ataksja
Ataksja to neurologiczny objaw, który charakteryzuje się zaburzeniami koordynacji ruchowej, prowadzącymi do niezborności ruchów, nieprawidłowego chodu i trudności w wykonywaniu precyzyjnych czynności. Nie jest odrębną chorobą, lecz objawem uszkodzenia móżdżku, rdzenia kręgowego, nerwów obwodowych lub innych struktur odpowiedzialnych za kontrolę motoryczną.
W diagnostyce różnicowej ataksji należy uwzględnić ataksję móżdżkową (związaną z uszkodzeniem móżdżku), ataksję rdzeniową (spowodowaną uszkodzeniem dróg rdzeniowych), ataksję czuciową (wynikającą z zaburzeń propriocepcji) oraz ataksję przedsionkową (związaną z dysfunkcją układu przedsionkowego). Etiologia może obejmować udary, choroby neurodegeneracyjne, stany zapalne, zespoły paranowotworowe, zaburzenia metaboliczne, zatrucia oraz choroby genetyczne.
Diagnostyka ataksji wymaga szczegółowego wywiadu, badania neurologicznego oraz badań dodatkowych, takich jak obrazowanie mózgowia (MRI), badania genetyczne, badania laboratoryjne oraz elektromiografia. Leczenie jest ukierunkowane na przyczynę podstawową, gdy jest to możliwe, oraz rehabilitację neuromotoryczną dla poprawy funkcji ruchowych i zapobiegania powikłaniom.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AuroMemo 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny chlorowodorku, substancji czynnej leku AuroMemo, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek memantyny u szczurów prowadziło do wystąpienia zmian neuronalnych typu Olney’a (wakuolizacja i martwica), jednak efekty te pojawiały się przy stężeniach maksymalnych w surowicy znacznie przekraczających zakres terapeutyczny. Objawy neurologiczne, takie jak ataksja, poprzedzały te zmiany. W długoterminowych badaniach na gryzoniach i innych gatunkach nie zaobserwowano podobnych uszkodzeń, co sugeruje ograniczone znaczenie kliniczne tych obserwacji. Dodatkowo, nieregularne zmiany w narządzie wzroku stwierdzono u psów i gryzoni, ale nie u małp, a badania okulistyczne u ludzi nie wykazały patologii, co wskazuje na możliwą zależność gatunkową i ograniczone ryzyko okulistyczne u pacjentów. W płucach gryzoni obserwowano odkładanie fosfolipidów w makrofagach związane z kumulacją memantyny w lizosomach, jednak efekt ten występował tylko przy bardzo wysokich dawkach, znacznie przekraczających dawki terapeutyczne stosowane u ludzi.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie kliniczne, badanie okulistyczne, badanie przedkliniczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag, memantyny chlorowodorek, narząd wzroku, neurotoksyczność, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja i martwica, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapine Aurovitas 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa olanzapiny obejmowały toksykologię ostrą i przewlekłą, toksyczność reprodukcyjną, mutagenność oraz potencjał rakotwórczy. W badaniach ostrej toksyczności u myszy i szczurów średnie dawki śmiertelne wynosiły odpowiednio około 210 mg/kg i 175 mg/kg masy ciała. U psów dawki doustne do 100 mg/kg mc. były tolerowane, choć obserwowano objawy neurologiczne i kardiologiczne. Przewlekłe podawanie olanzapiny (do 3 miesięcy u myszy, do roku u szczurów i psów) powodowało hamowanie OUN, objawy przeciwcholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg mc./dobę. Warto podkreślić, że u psów z cytopenią AUC olanzapiny było 12-15-krotnie wyższe niż u ludzi przy dawce 12 mg, a mimo zmian hematologicznych nie stwierdzono toksyczności szpiku kostnego.
ataksja, cytopenia, drgawki kloniczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie teratogenne, jadłowstręt, liczba leukocytów, małopłytkowość, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał rakotwórczy, prolaktyna, śpiączka, szpik kostny, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bromox 3 mg
Badania przedkliniczne bromazepamu wykazały brak działania rakotwórczego i genotoksycznego zarówno in vitro, jak i in vivo, co potwierdza bezpieczeństwo genetyczne tej substancji. Ocena wpływu na płodność u szczurów nie wykazała negatywnego oddziaływania na zdolności rozrodcze przy codziennym podawaniu leku. W badaniach teratogenności u szczurów zaobserwowano zwiększoną śmiertelność płodów, wyższą częstość martwych urodzeń oraz obniżoną przeżywalność potomstwa, jednakże nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 125 mg/kg/dobę. U królików dawki do 50 mg/kg/dobę powodowały zmniejszenie masy ciała matek i płodów oraz wzrost resorpcji zarodków, co wskazuje na potencjalne ryzyko rozwojowe przy wysokich dawkach, bez bezpośredniego działania teratogennego.
AlAT, ataksja, badanie toksykologiczne, bromazepam, działanie genotoksyczne, działanie kancerogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, fosfataza alkaliczna, indukcja enzymów wątrobowych, martwe urodzenie, mutacja genetyczna, napad drgawkowy, potencjał genotoksyczny, proces nowotworowy, przerost hepatocytów, resorpcja zarodka, toksyczny wpływ na zarodek, wpływ na płodność - Leksykon leków
Działania niepożądane – Memotropil 20% 200 mg/ml (3 g/15 ml)
Memotropil 20% (piracetam) w roztworze do wstrzykiwań, zawierający 200 mg/ml substancji czynnej, może wywoływać szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według układów i narządów oraz częstości występowania. Dane pochodzą z badań klinicznych i obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu u ponad 3000 pacjentów. Do najczęstszych działań należą hiperkinezja i senność, natomiast reakcje anafilaktoidalne, obrzęk naczynioruchowy, zaburzenia krwotoczne, nasilenie padaczki oraz zaburzenia psychiczne (nerwowość, depresja) występują z częstością nieznaną, ale mogą stanowić poważne zagrożenie dla zdrowia i życia. Objawy te wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i monitorowania, zwłaszcza u pacjentów z predyspozycjami do krwawień lub padaczki.
astenia, ataksja, badanie kliniczne, bezsenność, biegunka, ból głowy, ból nadbrzusza, depresja, działanie niepożądane, gorączka, hiperkinezja, hipotensja, lek przeciwzakrzepowy, nadwrażliwość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, omam, padaczka, parametr krzepnięcia, piracetam, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktoidalna, roztwór do wstrzykiwań, splątanie, substancja czynna, wstrząs anafilaktyczny, wymioty, wzrost masy ciała, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie równowagi, zakrzepowe zapalenie żył, zapalenie skóry, zawrót głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Depakine Chronosphere 500 (333,30 mg + 145,14 mg)/sasz.
Depakine Chronosphere, zawierający sodu walproinian i kwas walproinowy, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących układy hematologiczny, metaboliczny, neurologiczny, wątrobowy oraz dermatologiczny. Szczególnie istotne jest ryzyko ciężkich powikłań u niemowląt i dzieci poniżej 3. roku życia, w tym uszkodzenia wątroby i zapalenia trzustki. Często obserwuje się zaburzenia hematologiczne, takie jak niedokrwistość i trombocytopenia (≥1/10), oraz zaburzenia psychiczne u dzieci i młodzieży, w tym agresję, pobudzenie i zaburzenia uwagi. Wśród działań neurologicznych najczęściej występuje drżenie (≥1/10), a także zaburzenia pozapiramidowe i encefalopatia. Ryzyko poważnych reakcji skórnych, takich jak zespół Stevensa-Johnsona i DRESS, choć rzadkie (≥1/10 000 do <1/1000), wymaga natychmiastowego odstawienia leku. Ponadto, walproinian wiąże się z ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych, co stanowi istotne ostrzeżenie dla kobiet w wieku rozrodczym.
agranulocytoza, ataksja, encefalopatia, hiperamonemia, hiperandrogenizm, hiperplazja dziąseł, hipokarnitynemia, hiponatremia, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość makrocytowa, niewydolność szpiku kostnego, osteopenia, osteoporoza, pancytopenia, parestezja, parkinsonizm, rabdomioliza, rumień wielopostaciowy, śpiączka, śródmiąższowe zapalenie nerek, toczeń rumieniowaty układowy, trombocytopenia, uszkodzenie wątroby, walproinian sodu i kwas walproinowy, wrodzona wada rozwojowa, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie pozapiramidowe, zaburzenie poznawcze, zaburzenie układu nerwowego, zapalenie jamy ustnej, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół Fanconiego, zespół mielodysplastyczny, zespół niedostosowanego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół policystycznych jajników, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Okskarbazepina – Przedawkowanie
Przedawkowanie okskarbazepiny, zarejestrowane nawet do dawki około 48 000 mg, manifestuje się szerokim spektrum objawów wieloukładowych, z dominującymi zaburzeniami neurologicznymi, takimi jak senność, ataksja, oczopląs, drgawki, śpiączka oraz dyskineza. Szczególnie niebezpieczna jest hiponatremia, wynikająca z nieprawidłowej sekrecji ADH, która może prowadzić do poważnych zaburzeń neurologicznych. Ponadto obserwuje się zaburzenia widzenia (diplopia, mioza, nieostre widzenie), objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, hiperkineza), sercowo-naczyniowe (niedociśnienie, wydłużenie QTc), oddechowe (duszność, bradypnoe) oraz psychiczne (agresja, pobudzenie, stany splątania). Ryzyko powikłań jest szczególnie wysokie przy śpiączce, depresji ośrodka oddechowego i wydłużeniu odstępu QTc, co wymaga intensywnej opieki medycznej.
Postępowanie lecznicze w przedawkowaniu okskarbazepiny opiera się na eliminacji niewchłoniętego leku (płukanie żołądka do 1-2 godzin od przyjęcia, podanie węgla aktywnego) oraz leczeniu objawowym i podtrzymującym. Niezbędne jest monitorowanie parametrów życiowych, stanu neurologicznego, elektrolitów (ze szczególnym uwzględnieniem sodu), funkcji wątroby i nerek oraz wykonanie EKG w celu oceny QTc. W przypadku hiponatremii stosuje się restrykcję płynów i w razie potrzeby hipertoniczny roztwór NaCl. Leczenie drgawek wymaga podania leków przeciwdrgawkowych, a niedociśnienia – płynów i leków wazoaktywnych. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, chorobami sercowo-naczyniowymi, padaczką oraz u osób w podeszłym wieku. Rokowanie jest korzystne przy szybkim rozpoznaniu i wdrożeniu terapii, jednak ciężkie przypadki mogą wymagać hospitalizacji na OIT. W razie podejrzenia przedawkowania okskarbazepiny konieczna jest natychmiastowa konsultacja lekarska.
ataksja, bradypnoe, depresja oddechowa, diplopia, drgawka, dyskineza, hipertoniczny roztwór chlorku sodu, hiponatremia, hipotensja, leczenie objawowe, lek przeciwdrgawkowy, lek wazoaktywny, mioza, odstęp QTc, okskarbazepina, płukanie żołądka, stan splątania, węgiel aktywny, zaburzenie elektrolitowe, zaburzenie koordynacji, zespół nieadekwatnego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alprox 1 mg
Alprazolam, stosowany w terapii, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które najczęściej pojawiają się na początku leczenia i zwykle ustępują samoistnie lub po redukcji dawki. Do najczęstszych należą zaburzenia endokrynologiczne, takie jak hiperprolaktynemia (≥ 1/10), oraz zmiany apetytu (często, 1-10%). W zakresie układu nerwowego obserwuje się uspokojenie, senność, ataksję, zaburzenia pamięci i mowy, a także zawroty głowy i ból głowy (często). Zaburzenia psychiczne, w tym depresja, stan splątania, dezorientacja, lęk i bezsenność, występują również często. Rzadziej pojawiają się objawy takie jak hipotonia, zaburzenia równowagi autonomicznej czy zapalenie wątroby (niezbyt często, 0,1-1%). Działania niepożądane obejmują także zaburzenia żołądkowo-jelitowe, skórne, mięśniowo-szkieletowe oraz zaburzenia seksualne i nietrzymanie moczu, szczególnie u osób starszych. Monitorowanie funkcji wątroby i masy ciała jest zalecane podczas długotrwałej terapii.
alprazolam, ataksja, benzodiazepiny, dysfagia, dystonia, hiperprolaktynemia, hipotonia, jadłowstręt, koszmary senne, nieostre widzenie, niepokój ruchowy, nietrzymanie moczu, obrzęk obwodowy, omamy, pobudzenie psychomotoryczne, postępująca niepamięć, poziom prolaktyny, psychoza, reakcje paradoksalne, stan splątania, suchość w jamie ustnej, układ nerwowy autonomiczny, urojenia, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia pamięci, zaburzenia seksualne, zaburzenia wątroby, zapalenie skóry, zapalenie wątroby, zespół odstawienia, zmniejszenie libido, żółtaczka, zwiększenie libido - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lorazepam TZF 2 mg/ml
Lorazepam, jako benzodiazepina, wykazuje działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy, co jest podstawowym mechanizmem wywołującym działania niepożądane, najczęściej pojawiające się na początku terapii i zależne od dawki. Do najczęstszych działań należą uspokojenie i senność (≥1/10), ataksja oraz zawroty głowy (≥1/100 do <1/10). Istotnym ryzykiem jest rozwój uzależnienia oraz objawy odstawienia, które mogą obejmować uogólnione napady padaczkowe, drżenia, skurcze mięśni, wymioty i pocenie się, dlatego dawkę należy redukować stopniowo. Po podaniu domięśniowym i dożylnym mogą wystąpić miejscowe reakcje, takie jak ból, zaczerwienienie czy zapalenie żył. Ponadto, lorazepam może powodować zaburzenia pamięci, w tym niepamięć następczą, co może znacząco wpływać na funkcjonowanie pacjenta.
agranulocytoza, aminotransferaza wątrobowa, ataksja, benzodiazepina, bezdech senny, depresja oddechowa, drgawka, drżenie, dyzartria, farmakoterapia, fosfataza zasadowa, hiponatremia, małopłytkowość, niepamięć następcza, objaw odstawienia, objaw pozapiramidowy, obrzęk naczynioruchowy, obturacyjna choroba płuc, ośrodkowy układ nerwowy, pancytopenia, podanie domięśniowe, podanie dożylne, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, splątanie, tolerancja lekowa, uogólniony napad padaczkowy, utrata pamięci, uzależnienie, zapalenie żył, zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzaran 5 mg
Badania przedkliniczne olanzapiny wykazały, że substancja ta charakteryzuje się profilem bezpieczeństwa akceptowalnym w kontekście stosowania klinicznego. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni LD50 wynosiła około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, a u psów i małp tolerowano dawki do 100 mg/kg bez śmiertelnych efektów. Objawy toksyczności obejmowały zahamowanie OUN, drżenia, drgawki, ślinotok oraz zahamowanie przyrostu masy ciała. Długoterminowe badania (do 1 roku) ujawniły odwracalne zmiany hematologiczne, takie jak neutropenia, małopłytkowość i niedokrwistość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, z AUC 12-15-krotnie wyższym niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów obserwowano zwiększenie prolaktyny i zmiany w narządach rozrodczych, a także zaburzenia cykli płciowych przy dawkach 1,1-3 mg/kg, co odpowiada 3-9-krotności maksymalnej dawki u ludzi. Nie stwierdzono cytotoksycznego wpływu na szpik kostny ani działania teratogennego, mutagennego czy rakotwórczego.
anoreksja, ataksja, badanie in vitro, badanie in vivo, drgawki kloniczne, drżenie, duszność, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie przeciwcholinergiczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, lek neuroleptyczny, leukocyt, małopłytkowość, mioza, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, śpiączka, szpik kostny, tachykardia, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, uspokojenie polekowe, zaburzenia hematologiczne, zahamowanie OUN, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symleptic 300 mg
Przedawkowanie gabapentyny (Symleptic) do dawek nawet 49 g nie wykazuje ostrych, zagrażających życiu działań toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, senność, ospałość oraz łagodną biegunkę. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie gabapentyny z lekami przeciwdepresyjnymi, które może prowadzić do śpiączki. Po dużych dawkach dochodzi do ograniczenia wchłaniania leku z przewodu pokarmowego, co zmniejsza ryzyko ciężkiego zatrucia. W badaniach na zwierzętach nie ustalono dawki letalnej, nawet przy podaniu 8000 mg/kg masy ciała.
ataksja, dawka letalna, depresyjny wpływ na OUN, diplopia, dyzartria, działanie toksyczne, hemodializa, intensywna terapia, łagodna biegunka, leczenie wspomagające, lek przeciwdepresyjny, nerw okoruchowy, niewydolność nerek, niewyraźna mowa, opadanie powieki, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, podwójne widzenie, przedawkowanie gabapentyny, przewód pokarmowy, senność, śpiączka, spowolnienie psychoruchowe, wchłanianie leku, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedawkowanie – Septolete ultra o smaku cytryny i miodu 3 mg + 1 mg
Przedawkowanie pastylek Septolete ultra (3 mg chlorowodorku benzydaminy + 1 mg chlorku cetylopirydyniowego) może prowadzić do poważnych objawów toksycznych. Chlorowodorek benzydaminy wywołuje pobudzenie, drgawki, pocenie się, ataksję, dreszcze oraz wymioty, natomiast chlorek cetylopirydyniowy powoduje nudności, wymioty, duszność, sinicę, asfiksję, paraliż mięśni oddechowych, zahamowanie czynności OUN, niedociśnienie tętnicze oraz śpiączkę. Dawka śmiertelna chlorku cetylopirydyniowego wynosi około 1-3 gramów. Objawy zatrucia wymagają natychmiastowej interwencji medycznej, mimo braku swoistego antidotum dla obu substancji czynnych.
asfiksja, ataksja, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, dawka śmiertelna, drgawki, duszność, funkcje życiowe, hipoksja, interwencja medyczna, niedociśnienie tętnicze, niedotlenienie, nudności, objaw toksyczny, ośrodkowy układ nerwowy, ostre zatrucie, paraliż mięśni oddechowych, pobudzenie psychoruchowe, sinica, śpiączka, terapia objawowa, wymioty, zaburzenia koordynacji ruchowej, zatrucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Diazepam Grindeks 5 mg
Przedawkowanie diazepamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy, może prowadzić do poważnych powikłań neurologicznych i krążeniowo-oddechowych, takich jak arefleksja, bezdech, niedociśnienie tętnicze, depresja krążeniowo-oddechowa oraz śpiączka. Objawy kliniczne obejmują senność, ataksję, zaburzenia wymowy i oczopląs, które są wczesnymi oznakami intoksykacji. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne przyjęcie alkoholu lub innych leków depresyjnych na OUN, co potęguje ryzyko głębokiej śpiączki i zgonu. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z chorobami układu oddechowego ryzyko niewydolności oddechowej jest znacznie zwiększone. Przedawkowanie diazepamu wymaga natychmiastowej interwencji medycznej i ścisłego monitorowania parametrów życiowych, w tym częstości oddechów, saturacji, ciśnienia tętniczego, tętna oraz stanu świadomości.
antagonista receptorów benzodiazepinowych, arefleksja, ataksja, benzodiazepina, bezdech, bradykardia, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, diazepam, dyzartria, flumazenil, hipowentylacja, intoksykacja, lek trójpierścieniowy przeciwdepresyjny, napad drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, niewydolność oddechowa, oczopląs, oddział intensywnej terapii, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, politoksykomania, próg drgawkowy, saturacja krwi, śpiączka, śpiączka benzodiazepinowa, węgiel aktywny - Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna – Działania niepożądane
Wigabatryna wykazuje złożony profil działań niepożądanych, z dominującym ryzykiem ubytków pola widzenia, które mogą wystąpić u około 33% pacjentów i mieć charakter trwały oraz nieodwracalny, prowadząc do istotnego upośledzenia funkcjonowania, w tym utraty zdolności prowadzenia pojazdów. U dorosłych najczęściej obserwuje się objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak sedacja, senność i zaburzenia koncentracji, natomiast u dzieci przeważają podniecenie i niepokój psychoruchowy, często nasilające się na początku terapii. Istotnym zagrożeniem jest również możliwość nasilenia napadów padaczkowych, w tym stanu padaczkowego, szczególnie u pacjentów z napadami mioklonicznymi. Rzadkie, ale poważne objawy encefalopatyczne (sedacja, stupor, splątanie) są odwracalne po redukcji dawki lub odstawieniu leku. Przedawkowanie wigabatryny (7,5-30 g, z opisami nawet do 90 g) wiąże się z ryzykiem depresji ośrodka oddechowego, śpiączki, bradykardii i niedociśnienia, a leczenie opiera się na metodach podtrzymujących, bez swoistego antidotum; hemodializa może obniżyć stężenie leku o 40-60% u pacjentów z niewydolnością nerek.
agresja, ataksja, bezdech, bezsenność, bradykardia, depresja, depresja ośrodka oddechowego, dyskineza, dystonia, hipertonia, hipomania, lek przeciwpadaczkowy, mania, myśl samobójcza, napad miokloniczny, niedociśnienie, niedokrwistość, niepokój psychoruchowy, objaw encefalopatyczny, obrzęk cytotoksyczny, obrzęk wewnątrzmielinowy, omam psychiczny, parestezja, podniecenie, psychoza, reakcja paranoidalna, sedacja, senność, śpiączka, stan padaczkowy, ubytek pola widzenia, wigabatryna, zaburzenie koncentracji, zaburzenie pamięci, zapalenie nerwu wzrokowego, zmęczenie - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Grypostop 325 mg + 30 mg + 15 mg
Produkt Grypostop, zawierający paracetamol 325 mg, pseudoefedrynę 30 mg oraz dekstrometorfan 15 mg, może znacząco wpływać na zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Wśród działań niepożądanych o częstości rzadkiej (≥1/10 000 do <1/1 000) wymienia się senność, zawroty głowy, euforię, nadmierne uspokojenie, uczucie pustki w głowie, niepokój, nerwowość, rozdrażnienie, zaburzenia nastroju oraz pobudzenie psychomotoryczne, które mogą upośledzać sprawność psychomotoryczną i koncentrację. Dodatkowo, działania niepożądane o nieznanej częstości, takie jak zaburzenia rytmu serca, zmiany ciśnienia tętniczego, spłycenie oddechu oraz niedokrwienna neuropatia nerwu wzrokowego, mogą prowadzić do nagłego pogorszenia stanu zdrowia i poważnych zaburzeń widzenia, co stanowi istotne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego.
ataksja, ciśnienie tętnicze, dekstrometorfan, depresja oddechowa, drgawki, dystonia, działanie sedatywne, euforia, Grypostop, kardiotoksyczność, nadciśnienie tętnicze, neuropatia nerwu wzrokowego, nieprawidłowe EKG, nudności, oczopląs, omamy wzrokowe, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, paracetamol, pobudzenie psychomotoryczne, przedawkowanie leku, przełom nadciśnieniowy, pseudoefedryna, psychoza toksyczna, sedacja, śpiączka, splątanie, spłycenie oddechu, tachykardia, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia układu nerwowego, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Nowotwory mózgu u dzieci – Objawy
Nowotwory mózgu u dzieci stanowią najczęstszy typ nowotworów litych w populacji pediatrycznej i są drugą najczęstszą grupą nowotworów dziecięcych po białaczkach, będąc główną przyczyną zgonów nowotworowych do 40. roku życia. Rocznie diagnozuje się około 5000 przypadków w USA. Objawy kliniczne zależą od lokalizacji, wielkości, tempa wzrostu guza oraz wieku dziecka, a ich rozpoznanie jest utrudnione zwłaszcza u niemowląt. Najczęstsze symptomy to bóle głowy (41-56%), wymioty (zwłaszcza poranne, projektylne), zaburzenia równowagi, napady padaczkowe (około 50% w guzach półkul mózgowych) oraz objawy wzrostu ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ICP). Charakterystyczne objawy różnią się w zależności od lokalizacji guza: guzy móżdżku powodują ataksję i poranne wymioty, guzy pnia mózgu – zaburzenia mowy, podwójne widzenie i osłabienie mięśni twarzy, a guzy przysadki – zaburzenia hormonalne i wzrostowe. Czas od wystąpienia pierwszych objawów do diagnozy (TDI) wynosi średnio 2,5 miesiąca, z krótszym TDI u dzieci poniżej 3 lat i w guzach podnamiotowych, a najdłuższym w przypadku objawów endokrynologicznych (mediana 114 dni) i zaburzeń wzroku, słuchu lub węchu (mediana 347 dni).
astrocytoma, ataksja, białaczka, ciśnienie wewnątrzczaszkowe, glejak pnia mózgu, glejak wysokiego stopnia, guz przysadki, gwiaździak, kręcz szyi, kresomózgowie, medulloblastoma, napad padaczkowy, nowotwór lity, nowotwór mózgu u dzieci, obrzęk tarczy nerwu wzrokowego, opadanie powiek, pień mózgu, płyn mózgowo-rdzeniowy, półkula mózgowa, rdzeniak, skolioza, trudność w połykaniu, tylna jama czaszki, wymioty projektylne, zaburzenie hormonalne, zez - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Xanax 1 mg
Lek Xanax (alprazolam) dostępny jest w dawkach 0,25 mg, 0,5 mg, 1 mg oraz 2 mg, stosowany głównie w leczeniu objawowym stanów lękowych. Zalecana dawka początkowa u dorosłych wynosi 0,25 mg lub 0,5 mg trzy razy na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania do maksymalnej dawki dobowej 4 mg, podzielonej na mniejsze dawki. U pacjentów w podeszłym wieku lub osłabionych dawka początkowa to 0,25 mg dwa lub trzy razy na dobę, z koniecznością dostosowania w zależności od tolerancji. Leku nie stosuje się u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat oraz jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Terapia powinna trwać maksymalnie 2-4 tygodnie, a dawkę należy zmniejszać stopniowo, aby uniknąć zespołu odstawienia i ryzyka uzależnienia, które wzrasta wraz z dawką i czasem stosowania.
alprazolam, ataksja, ciężka niewydolność wątroby, dawka dobowa, dawka podzielona, działanie niepożądane, leczenie objawowe, lek nasenny, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, lek uspokajający, nadmierne uspokojenie, niewydolność wątroby, stan lękowy, uzależnienie, uzależnienie od alkoholu, Xanax, zależność lekowa, zespół odstawienia - Leksykon leków
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn – Tinidazolum Polpharma 500 mg
Terapia tynidazolem (Tinidazolum Polpharma, 500 mg) wymaga szczegółowego poinformowania pacjenta o potencjalnym wpływie leku na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz obsługi maszyn. Mimo braku jednoznacznych przeciwwskazań w charakterystyce produktu leczniczego, należy uwzględnić ryzyko wystąpienia działań niepożądanych ze strony układu nerwowego, takich jak zawroty głowy, ataksja, neuropatia obwodowa czy drgawki, które mogą znacząco upośledzać sprawność psychofizyczną i bezpieczeństwo pacjenta. W przypadku pojawienia się objawów neurologicznych konieczne jest natychmiastowe przerwanie terapii, powstrzymanie się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn oraz konsultacja lekarska.
ataksja, charakterystyka produktu leczniczego, dokumentacja medyczna, drętwienie, drgawki, działania niepożądane, koordynacja ruchowa, neuropatia obwodowa, objawy neurologiczne, przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów, przerwanie terapii, schemat terapeutyczny, sprawność psychofizyczna, tynidazol, układ nerwowy, zaburzenia czucia, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Alpragen 1 mg
Alprazolam, jako benzodiazepina, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, z których najczęstszą jest senność występująca u około 10% pacjentów, zwykle ustępująca po kilku dniach lub po redukcji dawki. Lek charakteryzuje się wysokim potencjałem uzależniającym, zarówno fizycznym, jak i psychicznym, a nagłe odstawienie może prowadzić do objawów abstynencyjnych, takich jak skurcze mięśni, wymioty, drżenia, a nawet drgawki. Reakcje paradoksalne, w tym pobudzenie, agresja, urojenia i psychozy, są szczególnie niebezpieczne u osób starszych. Ponadto, stosowanie alprazolamu może powodować zaburzenia pamięci, które nasilają się wraz ze wzrostem dawki, oraz nietypowe zachowania, zwłaszcza u pacjentów z chorobami psychicznymi lub współistniejącym nadużywaniem substancji.
agranulocytoza, akatyzja, alprazolam, ataksja, benzodiazepiny, bezsenność, ból głowy, diplopia, drgawki, drżenie, dyskineza, dystonia, dyzartria, ginekomastia, hiperprolaktynemia, konwulsje, letarg, myśli natrętne, napad częściowy, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niepamięć, niepokój, objawy odstawienia, objawy z odbicia, omamy, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, podwójne widzenie, reakcje paradoksalne, sedacja, skurcze mięśni, urojenia, uzależnienie fizyczne, uzależnienie psychiczne, zaburzenia depresyjne, zaburzenia miesiączkowania, zaburzenia mowy, zaburzenia naczynioruchowe, zaburzenia poznawcze, zaburzenie osobowości borderline, zakażenie górnych dróg oddechowych, zaparcia, zawroty głowy, zespół stresu pourazowego - Leksykon leków
Przedawkowanie – Mizodin 250 mg
Przedawkowanie Mizodinu, zawierającego prymidon w dawce 250 mg, prowadzi do poważnych zaburzeń neurologicznych i oddechowych, które mogą zagrażać życiu pacjenta. Objawy kliniczne obejmują dezorientację, diplopię, oczopląs, trudności w oddychaniu, ataksję, śpiączkę oraz porażenie ośrodka oddechowego. Charakterystycznym objawem diagnostycznym jest wytrącanie się kryształów prymidonu i amidu kwasu fenyloetylomalonowego (PEMA) w moczu. Stopień nasilenia objawów waha się od łagodnych zaburzeń świadomości do ciężkich stanów zagrożenia życia, w tym zatrzymania oddechu.
amid kwasu fenyloetylomalonowego, ataksja, badanie laboratoryjne, dekontaminacja przewodu pokarmowego, dezorientacja, diplopia, diureza alkaliczna, hemodializa, hemoperfuzja, kryształy w moczu, oczopląs, oczyszczanie pozaustrojowe krwi, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, podtrzymywanie czynności życiowych, porażenie ośrodka oddechowego, prymidon, śpiączka, węgiel aktywowany, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Xanax
Terapia alprazolamem (Xanax) powinna być prowadzona z zachowaniem szczególnej ostrożności, ograniczając czas leczenia do 2-4 tygodni, z możliwością przedłużenia jedynie po ponownej ocenie stanu klinicznego pacjenta. Należy informować pacjenta o konieczności stopniowego odstawiania leku, aby uniknąć objawów odstawienia, które mogą obejmować m.in. ból głowy, lęk, dezorientację, a w cięższych przypadkach omamy czy napady padaczkowe. Szczególną uwagę wymaga jednoczesne stosowanie z opioidami ze względu na ryzyko depresji oddechowej i śpiączki, co wymaga ograniczenia dawek i czasu terapii. Alprazolam może prowadzić do rozwoju zależności psychicznej i fizycznej, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu, wysokich dawkach oraz u pacjentów z historią nadużywania substancji psychoaktywnych. Zaleca się monitorowanie pacjentów pod kątem ryzyka uzależnienia oraz edukację dotyczącą właściwego przechowywania leku.
alprazolam, amnezja następcza, ataksja, benzodiazepina, benzodiazepina o krótkim czasie działania, brak laktazy, depersonalizacja, depresja, depresja oddechowa, derealizacja, dziedziczna nietolerancja, hiperestezja, hipomania, jaskra zamkniętego kąta, lek opioidowy, mania, napad padaczkowy, niepokój psychoruchowy, nietolerancja galaktozy, objawy odstawienia, omam, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, przewlekła niewydolność oddechowa, psychoza, reakcja paradoksalna, tolerancja, urojenie, uzależnienie, zaburzenie lękowe, zależność emocjonalna, zależność psychiczna, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Orizon 0,5 mg
Produkt leczniczy Orizon (rysperydon) charakteryzuje się szerokim spektrum działań niepożądanych, które należy uwzględnić podczas terapii. Najczęściej występujące działania niepożądane (≥10%) to parkinsonizm, sedacja/senność, ból głowy oraz bezsenność, z parkinsonizmem i ataksją wykazującymi zależność od dawki. W zakresie zakażeń bardzo często obserwuje się zapalenie płuc, oskrzeli, górnych dróg oddechowych, zatok, zakażenia dróg moczowych, zapalenie ucha oraz grypę. Rzadziej występują zaburzenia hematologiczne, takie jak neutropenia, leukopenia, trombocytopenia i niedokrwistość, a także agranulocytoza o nieznanej częstości, stanowiąca poważne zagrożenie dla pacjenta. Wśród reakcji immunologicznych rzadko notuje się nadwrażliwość, a reakcje anafilaktyczne, choć o nieznanej częstości, wymagają natychmiastowej interwencji.
agranulocytoza, akaroza skórna, ataksja, bezsenność, ból głowy, cukrzyca, cukrzycowa kwasica ketonowa, eozynofilia, glikozuria, grzybica paznokci, hiperglikemia, hiperinsulinemia, hiperprolaktynemia, hipertriglicerydemia, hipoglikemia, jadłowstręt, leukopenia, nadwrażliwość, neutropenia, niedokrwistość, parkinsonizm, polidypsja, reakcja anafilaktyczna, rysperydon, sedacja, trombocytopenia, zakażenie dróg moczowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc, zapalenie ucha, zapalenie zatok, zatrucie wodne, zespół nieprawidłowego wydzielania ADH - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lepsitam 1000 mg
Lek Lepsitam, zawierający lewetyracetam, wykazuje profil bezpieczeństwa spójny w różnych grupach wiekowych i wskazaniach terapeutycznych w leczeniu padaczki. Najczęściej obserwowane działania niepożądane to zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, senność, ból głowy, zmęczenie oraz zawroty głowy ośrodkowego pochodzenia. Dane pochodzą z badań klinicznych obejmujących 3416 pacjentów oraz z okresu po wprowadzeniu leku do obrotu. Działania niepożądane sklasyfikowano według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10 000 do <1/1000). Szczególną uwagę zwraca ryzyko poważnych powikłań, takich jak pancytopenia, encefalopatia odwracalna po przerwaniu terapii, rabdomioliza (częstsza u pacjentów japońskich), a także zaburzenia psychiczne, w tym depresja, agresja, myśli i próby samobójcze. Współistniejące stosowanie topiramatu zwiększa ryzyko jadłowstrętu, co może wymagać interwencji medycznej.
agranulocytoza, ataksja, choreoatetoza, drgawki, dyskineza, encefalopatia, hiperkinezja, hiponatremia, jadłowstręt, leukopenia, lewetyracetam, łysienie, majaczenie, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, napad częściowy, napad paniki, neutropenia, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, ostre uszkodzenie nerek, padaczka, pancytopenia, parestezja, rabdomioliza, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, topiramat, zaburzenia psychotyczne, zahamowanie czynności szpiku kostnego, zapalenie błony śluzowej nosa i gardła, zapalenie trzustki, zapalenie wątroby, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Iwermektyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Iwermektyna, obecna w preparatach takich jak Ivermectin Medical Valley, Scavertin oraz Soolantra (krem 10 mg/g), wykazuje toksyczność ośrodkowego układu nerwowego przy wysokich dawkach, manifestującą się rozszerzeniem źrenic, drżeniem, ataksją oraz wymiotami w badaniach na różnych gatunkach zwierząt. Wielokrotne podawanie substancji ujawniło działanie teratogenne, w tym rozszczep podniebienia u myszy, szczurów i królików, przy dawkach zbliżonych do toksycznych dla matek. W badaniach toksyczności miejscowej kremu Soolantra na miniaturowych świniach nie stwierdzono toksyczności ani miejscowej, ani ogólnoustrojowej przy ekspozycji porównywalnej z kliniczną. Margines bezpieczeństwa (NOAEL) dla toksycznych dawek był co najmniej 70-krotnie wyższy niż ekspozycja kliniczna, a toksyczność noworodków wynikała z ekspozycji pourodzeniowej przez mleko matki, a nie z narażenia in utero.
ataksja, badanie genotoksyczności, badanie przedkliniczne, chłoniak, dawka toksyczna, deformacja zgięciowa nadgarstka, działanie drażniące na skórę, działanie fototoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie uczulające, genotoksyczność, in utero, iwermektyna, ocena ryzyka środowiskowego, ośrodkowy układ nerwowy, potencjał genotoksyczny, rozszczep podniebienia, ryzyko środowiskowe, test Amesa - Leksykon leków
Interakcje leku – Sedam 6 6 mg
Bromazepam wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Farmakodynamicznie, bromazepam sumuje swoje działanie hamujące na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) z alkoholem, opioidami (morfina, fentanyl, oksykodon, kodeina, tramadol), lekami przeciwpsychotycznymi, uspokajającymi, przeciwdepresyjnymi, nasennymi, przeciwdrgawkowymi oraz przeciwhistaminowymi o działaniu sedatywnym. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z opioidami, które zwiększa ryzyko nasilenia sedacji, depresji oddechowej, śpiączki i zgonu, a także ryzyko uzależnienia psychicznego. Zaleca się ograniczenie dawki i czasu terapii skojarzonej oraz ścisłe monitorowanie pacjenta, zwłaszcza osób w podeszłym wieku. Spożywanie alkoholu podczas leczenia bromazepamem jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nasilonej sedacji, zaburzeń koordynacji, amnezji, depresji oddechowej i przedawkowania.
amnezja, antybiotyk makrolidowy, ataksja, AUC, benzodiazepina, bromazepam, cymetydyna, cyzapryd, depresja oddechowa, difenhydramina, digoksyna, działanie niepożądane, erytromycyna, fluwoksamina, funkcja oddechowa, glikozyd naparstnicy, hormonalny środek antykoncepcyjny, hydroksyzyna, inhibitor CYP3A4, inhibitor pompy protonowej, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, itrakonazol, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klarytromycyna, klirens, lek beta-adrenolityczny, lek hamujący, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwgrzybiczny azolowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwpsychotyczny, lek zmniejszający napięcie mięśniowe, neuroprzekaźnik GABA, niewydolność oddechowa, okres półtrwania, omeprazol, ośrodkowy układ nerwowy, propranolol, przedawkowanie, teofilina, tyzanidyna, uzależnienie psychiczne, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Maleinian chlorfeniraminy – Przedawkowanie
Maleinian chlorfeniraminy, obecny w preparacie Gripex Noc w dawce 2 mg na tabletkę, jest lekiem przeciwhistaminowym I generacji, blokującym receptory H1. Przedawkowanie tej substancji może wywołać objawy ze strony OUN (nadmierna senność, pobudzenie, dezorientacja, zaburzenia świadomości) oraz działanie antycholinergiczne (nudności, wymioty). W preparacie złożonym Gripex Noc, zawierającym także paracetamol, chlorowodorek pseudoefedryny i bromowodorek dekstrometorfanu, przedawkowanie może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak uszkodzenie wątroby i nerek (szczególnie przy dawkach paracetamolu >7,5 g, tj. >15 tabletek), zaburzenia rytmu serca, zaburzenia oddychania oraz śpiączka. Objawy przedawkowania dekstrometorfanu obejmują m.in. dystonię, oczopląs, kardiotoksyczność (tachykardia, wydłużenie QTc), psychozę toksyczną oraz depresję oddechową i drgawki.
ataksja, depresja oddechowa, dystonia, działanie antycholinergiczne, działanie drażniące, enzym wątrobowy, hepatotoksyczność paracetamolu, lek przeciwhistaminowy pierwszej generacji, maleinian chlorfeniraminy, N-acetylocysteina, oczopląs, omam wzrokowy, ośrodkowy układ nerwowy, parametry laboratoryjne, płukanie żołądka, pobudzenie psychoruchowe, pozaustrojowe oczyszczanie krwi, psychoza toksyczna, receptor H1, splątanie, stężenie paracetamolu, tachykardia, uszkodzenie nerek, uszkodzenie wątroby, węgiel aktywny, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zespół serotoninowy - Leksykon leków
Przedawkowanie – Tranxene 5 mg
Przedawkowanie klorazepatu dwupotasowego (Tranxene) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie w kontekście jednoczesnego stosowania innych leków psychotropowych. Objawy przedawkowania wykazują gradację od łagodnej senności, splątania i letargu, po ciężkie stany takie jak ataksja, hipotonia mięśniowa, niedociśnienie tętnicze i depresja oddechowa, aż do głębokiego snu, śpiączki i rzadko zgonu. W przypadku niewielkiego przedawkowania objawy zwykle ustępują po odpowiednim leczeniu i obserwacji, natomiast ciężkie i bardzo ciężkie przypadki wymagają hospitalizacji, często na oddziale intensywnej terapii, z monitorowaniem funkcji życiowych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko powikłań u pacjentów z jednoczesnym zatruciem alkoholem, opioidami lub lekami przeciwdepresyjnymi, co znacząco pogarsza rokowanie.
alkohol, antagonista receptorów benzodiazepinowych, ataksja, benzodiazepiny, depresja oddechowa, flumazenil, górne drogi oddechowe, hipotonia mięśniowa, hospitalizacja, interwencja medyczna, klorazepat dwupotasowy, lek przeciwdepresyjny, lek psychotropowy, letarg, niedociśnienie tętnicze, objawy neurologiczne, oddział intensywnej terapii, opioidy, płukanie żołądka, senność, śpiączka, splątanie, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywny, zatrucie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Perazin 100 mg 100 mg
Przedawkowanie perazyny, substancji czynnej preparatu Perazin (dostępnego w tabletkach 25 mg i 100 mg), stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia, wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Kliniczny obraz przedawkowania jest wieloukładowy i obejmuje objawy neurologiczne (dyzartria, ataksja, drżenie mięśniowe, stan splątania), kardiologiczne (zatrzymanie akcji serca, zaburzenia rytmu, hipotensja) oraz oddechowe (duszność, bezdech). Charakterystyczne jest także zaburzenie termoregulacji, często związane ze złośliwym zespołem neuroleptycznym (ZZN). Diagnostyka i monitorowanie pacjenta powinny uwzględniać te objawy, a leczenie wymaga hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii z ciągłym nadzorem funkcji życiowych i neurologicznych.
agonista dopaminergiczny, aspiracja, ataksja, bezdech, blok przewodzenia, bradykardia, bromokryptyna, ciśnienie perfuzyjne, diagnostyka różnicowa, dopamina, drgawki, drżenie mięśniowe, duszność, dwuwęglan, dysfunkcja móżdżku, dyzartria, działanie antycholinergiczne, farmakoterapia antyarytmiczna, fenytoina, hipertermia, hipotensja, intensywna terapia, izoproterenol, kardiowersja elektryczna, komorowe zaburzenie rytmu, lidokaina, neurotoksyczność, niestabilność autonomiczna, objawy neurologiczne, obraz kliniczny, Perazin, płukanie żołądka, płyn izotoniczny, procedura detoksykacyjna, przedawkowanie leku, równowaga wodno-elektrolitowa, siarczan magnezu, stan splątania, sztywność mięśniowa, węgiel aktywowany, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie hemodynamiczne, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zaburzenie rytmu serca, zaburzenie świadomości, zaburzenie termoregulacji, zaburzenie układu krążenia, zachłyśnięcie, zagrożenie życia, zatrzymanie akcji serca, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Działania niepożądane – Lucetam 800 mg
Piracetam, substancja czynna leku Lucetam, wykazuje profil bezpieczeństwa oparty na danych z ponad 3000 pacjentów w badaniach klinicznych kontrolowanych placebo. Działania niepożądane klasyfikowane są według MedRA i częstości występowania: bardzo często (≥ 1/10), często (≥ 1/100 do < 1/10), niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) oraz bardzo rzadko (< 1/10 000). Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu nerwowego, w tym hiperkinezja (często) i senność (niezbyt często), a także zaburzenia psychiczne, takie jak nerwowość i depresja (często). Występują również reakcje anafilaktoidalne i nadwrażliwości o nieznanej częstości, które mogą stanowić zagrożenie życia. Dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak bóle brzucha, biegunka, nudności i wymioty, mogą prowadzić do zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej, szczególnie przy długotrwałym przebiegu.
ataksja, badanie farmakokliniczne, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból nadbrzusza, depresja, halucynacja, hiperkinezja, lęk, lek przeciwkrzepliwy, lek przeciwpadaczkowy, nadwrażliwość, nerwowość, nudność, obrzęk naczynioruchowy, piracetam, pobudzenie, pokrzywka, reakcja anafilaktoidalna, senność, splątanie, świąd skóry, wymioty, zaburzenie krwotoczne, zaburzenie równowagi, zaostrzenie padaczki, zapalenie skóry, zawrót głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sitagliptin Reddy 25 mg
Badania przedkliniczne sytagliptyny wykazały toksyczność narządową (wątroba, nerki) u gryzoni przy narażeniu >58-krotnym w stosunku do ekspozycji klinicznej u ludzi, z brakiem efektów toksycznych przy 19-krotnym narażeniu, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. U szczurów stwierdzono nieprawidłowości siekaczy przy narażeniu >67-krotnym, jednak bez wpływu na zęby przy 58-krotnym narażeniu. U psów toksyczność neurologiczna (atakksja, drżenie, ograniczenie aktywności) oraz zwyrodnienie mięśni szkieletowych wystąpiły przy narażeniu >23-krotnym, natomiast brak tych efektów przy 6-krotnym narażeniu podkreśla bezpieczeństwo stosowania. Nie wykazano genotoksyczności, a potencjał rakotwórczy ograniczał się do wzrostu częstości gruczolaków i raków wątroby u szczurów przy narażeniu >58-krotnym, co jest prawdopodobnie wtórne do hepatotoksyczności i nie stanowi istotnego ryzyka dla ludzi.
ataksja, drżenie, dysfunkcja neurologiczna, dysfunkcja oddechowa, działanie genotoksyczne, działanie karcynogenne, działanie rakotwórcze, farmakokinetyka, genotoksyczność, hepatotoksyczność, margines bezpieczeństwa, ośrodkowy układ nerwowy, podrażnienie błony śluzowej, potencjał rakotwórczy, przewód pokarmowy, rak wątroby, rozwój płodu, siekacze, ślinotok, stężenie w mleku, sytagliptyna, toksyczność matczyna, toksyczność narządowa, toksyczność neurologiczna, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność wątrobowo-nerkowa, uszkodzenie DNA, wpływ na płodność, wpływ na rozrodczość, wymioty, zaburzenia koordynacji, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia oddychania, zniekształcenia żeber, zwyrodnienie mięśni - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Bulgaplin 225 mg
Pregabalina, substancja czynna Bulgaplinu, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony szerokim zakresem badań przedklinicznych. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów i małp zaobserwowano objawy ze strony OUN (zmniejszona lub nadmierna aktywność, ataksja) jedynie przy ekspozycjach znacznie przekraczających dawki kliniczne. Długotrwała ekspozycja u starszych szczurów w dawkach ≥5-krotnie wyższych niż maksymalna dawka kliniczna (600 mg/dobę) wiązała się z zanikiem siatkówki, co nie zostało potwierdzone u ludzi. Brak działania teratogennego stwierdzono u myszy, szczurów i królików, a toksyczność płodowa pojawiała się tylko przy dawkach znacznie przekraczających kliniczne, co wskazuje na zachowany margines bezpieczeństwa w ciąży. Wpływ na płodność u szczurów był obserwowany wyłącznie przy dawkach znacznie przekraczających ekspozycję terapeutyczną i miał charakter przemijający lub związany z naturalnymi procesami degeneracyjnymi.
Pregabalina nie wykazuje działania genotoksycznego ani istotnego potencjału rakotwórczego w badaniach dwuletnich na szczurach i myszach. U szczurów nie stwierdzono wzrostu częstości guzów nawet przy ekspozycji 24-krotnie wyższej niż u ludzi, natomiast u myszy przy bardzo wysokich dawkach zaobserwowano wzrost naczyniakomięsaka krwionośnego, mechanizm którego jest niegenotoksyczny i nieobserwowany u ludzi. Młode szczury wykazują większą wrażliwość na pregabalinę, manifestującą się nadreaktywnością, bruksizmem oraz przejściowym zahamowaniem wzrostu masy ciała przy dawkach terapeutycznych, a także osłabieniem reakcji na dźwięk przy dawkach >2-krotnie przekraczających ekspozycję kliniczną, z efektami ustępującymi w ciągu 9 tygodni. Dane te potwierdzają bezpieczeństwo stosowania pregabaliny w warunkach klinicznych, z zachowaniem ostrożności u kobiet w ciąży i młodych pacjentów.
ataksja, bruksizm, Bulgaplin, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, naczyniakomięsak krwionośny, nadreaktywność, ośrodkowy układ nerwowy, parametry nasienia, płytki krwi, potencjał rakotwórczy, pregabalina, proces zwyrodnieniowy, profil bezpieczeństwa leku, proliferacja komórek śródbłonka, toksyczność płodowa, toksyczność prenatalna i pourodzeniowa, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie rozwojowe, zanik siatkówki - Leksykon leków
Działania niepożądane – Hascovir Control 200 mg
Produkt leczniczy Hascovir Control (acyklowir 200 mg) wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, sklasyfikowanych według układów narządowych i częstości występowania zgodnie z konwencją MedDRA. Do często obserwowanych należą objawy neurologiczne, takie jak bóle głowy i zawroty głowy (1/100 do <1/10), oraz zaburzenia żołądkowo-jelitowe: nudności, wymioty, biegunka i bóle brzucha o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Często występują również reakcje skórne, w tym świąd i wysypka, a także objawy ogólne, takie jak zmęczenie i gorączka. Rzadkie, ale poważne działania obejmują reakcje anafilaktyczne (1/10 000 do <1/1000), zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, wszystkie bardzo rzadkie, <1/10 000), oraz zaburzenia funkcji nerek, w tym ostrą niewydolność nerek (<1/10 000). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek ryzyko poważnych działań niepożądanych, zwłaszcza neurologicznych, jest znacznie podwyższone.
acyklowir, ataksja, azotemia, biegunka, ból brzucha, ból głowy, drgawki, duszność, encefalopatia, enzymy wątrobowe, fotowrażliwość, hiperbilirubinemia, leukopenia, łysienie, małopłytkowość, nefrotoksyczność, niedokrwistość, niewydolność nerek, nudności, objawy psychotyczne, obrzęk naczynioruchowy, odwodnienie, ostra niewydolność nerek, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, śpiączka, świąd, wymioty, wysypka, zaburzenia mowy, zapalenie wątroby, zawroty głowy, żółtaczka - Leksykon leków
Przedawkowanie – Soolantra 10 mg/g
Przedawkowanie iwermektyny, substancji czynnej kremu Soolantra (10 mg/g), choć nie odnotowano przypadków przy stosowaniu miejscowym, stanowi potencjalne zagrożenie kliniczne. Dane pochodzą głównie z ekspozycji na preparaty weterynaryjne, gdzie droga podania obejmowała przypadkowe spożycie, inhalację, wstrzyknięcie lub kontakt skórny. Objawy przedawkowania są wielonarządowe i obejmują zmiany skórne (wysypka, obrzęk, pokrzywka), objawy neurologiczne (bóle głowy, zawroty, drgawki, ataksja), oraz dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, biegunka). Dodatkowo mogą wystąpić astenia, duszność i parestezje. W przypadku kontaktu miejscowego istnieje ryzyko kontaktowego zapalenia skóry. Objawy różnią się w zależności od drogi ekspozycji, dawki i indywidualnej wrażliwości pacjenta.
ataksja, dyskomfort w nadbrzuszu, indukcja wymiotów, iwermektyna, kontaktowe zapalenie skóry, krem Soolantra, leki presyjne, napady toniczno-kloniczne, niewydolność oddechowa, objawy dermatologiczne, objawy neurologiczne, objawy ogólnoustrojowe, objawy przedawkowania, obrzęk tkanek, parestezje, płukanie żołądka, pokrzywka, przedawkowanie leku, przypadkowe połknięcie leku, środki przeczyszczające, suplementacja parenteralna, świąd skóry, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, zmiany rumieniowe - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół miasteniczny lamberta-eatona – Etiologia i przyczyny
Zespół miasteniczny Lamberta-Eatona (LEMS) to rzadkie autoimmunologiczne schorzenie złącza nerwowo-mięśniowego, charakteryzujące się osłabieniem mięśni, zaburzeniami autonomicznymi oraz zmniejszonymi lub nieobecnymi odruchami. Patofizjologia LEMS opiera się na obecności autoprzeciwciał przeciwko presynaptycznym kanałom wapniowym zależnym od potencjału (VGCC), głównie typu P/Q, co prowadzi do ich internalizacji i zmniejszenia napływu jonów wapnia do zakończeń nerwowych. W efekcie dochodzi do ograniczenia uwalniania acetylocholiny (ACh) do szczeliny synaptycznej, co skutkuje osłabieniem mięśniowym. Przeciwciała te wykrywa się u 85-90% pacjentów z LEMS, a u pozostałych seronegatywnych pacjentów prawdopodobnie występują przeciwciała przeciwko innym białkom złącza nerwowo-mięśniowego. LEMS dzieli się na postać paraneoplastyczną (CA-LEMS), związaną głównie z drobnokomórkowym rakiem płuca (SCLC), oraz nieparaneoplastyczną (NT-LEMS), o podłożu pierwotnie autoimmunologicznym. W przypadku CA-LEMS około 50-60% przypadków jest powiązanych z nowotworem, a rozpoznanie LEMS często poprzedza wykrycie nowotworu nawet o kilka lat.
acetylocholina, ataksja, autoimmunologiczne zapalenie tarczycy, bielactwo, choroba autoimmunologiczna, cukrzyca typu 1, drobnokomórkowy rak płuca, grasiczak, haplotyp HLA, inhibitor punktów kontrolnych układu immunologicznego, kanał wapniowy zależny od potencjału, komórka Purkinjego, miastenia gravis, niedrobnokomórkowy rak płuca, osłabienie mięśni, przeciwciało przeciwko kanałom wapniowym, przekaźnictwo nerwowo-mięśniowe, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy, uwalnianie acetylocholiny, zaburzenia autonomiczne, zespół autoimmunologiczny, zespół miasteniczny Lamberta-Eatona, zespół paraneoplastyczny, zespół Sjögrena, złącze nerwowo-mięśniowe - Leksykon substancji czynnych
Oksazepam – Przedawkowanie
Przedawkowanie oksazepamu, benzodiazepiny o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), manifestuje się spektrum objawów od łagodnych zaburzeń świadomości, takich jak senność, splątanie, letarg, ataksja, dyzartria, hipotonia i dyskinezja, po ciężkie stany zagrażające życiu, w tym depresję oddechową i krążeniową, śpiączkę oraz zgon. Szczególnie niebezpieczne są zatrucia oksazepamem w połączeniu z alkoholem lub innymi lekami depresyjnymi na OUN. W ciężkich przypadkach obserwuje się zahamowanie czynności ośrodka oddechowego i układu krążenia, co wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. Objawy ciężkiego zatrucia obejmują niezborność ruchową, spadek ciśnienia tętniczego oraz głęboką utratę przytomności. Warto podkreślić, że oksazepam jest trudny do usunięcia z organizmu za pomocą dializy, co komplikuje leczenie.
ataksja, benzodiazepina, ciężkie przedawkowanie, depresja krążeniowo-oddechowa, depresja oddechowa, depresja OUN, depresja układu krążenia, dializa, drgawka, flumazenil, hipotonia, interakcja lekowa, intubacja, lek sympatomimetyczny, monitorowanie funkcji życiowych, niezborność ruchowa, objaw przedawkowania, obniżone napięcie mięśniowe, oddział intensywnej opieki medycznej, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, płukanie żołądka, reakcja paradoksalna, spadek ciśnienia, śpiączka, splątanie, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, utrata przytomności, węgiel aktywny, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie świadomości, zatrucie, zatrucie mieszane - Leksykon leków
Przedawkowanie – Afobam 1 mg
Przedawkowanie alprazolamu (Afobam) manifestuje się spektrum objawów depresji ośrodkowego układu nerwowego, od łagodnej senności i splątania po ciężką śpiączkę i rzadko zgon. Nasilenie symptomów koreluje z dawką leku oraz współistnieniem innych substancji depresyjnych, takich jak alkohol. W łagodnych przypadkach dominują objawy neurologiczne: senność, apatia, splątanie; w umiarkowanych – ataksja i hipotonia; w ciężkich – niedociśnienie tętnicze i depresja oddechowa; natomiast w bardzo ciężkich – śpiączka wymagająca intensywnej terapii, intubacji i sztucznej wentylacji. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać możliwość polipragmazji. Warto podkreślić, że metody eliminacji pozaustrojowej, takie jak hemodializa, nie są skuteczne w usuwaniu benzodiazepin.
alprazolam, antagonista receptora benzodiazepinowego, apatia, asfiksja, ataksja, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, diureza wymuszona, flumazenil, hemodializa, hipotonia, lek obniżający próg drgawkowy, niedociśnienie tętnicze, odwodnienie, osmotyczny środek przeczyszczający, płukanie żołądka, przedawkowanie alprazolamu, przedawkowanie benzodiazepin, śpiączka, splątanie psychiczne, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, węgiel aktywowany, wydłużenie odcinka QT, wymioty indukowane, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Bromowodorek dekstrometorfanu – Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
Bromowodorek dekstrometorfanu, stosowany jako składnik preparatów przeciwkaszlowych w leczeniu objawowym przeziębienia i grypy, może istotnie wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Preparaty takie jak Gripblocker Express (12 mg dekstrometorfanu, 300 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny) wymagają zachowania ostrożności, natomiast Gripex Noc (15 mg dekstrometorfanu, 500 mg paracetamolu, 30 mg pseudoefedryny, 2 mg chlorfeniraminy) całkowicie wykluczają prowadzenie pojazdów. Działania niepożądane wpływające na funkcje psychomotoryczne obejmują umiarkowane zmęczenie, zawroty głowy, nudności, a rzadziej senność i omamy. Dodatkowo, obecność chlorfeniraminy i pseudoefedryny w preparatach może nasilać sedację, zaburzenia widzenia, koordynacji oraz wywoływać objawy sympatykomimetyczne, co wymaga szczególnej uwagi podczas kwalifikacji pacjentów do terapii.
ataksja, bezsenność, bromowodorek dekstrometorfanu, chlorowodorek pseudoefedryny, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dystonia, działanie przeciwkaszlowe, działanie sedatywne, funkcje psychomotoryczne, kardiotoksyczność, leczenie objawowe przeziębienia, maleinian chlorfeniraminy, nieprawidłowe EKG, oczopląs, omamy, omamy wzrokowe, paracetamol, parestezje, przedawkowanie, psychoza toksyczna, rozwój uzależnienia, splątanie, substancja przeciwhistaminowa, substancja sympatykomimetyczna, tachykardia, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia świadomości, zaburzenia widzenia, zawroty głowy - Leksykon leków
Działania niepożądane – Salviasept –
Salviasept, koncentrat do sporządzania roztworu do płukania gardła, zawiera kompozycję olejków eterycznych oraz wyciąg płynny z ziół, co wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych o różnej etiologii i nasileniu. Zgodnie z klasyfikacją MedDRA, działania te mają częstość nieznaną i obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym ciężkie reakcje alergiczne takie jak duszność, obrzęk Quinckego, zapaść naczyniową oraz wstrząs anafilaktyczny, które stanowią zagrożenie życia i wymagają natychmiastowej interwencji. Dodatkowo obserwuje się objawy neurologiczne (uczucie pieczenia błony śluzowej, bóle głowy, drżenie mięśni, ataksję), kardiologiczne (bradykardię), podrażnienie błony śluzowej jamy ustnej oraz reakcje skórne (kontaktowe zapalenie skóry i błony śluzowej, swędzenie, wysypka rumieniowa). Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów z zespołem pieczenia jamy ustnej, nawracającym owrzodzeniem jamy ustnej lub reakcją liszajową, u których ryzyko kontaktowego zapalenia błony śluzowej jest zwiększone.
ataksja, bradykardia, drżenie mięśni, duszność, kontaktowe zapalenie błony śluzowej, kontaktowe zapalenie skóry, konwencja MedDRA, obrzęk Quinckego, olejek eteryczny, owrzodzenie jamy ustnej, reakcja liszajowa, reakcja nadwrażliwości, wstrząs anafilaktyczny, wyciąg płynny, wysypka rumieniowa, zaburzenie koordynacji ruchowej, zapalenie błony śluzowej, zapaść naczyniowa, zespół pieczenia jamy ustnej, zwolnienie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Nicergolina – Przedawkowanie
Nicergolina, pochodna alkaloidów sporyszu, stosowana jest w terapii zaburzeń ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Przedawkowanie tej substancji manifestuje się głównie objawami układu sercowo-naczyniowego, w tym łagodnym, przemijającym obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zaburzeniami krążenia obwodowego, objawiającymi się m.in. oziębieniem skóry. Dane z badań na modelach zwierzęcych wskazują na toksyczne dawki powodujące uspokojenie (depresję OUN), ataksję, duszność, wytrzeszcz oczu, drgawki toniczno-kloniczne oraz utratę apetytu. W najcięższych przypadkach obserwowano bradykardię i zaburzenia perfuzji mózgu i serca, prowadzące do zgonu. W literaturze brak jest precyzyjnych danych dotyczących toksycznych dawek u ludzi, a zgłoszenia przedawkowań są rzadkie, co sugeruje niskie ryzyko toksyczności przy stosowaniu terapeutycznym.
alkaloid sporyszu, ataksja, bradykardia, brak łaknienia, charakterystyka produktu leczniczego, drgawki, drgawki toniczno-kloniczne, duszność, działanie naczyniorozkurczowe, hipotensja, krążenie obwodowe, leczenie objawowe, lek sympatykomimetyczny, nicergolina, perfuzja mózgowa, płukanie żołądka, sedacja, układ nerwowy, układ sercowo-naczyniowy, węgiel aktywowany, wytrzeszcz oczu, zaburzenie perfuzji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Memolek 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa memantyny, składnika aktywnego leku MEMOLEK, wykazały, że krótkoterminowe podawanie wysokich dawek u szczurów prowadziło do charakterystycznych zmian neuronalnych, takich jak wakuolizacja i martwica typu Olney’a, poprzedzonych objawami neurologicznymi (ataksyjne zaburzenia). Efekty te nie występowały w badaniach długoterminowych na gryzoniach i innych gatunkach, co ogranicza ich znaczenie kliniczne. W badaniach toksyczności wielokrotnego podawania odnotowano nieregularne zmiany w narządzie wzroku u psów i gryzoni, jednak nie potwierdzono ich u małp ani w badaniach okulistycznych u ludzi. U gryzoni obserwowano również odkładanie fosfolipidów w makrofagach płucnych związane z kumulacją memantyny w lizosomach, co mogło korelować z wakuolizacją płuc, jednak tylko przy bardzo wysokich dawkach, a znaczenie kliniczne tych zmian pozostaje nieznane.
amfifilny kation, antagonista receptora NMDA, ataksja, badanie okulistyczne, działanie teratogenne, efekt toksyczny, fosfolipid, genotoksyczność, lizosom, makrofag, martwica, memantyna, narząd wzroku, odkładanie fosfolipidów, uszkodzenie typu Olneya, wakuolizacja, wakuolizacja płuc, zahamowanie wzrostu płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olanzapina Aurobindo 7,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności olanzapiny obejmowały oceny ostrej i przewlekłej toksyczności u różnych gatunków zwierząt, w tym myszy, szczurów, psów i małp. Dawki śmiertelne (LD50) wynosiły około 210 mg/kg u myszy i 175 mg/kg u szczurów, podczas gdy psy tolerowały dawki do 100 mg/kg bez zgonów. Objawy toksyczności obejmowały sedację, drżenia, drgawki, ataksję oraz zmniejszenie masy ciała. W badaniach przewlekłych (do 1 roku) obserwowano hamowanie aktywności OUN, objawy antycholinergiczne oraz zaburzenia hematologiczne, w tym odwracalną neutropenię i małopłytkowość u psów przy dawkach 8-10 mg/kg/dobę, odpowiadających AUC 12-15-krotnie wyższemu niż u ludzi przy dawce 12 mg. U szczurów stwierdzono odwracalne zmiany w układzie rozrodczym związane ze wzrostem prolaktyny, takie jak zmniejszenie masy jajników i macicy oraz zmiany morfologiczne nabłonka pochwy i gruczołu sutkowego.
anoreksja, ataksja, cytopenia, dawka śmiertelna, drgawki kloniczne, duszność, działanie antycholinergiczne, działanie klastogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, leukocyty, małopłytkowość, mioza, neuroleptyk, neutropenia, niedokrwistość, olanzapina, prolaktyna, prostracja, ślinotok, szpik kostny, tachykardia, toksyczność przewlekła, tolerancja farmakologiczna, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia świadomości