu, sedacja, senność, splątanie, suchość jamy ustnej, tachykardia, tinnitus, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia widzenia, zapalenie błędnika - Leksykon leków
Przedawkowanie – Oxepilax 300 mg
Przedawkowanie okskarbazepiny, zarejestrowane nawet przy dawkach sięgających 48 000 mg, prowadzi do wieloukładowych zaburzeń klinicznych, w tym istotnych zaburzeń neurologicznych (senność, ataksja, drgawki, śpiączka), zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej (hiponatremia), a także objawów ze strony układu sercowo-naczyniowego (wydłużenie odstępu QTc, niedociśnienie) i oddechowego (zmniejszenie częstości oddechów, duszność). Charakterystyczne są również zaburzenia widzenia (diplopia, zwężenie źrenic) oraz objawy psychiczne (agresja, pobudzenie, stany splątania), które wymagają intensywnego monitorowania i opieki medycznej. Hiponatremia stanowi szczególnie niebezpieczne powikłanie, predysponujące do nasilenia drgawek i zaburzeń świadomości.
agresja, arytmia, ataksja, bradypnoe, diplopia, drgawki, drżenie, duszność, dyskineza, elektrokardiografia, hiperkineza, hiponatremia, hipotensja, intensywna terapia, mioza, nieostre widzenie, nudności, oczopląs, okskarbazepina, Oxepilax, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, senność, śpiączka, stan splątania, utrata przytomności, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, wymioty, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie równowagi wodno-elektrolitowej, zaburzenie sercowo-naczyniowe, zaburzenie widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 200 mg
Lakozamid, stosowany w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg, wykazuje profil działań niepożądanych obejmujący głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego (OUN) takie jak zawroty głowy (≥10%), bóle głowy, nudności i podwójne widzenie. W badaniach klinicznych u 1308 pacjentów z napadami częściowymi 61,9% leczonych lakozamidem zgłaszało co najmniej jedno działanie niepożądane, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Nasilenie objawów było zwykle łagodne do umiarkowanego, z zależnością od dawki i możliwością złagodzenia po jej redukcji. Lakozamid powoduje zależne od dawki wydłużenie odstępu PR w EKG, co może prowadzić do bloku przedsionkowo-komorowego, omdleń i bradykardii. W badaniach klinicznych częstość bloku I stopnia wynosiła do 0,7% przy dawce 200 mg, a po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano również przypadki bloków II i III stopnia oraz arytmii. Działania niepożądane psychiczne obejmują depresję, stan splątania, bezsenność, a także rzadziej agresję, zaburzenia psychotyczne i myśli samobójcze. Wśród działań ze strony przewodu pokarmowego najczęściej występują nudności, wymioty, zaparcia i biegunka. Reakcje skórne, w tym ciężkie jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, wymagają natychmiastowego odstawienia leku.
agranulocytoza, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, ból głowy, bradykardia, depresja, drżenie, dyskineza, dyzartria, gorączka, hipestezja, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, napad miokloniczny, nieprawidłowy wynik badania wątroby, niestrawność, nietypowe zachowanie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, osłabienie apetytu, parestezja, podwójne widzenie, pokrzywka, senność, stan splątania, suchość w ustach, świąd, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wydłużenie odstępu PR, wymioty, wysypka, wzdęcie, zaburzenie koordynacji, zaburzenie pamięci, zaburzenie poznawcze, zaburzenie równowagi, zaburzenie uwagi, zapalenie gardła, zapalenie nosogardła, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nootropil 20% 200 mg/ml
Preparat Nootropil 20% zawiera piracetam w stężeniu 200 mg/ml i może wywoływać różnorodne działania niepożądane, których częstość występowania została sklasyfikowana na podstawie badań klinicznych obejmujących ponad 3000 pacjentów. Do najczęściej obserwowanych należą nerwowość (≥1/100 do <1/10), hiperkinezja (≥1/100 do <1/10) oraz zwiększenie masy ciała (≥1/100 do <1/10). Rzadziej występują depresja (≥1/1000 do <1/100), senność (≥1/1000 do <1/100) oraz astenia (≥1/1000 do <1/100). Działania o nieznanej częstości obejmują zaburzenia krwotoczne, reakcje anafilaktoidalne, pobudzenie, lęk, splątanie, omamy, ataksję, nasilenie padaczki, bóle głowy, bezsenność, zawroty głowy, dolegliwości żołądkowo-jelitowe (bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty) oraz reakcje skórne (obrzęk naczynioruchowy, zapalenie skóry, świąd, pokrzywka). Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia oraz u osób z padaczką, ze względu na ryzyko nasilenia napadów.
astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, depresja, hiperkinezja, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpłytkowy, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, padaczka, piracetam, placebo, podwójnie ślepa próba, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, senność, splątanie, świąd, wymioty, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie równowagi, zapalenie skóry, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zolaxa 15 mg
Olanzapina, substancja czynna leku Zolaxa, została poddana szerokim badaniom przedklinicznym oceniającym jej profil bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u myszy i szczurów LD50 wynosiła odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała, natomiast psy i małpy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ślinotok, zahamowanie przyrostu masy ciała oraz zaburzenia neurologiczne i oddechowe. W badaniach przewlekłych (do 3 miesięcy u myszy, do 1 roku u szczurów i psów) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne, zaburzenia hematologiczne (w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg), a także zmiany hormonalne i morfologiczne w układzie rozrodczym szczurów. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny.
ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna LD50, drgawki kloniczne, działanie antycholinergiczne, działanie cytotoksyczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, funkcja reprodukcyjna, jadłowstręt, komórki szpiku kostnego, lek neuroleptyczny, małopłytkowość, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, pole pod krzywą AUC, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, toksyczność ostra i przewlekła, układ krwiotwórczy, zaburzenia hematologiczne, zmniejszenie leukocytów - Leksykon leków
Przedawkowanie – Midanium 5 mg/ml
Przedawkowanie midazolamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), manifestuje się objawami takimi jak senność, ataksja, dyzartria, oczopląs, brak odruchów, bezdech, niedociśnienie tętnicze, depresja sercowo-oddechowa oraz śpiączka. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie midazolamu z innymi lekami lub substancjami o działaniu hamującym OUN, np. alkoholem, co potęguje ryzyko ciężkich powikłań. Pacjenci z chorobami układu oddechowego są bardziej narażeni na nasilone działanie depresyjne na oddychanie. Śpiączka wywołana przedawkowaniem może trwać kilka godzin, a u osób starszych mieć charakter cykliczny i przedłużony.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepiny, bezdech, charakterystyka produktu leczniczego, choroba układu oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja sercowo-oddechowa, dyzartria, flumazenil, midazolam, monitorowanie parametrów życiowych, niedociśnienie tętnicze, oczopląs, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, próg drgawkowy, przedawkowanie midazolamu, śpiączka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, układ przedsionkowy, węgiel aktywny, zaburzenie koordynacji ruchowej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sytagliptyna + Metforminy chlorowodorek Reddy 50 mg + 850 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne leku zawierającego sytagliptynę i metforminę chlorowodorek wykazały brak dodatkowej toksyczności w terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach poziom NOEL dla sytagliptyny odpowiadał narażeniu około 6-krotnie wyższemu niż u ludzi, a dla metforminy około 2,5-krotnie wyższemu. U gryzoni zaobserwowano toksyczne działanie sytagliptyny na wątrobę i nerki przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej, natomiast przy 19-krotnym narażeniu nie stwierdzono efektów toksycznych. Neurotoksyczne objawy u psów pojawiły się przy około 23-krotnym narażeniu, obejmując m.in. ataksję i drżenia, a histologicznie stwierdzono niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych. Nie wykazano genotoksyczności sytagliptyny, a działanie rakotwórcze u szczurów było związane z przewlekłym hepatotoksycznym działaniem przy bardzo wysokich dawkach (>58-krotne narażenie), co nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa.
ataksja, badania farmakologiczne, dyspnea, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, hepatotoksyczność, metforminy chlorowodorek, miopatia, neurotoksyczność, poziom NOEL, przenikanie do mleka, rak wątroby, terapia skojarzona, toksyczność matczyna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wady wrodzone - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Fampridine Teva 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne i farmakologiczne famprydyny, substancji czynnej Fampridine Teva 10 mg, wykazały charakterystyczne działania niepożądane pojawiające się do 2 godzin po podaniu doustnym, obejmujące objawy neurologiczne (drżenie, drgawki, ataksja), oddechowe (duszność, przyspieszone oddychanie) oraz inne symptomy, takie jak rozszerzenie źrenic, prostracja, zaburzenia chodu i nadpobudliwość. Objawy te są konsekwencją farmakodynamicznego działania famprydyny jako blokatora kanałów potasowych. W badaniach na szczurach odnotowano pojedyncze przypadki niedrożności układu moczowego prowadzące do zgonu, co wymaga szczególnej uwagi klinicznej. Ponadto, toksyczne dawki podawane samicom ciężarnym skutkowały obniżoną masą urodzeniową i zmniejszoną żywotnością potomstwa, jednak bez zwiększonego ryzyka wad rozwojowych czy wpływu na płodność.
ataksja, badanie farmakologiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, blokator kanałów potasowych, drgawki, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, famprydyna, genotoksyczność, nadpobudliwość, niedrożność układu moczowego, prostracja, przyśpieszone oddychanie, rozszerzenie źrenic, ślinienie, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie chodu, zaburzenie wokalizacji - Leksykon substancji czynnych
Olejek tymiankowy – Działania niepożądane
Olejek tymiankowy (Thymus vulgaris L., Thymus zygis Loefl. ex L.; aetheroleum), stosowany m.in. w preparacie Salviasept w stężeniu 0,3 g/100 g, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić w praktyce klinicznej. Działania te obejmują reakcje nadwrażliwości o różnym nasileniu, w tym ciężkie reakcje alergiczne takie jak duszność, obrzęk Quinckego, zapaść naczyniowa oraz wstrząs anafilaktyczny, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Ponadto obserwuje się objawy neurologiczne (uczucie pieczenia błony śluzowej jamy ustnej, bóle głowy, drżenie mięśni, ataksja), kardiologiczne (bradykardia) oraz miejscowe podrażnienia błony śluzowej jamy ustnej i reakcje skórne (kontaktowe zapalenie skóry i błony śluzowej, swędzenie, wysypka rumieniowa). Częstość występowania tych działań jest określona jako „nieznana”, co podkreśla konieczność ostrożności i monitorowania pacjentów podczas terapii.
ataksja, ból głowy, bradykardia, ciężka reakcja alergiczna, drżenie mięśni, duszność, kontaktowe zapalenie błony śluzowej, kontaktowe zapalenie skóry, nawracające owrzodzenie jamy ustnej, obrzęk Quinckego, olejek tymiankowy, personel medyczny, podrażnienie błony śluzowej, reakcja liszajowa, reakcja nadwrażliwości, swędzenie, Thymus vulgaris, Thymus zygis, uczucie pieczenia, układ immunologiczny, układ nerwowy, układ pokarmowy, układ sercowo-naczyniowy, wstrząs anafilaktyczny, wysypka rumieniowa, zaburzenie koordynacji ruchowej, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie rytmu serca, zapaść naczyniowa, zespół pieczenia jamy ustnej - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół krótkiego jelita – Objawy
Zespół krótkiego jelita (ZKJ) to przewlekłe zaburzenie wchłaniania wynikające z resekcji znacznej części jelita cienkiego (<200 cm z normalnej długości około 600 cm) lub jego dysfunkcji, prowadzące do malabsorpcji składników odżywczych, płynów i elektrolitów. Charakterystycznym objawem jest przewlekła biegunka, często z towarzyszącą steatorrheą, odwodnieniem (utrata do 6-8 litrów płynów dziennie), niedożywieniem oraz niedoborami witamin (A, D, E, K, B12) i minerałów (żelazo, cynk, wapń, magnez). Przebieg kliniczny dzieli się na fazę ostrą (1-3/4 miesiąca) z masywną utratą płynów i koniecznością żywienia pozajelitowego (TPN), fazę adaptacyjną (12-24 miesiące) charakteryzującą się hiperplazją enterocytów i zwiększeniem powierzchni wchłaniania oraz fazę podtrzymującą, w której u około 48% pacjentów po 5 latach nadal konieczne jest żywienie dożylne. Czynniki rokownicze obejmują długość i lokalizację pozostałego jelita, zachowanie zastawki krętniczo-kątniczej, ciągłość przewodu pokarmowego, wiek pacjenta oraz choroby współistniejące.
adaptacja jelitowa, ataksja, biegunka, choroba wątroby związana z niewydolnością jelit, hiperbilirubinemia, hipergastrynemia, hiperplazja enterocytów, kamica nerkowa, kamica żółciowa, kwasica, neuropatia obwodowa, niedobór cynku, niedobór żelaza, niedokrwistość, niedożywienie, nietolerancja laktozy, odwodnienie, osteoporoza, parestezje, przerost bakteryjny jelita cienkiego, przeszczep jelita cienkiego, tężyczka, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia wchłaniania, zakrzepica żylna, zapalenie jamy ustnej, zespół krótkiego jelita, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gabacol 400 mg
Przedawkowanie gabapentyny, stosowanej w dawkach nawet do 49 g, nie wykazuje ostrych, zagrażających życiu działań toksycznych, co potwierdzają również badania przedkliniczne na modelach zwierzęcych z dawkami do 8000 mg/kg masy ciała. Dominującym profilem klinicznym są objawy neurologiczne, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, ospałość, letarg oraz utrata przytomności, a także łagodna biegunka. Gabapentyna charakteryzuje się zmniejszonym wchłanianiem przy dużych dawkach, co ogranicza toksyczność. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko śpiączki w przypadku jednoczesnego stosowania leków przeciwdepresyjnych, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
ataksja, badania toksykologiczne, biegunka, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diplopia, dyzartria, farmakokinetyka gabapentyny, gabapentyna, hemodializa, leczenie wspomagające, letarg, niewydolność nerek, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, ptoza, śpiączka, utrata przytomności, zaburzenia oddychania, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Morfeo 10 mg
Przedawkowanie zaleplonu, choć rzadko bezpośrednio zagrażające życiu, może prowadzić do szerokiego spektrum objawów ośrodkowego układu nerwowego, od senności i splątania po śpiączkę, zależnie od dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta. Charakterystycznym objawem zatrucia jest chromaturia, manifestująca się niebiesko-zielonym zabarwieniem moczu, co stanowi specyficzny marker biochemiczny. W przypadku przedawkowania obserwuje się nasilenie objawów od łagodnych (senność, letarg) przez umiarkowane do ciężkich (ataksja, hipotonia, depresja oddechowa) aż do stanów krytycznych, w tym bardzo rzadkich zgonów, zwykle związanych z jednoczesnym przyjęciem innych depresantów ośrodkowego układu nerwowego. Brak jest precyzyjnych danych dotyczących toksycznych stężeń zaleplonu w organizmie.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, chromaturia, dekontaminacja przewodu pokarmowego, depresja oddechowa, dializa, drożność dróg oddechowych, flumazenil, hemodializa, hipotonia, letarg, niedociśnienie tętnicze, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, płukanie żołądka, przedawkowanie zaleplonu, równowaga hemodynamiczna, śpiączka, splątanie, toksyczne stężenie leku, węgiel aktywowany, wymuszona diureza, zahamowanie ośrodkowego układu nerwowego, zaleplon - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Alpraxil
Alpraxil (alprazolam) jest benzodiazepiną o krótkim czasie działania, stosowaną głównie w terapii zaburzeń lękowych i napadów paniki. Zaleca się, aby terapia trwała maksymalnie 2-4 tygodnie, a ewentualne przedłużenie wymaga szczegółowej oceny klinicznej. Konieczne jest stopniowe zmniejszanie dawki, aby uniknąć objawów odstawienia, które mogą obejmować ból głowy, bóle mięśni, skrajny lęk, dezorientację, a w cięższych przypadkach omamy czy napady padaczkowe. Alprazolam może prowadzić do rozwoju zależności psychicznej i fizycznej, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu i wyższych dawkach. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z historią nadużywania substancji, depresją, skłonnościami samobójczymi oraz u osób starszych, u których ryzyko sedacji i upadków jest zwiększone. U pacjentów z niewydolnością oddechową, nerkową lub wątrobową wskazane jest stosowanie zmniejszonych dawek.
alprazolam, amnezja następcza, ataksja, benzodiazepiny długodziałające, depersonalizacja, depresja oddechowa, derealizacja, działanie przeciwlękowe, działanie uspokajające, efekt z odbicia, hipomania, jaskra zamkniętego kąta, nadużywanie leków, napady paniki, niewydolność oddechowa, niewydolność wątroby, objawy odstawienia, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, reakcje paradoksalne, sedacja, skłonności samobójcze, tolerancja na leki, uzależnienie od leków, zależność psychiczna - Leksykon leków
Działania niepożądane – Karbagen 600 mg
Karbagen, zawierający okskarbazepinę w dawkach 150 mg, 300 mg oraz 600 mg, wykazuje szeroki profil działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej obserwowane działania niepożądane (≥10%) to senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Szczególną uwagę należy zwrócić na zaburzenia hematologiczne, takie jak leukopenia (≥0,1% do <1%), a także rzadkie, ale poważne powikłania, w tym hamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość aplastyczną, agranulocytozę, pancytopenię i neutropenię. Hiponatremia występuje często (≥1/100 do <1/10), z odnotowanym stężeniem sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l u 2,7% pacjentów, zwykle bezobjawowo i bez konieczności modyfikacji dawki, choć w rzadkich przypadkach może prowadzić do poważnych objawów neurologicznych. Inne istotne działania niepożądane obejmują zaburzenia psychiczne (pobudzenie, chwiejność afektu, stan splątania, depresja), zaburzenia endokrynologiczne (częste zwiększenie masy ciała, niezbyt często niedoczynność tarczycy) oraz reakcje skórne, od wysypki po bardzo rzadkie ciężkie zespoły, takie jak zespół Stevensa-Johnsona.
agranulocytoza, amnezja, astma, ataksja, białkomocz, blok przedsionkowo-komorowy, chwiejność afektu, depresja, drgawki, drżenie mięśni, dyzartria, encefalopatia, eozynofilia, hamowanie szpiku kostnego, hiponatremia, leukopenia, limfadenopatia, małopłytkowość, nadciśnienie tętnicze, nadwrażliwość wielonarządowa, neutropenia, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, okskarbazepina, osteopenia, osteoporoza, osutka krostkowa uogólniona, pancytopenia, podwójne widzenie, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, senność, skurcz oskrzeli, splątanie, śródmiąższowe zapalenie nerek, śródmiąższowe zapalenie płuc, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy, zawroty głowy błędnikowe, zespół DRESS, zespół Lyella, zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Medical Valley 50 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny wykazały toksyczność narządową ograniczoną do wątroby i nerek u gryzoni przy ekspozycji przekraczającej 58-krotność narażenia klinicznego, z brakiem efektów niepożądanych przy 19-krotnej ekspozycji, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono zmiany stomatologiczne przy 67-krotnej ekspozycji, jednak bez wpływu przy 58-krotnej. W badaniach na psach przy 23-krotnej ekspozycji obserwowano przemijające objawy neurotoksyczne (ataksyja, drżenie, ślinienie, pieniste wymioty) oraz niewielkie zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnej ekspozycji nie stwierdzono toksyczności. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności ani klastogenności, a ocena karcinogenności u myszy była negatywna. U szczurów zaobserwowano wzrost częstości gruczolaków i raków wątroby przy 58-krotnej ekspozycji, prawdopodobnie wtórny do przewlekłej hepatotoksyczności, co nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19-krotna ekspozycja bez efektów).
ataksja, działanie hepatotoksyczne, genotoksyczność, neurotoksyczność, nieprawidłowości zębów, objawy neurologiczne, ośrodkowy układ oddechowy, potencjał karcinogenny, przenikanie do mleka, rak wątroby, rozwój pourodzeniowy, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wpływ na płodność, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scavertin 3 mg
Przedkliniczne badania toksyczności iwermektyny wykazały, że po podaniu pojedynczej wysokiej dawki obserwuje się neurotoksyczne efekty u myszy, szczurów, psów oraz małp, obejmujące rozszerzenie źrenic, drżenie, ataksję oraz wymioty (u małp). Efekty te występują wyłącznie przy dużych dawkach. W badaniach wielokrotnych dawek stwierdzono teratogenne działanie iwermektyny u myszy, szczurów i królików, manifestujące się wadami rozwojowymi płodów, w tym rozszczepem podniebienia, przy dawkach zbliżonych lub równych dawkom toksycznym dla samic. Ocena genotoksyczności in vitro (test Amesa i test na komórkach TK myszy) nie wykazała właściwości mutagennych, jednak brak jest badań in vivo oraz danych dotyczących potencjalnej rakotwórczości.
ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, działanie toksyczne, efekt neurologiczny, efekt teratogenny, ekotoksyczność, genotoksyczność, iwermektyna, mydriasis, ośrodkowy układ nerwowy, pojedyncza dawka, rakotwórczość, rozszczep podniebienia, środowisko wodne, test Amesa, test komórek chłoniaka myszy, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, tremor, wada rozwojowa płodu - Leksykon leków
Przedawkowanie – Loperamide Grindeks 2 mg
Przedawkowanie loperamidu, substancji czynnej w Loperamide Grindeks (2 mg kapsułki twarde), może prowadzić do poważnych objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN) i układu pokarmowego, a także do zagrażających życiu powikłań kardiologicznych. Objawy OUN obejmują osłupienie, ataksję, senność, miozę oraz depresję oddechową, natomiast ze strony układu pokarmowego mogą wystąpić nudności, wymioty, zaparcia i niedrożność jelit. Przedawkowanie może mieć charakter bezpośredni lub względny, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Szczególnie wrażliwa jest populacja pediatryczna. Dawki od 40 mg do 792 mg loperamidu wiązały się z wydłużeniem odstępu QT i zespołu QRS, komorowymi zaburzeniami rytmu, w tym torsades de pointes, zatrzymaniem akcji serca oraz omdleniami kardiogennymi. Przedawkowanie może również ujawnić zespół Brugadów, zwiększając ryzyko nagłego zgonu sercowego.
arytmia komorowa, ataksja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dysfagia, hipertonia mięśniowa, kanałopatia sodowa, kapsułka twarda, komorowe zaburzenie rytmu, migotanie komór, mioza, monitorowanie elektrokardiograficzne, nagły zgon sercowy, nalokson, niedrożność jelit, omdlenie kardiogenne, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, powikłanie kardiologiczne, przedawkowanie loperamidu, torsades de pointes, układ pokarmowy, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie koordynacji, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół Brugadów - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Allupol 100 mg
W terapii allopurinolem (Allupol, dostępny w dawkach 100 mg i 300 mg) istotne jest zwrócenie uwagi na potencjalne działania niepożądane wpływające na zdolności psychomotoryczne pacjenta, takie jak senność, zawroty głowy oraz ataksja. Objawy te mogą znacząco upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zwiększając ryzyko wypadków. Lekarz powinien szczegółowo poinformować pacjenta o konieczności zachowania ostrożności, zwłaszcza w początkowym okresie terapii, oraz o potrzebie samoobserwacji i natychmiastowego zgłaszania niepokojących objawów. Zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów do momentu upewnienia się, że lek nie wpływa negatywnie na funkcje psychomotoryczne.
- Leksykon substancji czynnych
Lamotrygina – Działania niepożądane
Lamotrygina jest stosowana głównie w leczeniu padaczki oraz zaburzeń afektywnych dwubiegunowych, jednak jej stosowanie wiąże się z ryzykiem licznych działań niepożądanych, które należy monitorować. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥1/10) to ból głowy oraz wysypka skórna, która pojawia się u 8-12% pacjentów i może w rzadkich przypadkach prowadzić do poważnych reakcji nadwrażliwości, takich jak zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka (zespół Lyella) czy zespół DRESS. Często (≥1/100 do <1/10) obserwuje się senność, zawroty głowy, drżenie, bezsenność, pobudzenie, agresję, drażliwość, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz bóle stawów. Bardzo rzadkie, ale poważne działania obejmują zaburzenia hematologiczne (neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, trombocytopenia, pancytopenia, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza), limfohistiocytozę hemofagocytarną, zaburzenia czynności wątroby, a także poważne reakcje psychiatryczne i neurologiczne, w tym ataksję, oczopląs, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz nasilenie objawów choroby Parkinsona.
agranulocytoza, ataksja, bezsenność, ból głowy, choreoatetoza, choroba Parkinsona, działanie niepożądane, hemodializa, hipogammaglobulinemia, jałowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, kardiotoksyczność, lamotrygina, leukopenia, limfohistiocytoza hemofagocytarna, monoterapia padaczki, napad kloniczno-toniczny, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość aplastyczna, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, oczopląs, omamy, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, podwójne widzenie, poszerzenie zespołu QRS, splątanie, toksyczna nekroliza naskórka, trombocytopenia, wysypka skórna, zaburzenie afektywne dwubiegunowe, zapalenie spojówek, zawroty głowy, zespół nadwrażliwości, zespół nadwrażliwości polekowej, zespół rzekomotoczniowy, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Jamesi 50 mg + 1000 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa produktu leczniczego Jamesi, zawierającego sytagliptynę i metforminę, nie wykazały dodatkowej toksyczności terapii skojarzonej w porównaniu do monoterapii. W 16-tygodniowych badaniach na psach poziom NOEL dla sytagliptyny wynosił około 6-krotność ekspozycji klinicznej, a dla metforminy około 2,5-krotność. Toksyczność sytagliptyny obejmowała uszkodzenia wątroby i nerek u gryzoni przy ekspozycji >58-krotnej, nieprawidłowości siekaczy u szczurów przy >67-krotnej oraz neurotoksyczne objawy u psów przy >23-krotnej ekspozycji. Zwyrodnienie mięśni szkieletowych u psów obserwowano przy podobnym poziomie narażenia. Nie stwierdzono potencjału genotoksycznego, a działanie rakotwórcze ograniczało się do gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy ekspozycji >58-krotnej, co jest prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności i nie ma istotnego znaczenia klinicznego ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (NOEL 19-krotność ekspozycji klinicznej).
ataksja, autonomiczny układ nerwowy, drżenie, działanie hepatotoksyczne, działanie rakotwórcze, gruczolak wątroby, margines bezpieczeństwa, monoterapia metforminą, neurotoksyczność, NOEL, nowotwór wątroby, płodność, podrażnienie przewodu pokarmowego, potencjał genotoksyczny, poziom narażenia, rozwój pourodzeniowy, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność sytagliptyny, toksyczny wpływ na reprodukcję, wymioty pieniste, zaburzenie funkcji oddechowej, zaburzenie koordynacji ruchowej, zniekształcenie żeber, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon chorób i schorzeń
Niedokrwistość z niedoboru witaminy b12 lub kwasu foliowego – Objawy
Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 lub kwasu foliowego charakteryzuje się produkcją makrocytarnych, nieprawidłowo funkcjonujących erytrocytów, co prowadzi do objawów wynikających z hipoksji tkankowej, takich jak zmęczenie, duszność, bladość skóry i kołatanie serca. Niedobór witaminy B12 manifestuje się również objawami neurologicznymi, w tym parestezjami, ataksją, zaburzeniami widzenia i zmianami poznawczymi, które mogą pojawić się nawet przed anemią. Wyróżnia się cztery stadia niedoboru B12, od obniżonego poziomu w surowicy do klinicznie jawnej niedokrwistości makrocytowej z objawami neurologicznymi. Niedobór kwasu foliowego może powodować objawy ze strony przewodu pokarmowego, osłabienie mięśni oraz zwiększa ryzyko wad cewy nerwowej u płodu. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych, w tym oznaczeniu poziomów witaminy B12, kwasu foliowego, homocysteiny i kwasu metylomalonowego, a także ocenie objawów klinicznych.
ataksja, bladość skóry, hiporefleksja, homeostaza, homocysteina, hydroksykobalamina, kobalamina, kołatanie serca, krwinki czerwone, kwas metylomalonowy, letarg, neuropatia, neuropatia obwodowa, niedobór kwasu foliowego, niedokrwistość makrocytowa, niedokrwistość megaloblastyczna, niedokrwistość z niedoboru witaminy B12, objaw Babińskiego, parestezje, rozszczep kręgosłupa, suplementacja kwasem foliowym, szumy uszne, układ nerwowy, wada cewy nerwowej, zaburzenia widzenia, zapalenie języka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Amantix 100 mg
Przedawkowanie siarczanu amantadyny (Amantix 100 mg) prowadzi do szerokiego spektrum objawów neurotoksycznych i gastrologicznych, w tym nudności, wymiotów, nadpobudliwości, ataksji, drgawek mózgowych, zaburzeń mowy, letargu, depresji, a także poważnych zaburzeń rytmu serca, takich jak złośliwa arytmia i ryzyko torsade de pointes. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przedawkowanie amantadyny z innymi lekami przeciwparkinsonowskimi, co może skutkować stanami psychotycznymi, splątaniem, omamami wzrokowymi, miokloniami oraz śpiączką. Warto podkreślić, że nie istnieje specyficzne antidotum dla amantadyny, a hemodializa jest nieskuteczna ze względu na niską eliminację leku (około 5%).
Amantix, ataksja, bradykardia, choroba Parkinsona, dekontaminacja przewodu pokarmowego, drgawki mózgowe, drżenie, fizostygmina, funkcje życiowe, hemodializa, hipokaliemia, hipomagnezemia, intensywna terapia, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwparkinsonowski, letarg, lidokaina dożylna, mioklonia, monitorowanie elektrokardiograficzne, neurotoksyczność, niewyraźne widzenie, omam wzrokowy, siarczan amantadyny, śpiączka, stan psychotyczny, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zakwaszenie moczu, zatrucie wielolekowe, złośliwa arytmia serca - Leksykon leków
Przedawkowanie – Senzop 7,5 mg
Przedawkowanie zopiklonu, substancji czynnej w Senzop 7,5 mg, prowadzi do hamowania ośrodkowego układu nerwowego (OUN) z objawami takimi jak senność, zawroty głowy, splątanie, letarg, hipotensja, zaburzenia oddychania, śpiączka, ataksja oraz utrata przytomności. Nasilenie symptomów jest zależne od dawki oraz obecności czynników ryzyka, takich jak jednoczesne spożycie alkoholu lub innych leków działających depresyjnie na OUN, a także stan ogólny pacjenta. Choć samo przedawkowanie rzadko zagraża życiu, w połączeniu z wymienionymi czynnikami może prowadzić do poważnych powikłań, w tym zgonu.
Postępowanie w przypadku przedawkowania obejmuje szybkie podanie węgla aktywnego w celu ograniczenia wchłaniania leku oraz ewentualne płukanie żołądka, skuteczne jedynie bezpośrednio po spożyciu. Niezbędne jest monitorowanie funkcji oddechowych i układu sercowo-naczyniowego, ze szczególnym uwzględnieniem ryzyka depresji oddechowej i hipotensji. Antidotum stanowi flumazenil, antagonista receptorów benzodiazepinowych, który może odwrócić toksyczne działanie zopiklonu. Hemodializa nie jest zalecana jako metoda leczenia. Leczenie powinno być uzupełnione terapią objawową i podtrzymującą funkcje życiowe, dostosowaną do stanu klinicznego pacjenta.
alkohol, ataksja, depresja oddechowa, flumazenil, hamowanie ośrodkowego układu nerwowego, hemodializa, hipotensja, letarg, płukanie żołądka, przedawkowanie leku, receptor benzodiazepinowy, śpiączka, splątanie, układ sercowo-naczyniowy, utrata przytomności, węgiel aktywny, zaburzenia oddychania, zawroty głowy, zopiklon - Leksykon leków
Działania niepożądane – Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml
Oksaliplatyna, stosowana głównie w terapii raka jelita grubego z przerzutami oraz w leczeniu uzupełniającym raka okrężnicy, charakteryzuje się dobrze poznanym profilem bezpieczeństwa opartym na badaniach klinicznych obejmujących 416 pacjentów z przerzutowym rakiem jelita grubego oraz 1108 pacjentów leczonych uzupełniająco. Najczęstsze działania niepożądane obserwowane podczas terapii oksaliplatyną w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym (5-FU/FA) to zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błon śluzowych), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość) oraz neurologiczne (ostra i przewlekła obwodowa neuropatia czuciowa). Częstość występowania działań niepożądanych klasyfikuje się według standardowej skali: bardzo często (≥10%), często (1-10%), niezbyt często (0,1-1%), rzadko (0,01-0,1%) i bardzo rzadko (<0,01%). Ostra neuropatia czuciowa manifestuje się parestezjami i dysestezjami, często wywołanymi ekspozycją na zimno, natomiast przewlekła neuropatia może utrzymywać się długo po zakończeniu leczenia, wpływając na funkcjonalność pacjenta.
5-fluorouracyl, ataksja, Clostridium difficile, cytostatyk, czkawka, dławica piersiowa, drgawki, duszność, dysartria, dysfagia, dyspepsja, krwawienie z odbytnicy, kurcz krtani, lek przeciwnowotworowy, łysienie, małopłytkowość, nadwrażliwość na światło, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, niedokrwistość hemolityczna, niedrożność jelita, nudności i wymioty, obwodowa neuropatia czuciowa, ogniskowy rozrost guzkowy wątroby, oksaliplatyna, ostry zespół wieńcowy, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, pokrzywka, rak jelita grubego z przerzutami, rak okrężnicy, reakcja anafilaktyczna, refluks żołądkowo-przełykowy, rumień wielopostaciowy, skurcz naczyń wieńcowych, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenia równowagi, zapalenie błon śluzowych, zapalenie okrężnicy, zapalenie płuc, zapalenie trzustki, zaparcie, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, zespół hemolityczno-mocznicowy, zwłóknienie płuc - Leksykon leków
Przedawkowanie – Lorazepam TZF 4 mg/ml
Przedawkowanie lorazepamu, będącego benzodiazepiną, prowadzi do depresji ośrodkowego układu nerwowego o różnym nasileniu, od łagodnej senności i dezorientacji po ciężką śpiączkę i depresję oddechową. Objawy łagodne obejmują ospałość, ataksję, dyzartrię, hipotonię mięśniową oraz spadek ciśnienia tętniczego, natomiast ciężkie zatrucie manifestuje się depresją ośrodka oddechowego, ciężką hipotensją oporną na leczenie, utratą przytomności i śpiączką, co wymaga natychmiastowej hospitalizacji na OIT. Szczególne ryzyko stanowi jednoczesne stosowanie lorazepamu z innymi lekami sedatywnymi lub alkoholem, co potęguje efekt depresyjny i zwiększa ryzyko zgonu. W preparacie Lorazepam TZF roztwór do wstrzykiwań istotne są substancje pomocnicze: glikol propylenowy (843-845 mg/ml) i makrogol 400 (203 mg/ml), które przy dawkach ≥500 mg/kg mc./dobę mogą wywoływać poważne powikłania metaboliczne, nefrotoksyczne, kardiotoksyczne, neurotoksyczne oraz prowadzić do niewydolności wielonarządowej.
arytmia, ataksja, benzodiazepiny, bradykardia, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, depresja ośrodkowego układu oddechowego, depresja układu sercowo-naczyniowego, dezorientacja, drgawki, dyzartria, flumazenil, glikol propylenowy, hemodializa, hemoglobinuria, hemoliza wewnątrznaczyniowa, hepatotoksyczność, hiperosmolarność, hipoksja, hipotensja, hipotonia mięśniowa, hipowentylacja, intubacja dotchawicza, kardiotoksyczność, kwasica mleczanowa, leki wazoaktywne, letarg, lorazepam, makrogol, martwica cewek nerkowych, nefrotoksyczność, neurotoksyczność, niewydolność wielonarządowa, noradrenalina, ospałość, ostra niewydolność nerek, przedawkowanie benzodiazepin, saturacja krwi, śpiączka, wentylacja mechaniczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Simlerid 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne sytagliptyny wykazały toksyczne działanie na wątrobę i nerki u gryzoni przy narażeniu przekraczającym 58-krotność ekspozycji klinicznej u ludzi, przy czym brak efektów toksycznych obserwowano do 19-krotnego narażenia, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów przy ekspozycji >67× stwierdzono nieprawidłowości siekaczy, jednakże nie potwierdzono ich przy 58-krotnym narażeniu. U psów przy 23-krotnym narażeniu obserwowano przemijające objawy neurotoksyczności (m.in. ataksja, drżenie, pieniste wymioty) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych, natomiast przy 6-krotnym narażeniu nie stwierdzono takich efektów. Badania genotoksyczności i kancerogenności nie wykazały działania mutagennego, a zwiększona częstość gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy >58-krotnym narażeniu była prawdopodobnie wtórna do przewlekłej hepatotoksyczności, co nie jest uznawane za istotne ryzyko dla ludzi ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa (19×).
Ocena wpływu na reprodukcję wykazała brak negatywnego wpływu na płodność u szczurów oraz brak działań niepożądanych w rozwoju przed- i pourodzeniowym przy narażeniu do 29-krotności ekspozycji klinicznej. Przy narażeniu >29× zaobserwowano niewielkie zwiększenie częstości zniekształceń żeber u płodów szczurów oraz toksyczny wpływ na matkę u królików, jednak ze względu na szeroki margines bezpieczeństwa nie uznano tych efektów za klinicznie istotne. Farmakokinetycznie sytagliptyna przenika w znacznym stopniu do mleka karmiących samic szczurów (stosunek stężenia mleko:osocze 4:1), co może mieć implikacje dla stosowania u kobiet karmiących piersią. Podsumowując, dane przedkliniczne potwierdzają szeroki margines bezpieczeństwa sytagliptyny przy stosowaniu klinicznym.
ataksja, badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, badanie histologiczne, działanie hepatotoksyczne, farmakokinetyka, genotoksyczność, narażenie ustrojowe, neurotoksyczność, nieprawidłowości siekaczy, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, rak wątroby, rozwój przedurodzeniowy, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, wpływ na płodność, zwyrodnienie mięśni szkieletowych - Leksykon leków
Działania niepożądane – Zilibra 50 mg
Lakozamid, substancja czynna produktu leczniczego Zilibra, dostępna w dawkach 50 mg, 100 mg, 150 mg i 200 mg w formie tabletek powlekanych, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych na 1308 pacjentach z napadami częściowymi. Działania niepożądane wystąpiły u 61,9% pacjentów leczonych lakozamidem, w porównaniu do 35,2% w grupie placebo, a odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% vs. 1,6%. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z tendencją do zmniejszania się w czasie i zależnością od dawki. W badaniu monoterapii lakozamid vs. karbamazepina CR, częstość przerwania leczenia była niższa dla lakozamidu (10,6% vs. 15,6%). Występują również rzadkie, ale poważne działania niepożądane, takie jak agranulocytoza, zespół DRESS, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia oraz reakcje nadwrażliwości, które wymagają szczególnej uwagi klinicznej i monitorowania.
agranulocytoza, anoreksja, ataksja, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dawka nasycająca, diplopia, dyzartria, enzymy wątrobowe, hipestezja, karbamazepina, lakozamid, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, nadwrażliwość na lek, napady częściowe, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, ośrodkowy układ nerwowy, trzepotanie przedsionków, wydłużenie odstępu PR, zaburzenia poznawcze, zaburzenia psychotyczne, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół nadwrażliwości, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Imovane 7,5 mg
Zopiklon, substancja czynna preparatu Imovane, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Reakcje immunologiczne, takie jak obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne, występują bardzo rzadko, ale mogą zagrażać życiu. Zaburzenia psychiczne obejmują koszmary senne i pobudzenie (≥1/1000 do <1/100), a rzadziej stany splątania, zaburzenia libido, drażliwość, agresywność i omamy (≥1/10 000 do <1/1000). Działania niepożądane o nieznanej częstości to m.in. niepokój, delirium, urojenia, złożone zachowania podczas snu (somnambulizm) oraz ryzyko uzależnienia i objawów odstawienia. Ze strony układu nerwowego często występują zaburzenia smaku (gorzki smak) i senność (≥1/100 do <1/10), niezbyt często ból i zawroty głowy (≥1/1000 do <1/100), a rzadko niepamięć następcza (≥1/10 000 do <1/1000). Z nieznaną częstością mogą pojawić się ataksja, parestezje, zaburzenia funkcji poznawczych oraz podwójne widzenie. Rzadko obserwuje się duszność, a z nieznaną częstością zaburzenia oddychania wymagające szczególnej uwagi klinicznej.
ataksja, bezsenność z odbicia, ból mięśniowy, częstoskurcz, delirium, depersonalizacja, derealizacja, drgawki, drżenie, duszność, działanie niepożądane, fosfataza zasadowa, klasyfikacja MedDRA, kołatanie serca, koszmar senny, lęk, majaczenie, nadmierna potliwość, nadwrażliwość sensoryczna, niepamięć następcza, niepokój, niestrawność, nudności, objawy odstawienia, obrzęk naczynioruchowy, omamy, osłabienie mięśniowe, parestezja, podwójne widzenie, podwyższone aminotransferazy, reakcja anafilaktyczna, senność, somnambulizm, stan splątania, suchość jamy ustnej, świąd, urojenia, uzależnienie, wysypka, zaburzenie funkcji poznawczych, zaburzenie libido, zaburzenie oddychania, zaburzenie smaku, zespół odstawienia, zopiklon - Leksykon substancji czynnych
Olejek eteryczny z korzenia goryczki – Przedawkowanie
Olejek eteryczny z korzenia goryczki (Gentiana lutea L.) stanowi 13,96% mieszanki ziołowej w preparacie Melisana Klosterfrau, który zawiera olejki eteryczne destylowane z alkoholem o stężeniu etanolu 66,3%-67,3% (V/V). Przedawkowanie tego preparatu prowadzi do istotnego upośledzenia funkcji psychomotorycznych, uniemożliwiającego bezpieczne prowadzenie pojazdów i obsługę maszyn. Objawy przedawkowania obejmują zaburzenia świadomości (od dezorientacji do utraty przytomności), zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej (ataksyjne objawy neurologiczne) oraz podwyższone stężenie alkoholu wykrywalne w wydychanym powietrzu lub krwi. Mechanizm toksyczny wynika głównie z wysokiej zawartości etanolu oraz synergistycznego działania olejków eterycznych zawartych w preparacie.
alkohol etylowy, ataksja, badanie trzeźwości, czynnik ryzyka, dezorientacja, działanie niepożądane, działanie synergistyczne, działanie toksyczne, funkcja psychomotoryczna, funkcja życiowa, Gentiana lutea, koordynacja ruchowa, leczenie objawowe, objaw kliniczny, objaw neurologiczny, olejek eteryczny z korzenia goryczki, ośrodkowy układ nerwowy, płyn doustny, płyn na skórę, preparat leczniczy, sprawność psychoruchowa, urządzenie diagnostyczne, utrata przytomności, wydychane powietrze, zaburzenie równowagi, zaburzenie świadomości, zalecana dawka, zawartość etanolu, zdolność psychofizyczna - Leksykon substancji czynnych
Oksaliplatyna – Działania niepożądane
Oksaliplatyna, cytostatyk z grupy związków platyny, jest stosowana głównie w leczeniu raka jelita grubego i okrężnicy, zarówno w terapii przerzutowej, jak i uzupełniającej, najczęściej w skojarzeniu z 5-fluorouracylem i kwasem folinowym (5-FU/FA). Do najczęstszych działań niepożądanych należą zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, zapalenie błon śluzowych), hematologiczne (neutropenia, małopłytkowość, niedokrwistość) oraz neurotoksyczność manifestująca się ostrą i przewlekłą obwodową neuropatią czuciową. Neurotoksyczność, występująca bardzo często (≥ 1/10), objawia się parestezjami, dyzestezjami i niedoczulicą, często nasilanymi przez ekspozycję na zimno, a przewlekła neuropatia może utrzymywać się miesiącami po zakończeniu terapii. Toksyczność hematologiczna i żołądkowo-jelitowa również występują bardzo często, co wymaga monitorowania i odpowiedniego zarządzania, aby zapobiec powikłaniom takim jak infekcje, krwawienia, odwodnienie czy zaburzenia elektrolitowe.
5-fluorouracyl, ataksja, biegunka, czynnik wzrostu granulocytów, dysestezja, dysfonia, dyzartria, enzym wątrobowy, neurotoksyczność, neutropenia, niedokrwistość, nowotwór jelita grubego, nudności i wymioty, obrzęk naczynioruchowy, obwodowa neuropatia czuciowa, pancytopenia, parestezja, perforacja przewodu pokarmowego, rak jelita grubego z przerzutami, reakcja nadwrażliwości, skurcz oskrzeli, śródmiąższowa choroba płuc, toksyczne uszkodzenie nerek, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie propriocepcji, zaburzenie żołądkowo-jelitowe, zapalenie błon śluzowych - Leksykon substancji czynnych
Klorazepan – Przedawkowanie
Przedawkowanie klorazepanu (dipotasu klorazepanu), substancji czynnej preparatu Cloranxen, prowadzi do różnego stopnia depresji ośrodkowego układu nerwowego (OUN), od umiarkowanej senności i dezorientacji po śpiączkę i zatrzymanie krążenia. Nasilenie objawów jest zależne od dawki, indywidualnej wrażliwości pacjenta oraz ewentualnego współistnienia innych substancji depresyjnych, takich jak alkohol. W przypadku niewielkiego przedawkowania obserwuje się senność, dezorientację i letarg, natomiast ciężkie zatrucie objawia się ataksją, hipotonią mięśniową, niedociśnieniem i depresją oddechową. Stan krytyczny, choć rzadki, wiąże się z głęboką depresją oddechową, zatrzymaniem krążenia i ryzykiem zgonu. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych oraz z upośledzoną funkcją wątroby, gdzie metabolizm benzodiazepiny jest spowolniony, co sprzyja kumulacji leku i nasileniu toksyczności.
alkohol etylowy, antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, depresja oddechowa, depresja OUN, dezorientacja, EKG, flumazenil, hipotonia mięśniowa, letarg, napad drgawkowy, niedociśnienie, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, senność, śpiączka, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odcinka QRS, wydłużenie odcinka QT - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Parkador 12,5 mg + 50 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne produktu leczniczego Parkador, zawierającego karbidopę i lewodopę, wykazały zróżnicowany profil toksyczności ostrej zależny od gatunku, wieku i stosunku składników. Wartości LD50 dla karbidopy po podaniu doustnym wynoszą od 1750 mg/kg mc. u dorosłych samic myszy do 5610 mg/kg mc. u młodych dorosłych samców szczurów, natomiast dla lewodopy od 800 mg/kg mc. u nowo narodzonych szczurząt do 2260 mg/kg mc. u młodych dorosłych samic szczurów. Kombinacja karbidopy i lewodopy u myszy wykazuje LD50 w zakresie 1930 mg/kg mc. (stosunek 1:1) do 3270 mg/kg mc. (stosunek 1:3), z tendencją do niższej toksyczności przy wyższych proporcjach lewodopy. Objawy toksyczne obejmowały m.in. ataksję, zmniejszoną aktywność, drgawki kloniczne oraz zmiany w zachowaniu, a zgony następowały zwykle w ciągu 12 godzin od podania substancji. Długoterminowe podawanie karbidopy i jej kombinacji z lewodopą w dawkach terapeutycznych nie wywołało istotnych zmian patologicznych ani działania rakotwórczego u zwierząt doświadczalnych.
ataksja, badanie histopatologiczne, dawka terapeutyczna, drgawki kloniczne, drżenie grubofaliste, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karbidopa, LD50, lewodopa, margines bezpieczeństwa, nadpobudliwość, niedobór pirydoksyny, potencjał teratogenny, przerost adenocytów, rakotwórczość, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksykologia, wada rozwojowa, wada rozwojowa trzewna, występowanie nowotworów - Leksykon leków
Działania niepożądane – Vaciclor 500 mg 500 mg
Walacyklowir, substancja czynna leku Vaciclor, wykazuje profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach klinicznych obejmujących 5855 pacjentów leczonych m.in. na półpasiec, opryszczkę narządów płciowych i wargową. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi były ból głowy (≥1/10) oraz nudności (≥1/100 do <1/10). Istotne są jednak rzadkie, ale poważne reakcje, takie jak zakrzepowa plamica małopłytkowa, zespół hemolityczno-mocznicowy, ostra niewydolność nerek, zaburzenia neurologiczne (w tym encefalopatia, drgawki, śpiączka) oraz zespół DRESS. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób z ciężkim immunosupresją, zwłaszcza przy dawkach do 8000 mg/dobę stosowanych w profilaktyce CMV po przeszczepach.
anafilaksja, ataksja, biegunka, ból nerek, cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, delirium, dezorientacja, dolegliwości brzuszne, drgawki, drżenia, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, krwiomocz, kryształki acyklowiru, leukopenia, małopłytkowość, mikroangiopatyczna niedokrwistość hemolityczna, nadwrażliwość na światło, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, omamy, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, ostra niewydolność nerek, parametry czynności wątroby, pokrzywka, półpasiec, reakcja polekowa, śpiączka, świąd, walacyklowir, wymioty, wysypka, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenia neurologiczne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepowa plamica małopłytkowa, zawroty głowy, zespół DRESS, zespół hemolityczno-mocznicowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Trelema 50 mg
Lakozamid, stosowany jako lek przeciwpadaczkowy w terapii wspomagającej napadów częściowych oraz pierwotnie uogólnionych napadów toniczno-klonicznych (PGTCS), wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się częstością działań niepożądanych u 61,9% pacjentów w porównaniu do 35,2% w grupie placebo. Najczęstsze działania niepożądane (≥10%) to zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia, bóle głowy, nudności oraz podwójne widzenie, zwykle o nasileniu łagodnym do umiarkowanego, z tendencją do zmniejszania się w czasie i zależnością od dawki. Odsetek przerwania terapii z powodu działań niepożądanych wyniósł 12,2% dla lakozamidu. U pacjentów pediatrycznych profil działań niepożądanych jest zbliżony do dorosłych, z dodatkowymi objawami takimi jak gorączka, zapalenie nosogardła, osłabienie apetytu oraz częstszą sennością (≥1/10). U osób starszych (≥65 lat) obserwowano częstsze upadki, biegunkę, drżenia oraz blok przedsionkowo-komorowy I stopnia (4,8% vs. 1,6% u młodszych dorosłych), a także wyższy odsetek przerwania leczenia (21,0%).
agranulocytoza, astenia, ataksja, bezsenność, biegunka, blok przedsionkowo-komorowy, blok przedsionkowo-komorowy pierwszego stopnia, ból głowy, bolesny skurcz mięśni, bradykardia, drażliwość, drżenie, dyzartria, hipestezja, karbamazepina o kontrolowanym uwalnianiu, lakozamid, lek przeciwpadaczkowy, letarg, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, migotanie przedsionków, myśl samobójcza, napad częściowy, napad miokloniczny, niestrawność, nietypowe zachowanie, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, oczopląs, omdlenie, osłabienie apetytu, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka miokloniczna, parestezja, pierwotnie uogólniony napad toniczno-kloniczny, podwójne widzenie, pokrzywka, senność, stan splątania, suchość w ustach, szum uszny, tachyarytmia komorowa, trzepotanie przedsionków, upadek, wielonarządowa reakcja nadwrażliwości, wymioty, wysypka polekowa z eozynofilią, zaburzenie pamięci, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przewodzenia sercowego, zaburzenie psychotyczne, zaburzenie równowagi, zapalenie gardła, zapalenie nosogardła, zaparcie, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, zwiększenie stężenia ALT